🅾 انجمن پزشکی کوهستان ایران:
#اورست
فیلمی از منطقه خومبو اورست

بهترین کوهنورد کسی نیست که تلاش می کند تا یکی دوبار کارهای احمقانه بکند و سپس بمیرد. بلکه بهترین کوهنورد کسی است که سعی می کند بزرگترین کارها را انجام دهد و زنده بماند . . .

«رینهولد مسنر»
@irmma

🅾 گزارش استقرار تیم ستاد پیشگیری از حوادث کوهستان در اردوگاه کلکچال:

@irmma
انجمن پزشکی کوهستان ایران:
🔹 تاریخ اجرا: جمعه ۱۷ بهمن‌ماه ۱۴۰۴
🔹 نام مسئول شیفت: مانیار رحیمی

در ساعات اولیه روز، شرایط جوی صاف و آفتابی بود.
از حدود ساعت ۱۲ ظهر، هوا به‌تدریج مه‌آلود شد و با گذشت زمان، حجم مه افزایش یافت.

مسیر پیمایش کوهنوردان به سمت گردنه و قله کلکچال پوشیده از برف بود، اما یخ‌زدگی در مسیر مشاهده نشد.
با افزایش حجم مه، به‌ویژه در ارتفاعات بالاتر، به کوهنوردان توصیه شد با احتیاط کامل به مسیر خود ادامه دهند.
افرادی که علی‌رغم تذکرات، تمایل به ادامه مسیر داشتند، تأکید شد در صورت احساس خطر یا ناتوانی، از ادامه صعود منصرف شوند.
از ساعت ۱۳:۰۰ به بعد، با توجه به محدودیت زمان باقی‌مانده برای صعود ایمن به قله، از ادامه حرکت کوهنوردان به سمت قله جلوگیری به‌عمل آمد.

کوهنوردان با احترام متقابل و قدردانی، از زحمات عوامل مستقر در منطقه در راستای حفظ ایمنی و جان همنوردان تشکر نمودند.

در طول مدت استقرار تیم هیچ‌گونه حادثه‌ای در منطقه گزارش نگردید و مأموریت ستاد در ساعت ۱۵:۰۰ با موفقیت به پایان رسید.
هیئت کوهنوردی پرند

@irmma

🅾 انجمن پزشکی کوهستان ایران:

بیاد زنده یاد کیومرث بابازاده...
@irmma

🅾 میراث زنده‌یاد کیومرث بابازاده:

@irmma
انجمن پزشکی کوهستان ایران: ایشان را از سال ۱۳۵۸ می‌شناختم؛ هنگامی که ۲۰ ساله بودم. شور و شوق انقلاب هنوز در همه جا جاری بود و آزادی رنگ و بوی واقعی خود را داشت. در آن دوران، کوهنوردان که در صدر ورزشکاران آزادی‌خواه و انقلابی قرار داشتند، شورایی به نام «شورای کوهنوردان» تشکیل دادند. این شورا مدت‌ها امور جاری ورزش کوهنوردی را بر عهده داشت و حتی برای یک دوره، رئیس فدراسیون کوهنوردی را نیز انتخاب کرد. 

از کسانی که در اداره و مدیریت آن شورا بسیار فعال و کارساز بود، کیو (کیومرث بابازاده) بود. اکثر کوهنوردان آن زمان، او را با همین نام می‌شناختند. کیو همچون رهبری جوان، آگاه و پرتلاش در تمام جلسات و دوران شورا در رأس مدیریت قرار داشت. طبیعی بود که مخالفان بسیاری نیز داشته باشد؛ مخالفت‌هایی که تا پایان عمر ورزشی و کوهنوردی‌اش ادامه یافت. با این حال، او همواره از دل تضادها بهترین تصمیمات را می‌گرفت و بر آن‌ها پای می‌فشرد. این شاید نخستین میراث مهم اوست که به نسل بعدی کوهنوردان، از جمله من، منتقل شد. 

او در آغاز جوانی، صعودهای فنی بسیاری را برای نخستین بار در ایران رقم زد و در تشکیل و ماندگاری دو گروه مهم کوهنوردی «ابر مرد» و «آرش» نقشی اساسی داشت. خلاقیت، نوآوری و ابتکارات او در برنامه‌ریزی‌های ورزشی و تشکیلاتی، از دیگر میراث‌های ارزشمندش به شمار می‌رود. 

در دهه‌های شصت و هفتاد، در برنامه‌های نوین و مهم کوهنوردی زمستانی، تابستانی و فنی ـ که برای نخستین بار در کشور اجرا می‌شد ـ حضوری فعال داشت. صعود زمستانی گرده آلمان‌ها برای اولین بار، و همچنین صعودهای خط‌الراسی بلند در بخش‌هایی از رشته‌کوه‌های البرز و زاگرس، از جمله این دستاوردهاست. او یکی از پایه‌گذاران چنین صعودهایی در ایران بود. 

