دلتنگی بیش‌تر از قهوه آدم رو بیدار نگه میداره.

او هرگز متعلق به من نبود، فقط خیال مورد علاقه‌ام بود.

یکی از عجیب ترین و بدترین حسایی که تجربه کردم استرس داشتن توی خوابه.
نمی‌دونم چجوری توضیحش بدم ولی یه جوریه که کاملا خوابی ولی همه چیزو میفهمی و استرس داری.

عادت می‌کنی، به معده دردی که داشت جونتو می‌گرفت، سردردی که کلافت می‌کرد، لرزش دستات که نگرانش بودی، قلبت که شکسته بود و ناراحت بودی براش،به نامردی آدما و زندگی کردن تو این شرایط عادت می‌کنی. (به هرچیزی که نمی‌تونی تغییرش بدی،عادت می‌کنی.)

خلاصه بگم اون قدری که ما به یک جنگ دوباره نزدیکیم، من به تو نزدیک نیستم.

‏ته قلبم
‏هیچی نمونده
‏نه ذوقی
‏نه شوقی
‏نه امیدی.

‏دلم پیام ریسکی میخواد، ولی اونی که ریسک کرده من نباشم.

‏من یک ثانیه هم نباید بیکار باشم چون مغزم تا وقت گیر میاره شروع میکنه حرف زدن و من باهاش هیچ حرفی ندارم.

‏+نیستی، کم پیدایی؟
‏- خوبم، در گیر درس و کارم بیشتر (درگیر فروپاشی روانی‌ام و حوصلتو ندارم)

‏کاش شبایی که آدم حس می‌کرد باید بمیره واقعا میمرد.

من همون آدميم كه اگر لازم باشه ميپره تو اتيش تا نجاتت بده ولى همونقدر هم ميتونم وايسم و فقط نگاه كنم كه دارى ميسوزى.

هیچکس احساسات هیچکس برام اهمیتی نداره جز مامانم ، دوست‌صمیمیم ‌و تو-

ما حتی تو شادیاتونوم جبران نمی‌کنیم. اگر دنبال جبرانید، اصلاً هیچ لطفی بهمون نکنید.

کل خاطرات جوونی و نوجوونیمون به چندتا کافه تکراری و درس و امتحان بی انتها، کلاس آنلاین، قرنطینه، کرونا، لانگ دیستنس، چندتا اپلیکیشن پیام رسان، چندتا اهنگ توی پلی لیست، بی پولی، افزایش قیمت کالاها و ارز به صورت نجومی، بی کاری، بی انگیزگی، آینده‌ی نامعلوم، خلاصه میشه. از ۲۰۱۸ به بعد کلا زندگی یه جور دیگه‌ای شد.

‏چیزی که دوست دارم باشم با اونی که هستم خیلی فاصله داره و این واقعا دردناکه.

‏آنقدر ترک شده‌ای و ترک کرده‌ای که دیگر نه در درون خود و نه در تمام جهان، خانه امنی برای احساساتت باقی نمانده‌است.

متنفرم از خودم و خودت به خاطر تموم حسای خوب و بدی که بهم دادی.

تنها دلیلی که هنوزم عشق و دوست داشتنو باور دارم ، بخاطر اینه که میبینم خودم چجوری میتونم بقیه رو دوست داشته باشم .