سیاست «اتصال تدریجی» که از سوی مسئولان به عنوان راهکاری برای بازگشت اینترنت بین‌الملل مطرح شده، تاکنون تنها به فعال‌سازی دسترسی به چند وب‌سایت پایه و تخصصی محدود شده و نتوانسته نیازهای متنوع کاربران را برآورده کند.

مشاهدات ما نشان می‌دهد که پلتفرم‌های داخلی در این شرایط استثنایی نتوانستند اعتماد عمومی را جلب کنند. این اپلیکیشن‌ها حتی با ظرفیت بسیار ضعیف هم قادر به پاسخگویی نبوده‌اند و کاربران برای ساده‌ترین امور مانند ارسال یک فایل با تأخیرهای طولانی (Delay) مواجه هستند.

کارشناسان معتقدند پایداری کامل اینترنت تنها در صورتی تضمین می‌شود که مسیرهای ارتباطی بین‌الملل بدون محدودیت و اختلال ساختاری در دسترس باشند و صرفاً بازگشت یک سرویس واسط، راه‌حل دائمی محسوب نمی‌شود.

هم اکنون داده‌های «کلودفلر رادار»، «نت‌بلاکس»، «گزارش شفافیت گوگل» و «کنتیک» نشان می‌دهد که اتصال ایران به اینترنت جهانی همچنان در سطحی بسیار محدود باقی مانده و الگوی اختلال بدون تغییر ادامه دارد، بدون آن‌که نشانه‌ای از بهبود پایدار در وضعیت ارتباطی دیده شود.