برای همه مینویسیم
که فقط یک نفر بخواند.

راستش دیگه روانم یاری نمیکنه که ببخشم یا قهر کنم، فقط دارم حذف میکنم.

من همیشه چوب زود عصبانی شدنمو
خوردم وگرنه دل من از همه صاف‌تر بود.

و اما چشم ها ، عمیق تر از دست ها ؛لمس میکنند.

من به سندرومِ: «بیش از حد فکر و خیال کردن به کوچک‌ترین مشکلات و عذاب دادنِ خودم تا سرحدِ مرگ مبتلام.»

از یجایی به بعد ترجیح دادم تو ذهن همه مقصر باشم تا اینکه قانع‌شون کنم.

‏«من بلد نبودم چی باید بگم. اما دلم
می‌خواست باهات حرف بزنم.»

غم پر پر شدنتون تا ابد تو دلم میمونه🖤

چشم ها هم گاهی دروغ میگویند.

شاید درست بشه اما دیگه ذوقی براش ندارم‌.

اما در آخر ، همه تبدیل به اونی شدن که قسم خورده بودن نشن!