بیا بغلم🥺❤️

از سری قصه های کای و داداشم😂❤️

من عاشق مناسبتام
چون میتونم ادمایی که دوسشون دارم رو جمع کنم و تا میتونم ازشون به سبک خودم پذیرایی کنم و سعی کنم بهشون خوش بگذره.

وقتایی که گل دارم آدم خوشحال تریم

هانیه عکسمو عروسکی کرده
خیلی بامزه شده😍

مژ داره ارزوی منو زندگی میکنه♥️

اخ شفق قطبی

من اگه درمانگاه خلوت باشه میشینم پای قصه‌ های مریضام.
شنیدن خاطره آدما رو دوست دارم شبیه دیدن یه مستنده ولی بین همه‌ قصه‌ ها خاطرات جنگ یه چیز دیگست یه جور سنگینی عجیبی داره و من بیشتر مشتاق شنیدنشونم.
دیشب آخر شیفتم یه آقایی اومد. بعد جنگ دچار مشکل تنفسی شده بود و هنوز تحت درمان بود. برای یه موضوع دیگه‌ مراجعه کرده بود اما وسط شرح‌ حال خودش رفت سراغ خاطراتش.
پرسیدم چی شد رفتی جنگ؟ خودت خواستی؟ 
گفت نه. ۱۴ سالم بود مدرسه بودم اومدن به هممون اسلحه دادن گفتن دور مدرسه بدویین. هرکی آمادگی جسمانیش خوب بود میفرستادن آموزش. منم انتخاب شدم بعدش فرستادنم خرمشهر.
تو آزادی خرمشهر منم بودم.
دو بار محاصره شدیم بار اول فرار کردیم ولی بار دوم من نتونستم.
اسیر شدم یه سال تو زندان بودم آخرش با چندتا از اسیرای دیگه چندتا عراقی رو کشتیم لباساشونو پوشیدیم و فرار کردیم.
رسیدیم مرز ایران و عراق بچه‌ های ایرانی فکر کردن دشمنیم شروع کردن به تیراندازی. یه گلوله هم خورد به پام.
با داد و بیداد فهموندیم ایرانی‌ ایم.
گفت این چیزا برای تو یه خاطره‌ست.
اما نمیدونی من چی کشیدم چی دیدم.
بهش گفتم ولی خیلی شجاع و نترس بودی
همین رو که گفتم اشک از چشمش ریخت.
هول شدم اولین بار بود یه مرد اینقدر قوی وسط تعریف کردن خاطرات جنگش جلوی من گریه میکرد. هی معذرت‌ خواهی کردم که باعث شدم برگرده به اون روزا که ذهنش دوباره درگیر بشه.

از خودم ناامیدم
دیگه کاری از دست خودم برای خودم برنمیاد.

هیچ وقت باری به این سنگینی روی دوشم نبوده.
بار زنده بودن💔