من خطاب به علم: تا ابد آویزونتم

سلامی دوباره:))
این کانال جدید منه و شروع کاری که تمام زندگیم عاشقش بودم.
از این به بعد اونطرف هم می‌بینمتون:
@dipsxdreams

شروعِ جدیدِ خانم تانزانیا💛

یه پسر ۲۳ساله‌ اومد که به سختی و با کمک برادرش می‌تونست راه بره؛ مشکل هم تکلم داشت.
دکترش تشخیص اولیه‌ی آتاکسی مخچه‌ای_نخاعی داده و براش بررسی تعداد تکرارهای CAG رو نوشته. اهمیت داره که نوعش مشخص شه چون میخوان سلول‌درمانی کنن تا جلوی پیشرفت علائم رو بگیرن.
این یکی از دردناک‌ترین کیس‌هایی بود که دیدم چون علائم از ۱۵سالگیش شروع شد و قبل اون عادی زندگی می‌کرد. هزینه‌ی آزمایشش خیلی زیاده و علاوه بر اون هزینه‌های سلول‌درمانی هم هست و وضعیت مالی خوبی هم ندارن.
واقعا قلبم به درد اومده برای تمام آدم‌هایی که توی این شرایط سختن.

بعضی از موقعیت‌های سخت اعتماد به نفست رو می‌کشن و بعضی دیگه‌شون تو رو به خودباوری می‌رسونند؛ به باور اینکه هر اتفاقی بیفته، تو یه راهی پیدا می‌کنی، تو از پسش برمیای.
امیدوارم حتی اگر درگیر شرایط سختی شدید، از نوع دوم باشه.

بلاخره تموم شد؛
چیزی بین رهایی و دلتنگی،
بین آخر و آغاز.

شقایق عزیزم فارغ‌التحصیل شد.🥂
مسیرت پرنور عزیزم.

فرانسیس کریک( یکی از کاشفان ساختار DNA) به همراه کخ(نوروساینتیست محبوبم) در اواخر عمرش یه مقاله‌ی زیبا نوشتن که توی اون از یه منطقه‌ی ویژه‌ای توی مغز صحبت کردن که بعد از گذشت این همه سال هنوز دانشمندا به درک کاملی از این منطقه نرسیدن و مرموزترین منطقه‌ی مغز به شمار میاد.
اسم این منطقه کلاسترومه. در عمیق‌ترین نقطه‌ی مغزه و کارش اینه که تمام اطلاعاتی که به مغز میرسه رو دریافت میکنه و درک متفاوتی از اطلاعات ایجاد می‌کنه. مثلا دلپذیر بودن یه غذا، یا درک ما از زمان و مکان، درک ما از محیط اطرافمون رو ایجاد می‌کنه و باعث میشه هر آن‌چیزی که ما از طریق نورون‌هامون دریافت می‌کنیم از محیط به شکل یک تجربه‌ی خودآگاهانه دربیاد. کخ و کریک اسمش رو رهبر ارکست گذاشتن.
و دیدن توی افرادی که اسکیزوفرنی دارن ممکنه نقصی توی این ساختار، نقش داشته باشه.

به به عجب آهنگی برای شروع روز.

روبرو شدن،
همیشه روبرو شدن؛
این تنها راه گذر کردن است.

جوزف کنراد

هیچ چیز اصیل و پایداری سریع اتفاق نمی‌افته. صبور بودن و تلاش پیوسته رو یاد بگیریم

امروز یه کیس عقب‌ماندگی‌ذهنی شدید داشتیم که تنها کلمه‌ای که بلد بود بگه مامان بود.

قبلا روز تولدم برام عذاب‌آور بود، چون زندگی رو اجبار دردناک می‌دونستم.
اما حالا برام یه موهبته؛ یه معجزه‌ست، یه تجربه.
حالا خوشحالم از این‌که بخشی از این دنیام.
و خوشحالم که توی ماجراجویی خودمم و دارم خودم و دنیا رو کشف می‌کنم.
و فکر کنم با وجود همه‌چی(چه اتفاقات خوب چه بد) خوشحال از اینجا برم.

Nothing can last
There are no second chances
Never give a day away
Always live for today

مسیر رشد و رسیدن پر از لحظه‌های خستگی، تردید و حتی شکست می‌تونه باشه، اما پایداری و باور به راهی که داری می‌ری باعث می‌شه در نهایت به نتیجه برسیم. یاد بگیریم به مسیر اعتماد کنیم، چون چیزای ارزشمند زمان می‌خوان. صبوری و تلاش مستمر لازمه‌ی رسیدن به چیزای ارزشمند زندگیه.

امروز بهم گفت:
در اندرون من خسته‌دل ندانم کیست
که من خموشم و او در فغان و در غوغاست

اینکه هر دقیقه مفید باشیم طبیعی نیست.
اینکه همه حتما هرروز صبح بریم بدویم طبیعی نیست.
اینکه همه بتونیم با لپتاپ توی یک محیط کار اشتراکی یا کافی‌شاپ درس بخونیم یا کار کنیم طبیعی نیست.
اینکه همیشه بدرخشیم و پوست و موی همیشه صاف و سالم داشته باشیم طبیعی نیست.
اینکه مدام اسکین کر و بادی کر کنیم و از محصولات پوستی گرون مون عکس بذاریم طبیعی نیست.
اینکه هر ماه یک کتاب بخونیم، تمام فیلم های جدید که امتیاز بالا دارند رو ببینیم و در مورد همه سریال ها هم نظری داشته باشیم طبیعی نیست.
اینکه حتما تا فلان سن کار مشخصی پیدا کرده باشم یا به فلان چیز رسیده باشم یا تا اتمام دهه بیست زندگیم به اینجاها رسیده باشم اصلا طبیعی نیست.

سرعت خودتون رو تو زندگی پیدا کنید. سرعت هرکس تو مسیرش متفاوته. اینکه مسیر هر کس تو ذهن خودش باز میشه نه با نگاه کردن به زندگی دیگران هم که قبلا بهمون ثابت شده.