جمعه ها یه تیکه ی جدا شده از جهنمن.

برای من البته

خوش به حالت اون‌جایی که هستی خاطره‌ای از من وجود نداره.

بعضی وقتا فکر میکنم دردناک‌ ترین قسمت ماجرا خود اتفاق‌ها نبودن، این بود که بعدش مجبور بودم وانمود کنم چیزی ندیدم، چیزی نفهمیدم و چیزی منو نشکسته.

تو در میان این همه سیاهی آبی بودی؛ آبی آسمانی.

غصه‌م رو نخور. من خیلی وقته که تموم شدم فقط هنوز رسما اعلامش نکردم.

معلوم است که برایم سخت بود خیلی هم سخت بود، چون به تو گفته بودم تنها نور زندگی من هستی در تاریک ترین روزگار. به تو گفته بودم که اگر نباشی هیچ دلیلی برای تحمل کردن این روزهای سیاه ندارم. و تو هم قول داده بودی هیچ‌وقت نمی‌روی، هیچ‌وقت باریکه‌ نور زندگی‌ام را خاموش نمی‌کنی، اما کردی... چنان هم بی‌رحمانه کردی که انگار منتظر بودی من همین را بگویم، بگویم چقدر حضورت برایم مهم است و بعد همه‌چیز را نابود کنی، من را نابود کنی.
-مریم دولتیاری

اون لحظه‌ای که دردتو دید و بی‌تفاوت از کنارش گذشت، در واقع قبلا انتخابش رو کرده بود، فقط تو دیر فهمیدی.

امیدوارکننده ترین دروغ زندگی من به خودم این بود که تو منو دوست داری.

هر روز یه تیکه از من کم شد و تو فقط نگاه کردی.

تو زندگیت رو ادامه دادی، اما من مدت‌ ها با نسخه‌ ای از خودم زندگی کردم که بعد از تو ساخته شده بود.

حتی دروغگوی خوبی هم نبودی. فقط طوری دروغ می‌گفتی که آدم دلش می‌خواست باورت کنه.

تو خوابیدی و من هنوز بیدارم. تو بی خبر از من و من گرفتار تمام خاطراتت. چه بی رحمانه است که خواب تو آرام است و سهم من از تو، یک شب بی پایان.

پذیرفتن همیشه با خودش غم داره.

هرکی در توان خودش یه‌ جایی نا امیدت میکنه‌.

خسته بودم و همینطور غمگین. با روانی که در حال فروپاشی بود، سعی می‌کردم به زندگی ادامه دهم اما بعد از تو نه ذوقی برای ادامه دادن ماند و نه حوصله ای برای جنگیدن.

خیلی وقت‌ها مشکل این نیست که انگیزه نداری مشکل اینه که هرروز تو محیطی زندگی می‌کنی که انگیزه رو از تو می‌گیره.