به قول کامو: لازم نیست آدم خوشحال باشه تا از نو شروع کنه.

🔴 نوبل پزشکی به پژوهشگران ژاپنی و آمریکایی رسید.


آکادمی نوبل جایزهٔ فیزیولوژی و پزشکی امسال را به ۳ پژوهشگر برجسته از ژاپن و آمریکا اهدا کرد.

ماری ای برانکو، فرد رمزدل و شیمون ساکاگوچی به‌پاس کشف‌های بنیادین‌شان دربارهٔ «تحمل ایمنی محیطی» که از حملهٔ سیستم ایمنی به اندام‌های بدن جلوگیری می‌کند، برندهٔ این جایزه شدند.

مکانیسم تلرانس ایمنی خیلی شگفت‌انگیزه. اگه دانش‌ پایه زیست‌شناسی دارید یه‌ دور این مکانیسم رو بخونید و لذت ببرید.

یه ژن جدید دیگه معرفی کردیم که تاحالا گزارش نشده، و اتفاقا ژنی هست که پتانسیل هدف‌گیری دارویی متفاوت اما ساده و در دسترسی داره.
اینم نوبل امروز من.

کانال خیلی داره علمی میشه.
چون واقعا دیگه روزمره‌ای بجز ریسرچ ندارم، تمام تایمم رو گرفته؛ و گاهی تنها سرگرمیم اینه که برم شهرکتاب لابه‌لای کتابا قدم بزنم.

درگیر باشید، درگیر کار، درگیر ورزش، درگیر رسیدن به گل و گیاه؛ درگیر هر چیزی که شمارو از وسواس، تحلیل جزئیات بی‌اهمیت و اینکه هر چیزی رو زیر ذره‌بین ببرید، دور کنه.

قشنگ‌ترین منظره‌ای که توی مسیرم می‌بینم.
بقیه‌ش آدم‌ها و دود و ماشینه.

هر روز توی ایستگاه اتوبوس یه پیرمرد رو می‌بینم که بهم میگه خط ۸۰ که رسید بهم بگو چشام نمی‌بینه.
امروز شروع کرد باهام حرف زدن و میگفت: مولانا بخون، همه چیز اون بالاست این پایین خبری نیست؛ اونا خیلی پیشرفته‌ن و دارن آماده‌مون میکنن تا بیان پیشمون، قبلا کلی مریضی داشتم، پارکینسون داشتم اما اومدن پیشم و خوبم کردن بهم گفتن نمیذاریم بمیری حالا.
گفتم دیدیشون؟ گفت آره، توی یه بعد دیگه‌ن، الانم زیادی بهت گفتم، ولی قرار بود اینارو بهت بگم.
تهش اتوبوس اومد و خواستم برم، دوباره بهم گفت مولانا بخون.

مشاوره ژنتیک رو دوست دارم چون با داستان زندگی یه خانواده هم درگیریم.

سه روزه که یه باکس گل توی قسمت بسته‌های پستی خوابگاهه که طرف نیومده سراغش؛ روش نوشته تا ابد آویزونتم.

من خطاب به علم: تا ابد آویزونتم

سلامی دوباره:))
این کانال جدید منه و شروع کاری که تمام زندگیم عاشقش بودم.
از این به بعد اونطرف هم می‌بینمتون:
@dipsxdreams

شروعِ جدیدِ خانم تانزانیا💛

یه پسر ۲۳ساله‌ اومد که به سختی و با کمک برادرش می‌تونست راه بره؛ مشکل هم تکلم داشت.
دکترش تشخیص اولیه‌ی آتاکسی مخچه‌ای_نخاعی داده و براش بررسی تعداد تکرارهای CAG رو نوشته. اهمیت داره که نوعش مشخص شه چون میخوان سلول‌درمانی کنن تا جلوی پیشرفت علائم رو بگیرن.
این یکی از دردناک‌ترین کیس‌هایی بود که دیدم چون علائم از ۱۵سالگیش شروع شد و قبل اون عادی زندگی می‌کرد. هزینه‌ی آزمایشش خیلی زیاده و علاوه بر اون هزینه‌های سلول‌درمانی هم هست و وضعیت مالی خوبی هم ندارن.
واقعا قلبم به درد اومده برای تمام آدم‌هایی که توی این شرایط سختن.

بعضی از موقعیت‌های سخت اعتماد به نفست رو می‌کشن و بعضی دیگه‌شون تو رو به خودباوری می‌رسونند؛ به باور اینکه هر اتفاقی بیفته، تو یه راهی پیدا می‌کنی، تو از پسش برمیای.
امیدوارم حتی اگر درگیر شرایط سختی شدید، از نوع دوم باشه.

بلاخره تموم شد؛
چیزی بین رهایی و دلتنگی،
بین آخر و آغاز.

شقایق عزیزم فارغ‌التحصیل شد.🥂
مسیرت پرنور عزیزم.

فرانسیس کریک( یکی از کاشفان ساختار DNA) به همراه کخ(نوروساینتیست محبوبم) در اواخر عمرش یه مقاله‌ی زیبا نوشتن که توی اون از یه منطقه‌ی ویژه‌ای توی مغز صحبت کردن که بعد از گذشت این همه سال هنوز دانشمندا به درک کاملی از این منطقه نرسیدن و مرموزترین منطقه‌ی مغز به شمار میاد.
اسم این منطقه کلاسترومه. در عمیق‌ترین نقطه‌ی مغزه و کارش اینه که تمام اطلاعاتی که به مغز میرسه رو دریافت میکنه و درک متفاوتی از اطلاعات ایجاد می‌کنه. مثلا دلپذیر بودن یه غذا، یا درک ما از زمان و مکان، درک ما از محیط اطرافمون رو ایجاد می‌کنه و باعث میشه هر آن‌چیزی که ما از طریق نورون‌هامون دریافت می‌کنیم از محیط به شکل یک تجربه‌ی خودآگاهانه دربیاد. کخ و کریک اسمش رو رهبر ارکست گذاشتن.
و دیدن توی افرادی که اسکیزوفرنی دارن ممکنه نقصی توی این ساختار، نقش داشته باشه.

به به عجب آهنگی برای شروع روز.

روبرو شدن،
همیشه روبرو شدن؛
این تنها راه گذر کردن است.

جوزف کنراد

هیچ چیز اصیل و پایداری سریع اتفاق نمی‌افته. صبور بودن و تلاش پیوسته رو یاد بگیریم