برنامه‌ریزی صعودهای نوین، مستقل و بلند هیمالیانوردی نیز از دیگر میراث‌های اوست؛ میراثی که از جوانی با صعود «تیریچ میر» در هندوکش آغاز شد و نهایتاً با صعود «برودپیک» در هیمالیا ـ همراه با حماسه و افتخار در کنار فاجعه و تراژدی ـ در دهه نود به پایان رسید. 

کیو کوهنوردی فنی و تشکیلاتی بود و در امور امداد و نجات نیز ید طولایی داشت. در جریان مفقود شدن و مرگ بسیاری از کوهنوردان، در صحنه حضور داشت و با بازماندگان و تیم‌های نجات همکاری می‌کرد. در جریان یافتن پیکر جلال رابوکی در سال ۱۳۸۱ بارها با او همنورد شدم و میراث مهمی از او گرفتم: اینکه نخستین یاری‌رسان در حوادث کوهنوردی باید خود کوهنوردان باشند. 

در دهه ۸۰ برای نخستین بار در انجمن کوهنوردان با او در امور تشکیلاتی همکاری کردم؛ تجربه‌ای گران‌بها برای من. اهمیت به سازمان‌های مردمی کوهنوردی و ارجحیت آن‌ها بر اشخاص و سازمان‌های دولتی، از دیگر میراث‌های اوست. او مخالف تبدیل شدن باشگاه‌های اصیل کوهنوردی به بنگاه‌های اقتصادی بود و بر اصالت و رسالت اصلی کوهنوردی تأکید داشت. حتی درباره باشگاه متبوع خود، «آرش»، چنین می‌اندیشید و بر آن اصرار داشت؛ تا جایی که به اختلافات درون‌گروهی انجامید. این میراث دیگری بود که از او گرفتم: هرگز باشگاه «اسپیلت» را به باشگاهی تجاری تبدیل نکنم و اگر روزی چنین شد، از آن دوری کنم. 

او از انجمن کوهنوردان نیز انتقاد داشت؛ انجمنی که بدان عشق می‌ورزید و از موسسانش بود، اما نتوانست آرزوهای تشکیلاتی کیو را برآورده سازد. بارها با او درباره ایجاد اتحادیه و سندیکای کوهنوردان گفتگو کردم؛ تحقق این آرزو از دیرینه‌ترین خواسته‌هایش بود. 

کیو دست رد بر دریافت جوایز و عناوین دولتی زد و دلایل بی‌شماری برای این کار داشت. عشق او به کوهنوردی مردمی و دوری از کوهنوردی دولتی، میراثی مهم برای کسانی چون من است. او به بهترین شکل ممکن با نسل‌های بعدی ارتباط برقرار می‌کرد؛ میراثی ارزشمند در باشگاه‌داری که شخصاً از او آموختم. 

این‌ها و بسیار بیش از این‌ها، کارنامه مردی را رقم زد که طی ۶۵ سال کوهنوردی، فلسفه و راه و رسم زندگی را به دیگران آموخت و از سبک زندگی و طرز تفکر خود الگویی برای همه دوران به یادگار گذاشت. 

یادش گرامی 
نامش ماندگار 
راهش پررهرو 

ذبیح اله حمیدی
موسس و مدیرمسئول باشگاه کوهنوردی و سنگنوردی 
بهمن ۱۴۰۴ 

انجمن پزشکی کوهستان ایران
@irmma

🅾 انجمن پزشکی کوهستان ایران:

حال و هوای بیس کمپ اورست...
@irmma

🅾 تاثیرات اجتماعی منفی حوادث کوهنوردی:

@irmma
انجمن پزشکی کوهستان ایران: کوهنوردی رشته ای مفرح و مورد علاقه بسیاری است (گر چه آن را ماجراجویی می دانند نه ورزش) که همواره مشتاقان خود را دارد و ایران به واسطه کوهستانی بودن پتانسیل بالایی در گرایش مردم به خصوص جوانان دارد.

👈از سویی دیگر ورود بدون «ضابطه» به این رشته ورزشی در دل خود آسیب های جبران ناپذیری دارد که آنرا از دیگر رشته های ورزشی انفرادی و گروهی متمایز می کند، یکی از این تفاوت ها، «تبعیت» تمام قوانین و آموزش ها و تخصص ها از «طبیعت» است از طرفی چون همانند سایر رشته های ورزشی در اماکن خاصی که امکان امداد آنی وجود دارد صورت نمی گیرد بر اهمیت آموزش و امنیت آن می افزاید.

