وضیت روانیم از قیمتای توی ایران متغیر تره.

دوست دارم بخوابم، بیدار که شدم همه‌چیز درست شده باشه.

برگشتنی در کار نیست، قدر همه چی رو همون لحظه بدون.

تو فرق نداشتی؛ من‌ متفاوت دیدمت.

درست تربیت شده‌ها، دائما در رنج‌اند.

دوبار بهت میگم از رفتارت بدم میاد بار سوم از خودتم بدم میاد.

اون عطر نیس ک جدایی میاره، اخلاقته.

صد خودتون رو برای کسی که کلا تا ده بلده بشمره نزارید.

و دیگر هیچ ایرانی ای شاد نبود، اگر بود "ایرانی" نبود .

با نسلی طرفید که میگن ” تهش مرگه دیگه “

تقریباً هر شب می‌خوام از فرداش زندگیمو نجات بدم.

غریبه که نیستی ولی چه ذوقی از ما گاییدی.

‏تو برام ”نه بابا هيچوقت باهام اینکارو نمی‌کنه“ بودی.

یکیو میخوام که بهم حس safe home بده.

بله داره میگذره ولی از روم.

ادم یه جایی دیگه حتی حوصله ناراحت شدنم نداره.

تو همون ادم نبخشیده ی من میمونی همیشه.

نمی‌دانم برای فرزند بی مادر گریه کنم یا مادر بی فرزند.

همیشه از سمتی سقوط میکنی که بهش تکیه کردی.

‏مذاکرات مثل رابطه منو اکسمه،تمومی نداره.

باز شروع شد.