⚠️ استفاده از محتوای ارائه یا اسلایدهای این سخنرانی تنها با ذکر منبع و کسب اجازه از استاد مربوطه مجاز است.

@ISSIPO
@NeuroINRP
@SSRC_News

Social Cognitive View of Suicide | Ms. Fatemeh Rafiei | International Online Symposium on Suicide (2025)

⚠️ استفاده از محتوای ارائه یا اسلایدهای این سخنرانی تنها با ذکر منبع و کسب اجازه از استاد مربوطه مجاز است.

@ISSIPO
@NeuroINRP
@SSRC_News

با عرض تسلیت و همدردی با همکاران
گرامی و هم‌میهنان عزيز🖤

- در پی رویدادهای اخیر و در شرایطی که جامعه با سطوح بالایی از سوگ جمعی، ترومای گسترده، افزایش اختلالات روان‌شناختی و افکار خودکشی مواجه است، انجمن در نظر دارد مجموعه‌ای از منابع علمی و کتاب‌های تخصصی را معرفی کند که می‌تواند برای روان‌شناسان، روان‌پزشکان و مددکاران اجتماعی در ارائه مداخلات بالینی مؤثرتر در حوزه‌ی تروما، بحران و خودکشی سودمند باشد.
بدیهی است که متخصصان سلامت روان نیز در چنین شرایطی از فشارهای روانی مصون نیستند و بخشی از این بحران را به‌طور مستقیم یا غیرمستقیم تجربه می‌کنند. از این رو، تأکید می‌شود که رویکردهای درمانی نباید به تقلیل رنج‌های موجود به «تنظیم هیجان» یا «سرکوب خشم» محدود شود، بلکه ضروری است با در نظر گرفتن واقعیت‌های اجتماعی و زیسته‌ی مراجعان، بر پیشگیری از فروپاشی روانی، کاهش خطر خودکشی، تقویت ظرفیت تحمل روانی، و ایجاد امکان بیان تجربه‌های دردناک تمرکز شود.

🔴در کنار معرفی منابع علمی، از همکارانی که تمایل به مشارکت در ارائه خدمات حمایتی به افراد در وضعیت بحران دارند دعوت می‌شود از طریق همکاری با سامانه‌ی «طعم گیلاس» و همچنین تکمیل فرم داوطلبی انجمن روان‌شناسی ایران، در این مسیر همراه شوند.

انجمن روان‌شناسی ایران، در راستای ایفای مسئولیت اجتماعی خود، در نظر دارد از طریق مرکز خدمات روان‌شناسی و مشاوره انجمن، دسترسی آسیب‌دیدگان به خدمات مشاوره‌ای را تسهیل کند.
بر این اساس، از روان‌شناسان دارای پروانه اشتغال و روان‌پزشکان علاقه‌مند دعوت می‌شود جهت ارائه خدمات مشاوره‌ای رایگان به آسیب‌دیدگان، فرم داوطلبی زیر را تکمیل فرمایند.
همراهی شما می‌تواند گامی مؤثر در کاهش رنج روانی جامعه و پیشگیری از پیامدهای جبران‌ناپذیر باشد.

📌 لینک فرم داوطلبی:
https://iranpa.org/davtalabi/

شایان ذکر است:
1- برای تکمیل فرم، فیلترشکن خاموش
باشد.

2- معرفی داوطلبان بر اساس نیاز و معیارهایی مانند سوابق آموزشی و بالینی، در صفحه مرکز خدمات روان‌شناسی و مشاوره انجمن انجام خواهد شد.

@ISSIPO
@NeuroINRP

🔴🔴 اگر در شرایط حاضر افکار خودکشی دارید، سوگ را پشت سر میگذارید یا از لحاظ روانی در بحران قرار دارید و نیاز به دریافت کمک دارید میتوانید از طرق زیر اقدام کنید:
(تمام خدمات زیر رایگان هستند)

۱. خط ملی اورژانس اجتماعی
شماره تماس:
123

۲. سامانه طعم گیلاس: (تکست‌لاین)
https://irancrisisline.org/

۳. هاتلاین بیمارستان روان‌پزشکی روزبه:
02154467000

۴. لیستی از روانشناسانی که به طور رایگان خدمات ارائه میدهند:
https://t.me/PsychologyinCrisis/396

اگر فکر میکنید کسی به این خدمات نیاز دارد لطفا این پیام را براشون ارسال کنید.