👈لذا گرچه ورود به محیط آن، با حداقل امکانات میسر است اما خروج از آن گاهی با بالاترین امکانات و تخصص ها و تجهیزات مشکل است (صرفا دانش و تجهیزات کافی نیست بلکه خِرَد تلفیق این دو کارساز خواهد بود) چرا که قانون طبیعت یکسان نیست و هر روز و هر لحظه شرایط جدیدی را فراهم می نماید

👈 کوه رفتن تکرار است اما کوه هیچگاه تکراری نیست

از بُعدی دیگر حوادث کوهستان بخصوص اگر جمعی اتفاق بیفتد (حادثه بهمن دیزین، تاریک‌دره همدان، کرکس کاشان و کول جنونی سال ۸۴ و ۹۶) تاثیرات اجتماعی موقت بازدارنده ای دارد که اگر چه در گذر زمان به فراموشی سپرده می شود اما داغ آن همیشگی است، بازدارنده است آن گونه که ماه های ابتدای بعد از حادثه بسیاری خانواده ها فرزندان و همسر و ... را از صعود و ‌حضور در کوهستان بخصوص در زمستان باز می دارند برنامه تورهای داخل و‌خارج از آن تاثیر می پذیرند و بازارشان کمی شل می شود.

👈اما همانطور که کوهنوردان حادثه را فراموش و به همان سبک گرفتار می شوند (مشابه حوادث ۸۴ و ۹۶ کل جنون و یا حادثه درفک در پاییز چند سال پیش) خانواده ها نیز به مرور منعطف شده و اجازه برنامه را به فرزندان و همسر و ... خود می دهند و این ممانعت موقت در حالیست که گاهی در خصوص افراد عام و آموزش ندیده و بی تجربه که برای خوشگذرانی و وقت کشی به کوه می آیند کاملا بجا و در خصوص افراد حرفه ای محتاطانه می باشد.


👈به طور مثال در زمان دو روزه جستجو و امداد حادثه اخیر کل جنون که ۹ نفر از جوانان و پیشکسوتان و‌ قهرمانان کوهنورد در آن جان باختند شاهد مرگ لااقل ۵۰ن نفر در جاده ها بودیم که جوانان نیز در آن بودند اما چون به این امر عادت کرده ایم سهل و ساده از کنارش گذشتیم و حتی انعکاس آنچنانی هم نداشت،پلنگچال . اما اخبار کوهنوردان همانند حوادث هوایی در راس خبرها بود که تاثیرات اجتماعی خاص خود را بجاگذاشته و تداوم خواهد داشت.

👈 انشالله که حوادث کوه به عادت تبدیل نشود

«ادو یسترز» کوهنورد آمریکایی می گوید هیچ کوهی ارزش مرگ یک انسان را ندارد و ‌«مسنر» حتی به از دست دادن بند انگشت اشاره دارد، ضمن اینکه کوه ها خطرناک نیستند و کوهنوردی هم خطرناک نیست بلکه رفتار ماست که خطرآفرین است و ما در مقابل طبیعت اگر اندیشه نکنیم همواره تسلیم محض هستیم (زلزله، آتشفشان، سیل و ...)

👈امید که بااستفاده از دانش کوهنوردی، تجهیزات استاندارد، و البته خِرَد که لازمه کار است نه تنها برای خود و خانواده هایمان، بلکه برای عواطف عمومی دردسر آفرین نشویم.

انجمن پزشکی کوهستان ایران
@irmma

🅾 گزارش برگزاری ستاد پیشگیری از حوادث کوهستان در مسیر گرچال لواسان:

@irmma
انجمن پزشکی کوهستان ایران:
تاریخ ۱۴۰۴/۱۱/۱۷ جمعه
مکان : دشت گرچال ( دشت هویج )

اعضای ستاد: سیامک شجاعی ، مجتبی گلزرد ، حسین شیخی ،،
ستاد در روز جمعه در ساعت ۷ صبح شروع به کار کرده که از شروع کار تا اتمام کار ستاد در ساعت ۱۵ عصر استقرار داشته است،
تعداد کوهنوردان و طبیعتگردان بصورت جمعی ۲۰۵ نفر بوده است که تعداد زیاد آنها به سمت دشت هویج و مابقی به سمت قله های منطقه قله ساکا ، پرسون ، اندار ، آتشکوه رفته اند ،
قابل به توضیح می باشد تعداد ۷ نفر قله آتشکوه ،
قله ساکا ۱۸ نفر
قله پرسون و اندار ۶۵ نفر
دشت هویج ۱۱۵ نفر بوده است که خداروشکر بدون هیچ حادثه ای صعود و فرود داشته اند ،،
ضمنا کاملا فضای دور ستاد و کوه ها اطراف کاملا پوشیده از برف و شرایط هوا آفتابی و بدون باد بوده است،
قابل به توضیح میباشد جناب حصاری هم در ساعت کاری ستاد در محل ستاد حضور پیدا کردند ،
و در آخر تشکر از همه دوستان و همنوردهای خوبمون و هیات کوهنوردی لواسان ، و مسئول محترم ستاد اطلاع رسانی و پیشگیری از حوادث کوهستان !!!

