“Qoʻrgʻoncha”dagi mister Jons oqshom tushishi bilan tovuqxonasini tambalab qoʻydi. Biroq u shu qadar mast ediki, devordagi teshikni berkitish yodidan koʻtarildi. Orqa eshikni oyogʻi bilan turtib yopgach, u qoʻlida siltanib turgan fonusi yoritgan yerlarda kalovlanib, biroz tentiradi. Keyin oshxonadagi bochkadagi pivodan bir stakan sizdirib ichdi va xotini Jons xonim xurrak otayotgan toʻshakning bir chetiga kirdi.
Rastalar obod. Qaymoq bozorining burilishida, mahkamaning boshida Ilhom samovarchining kattakon choyxonasi bo‘lib, unda grammofon chalinadi. Turli-tuman plastinkalar orqali To‘ychi hofiz, Hamroqul qori, Hoji Abdulaziz va Farg‘ona yallachi xotinlari ketma-ketbu choyxonaga yig‘ilib, mehmonxonalardek o‘rtada katta barkashlarda qand-qurs, pista-bodom, murabbo, nisholda, obinon, shirmoy nonlar bilan shamaloq bezatilgan darturxon atrofida chaqchaqlashib o‘tirishadi
G. Z. kunlardan birida ertalab notinch uyqudan uygʻonib, oʻz toʻshagida qoʻrqinchli maxluqqa aylanib qolganligini sezdi.
Janna chamadonlarini taxt qildi-da, derazaga yaqinlashdi, yomgʻir haliyam tinmagandi.
Jala tun boʻyi deraza oynalari bilan tomni taraqlatib chiqdi. Yomgʻirdan osmonning goʻyo choki soʻkilganday koʻpchigan yerni xamirga aylantirib, bamisli qandday eritgandi. Kuchli shamol damni kesaman derdi
Jala tun boʻyi deraza oynalari bilan tomni taraqlatib chiqdi. Yomgʻirdan osmonning goʻyo choki soʻkilganday koʻpchigan yerni xamirga aylantirib, bamisli qandday eritgandi. Kuchli shamol damni kesaman derdi
Вu kitobchani katta yoshdagi odamga bagʻishlaganim uchun bolalardan kechirim soʻrayman. Oʻzimni oqlash uchun shuni aytishim mumkinki, bu katta yoshdagi odam mening eng yaxshi doʻstim boʻladi.
⚡3❤2🔥1
Bugun onam oʻldi. Yo kechamikan, bilmayman. Gʻaribxonadan “Onangiz vafot qildi. Koʻmishi ertaga. Chuqur hamdardlik bildiramiz” degan telegramma oldim. Tushunmaysan. Balki kecha oʻlgandir.
Shoh Muslim dunyodagi eng dono, eng odil podsholardan edi. Uning mamlakati goʻzal, shaharlari obod, xalqi tinch, farovon turmush kechirardi. Ammo podshoning farzandi yoʻq edi. Bu faqatgina uning oʻzini emas, butun xalqni tashvishga solib qoʻygan edi.
Tanishing, Yusuf. 12 yoshida uyini tashlab ketishga majbur boʻlgan bu yigit bir zaylda, hech bir oʻzgarishsiz oʻtgan oʻsha kunlarini sira unutmaydi. Yodida, oʻshanda qurgʻoqchilik mavsumi edi. Gullar bevaqt ochilib, tez nobud boʻlar, toshlar tagidan oʻrmalab chiqqan ajabtovur hasharotlar zum oʻtmay jizgʻanak boʻlardi. Har qadam tashlaganda chang bulutlari koʻtarilar, kun davomida ayovsiz jimjitlik hukm surardi. Butun yoz shu yoʻsinda oʻtib borardi.
Ota-onamning samolyoti bor edi va ular sayohat qilishni yoqtirishardi. Oyim bilan dadam Kanada, Amerika, Afrika, Yevropa, Osiyo va Avstraliya boʻylab parrakli hamda boʻz qoplamali, na navigatori, na radiosi boʻlgan kichik samolyotda sayohat qilishgan.