‏من حتی از داشتن سکوت مشترك با آدمی ك دوستش دارم لذت می‌برم ‌.!(:

ولی هر طور شده
شب
تو با وجدانت تنها میشین.

آدم جدید؟
نه ممنون همون قبلیا درسای قشنگی دادن .

آدما میان بهت یه درسی میدن میرن:)

سنگ فرش خیابونارو گل کردم برات:)

دردناك‌ترین چیز آن است ك انسان حقش‌را آرزوکند ‌.

یك کلمه میتونه یك دعوارو تموم کنه ‌؛ یك لبخند میتونه باعث آغاز یك دوستی بشه ‌‌؛ یك نگاه میتونه یك رابطه رو نجات بده و یك آدم میتونه زندگیتو عوض کنه ‌.!

نظر منو بخوای مامان همون خداست ‌؛
فقط قابل لمس‌تر ‌..

مگه من مُردم ك غم بخواد بیاد
میونِ دوتا چشمونِ قشنگت لونه کنه ‌?!

اگر زنده ماندم و یك روزی با هم در یك خانه چای خوردیم ‌، برایت تعریف میکنم ك این روزها چقدر سخت و دیر و دور گذشت ‌...

عزیزی که میگی دندون درد که چیزی نیست ، یه درد سادس ، امیدوارم تموم دندونات درد بگیره 🫴🏻))))))

صمیمیت های از دست رفته ناراحتم می‌کنه, شاید دلم دیگه برای اون آدم تنگ نشه, ولی برای حس اون لحظم واقعاً تنگ می‌شه.

وقتی به خودم نگاه میکنم ، می‌بینم چقدر تیکه تیکه شدم ، تا تیکه های شکسته بقیه رو خوب کنم ؛)

بچه‌ها مرسی بابت دلداری هاتون ، امیدوارم بتونم لطفتون رو جبران کنم ، پیاماتون خیلی برام ارزشمنده ، اگر جواب ندادم دلیل بر بی احترامی نیست ، حال ما خوب نیست 🫂☁️🫧

مرسی که هستین ،
خیلی دوستتون دارم ♥️🫂

ولی خدایا ما ته تهش یه جون باید بهت بدیم ، ذره ای دلت برای ما نسوخت؟مهربون؟!)

گاهی وقتا اتفاق هایی میفته که برفکی از امید هم در زندگی معلوم نیست ؛
گاهی

روحم بلاتکلیفیه ، هنوز نتونستم اتفاق های قبلی در هضم کنم ، که اتفاق های بدتری می افته ، دلیل هیچ کدوم رو نمیدونم ،
نمیتونم تیکه هامو دوباره بهم وصل کنم ، دیگه از لاشه های آدم مرده امید زاده نمیشه.
دیگه هیچ چیزی برام قشنگ نیست
میخام برم دنبال معنای زندگیم!
از این زندگی چی میخام
گاهی چنان ذهنم درگیر میشه ، که جنگ بزرگی توی سرم برپا میشه ، تنها قربانی این جنگ منم.
هیچ جوره آروم نمیشم ، الان به معنای واقعی کلمه ، نا امیدی رو حس میکنم ، با خودم میگم واقعا چرا دارم زندگی میکنم ؟
چرا رنج های ما بیشتر از شادی های ماست ؟
چرا غم ، چرا نا امیدی کمتر نمیشه.
باید تلاش کنم اوضاع رو درست کنم ، نمی‌دونم این بار موفق میشم ؟
موفق میشم از نبرد تن به تن با ناامیدی پیروز بیام بیرون؟
من نا امیدی رو له میکنم یا اون ؟

میتونم امیدی که تیکه تیکه شده قلبی که شکسته رو بهم وصل کنم ؟
من چنین توانایی دارم ؟
من آدمی بودم که هر چیزی رو می‌تونستم بپذیرم ، اما واقعا پذیرش یه چیزایی سخته ، نمیتونم خارج از توانمه

‏شاید ترسناك ترین چیز درباره‌ انسان‌ ها اینکه : او دوام می‌آورد ‌.
تا کجا میتونه دوام بیاره ؟
دوام آوردن تا کجا ؟ دوام آوردن نقطه آغاز داره ، نقطه پایانم داره ؟
یا همیشه ما آدما باید دوام بیاریم ؟
ولی روزی امید آدمی، دوام آوردنش به نقطه پایان میرسه ، اون ادم روحش میمیره ، ولی جسمش نه ،)
تا کی میتونم بگم درست میشه تموم میشه حل میشه ؟

ترجیح داد ، دیگر امیدوار نباشد.
طاقت نداشت دوباره امید کوچکی بیاد و به آن دل ببند
شاهد نابود شدنش باشد ، من در خاکسپاری قلب خود شرکت کردم .

چگونه فراموش کنم که جوانی ام چگونه دارد سرد خاموش میگذرد؟

من دیگه انرژی کافی برای پنهان چیزی ندارم)

عزیزکم ، این را بدان هنوز دوستت دارم ،
امیدوارم (راستش را بخوای امید وار هم نیستم)اما بدان نمیخاهم حالت را بد کنم

این را بدان فراموش کردنی در کار نیست ،
هیچ چیزی را یادم نمی‌رود.
مگر میتوانم چیزی که در قلبم ریشه کرده را فراموش کنم.؟
خیر کار من نیست)
نمیخواهم تو رو وارد جنگی کنم که حقت نیست ، نمی‌خواهم غمگینت کنم ، تو خوشحال باش ، آرزویم شادی توست
نیاز دارم بگویم حالم خوب نیست ، اما من ناراحتی تو را نمیخواهم.

إغمای کوچک من ، دلم برات تنگ میشه

تو تنها چیزی بودی که حرفامو بدون قضاوت
قبول کرد ، من از غمام بهت گفتم از دردام ، از همه چیز. تو بخشی از خاطرات منو توی خودت جا دادی ؛
مرسی ازت إغما)