-اگر می توانستی بروی و از همه چی دور شوی چه میکردی؟
+هر جایی؟
-هرجایی.
+اول از همه وسایل هایم را جمع می کردم،آنهایی که برایم بسیار ارزشمندن؛ مثلا اگر می توانستم کتاب هایم را یا نقاشی هایم را با خودم می بردم و محکم آنها را در آغوش می گرفتم اما در آخر تنها چیزی که شاید بتوانم با خود ببرم یک بسته چای باشد، چای ای که در روزهایِ طاقت فرسای غم انگیز کمک حالم باشد.
بعد از آن شروع می کردم به دویدن، تا کیلومترها می دویدم تا جایی که زانو هایم به درد بیایند، انگشتان پاهایم پینه ببندند و قفسهی سینهام از شدت تنفس های پی در پی از درد تیر بکشد. می دوم به سمت روشنایی، آنجایی که هیچ درد و رنجی نیست، خبری از آدم های حریص نیست،جایی که اطراف را درخت های تنومند، درختِ بیدمجنون و سرو و کوه های سر به فلک کشیده احاطه کردهاند و هیچ خبری از وجود انسان در آنجا نیست و همه چیز خوب است یا دستِ کم میدانم همه چیز قرار است در آنجا خوب پیش برود...
-۳۰ آذرِ ۱۴۰۴
+هر جایی؟
-هرجایی.
+اول از همه وسایل هایم را جمع می کردم،آنهایی که برایم بسیار ارزشمندن؛ مثلا اگر می توانستم کتاب هایم را یا نقاشی هایم را با خودم می بردم و محکم آنها را در آغوش می گرفتم اما در آخر تنها چیزی که شاید بتوانم با خود ببرم یک بسته چای باشد، چای ای که در روزهایِ طاقت فرسای غم انگیز کمک حالم باشد.
بعد از آن شروع می کردم به دویدن، تا کیلومترها می دویدم تا جایی که زانو هایم به درد بیایند، انگشتان پاهایم پینه ببندند و قفسهی سینهام از شدت تنفس های پی در پی از درد تیر بکشد. می دوم به سمت روشنایی، آنجایی که هیچ درد و رنجی نیست، خبری از آدم های حریص نیست،جایی که اطراف را درخت های تنومند، درختِ بیدمجنون و سرو و کوه های سر به فلک کشیده احاطه کردهاند و هیچ خبری از وجود انسان در آنجا نیست و همه چیز خوب است یا دستِ کم میدانم همه چیز قرار است در آنجا خوب پیش برود...
-۳۰ آذرِ ۱۴۰۴
امروز روز پاسداشت زبان پارسی و بزرگداشتِ حکیم ابولقاسم فردوسیست
کسی که به زبان پارسی جان بخشید و با خلقِ شاهنامه زبان پارسی از یاد مردم نرفت و تا به امروز پابرجاست و مردمِ ایرانِ عزیزم به این زبان سخن میگن و این رو تا حدود زیادی مدیونِ فردوسی هستیم!
و فردوسی تنها یک شاعر نبود؛ حافظ هویت ایران بود
وقتی فردوسی شاهنامه رو سرود، حدود ۳۰۰ سال از فتح ایران توسط اعراب مسلمان گذشته بود و زبان عربی، زبان حکومت و علم شده بود. زبان پارسی کاملا از بین نرفته بود بلکه در میان تودهی مردم و شُعرا وجود داشت اما در خطر فراموشی بود و اینگونه بود که فردوسی با شاهنامه:
• زبان پارسی را زنده و قدرتمند نگه داشت
• تاریخ و اسطورههای ایران را حفظ کرد
• به ایرانیها یادآوری کرد که چه گذشتهای دارند
اگر شاهنامه نبود شاید پارسی کاملاً از بین نمیرفت، اما احتمال داشت خیلی ضعیفتر شود و هویت فرهنگیِ ایران آسیب جدی ببیند!