انجمن پزشکی کوهستان ایران
@irmma

🅾 برف کوری در کوهنوردی:

@irmma
انجمن پزشکی کوهستان ایران: برف کوری یکی دیگر از مشکلات چشمی است که زمانی رخ می‌دهد که قرنیه چشم بدون محافظت در معرض تابش اشعه ماورای بنفش (UV) قرار گیرد.

بنابراین برف کوری را به تعبیری می‌توان آفتاب سوختگی چشم نامید که می‌تواند شدیدا دردناک باشد. نشانه‌ها و عوارض برف کوری با تاخیر رخ می‌دهد و اکثر کوهنوردان در شب تشخیص می‌دهند که دچار برف کوری شده‌اند. برف کوری در ارتفاع بالا بیشتر رخ می‌دهد زیرا هوا رقیق است و اشعه ماورای بنفش بیشتری به جو رسوخ می‌کند.

در ارتفاعات به ازای هر ۳۰۰ متر که اوج می‌گیرید میزان ۴ درصد افزایش پیدا می‌کند. به علاوه برف نیز به میزان ۸۰ درصد اشعه ماورای بنفش را انعکاس می‌دهد بنابراین در اکسپدیشن و صعودهای زمستانه در صورتی که از چشم‌هایتان محافظت نکنید تنها در عرض چند دقیقه دچار برف کوری خواهید شد.

🔹#نشانه_های_برف_کوری :

از مشخصات برف کوری می‌توان به قرمزی و درد چشم‌ها، نورگریزی و تمایل بیمار به بستن چشم‌ها اشاره نمود.

🔹#درمان_برف_کوری :

جهت درمان برف کوری باید چشم‌ها را با کمپرس آب سرد، خنک نگه داشت. استفاده از پماد آنتی‌بیوتیک ( Chloramphenicol tds)، قطره cycloplegic و (G. Cyclopentolate tds) جهت کاهش درد و استراحت و اجتناب از نور از جمله اقداماتی است که  ۲۴ ساعت بعد از برف کوری شما را بهبود می‌بخشد.

از قطره‌های بی‌حسی موضعی استفاده ننمائید زیرا ممکن است خطر عفونت چشم را افزایش دهد. چرب نمودن پشت چشم‌ها در شب اول جهت کاهش درد بسیار موثر است. بنابراین تاکید می‌شود برای جلوگیری از برف کوری از عینک‌های استاندارد و با کیفیت ضد UV که اطراف چشم را به خوبی پوشش می‌دهند استفاده نمائید.

انجمن پزشکی کوهستان ایران
@irmma

🅾 مفقودی چهارروزه کوهنورد بندرعباسی در مسیر قله تشگر بام هرمزگان / مه غلیظ و هوای ابری مسیر بازگشت را با مشکل مواجه کرد:

@irmma
انجمن پزشکی کوهستان ایران: یک کوهنورد حدود ۳۵ ساله اهل بندرعباس که برای صعود به قله ۳۲۶۷ متری تشگر (بام هرمزگان) در منطقه سیاهو عازم کوهستان شده بود، اکنون چهار روز است مفقود شده و تاکنون خبری از وضعیت او در دست نیست.

بر اساس اطلاعات موجود، این کوهنورد شبانگاه روز سه‌شنبه ۱۴ بهمن‌ماه پس از حضور در روستای درگز و هماهنگی با لیدر محلی، به همراه ۸ کوهنورد دیگر و یک راهنمای محلی حرکت خود را برای صعود به قله تشگر آغاز می‌کند.

این گروه پس از صعود، ساعت ۱۱ صبح روز چهارشنبه از قله اقدام به بازگشت می‌کنند. در همین زمان، این کوهنورد از گروه جدا شده و به‌تنهایی مسیر فرود را در پیش می‌گیرد............

طبق گزارش‌ها، در زمان بازگشت، شرایط جوی در ارتفاعات کاملاً ابری بوده و مه غلیظی منطقه را فرا گرفته بوده است؛ شرایطی که می‌تواند دید افقی را به‌شدت کاهش داده و احتمال خطای مسیر‌یابی را افزایش دهد.

انجمن پزشکی کوهستان ایران
@irmma