🅾 فرهنگ کوهنوردی:

@irmma
انجمن پزشکی کوهستان ایران: این کوه‌نورد با پوشاندن کفشِ گِلی‌اش در مترو، دارد یک اصل ساده از «مسئولیت اجتماعی» را اجرا می‌کند:
هزینه‌ی انتخابِ شخصی‌اش را به دیگران تحمیل نمی‌کند.

او کوه رفته، لذت برده، طبیعت را تجربه کرده؛
اما وقتی وارد فضای عمومی می‌شود، می‌داند که مترو ملکِ شخصیِ هیچ‌کس نیست.
کفِ واگن، همان‌قدر مهم است که مسیر کوه؛ چون این‌جا هم آدم‌ها با حقِ برابر تردد می‌کنند:
کارگر، دانشجو، سالمند، کودک.

این رفتار نه قهرمانانه است، نه نمایشی؛
یک تصمیم آگاهانه است برای کم‌کردن اصطکاک اجتماعی.
دقیقاً همان اخلاقی که اگر در کوه رعایت نشود، طبیعت تخریب می‌شود
و اگر در شهر رعایت نشود، زندگی جمعی فرسوده.

رابطه‌ی کوه و اخلاق همین‌جاست:
کسی که یاد گرفته ردِ پا را پاک کند،
در شهر هم ردِ بی‌ملاحظگی نمی‌گذارد.

مسئولیت اجتماعی یعنی همین جزئیاتِ کوچک؛
نه شعار، نه پست انگیزشی؛
فقط احترام عملی به فضای مشترک.

کوروش قاسمیان - کمیته‌‌ دوچرخه‌‌سواری کوهستان

انجمن پزشکی کوهستان ایران
@irmma

🅾 راینولد مسنر: پدر سبک آلپی در هیمالیا:

@irmma
انجمن پزشکی کوهستان ایران: راینولد مسنر(متولد ۱۹۴۴، تیرول جنوبی) از تأثیرگذارترین کوهنوردان تاریخ است و بنیان‌گذار سبک آلپی در صعودهای مرتفع به‌شمار می‌رود. او در دهه‌های ۶۰ و ۷۰ با صعودهای آزاد نوآورانه در دولومیت‌ها مطرح شد.
در سال ۱۹۷۰ مسنر و برادرش گونتر نانگاپاربات را از دیواره روپال بدون اکسیژن صعود کردند؛ نقطه عطفی در کوهنوردی ارتفاع بالا. ۸ مه ۱۹۷۸ مسنر و پیتر هابلر اورست را بدون اکسیژن فتح کردند. در ۱۹۸۰ مسنر به‌تنهایی و بدون اکسیژن از رخ شمالی اورست صعود کرد.
او نخستین صعود انفرادی یک هشت‌هزارمتری (نانگاپاربات، ۱۹۷۸) را انجام داد، K2 را با تیمی سبک صعود کرد(۱۹۷۹) و در ۱۶ اکتبر ۱۹۸۶ با صعود لوتسه، هر ۱۴ قله هشت‌هزارمتری را کامل کرد. همان سال، با وینسون، هفت قله جهان را نیز به پایان رساند.
مسنر عبورهای بدون موتور از قطب جنوب، گرینلند و گُبی را انجام داد. او بیش از ۱۰۰ اکسپدیشن و ۳۵۰۰ صعود(حدود ۱۰۰ نخستین صعود) در کارنامه دارد و در ۲۰۱۰ پیوله دور افتخاری دریافت کرد. مسنر نماد فلسفه‌ای نو در کوهنوردی است: سادگی، خوداتکایی و عبور از مرزهای انسانی.

@irmma

🅾 استانداردهای فراموش‌شده در تولیدات کفش های کوهنوردی ایرانی:

@irmma
انجمن پزشکی کوهستان ایران: متن حاضر یادداشتی درباره حقیقت کفش‌های زمستانه ی ایرانی و چینی ( فیک ) در ارتفاعات ایران.

