به نظر خودم یکی از بدترین خصوصیت هایی که دارم اینه که خیلی مامانگونه رفتار میکنم.
نمیدونم این خصلت همه خواهر های بزرگتر یا بچه های اوله یا چی ولی من خیلی نسبت به همه حس مادر بودن دارم.
اینجوری بگم که،همیشه حس میکنم باید حواسم به همهههههه باشه و هی بهشون کمک کنم.
در صورتی که خیلی اوقات اون طرف اصلا کمک نمیخواد و کارای من براش آزار دهنده‌ست.
مثلا همیشه هی به همه میگم ناراحتی؟خوبی؟کمک میخوای؟این کارو بکن و اونکارو نکن.
حس میکنم یک عروسک کوکی هستم که هی اینور اونور میره و سعی داره همه چیزو با عصای جادوییش درست کنه ولی یهو تبدیل به رالف خرابکار میشه.

از دیروز تصمیم گرفته بودم استرس نداشته باشم
بعد امروز دیدم به خاطر استرس پوستم ملتهب و کنده میشه
بعد به خاطر اینکه به خاطر استرس اینجوری شده بودم باز استرس گرفتم

انقدر امتحان نهایی تعویق خورد،جنگ شد،هزار بار تاریخش عوض شد که واقعا باورم نمیشه فردا امتحان نهایی دارم

امروز آخرین امتحان دینی زندگیمو دادم.
خیلی خوشحالم.
انقدر خوشحالم که باور نکردنیه.
یکم نگرانم سر اینکه قراره چجور مصححی گیرم بیاد و نمره‌م چجوری بشه ولی مدام به این فکر میکنم که من تا جایی که دستم میومد تلاش میکرد و بقیه‌ش دست یکی دیگه‌ست.
حالا بیاید یه چیز دیگه هم بگم.

یه چیز دیگه:
دینی که میخوندم به این رسیدم که همه سعی دارن به بقیه بگن عقیده من و دینی که من ازش تبعیت میکنم درسته.
همه آدم ها و همه ادیان معتقدن دین ما کامل ترینه.
در صورتی که به نظر من،دین در ابتدا صرفا راهنمایی برای داشتن زندگی بهتر بوده.
و به نظرم اگر این داستان تجارت از دین و این داستانا نبود،همشون یه چیزو میگفتن.
به خدا ایمان داشته باش و از انسانیت پیروی کن.
من همیشه توی زندگیم دنبال این بودم که چی درسته و دوبار به شدت مذهبی شدم ولی هیچوقت نفهمیدم کدوم راه درسته و هی از این شاخه به اون شاخه پریدم.تا اینکه من به پیشنهاد داییم فیلم پی کی رو دیدم(یه فیلم هندی به شدت فوق العاده‌ست)
من با دیدن اون فیلم متوجه شدم که مهم نیست تو از چه راهی پیش میری،مهم اینه تهش به خدا برسی.
تو وقتی که به خدا میرسی به زندگی ایمان میاری،حکمت زندگیو میفهمی،به خودت ایمان میاری،به خودت اجازه هر کاری رو نمیدی و خیلی بهتر میتونی زندگی کنی.
چون حس نمیکنی بار زندگی تنها روی دوش توعه.همیشه حس میکنی یه نفر کنارته و میدونه داره چیکار میکنه پس تو هم به حرفش گوش میدی.
و من الان میتونم بگم طرفدار هیچ دینی نیستم.
من چیز هایی رو انتخاب میکنم که باهاشون حال من و زندگی اطرافم بهتره.
و زندگی هم از اون روز به بعد بهتر میگذره.

دلیل اینکه باز رو آوردم به نوشتن متنای طولانی ناشناس یکی از شما مهربونا بود(:

(:
آخ خدا

چیز دیگری که هنوز نمیفهمم اینه که چرا تموم نمیشه
چرا همیشه بچه های مردم قربانی میشن
جوونای دست گل مردم پر پر میشن
که چی؟که چهار تا آدمی که نه عقلشو دارن نه صلاحیت به همدیگه قدرتشونو نشون بدن؟

نمیدونم چجوری توضیحش بدم ولی بعد از دی حس میکنم هروقت خوشحالم دارم کار اشتباهی انجام میدم.
ولی بعدش به این نتیجه میرسم که همیشه هدف دشمن تو ناامید کردن توعه،حالا تو هر زمینه‌ای که میخواد باشه.
پس تا جای ممکن از حس گناهم کم میشه.
فقط امیدوارم یه روز همه چیز درست بشه(:

وای سلام

اول از همه اینکه من امتحانامو دادم و دیگه بچه مدرسه‌ای نیستم🙏🏻
هر کی هنوز دانش آموزه دلش بسوزه

بعد دیگه یه چیز رندوم طبق معمول اومد به ذهنم گفتم با شما هم به اشتراک بذارم

یکی از چیزایی که من بهش باور دارم اینه که نتیجه فقط وابسته به تلاش من نیست.خواست خدا خیلی مهم تر از تلاش منه.
یعنی ممکنه من برای یه چیزی خودمو ریال ریال کنم ولی اون چیزی که میخوام نشه.بابت نشدنش ناراحت میشم ولی میدونم حتما صلاحی توش بوده که نشده و هیچ اتفاقی بی دلیل نمیوفته.
خیلی از اوقات ما به یه سری چیزا پیله میکنیم که الا و بلا من اینو میخوام و وقتی نمیشه کلی ناراحت میشیم.در صورتی که اینو در نظر نمیگیریم که خدا برای ما چیز بدی نمیخواد و شاید این اتفاق برای ما قرار نبود پیامد خوبی داشته باشه.
ما خودمون رو از وجود مادرمون میدونیم و باور داریم به واسطه مادرمون جسممون شکل گرفته.اونم فقط به خاطر یه تخمک انقدری🤏🏻. و میدونیم هر اتفاقی هم بیوفته مامانمون مارو دوست داره.
در صورتی که این روحی که به ما زندگی بخشیده از وجود خداست و ما از وجود خداییم.ولی به این باور نداریم خدا همیشه خوشحالی مارو میخواد.
ما به همه اعتماد میکنیم.
به قصاب اعتماد میکنیم گوشت سگ بهمون نمیده،به همسایه‌مون اعتماد میکنیم شب مارو توی خواب نکشه،به رستوران اعتماد میکنیم که غذاش کثیف نیست و هزاران مثال این شکلی دیگه.
ولی به خدا اعتماد نمیکنیم که مراقب ماست.
و به نظرم خدا نتیجه تلاشای مارو الزاما با اون چیزی که ما میخوایم بهمون نمیده،بلکه با خوشحالی بهمون میده.مارو جایی قرار میده که قراره خوشحال باشیم.
همچنین اینکه خدا خیلی بزرگتر از آرزو های ماست.
پس اگر شکستی برامون رخ میده،از دیدگاه ما شکسته چون خدا همیشه هوامونو داره(:

وای بذارید کنکورمو بدم
محتوای اینجا فقط عشق و حال(خواب)

من واقعا نمیتونم مینیمال و استتیک باشم.
ای کاش این محتوای گوله کاموای در هم پیچیده هم طرفدار داشته باشه

وای کنکور داره منو قطعه قطعه میکنه
چرا این روزای آخر انقدر سخته

خطاب به بچه هایی که فردا کنکور دارن:
خدا همیشه حواسش بهتون هست،همیشه چیزی میشه که به صلاح شما و بهترین حالت برای شماست.بهش اعتماد کنین🫂🤍

فردا همه چیز تموم میشه.جوری که انگار هیچوقت وجود نداشته