@NeuroINRP

Coping after suicide loss

@NeuroINRP
@ISSIPO

🎗️*پیشگیری از خودکشی:*
*راهنمای ایجاد گروه حمایتی*
*برای بازماندگان سوگ ناشی از خودکشی*

🔻منبع : سازمان جهاني بهداشت / انجمن بين المللي پيشگيري از خودكشي _ ٢٠٢٥

🔻مترجم : زهرا وليد آبادي كانديداي دكتري روانشناسي باليني و عضو جمعيت علمي پيشگيري از خودكشي ايران

🔻زير نظر : جمعيت علمي پيشگيري از خودكشي ايران

🔻با همکاری مرکز مشاوره دانشگاه علوم پزشکی ایران
بهار ١٤٠٥

🫂 راهنمای پیش رو بر یکی از ابعاد کمتر مورد توجه اما تعیین‌کننده پیشگیری از خودکشی، یعنی حمایت هدفمند از بازماندگان سوگ ناشی از خودکشی متمرکز است.
🤝 ویرایش اخیر این راهنما حاصل همکاری سازمان بهداشت جهانی و انجمن بین‌المللی پیشگیری از خودکشی است. این دستورالعمل چارچوبی عملی برای طراحی و راه‌اندازی گروه‌های حمایتی ارائه می‌دهد به گونه‌ای که ایجاد محیطی امن، حمایت روانی، کاهش انگ اجتماعی و تسهیل دسترسی به خدمات حمایتی تضمین شود. این راهنما با اتکا به شواهد، بر ضرورت مشارکت هماهنگ نهادهای گوناگون از متخصصان سلامت و کنشگران اجتماعی تا رسانه‌ها، قانون‌گذاران و جوامع محلی و اجرای مسئولانه مداخلات تأکید می‌کند. هدف نهایی آن تقویت پاسخ‌های سلامت عمومی در لحظه‌ای است که جامعه نیازمند اقدام سنجیده و انسان‌محور است، اقدامی که می‌تواند برای بازماندگان، امید را قابل لمس‌تر و روند سوگ را قابل تحمل‌تر کند.
🌱 این دستورالعمل، که با اخذ مجوز رسمی ترجمه از سازمان بهداشت جهانی در دسترس جامعه علمی و تخصصی ایران قرار گرفته است؛ گامی مهم در جهت حمایت از گروه‌های آسیب‌پذیر جامعه است. امید آن است که انتشار این منبع زمینه‌ساز تقویت رویکردهای پس‌رویدادی (Postvention) در ایران، ارتقای کیفیت مداخلات حمایتی و فراهم‌آمدن حلقه‌ای از همدلی و امنیت پیرامون بازماندگان شود؛ حلقه‌ای که امکان حرکت از «تاریکی فقدان» به سوی «امید و زندگی دوباره» را هموار می‌سازد.


این راهنما تحت مجوزCC BY-NC-SA 3.0 IGO سازمان جهانی بهداشت ( WHO ) در آدرس های زیر در دسترس است:
🔻https://iris.who.int/bitstreams/585685a8-cf2a-47a7-ad36-1425dfb398f0/download
‏🔻
https://www.who.int/publications/i/item/9789240116078

--—--------------------------------------------------------
🔻برای دریافت پروتوکل های تخصصی و آگاهی از وبینارها و محتواهای تخصصی به کانال بله ما بپیوندید :

https://ble.ir/letstalkiums
————————————-
دانلود فایل راهنما
👇

عوامل خودکشی و راههای پیش‌گیری از آن از نگاه سیستم‌های پیچیده چیست؟

(سخنرانی در سمپوزیوم خودکشی، دانشگاه علوم پزشکی تهران)

https://youtu.be/3yiynna6uZA?si=zgazbmzRS_qzfF0g

بحران خودکشی در ایران؛ وقتی جامعه آلارم می‌دهد

✍ دکتر پیمان سلامتی

متخصص پزشکی اجتماعی دانشگاه علوم پزشکی تهران

«امید» برای من فقط یک هم‌دانشکده‌ای نبود. او ترکیبی کم‌نظیر از دو هویت ارزشمند بود: دانشجوی پزشکی و جانباز قطع نخاعی.

💠 کسی که روزگاری جانش را سپر بلای جامعه کرده بود، حالا پزشکی می‌خواند تا درد مردم را درمان کند.

هر از گاهی به دیدنش در آسایشگاه جانبازان می‌رفتم.

از نابرابری‌های اجتماعی به‌شدت گلایه داشت و از اینکه فداکاری بخشی از جوانان با سوءمدیریت‌ها پایمال شده، رنج می‌برد.

💠 یک روز که نزد او بودم، پرستاری وارد اتاق شد.

«امید» ناگهان به‌شدت آشفته شد و بی‌مقدمه بطری شیشه‌ای را به سوی او پرتاب کرد.

پرستار جاخالی داد و بطری با صدای مهیبی به دیوار خورد و شکست.

💠 چند روز بعد شنیدم که «امید» به زندگی خود پایان داده است.

نزدیک به چهل سال گذشته، اما هنوز از خودم می‌پرسم: چرا آن روز از او جدا شدم؟ چرا آن رفتار را سیگنالی از یک رنج عمیق ندیدم؟

💠 نوزدهم شهریور، روز جهانی پیشگیری از خودکشی است؛ روزی با یک پیام ساده و بنیادین:

خودکشی قابل پیشگیری است و حتی یک مورد آن هم زیاد است.

💠 دیروز، به‌عنوان یکی از اعضای پانل در همایش علمی پیشگیری از خودکشی، بار دیگر با یک «حلقه مفقوده» مواجه شدم.