آیا تجهیزات غیر استاندارد در حوادث متعدد کوهستان های ایران نقش دارند؟!

در جغرافیای کوهستانی ایران، قله‌ها فقط عددی روی نقشه نیستند؛ روایت‌هایی هستند از باد، یخ، سنگ و صبوری.
بلندترین آن‌ها (دماوند ۵۶۱۰ متری) با قامت سفیدپوشش در زمستان نه یک مقصد، بلکه مرزی میان «طبیعت» و «غریزه بقا»ست. این قله، در زمستان، به‌هیچ‌وجه شباهتی به تصویرهای آرام تابستانی‌اش ندارد؛ دمای مؤثر به زیر منفی ۳۰ درجه می‌رسد، بادهای ۸۰ تا ۱۲۰ کیلومتر بر ساعت رایج‌اند، و کوچک‌ترین اشتباه در تجهیزات می‌تواند شانس بازگشت را نصف کند.

در سال‌های اخیر، میان تولیدکنندگان داخلی و برخی فروشندگان، موجی از ادعاها پدید آمده:
«کفش زمستانه مناسب دماوند»،
«کفش صعود ۴۰۰۰ تا ۵۰۰۰ متری»،
«کفش مجهز به کرامپون»،
و مهم‌تر از همه: «قیمت مناسب!»

این یادداشت پاسخی است به همین ادعاها؛ نه از سر تقابل و رقابت، بلکه از سر ضرورت، چرا که کوهستان، جای ادعا نیست بلکه جای استاندارد است.

۱. صعود زمستانی در ایران یعنی چه؟

هر کشوری بر اساس جغرافیا و عرض جغرافیایی خود سطح خاصی از سختی زمستان را تجربه می‌کند.
زمستان ایران، به‌ویژه در ارتفاعات ۳۵ تا ۵۶ درجه عرض شمالی، از نظر سرمای مؤثر یا دمای حسی (Windchill) و ناپایداری، بسیار نزدیک به شرایط کوه‌های آلپ در اوایل زمستان است. به همین دلیل است که حتی یک قله ۴۰۰۰ متری مثل دنا یا سبلان در زمستان تجهیزات استاندارد آلپی می‌طلبد.

چیزی که بسیاری نادیده می‌گیرند این است که ارتفاع ۴۰۰۰ تا ۶۰۰۰ متر در زمستان = شرایط سرمای قطبی + کمبود اکسیژن + یخ دائمی

اینجا جایی نیست که یک کفش شبه‌زمستانه، یا یک نمونه با طراحی ناقص، بتواند بدن انسان را حمایت کند.

۲. استانداردهای واقعی کفش زمستانه چیست؟

فدراسیون جهانی کوهنوردی UIAA، استانداردهای اروپایی EN 893, EN ISO 20345, و راهنماهای فنی Alpine Club، مجموعه‌ای از معیارها را برای کفش‌های زمستانه منتشر کرده‌اند. این استانداردها سال‌هاست اجرا می‌شوند و پایهٔ همهٔ کفش‌های معتبر دنیا (Dolomite /scarpa / La Sportiva / Zamberlan / Lowa / Hanwag) هستند.

یک کفش زمستانه واقعی برای ارتفاع ۴۰۰۰ تا ۶۰۰۰ متر، همهٔ موارد زیر را باید داشته باشد، نه یکی، نه دو تا، نه شبیه‌سازی آن‌ها:

۳. معیارهای غیرقابل‌مذاکره کفش زمستانه استاندارد

۱) شاسی فوق‌سفت (Full Rigid) – استاندارد EN 20345:

برای انتقال نیرو روی یخ و برف سفت، حفظ راستای پا، و جلوگیری از لیزخوردگی و پیچ‌خوردگی.

