जीवन अनमोल जान मानवा
रहा तू मिळून सुखाने
जीवन जगा हो आनंदाने
खरोखरच आपल्या सर्वांनाच आनंदाने जीवन जगायला आवडते नाही का? पण खरंच विचारा आपल्या मनाला आपण रोज आनंदी जीवन जगतो का? आजच्या धावपळीच्या, धकाधकीच्या काळात प्रत्येक जण आपापल्या जबाबदारीच्या ओझ्याखाली दबून धावपळ करत असतो. कुणालाच कुणासाठी वेळ नाही. थोडं हसावं, बोलावं, बसावं पण इतका निवांत वेळ कुठला. आपण सर्वच जण कामाच्या ताणतणावात खरा आनंद उपभोगत नाही. खऱ्या अर्थाने आपण जीवन जगत नाही असे म्हणावे लागेल. एखादी गोष्ट आपल्या मनाप्रमाणे घडली की आपण किती आनंदी होतो. पण मना विरुद्ध घडली तर आपण स्वतःला खूप त्रास करून घेतो. त्यामुळे आपल्याला प्रत्येक गोष्टीचा आनंद घेता येत नाही. म्हणून कुठलीही गोष्ट फार मनाला लावून न घेता त्यातून मार्ग काढता आला पाहिजे आणि त्याचा आनंद घेता आला पाहिजे.
विशेष म्हणजे आनंद हा शोधता आला पाहिजे. आपल्याला सर्वच गोष्टीतून आनंद मिळवता येतो. पण त्यासाठी आपलं मन, ह्रदय समुद्रासारखं विशाल असावं लागतं. मोठ्या आनंदाची संधी मिळेल किंवा नाही पण छोट्या छोट्या गोष्टीतून आपण आनंद साजरा करून भरपूर आनंद मिळवू शकतो. त्यासाठी जीवनाकडे पाहण्याचा दृष्टिकोन नेहमी सकारात्मक ठेवला पाहिजे. नेहमी मन मोकळे असले पाहिजे आणि विशेष म्हणजे आपले मन नेहमी रिते ठेवावे. कुणाविषयी मनात अढी धरू नये. कोणाचा राग, द्वेष, मत्सर करू नये. मोठ्या मनानं नेहमी सर्वांना माफ करता आलं पाहिजे. कुठल्याही गोष्टीची काळजी न करता वाटचाल केली पाहिजे. कुठल्याही गोष्टीची चिंता, विचार आपल्याला आनंदापासून परावृत्त करत असतात. त्यामुळे जीवनाचा निखळ आनंद आपण उपभोगू शकत नाही. म्हणून जीवनात सकारात्मक मित्रांची निवड केली पाहिजे. चांगल्या सवयी लावल्या पाहिजे. जीवनाकडे बघण्याचा दृष्टिकोन चांगला ठेवला पाहिजे. कुणाशीही शत्रुत्व, वैर घेऊ नये व कोणाविषयी आकस ही धरू नये. ज्यामुळे आपले आयुष्य कठीण बनते, ज्या गोष्टीचा आपल्या मनाला त्रास होतो ती न केलेलीच बरी कारण त्यामुळे आपल्या जीवनातील आनंद संपत जातो. नेहमी दुसऱ्याशी मैत्रीपूर्ण व्यवहार असला पाहिजे. मैत्रीपूर्ण संबंध असले पाहिजे. आपण जसे वागू, जसे बोलू तेच परत आपल्याला मिळते. त्यामुळे नेहमी सर्वांशी गोड बोलने आवश्यक आहे सर्वांशी प्रेमाने वागले पाहिजे. चांगले आयुष्य जगण्याचा प्रयत्न करावा. त्यासाठी आधी आपले कुटुंब आनंदी ठेवावे आपण नकारात्मक राहिलो तर कोणत्याही गोष्टीचा आनंद आपण घेऊ शकत नाही म्हणून लहान- लहान गोष्टींवर लक्ष देऊन त्यांचा मनापासून आनंद घ्या. फार लांबचा विचार करत बसू नका. दररोज प्रसन्न रहा, उत्साही राहण्यासाठी सकाळ, सायंकाळ वेळ मिळेल तेंव्हा व्यायाम करा. आरोग्य ही खरी संपत्ती आहे त्यामुळे तिची काळजी घ्यावी व आपल्या तंदुरुस्ती कडे लक्ष द्यावे. स्वतःची तुलना कधीही कुणाशी करू नये कारण त्यामुळे दुःखच वाट्याला येते. सर्व काही चांगले होईल असा विश्वास सतत आपल्या मनात ठेवावा. कितीही दुःख, संकटे आले तरी त्याला हसत- हसत सामोरे गेले पाहिजे. समस्येचे समाधान शोधले पाहिजे