گفت‌وگوهای علمی درباره این بحران ارزشمندند؛ اما باید مراقب باشیم که پیشگیری از خودکشی در سالن‌های همایش متوقف نشود.

💠 به گمان من، امروز در مواجهه با خودکشی در ایران با دو خطای راهبردی روبه‌رو هستیم:

فردی دیدن یک مسئله اجتماعی و نادیده گرفتن داده‌هایی که برای شناخت آن به آنها نیاز داریم.

💠 خطای نخست: فردی‌سازی یک بحران اجتماعی

خودکشی را نمی‌توان صرفاً با یک اختلال روان‌پزشکی توضیح داد.

این پدیده یک «مسئله بغرنج» (Wicked Problem) است؛ کلافی درهم‌تنیده از عوامل فردی، خانوادگی، اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی و محیطی.

💠 البته اختلالات روانی و عوامل فردی اهمیت دارند؛ اما وقتی خودکشی را فقط به ضعف فرد یا ناتوانی او در «تاب‌آوری» نسبت می‌دهیم، ممکن است ناخواسته سهم شرایطی را که انسان در آن زندگی می‌کند، پنهان کنیم.

خودکشی می‌تواند یکی از تظاهرات رادیکال فرسایش امید اجتماعی و افق آینده باشد.

بنابراین پیشگیری از آن، در کنار مداخلات بالینی، به مداخلات اجتماعی و ساختاری نیز نیاز دارد.

💠 خطای دوم: کوری آماری

پیشگیری در تاریکی ممکن نیست.

متأسفانه چند سال است که آمار رسمی و به‌روز خودکشی بنابه دلایل نامشخص منتشر نمی‌شود، بنابراین نمی‌دانیم امروز کدام گروه‌های سنی، جنسی، اجتماعی یا جغرافیایی بیشتر در معرض خطرند و منابع محدود پیشگیری را باید دقیقاً متوجه چه کسانی کنیم.

💠 اما آخرین آمار رسمی منتشرشده، به‌تنهایی برای نگرانی کافی است.

در سال ۱۳۹۹، ۵۵۴۲ نفر بر اثر خودکشی جان باختند؛ ۷.۸ درصد بیشتر از سال قبل.

این رقم در سال ۱۴۰۰ به ۶۲۴۴ نفر رسید؛ ۱۲.۶ درصد افزایش.

در سال ۱۴۰۱ نیز شمار مرگ‌ها به ۶۹۱۸ نفر رسید؛ ۱۰.۸ درصد بیشتر از سال قبل.

💠 یعنی در فاصله سه سال، تعداد مرگ‌های ثبت‌شده بر اثر خودکشی حدود ۲۵ درصد افزایش یافته است.

از سوی دیگر، ۵۵.۵ درصد قربانیان در گروه سنی ۱۸ تا ۳۹ سال قرار داشته‌اند؛ یعنی بحرانی که بخش بزرگی از آن، جوانان و نیروی مولد جامعه را درگیر کرده است.

💠 اینجا با یک پارادوکس هولناک مواجهیم:

در حالی که طبق شواهد علمی، روند جهانی خودکشی رو به کاهش است، ایران در زمره مناطق با شیب صعودی قرار دارد.

بدون دسترسی به داده های معتبر، برنامه ریزی جهت پیشگیری از خودکشی یک شوخی مضحک است.

💠 اگر روند ایران متفاوت است، باید آن را با داده‌های دقیق و قابل دسترس بررسی کنیم؛ نه با انکار، حدس یا روایت‌های پراکنده.

سیاست‌گذاری بدون داده، پیشگیری نیست؛ حدس‌زدن است.

💠 جان کلام آنکه، ما میان دو لبه یک قیچی گرفتاریم.

از یک سو، ریشه‌های اجتماعی خودکشی را کم‌رنگ می‌کنیم و بار بحران را بر دوش روان خسته افراد می‌گذاریم؛ و از سوی دیگر، با نبود داده‌های شفاف، چشم خود را بر ابعاد واقعی مسئله می‌بندیم.

نشست‌های علمی این روزها فرصت ارزشمندی برای گفت‌وگو هستند؛ اما این گفت‌وگو باید به مطالبه‌ای اجتماعی برای انتشار منظم، شفاف و تفصیلی آمار خودکشی و ایجاد یک نظام ملی پایش خودکشی تبدیل شود.

💠 نزدیک به چهل سال پیش، بطری‌ای که «امید» پرتاب کرد، امروز برای من آلارمی از رنج عمیق اوست؛ سیگنالی که آن روز نتوانستم بشنوم.

جامعه ما امروز صدها نکات مشابه مخابره می‌کند.

💠 اگر رنج‌های اجتماعی را نادیده بگیریم، داده‌ها را نبینیم و نام دردهایمان را با صدای بلند صدا نزنیم، هیچ درمانی آغاز نخواهد شد.

پی‌نوشت: برای حفظ حریم شخصی، نام «امید» مستعار است.

با استفاده از لینک زیر 👇 ما را دنبال کنید

http://t.me/PaymanSalamati