۲) سازگاری واقعی با کرامپون نیمه‌اتومات یا اتومات – EN 893:
نه فقط «امکان نصب کرامپون».
بلکه:
فیت پایدار
تحمل فشار جانبی
عدم پیچش زیره
لبه استاندارد heel welt و toe welt

۳) عایق حرارتی معتبر (Primaloft / Aerogel / Thinsulate):

توان تحمل دمای –۲۰ تا –۴۰°C در حالت بی‌حرکتی (static insulation test).
نتایج تست‌ها در مدل‌های معتبر درج می‌شود—نه فقط «آستر گرم».

۴) ممبران ضدآب – تنفسی معتبر (GORE-TEX Insulated Comfort)

مطابق استاندارد ضدآب بودن EN ISO 20344.
باید تاکید کرد ممبران‌های بی‌نام‌ونشان، ضدآب نیستند بلکه “خیس‌شونده با تاخیر” هستند.

۵) زیره با ترکیب لاستیکی کلاس سقوط – Vibram Mont / Arctic Grip:
زیرهٔ زمستانی باید:
مقاومت سرما داشته باشد.
در دماهای زیر صفر خشک نشود.
روی یخ اصطکاک ایجاد کند، این ویژگی‌ها در کفش‌های ارزان اصلاً وجود ندارند.

۶) ساختار چندلایهٔ گرمایی: کفش زمستانه یک دیواره تکی نیست؛ یک «سیستم حرارتی» است:
Outer Shell + Insulation Layer + Protective Rand + Inner Bootie (در مدل‌های دوپوش)

۷) حفاظت جانبی کامل (Full Rubber Rand): برای جلوگیری از رطوبت جانبی، ضربه و سایش.

بزرگ‌ترین سوءتفاهم بازار ایران: «کفشی که کرامپون می‌خورد یعنی زمستانه»

این جمله خطرناک‌ترین سوءبرداشت در بازار امروز است. روی هر کفش شهری هم می‌شود کرامپون بنددار بست.

این یعنی: شما یک تیغه فلزی زیر پا بسته‌اید، نه اینکه کفش شما برای یخ و ارتفاع ساخته شده باشد.

کفش زمستانه یعنی:
پشتیبانی گرمایی + مکانیکی + سازه‌ای + زیره‌ای + فیزیولوژیک.

کرامپون فقط ۲۰٪ ماجراست؛
۸۰٪ دیگر استانداردهایی است که کفش‌های ارزان‌قیمت فاقد آن هستند.

نوشته: امیرحسین کریمی

انجمن پزشکی کوهستان ایران
@irmma

🅾 انجمن پزشکی کوهستان ایران: با توجه به شرایط خطرناک آب و هوایی مناطق کوهستانی و قله توچال و تذکر چند باره فدراسیون کوهنوردی صحنه هایی در روز جمعه ۲۸ آذر ماه ۴۰۴ در قله توچال دیده شد که می توانست تکراری از فاجعه ۵ دی سال ۱۳۹۹ باشد...

@irmma

🅾 انجمن پزشکی کوهستان ایران:

صعود به قله توچال با کفش شهری...
بی توجهی و بی دقتی به مسائل کوهنوردی تا چه حد....
@irmma

🅾 انجمن پزشکی کوهستان ایران:
قله داش باشی شبستر ۲۸۸۰ متر

از دوست گرامی " آذرنیا"
@irmma

🅾 مهمترین علل حوادث رخ داده کوهنوردان آمریکایی:


@irmma
انجمن پزشکی کوهستان ایران: این تحقیق و بررسی آماری بین سالهای ۱۹۵۱ تا ۲۰۱۴ به ترتیب دفعات ثبت شده است:

●سقوط از صخره یا سر خوردن  ۳۹٪
●سرخوردن روی برف یا یخ  ۱۱٪
●افتادن سنگ/یخ/ابزار بر روی کوهنورد  ۷٪
●خود را دست بالا گرفتن (خود بزرگ بینی)  ۶٪
●بیماری  ۶٪
●سرگردان و گم شدن  ۴٪
●ریزش بهمن  ۴٪
●اختلالات در کارگاه و راپل  ۴٪
●از دست دادن کنترل بدن ۳٪
●خارج شدن ابزار از کارگاه مثل میخ و میانی ۲٪.
●عدم تشخیص انتهای طناب و کارگاه  ۲٪
●افتادن در شکافها ۲٪
●اشتباه در استفاده از کرامپون  ۱٪
●بیرون کشیده شدن پیچ یخ  ۱٪
●صعود خیلی سریع (احتمال بیماری ارتفاع)  ۱٪
●اسکی کردن در خارج از مسیرهای پیست  ۱٪
●رعد و برق  ۱٪
●نقص در تجهیزات  ۱٪
●عوامل و علل ناشناخته شده دیگر  ۲٪