चिंतामुक्त राहा.. चिंतामुक्त राहा.. चिंतामुक्त राहा..!!!
मोठा श्वास घ्या आणि चिंतामुक्त राहा..चिंतामुक्त राहा..

अस सकाळ दुपार रात्र ओरडू लागलो किंवा कुणी ओरडलेल ऐकू लागलो..अन किती ही मोठे श्वास घेतले म्हणून या जगात कुणी तरी चिंतामुक्त होईल का कधी?? तो नाकपुड्या धरणारा बाबा तरी झालाय का आजवर चिंतामुक्त.... याने.., दुसऱ्याला बोलायला, शिकवायला सगळ्यात सोपं आणि व्यक्तिगत आचरणाला सर्वाधिक अवघड गोष्ट आहे ही..

मला कै फार कळत नाही पण माझ्यामते यावर उपाय एकच त्रयस्थता.. स्वतःच्या चिंतेकडे.. त्या चिंतेला कारक असणाऱ्या दुःखाकडे, त्या दुःखाच्या विरोधी असणाऱ्या सुखाकडे.. सगळी कडेच त्रयस्थतेंनी बघता आलं की हा प्रश्नच मिटला..

थोडं खोलात शिरू..

बघा.. सुख हे भौतिक गोष्टींशी निगडित आहे आणि आनंद आंतरिक गोष्टींशी.

आज रस्त्यावर चालताना मला दहा रुपये मिळाले आणि मी आनंदी झालो ,कारण माझे नव्हते तरी मला मिळाले.
त्याच वेळेस मित्राला शेअर मार्केट मध्ये १ लाख मिळाले पण तो दुःखी? कारण त्याला अपेक्षा २ लाखाची होती.
म्हणजेच अपेक्षेप्रमाणे प्रत्येकाची सुख ,दुःख याबद्दल ची व्याख्या बदलू शकते. १० हजार पगार असलेला एखादा व्यक्ती खूप पगार आहे म्हणून एकदम खुश असू शकतो तेव्हाच १ लाख पगार घेणारा कोणीतरी पगार कमी मिळतो म्हणून दुःखी असू शकतो.

शिवाय ज्याचा पगार १० हजार आहे त्याला १२हजार व्हावा वाटत असते, मग तो १२ हजार झाला की १५ हजार व्हावा वाटते काही वर्षांनी १५००० ही होतो तेव्हा मग २० हजार व्हावा वाटतो आणि हे असेच चालू राहते.

अपेक्षा वाढतच राहतात आणि अपेक्षापूर्ती झाली की आनंद आणि अपेक्षा भंग झाला की दुःख होते.

*म्हणजे सुख हे मानण्यावर आहे आणि पूर्णपणे माझे सुख माझ्यावर माझ्या विचारांवर ,अपेक्षवर अवलंबून आहे म्हणजे मला बाहेरून कोणी ही सुखी किंवा दुःखी करू शकत नाही, बरोबर??

आता आनंदाकडे वळू,

घरात टीव्ही, वॉशिंग मशीन, फ्रीज, एक छान फ्लॅट, एक गाडी, एक चांगली नोकरी आणि कुटुंब, पत्नी, मुले असले की लोकांना वाटते मी सुखी होईन पण या सगळ्या गोष्टी असणारा माणूस सुखी आहे का?

जरा आठवा आपल्याला सगळ्यात जास्त आनंद कधी होतो आणि ती गोष्ट सुखाशी संबंधित होती का?

