و ما روزی خواهیم رقصید؛ بر روی همان زمینی که به ما درد را یاد داد.

زندگیم انقدر رو هواست که اگه یه موشک بخوره وسط اتاقم، صادقانه فرق آن‌چنانی نمی‌کنه.

هی میگن یه هفته‌ی دیگه یادتون میره، والا من هنوز 98 و یادم نرفته.

انقدر زیادن که نه عکس تکراری میبینی نه اسم تکراری میشنوی.

حداقل‌حقوقِ ماهانه‌ی کارمند ایرانی در سال 1404، کمتر از یک گرم طلا.

به عنوان آدمی که کسی تو هیچ پلتفرمی، منتظر پیامم نیست زیادی دنبال کانفیگم

جایی زندگی می‌کنیم که همه‌چیز گروون بود اِلا جانمان.

توی 8 سال دفاع‌مقدس حدوداً 160 هزار نفر مردن، توی دوروز تقریبأ 30.40 هزار نفر مردن، تقریبأ یک چهارم 8 سال، توی 2 روز.

خسته شدم از این اوضاع دیگه.

مثل خودشون باهاشون رفتار کنی، میشی آدم بده.

به منی که هرجا هرچیزِ خوبی برای خودم خواستم، برای بقیه‌ام خواستم نمیتونی بگی سنگ دل.

خدایا یه کار کن یا حال ما خوب بشه یا یه کار کن دیگه واسه همیشه خوب نشیم.

ولی دیدید چه بلایی سر همین یکباری که زندگی میکنیم‌، اومد؟