تهیه و تدوین و ترجمه: دکتر امیرحسین خلیلی فر/عضو باشگاه اسپیلت

پی نویس؛
این مقاله به مناسبت درگذشت اسفبار بانو "طاهره حاصلی" در دماوند تهیه شده است.

انجمن پزشکی کوهستان ایران
@irmma

🅾 انجمن پزشکی کوهستان ایران:
سکوت برفی در جاده جنگلی کلاردشت...

@irmma

🅾 انجمن پزشکی کوهستان ایران:

تسلیت انجمن پزشکی کوهستان ایران در خصوص حادثه اخیر در قله دماوند...
@irmma

🅾 هشدارهای انجمن پزشکی کوهستان ایران در خصوص شیوع حوادث کوهستان:

@irmma
انجمن پزشکی کوهستان ایران: کوهنوردی با اینکه یکی از مفرح ترین و زیباترین ورزشها می باشد ولی این ورزش بیشترین میزان خطرات و آسیبهای ورزشی و مرگ و میر در دنیا را دارد، بطوری  که در میان مربیان و کوهنوردان این جمله معروف که: «در کوهنوردی با یک اشتباه، نوزده نمیشوید بلکه ممکنه صفر بشوید» رایج هست و اینکه اولین اشتباه در ورزش کوهنوردی می تواند آخرین اشتباه زندگی یک کوهنورد باشد.

کوه دماوند با ارتفاع بالای ۵۶۱۰ متر جزو یکی از ده کوه خطرناک و پر حادثه برای کوهنوردان در دنیا خصوصا در فصل زمستان می باشد (بدلیل تغییرات ناگهانی آب و هوا و دسترسی سهل و آسان حتی توسط کوهنوردان کم تجربه، عدم ممانعت از صعود مبتدیان، دره ها و یخچالهای خطرناک  مانند یخچال معروف یخار، یخچال عروسکها و یخچال کافر دره، تورهای کوهنوردی بدون برنامه، نبود امکانات راهنما و پزشکی مناسب در زمستان، عدم امکان جستجو با ریزپرنده ها بدلیل وزش باد شدید و گاهی بسته بودن پناهگاهها و…).

لذا دقت در یاد گرفتن اصول حرفه ای کوهنوردی و آموزش های پزشکی کوهستان قبل از صعود به ارتفاعات الزامیست. کوهنوردان بسیار بزرگی همچون مرحوم جلال رابوکی (رکورد دار صعود چهار جبهه دماوند در یک روز) نیز بدلیل تغییرات ناگهانی آب و هوا جان خودشان را در این کوه از دست دادند. مرحومه بانو طاهره حاصلی کوهنورد پرتوان گیلانی و عاشق دماوند و کوهستان و با سابقه بیش از چندین بار صعود موفق زمستانی به قله دماوند و شب مانی در قله دماوند، و تجربه صعود به قلل مرتفع کشور نیز متاسفانه بدلایل مختلف ازجمله تغییرات ناگهانی جوی که باعث تاخیر در صعود و برگشت(بر اساس فیلم آخرین صعود ایشان که بعد از ساعت ۱۶ به قله رسیده بود) و تاریکی شب و عدم دید کافی در برگشت و باد شدید، متاسفانه جان خود را از دست دادند و خانواده وجامعه ورزشی و کوهنوردی کشور را اندوهگین ساخت.
روحش شاد

انجمن پزشکی کوهستان ایران
@irmma