मी घरांच्या व्यवसायात आहे.. सर्वच गटासाठी काम करतो पण कमकुवत गटातल्या लोकांसाठी मुख्यत्वे करतो.. मला पूर्ण कल्पना आहे तो वेळ, तेवढे पैसे आणि तेवढे रिसोर्स मी इतर ठिकाणी वापरले तर खूप पैसे मिळतील.. खूप मोठा होईन.. काहीही करता येईल..पण त्याने मी आनंदी होईन का हे मात्र मला सांगता येत नाही

स्वतःच घर होईल आणि त्या घरात मस्त मजेत राहुं अस ज्यांना स्वप्न ही पडण बंद झालय अश्या माझ्या असंख्य बंधू भगिनी जेव्हा स्वतःच्या घराची वास्तूशांत करतात. त्यांच्या त्या घरगुती समारंभात मला आवर्जून बोलावतात.. मी ही जातो.. फार अवर्णनीय समाधान मिळत त्यात..मुख्यत्वे घर मिळणं हे जर हातातल्या रेषांवर आणि कुंडलीतल्या ग्रहांवर अवलंबून असेल.. तर माझ्या समाधानाकरता आनंदाकरता या मुमुक्षुच्या हातातल्या रेषा आणि कुंडलीतले ग्रह बदललल्याबद्दल मालकांना साष्टांग नमस्कार घालावा वाटतो.. त्या क्षणी..शब्दाच्या पलीकडल आहे ते.. जे पैशात आणि यशात कधीच मोजता येऊ शकत नाही..आनंद आहे तो

भजनात बसल्यावर कधी कधी आपण हरवून जातो नि जो आनंद मिळतो तो, कीर्तनात महाराजांनी दिलेले प्रमाण एकदम पटले की जो आनंद होतो तो.. किंवा

पहिल्या पावसात मृत्तिका गंधाने जो आनंद होतो तो,

आपण लावलेल्या झाडाला आलेली फळ बघितली की होणारा आनंद,

अगदी एखादया वेळेस काही साध्या कारणाने आनंद गगनात मावेनासा होतो पण त्याचा सुखाशी संबंधच नसतो मग आपण सगळे सुखाच्या मागे का पळतोय?..

मोठी डनलोप ची गादी आहे हे सुख झाले आणि शांत झोप लागणे हा आनंद.

पण या आनंदासाठी गादी असणे गरजेचे नाही ना? आणि आपण सगळे आयुष्य ही गादी मिळविण्यासाठी वेचतो आणि गादी येते तेव्हा झोपच लागत नाही.

परमेश्वर हा सद्चिदआनंद स्वरूपात आहे ,हा आनंद गोळा करायला ,साठवायला आणि वाटायला आला की तुम्ही आपोआप साधक झालात.

पण छोट्या छोट्या गोष्टीतून आनंद मिळविता आला पाहिजे ,बर मिळाला तर तो साठविता आला पाहिजे आणि सगळ्यात अवघड तो वाटता आला पाहिजे.

आणि असा आनंद मिळविण्यासाठी आणि सुख दुःख यावर मनाने ताबा मिळविण्यासाठी आपल्याला त्र्यस्थतेने परमानंदाकडे वळावे लागेल.हा परमानंद कायम स्वरूपी आहे तो साठविता ही येतो आणि वाटता ही येतो.. वाटल्यानी तो दुप्पट वाढतो..

स्वतःच्या त्रयस्थतेतून एकदा हा परमानंद सापडला की कधी चिंता म्हणून वाटणार नाही..कोणी दुःखी होणार नाही.. सुखा साठीची धडपड कमी होईल मात्र सगळेच सदैव आनंदात राहतील

माझा परमानंद मी शोधलाय... मालक कृपेने तुम्हाला ही तुमचा परमानंद मिळो हीच सदिच्छा !! #जयशंकर
----🙏🙏सुप्रभात🙏🙏-----
पत्रकार विकास शहा , तालुका प्रतिनिधी दैनिक लोकमत , शिराळा ( सांगली )