یکی از مهترین ویژگی های شاهنامه کاربرد واژگان اصیلِ پارسی بود، در زمانی که بسیاری از واژگان عربی در آثار شعرا و دانشمندان دیده میشد. مانند ابوعلیسینا که آثار مهمِ خود را به زبان عربی نگاشتهاست و در کل خطر فراموشی زبان پارسی آنقدر جدی نبود چون ایران، کشوری بزرگ و پر جمعیت با مردمی که عاشقِ تمدن و تاریخِ کشور خود بودند بود حتی بعد از حمله ی اعراب مردم همچنان در خانه پارسی حرف میزدند، سنتهای ایرانی ادامه داشت و مناطق مختلف هویتِ محلیِ قوی داشتند.
پس نابودی کامل پارسی قطعی نبود اما فردوسی تاثیر زیادی در حفظ آن داشت
«فردوسی، ایران را با 'پارسی' زنده نگه داشت.»
کسی که به زبان پارسی جان بخشید و با خلقِ شاهنامه زبان پارسی از یاد مردم نرفت و تا به امروز پابرجاست و مردمِ ایرانِ عزیزم به این زبان سخن میگن و این رو تا حدود زیادی مدیونِ فردوسی هستیم!
و فردوسی تنها یک شاعر نبود؛ حافظ هویت ایران بود
وقتی فردوسی شاهنامه رو سرود، حدود ۳۰۰ سال از فتح ایران توسط اعراب مسلمان گذشته بود و زبان عربی، زبان حکومت و علم شده بود. زبان پارسی کاملا از بین نرفته بود بلکه در میان تودهی مردم و شُعرا وجود داشت اما در خطر فراموشی بود و اینگونه بود که فردوسی با شاهنامه:
• زبان پارسی را زنده و قدرتمند نگه داشت
• تاریخ و اسطورههای ایران را حفظ کرد
• به ایرانیها یادآوری کرد که چه گذشتهای دارند
اگر شاهنامه نبود شاید پارسی کاملاً از بین نمیرفت، اما احتمال داشت خیلی ضعیفتر شود و هویت فرهنگیِ ایران آسیب جدی ببیند!
یکی از مهترین ویژگی های شاهنامه کاربرد واژگان اصیلِ پارسی بود، در زمانی که بسیاری از واژگان عربی در آثار شعرا و دانشمندان دیده میشد. مانند ابوعلیسینا که آثار مهمِ خود را به زبان عربی نگاشتهاست و در کل خطر فراموشی زبان پارسی آنقدر جدی نبود چون ایران، کشوری بزرگ و پر جمعیت با مردمی که عاشقِ تمدن و تاریخِ کشور خود بودند بود حتی بعد از حمله ی اعراب مردم همچنان در خانه پارسی حرف میزدند، سنتهای ایرانی ادامه داشت و مناطق مختلف هویتِ محلیِ قوی داشتند.
پس نابودی کامل پارسی قطعی نبود اما فردوسی تاثیر زیادی در حفظ آن داشت
«فردوسی، ایران را با 'پارسی' زنده نگه داشت.»
Forwarded from 𖦹˚تنها صداست که میماند˚𖦹 (𖦹𓆣𖦹)
آنگاه
خورشید سرد شد
و برکت از زمینها رفت
و سبزهها به صحراها خشکیدند
و ماهیان به دریاها خشکیدند
و خاک مردگانش را
زان پس به خود نپذیرفت
شب در تمام پنجرههای پریده رنگ
مانند یک تصور مشکوک
پیوسته در تراکم و طغیان بود
و راهها ادامهٔ خود را
در تیرگی رها کردند..
خورشید سرد شد
و برکت از زمینها رفت
و سبزهها به صحراها خشکیدند
و ماهیان به دریاها خشکیدند
و خاک مردگانش را
زان پس به خود نپذیرفت
شب در تمام پنجرههای پریده رنگ
مانند یک تصور مشکوک
پیوسته در تراکم و طغیان بود
و راهها ادامهٔ خود را
در تیرگی رها کردند..
Forwarded from iRo Proxy | پروکسی (Nivan)
ویکتور هوگو چقدر زیبا میگه:
آدم دوستانش را از دست نمیدهد، دشمنان مخفی اش را پیدا میکند، دوستان واقعی هر اتفاقی بیوفتد تا پایان دوست میمانند.
آدم دوستانش را از دست نمیدهد، دشمنان مخفی اش را پیدا میکند، دوستان واقعی هر اتفاقی بیوفتد تا پایان دوست میمانند.