Што датычыць скарочанай формы імя Aleksandr то тут сучасная старанавука мае нетыповы (не белаРУСкі) адказ.
Варыянт "Саша" як мінімум артадаксальны, а як максімум грэка-каталіцкі, таму выкарыстоўванне яго, сярод ліцьвіноў, прынамсі спрэчнае. Натомяст варыянт "Алесь" пры ўсім сваім нібыта ліцьвінскім знешнім выглядзе таксама досыць падманлівы. Згодна з маімі крыніцамі, у часах стараліцьвіноў (тады яны яшчэ былі маладымі), Александраў сябры/блізкія клікалі ў залежнасьці ад веку: "...Зазвычай Алось ці Войшальцік то дзіцё ці малады мужчына, Aleksandr то сталы мужчына, а Дзядок ужо Войшалк, Алехна ці Алох...". Таму прапаную наступную табліцу, якая паказвае працэнт ліцьвінскасьці ў залежнасьці ад формы імя Aleksandr.

Алось 40%
Войшальцік 70%
Войшалк 75%
Дзядок 90%
Алехна 45%
Алох 100%

Спажыванне гарэлкі ў былой Усходняй Літве паступова падае, а ў сапраўднай Беларусі - ў Падняпроўі і Падзвінні - расце.
хай бы гэты розна-накіраваны трэнд захоўваўся як мага даўжэй! Так хочацца, каб даўняя міжцывілізацыйная мяжа не сцёрлася, а праяўляла сябе ўсё больш рэльефна.

...Згодна з некаторымі крыніцамі XVI–XVIII стагоддзя (напрыклад: "Аzбука для непоўнолетніх" ВКЛ ~1797 г, "Збіор для навукі чітанія" Гродно 1605 г. альбо "Даведнік пісьмовы" Краков 1566 г.), можна канстатаваць непапулярнасьць літары "п" на пісьме, аднак гук, які гэта літара адлюстроўвае быў ў штодзённым ўжытку. Пры гэтым вышэй узгаданыя крыніцы прапануюць у незапазычаных словах (у тым ліку ў імёнах і прозвішчах) замест "п" пісаць дыграф "хв" [таксама як і замест "ф"], бо, з пункту гледжання тагачасных аўтараў, ён больш дасканала адпавядае сапраўднаму вымаўленню, асабліва на тэрыторыі Усходняй Літвы...
...Нажаль памяць аб такіх моўных традыцыях не захавалася ў грамадстве, таму людзі не вымаўляюць спалучэнне "хв" як "п"...

Дранікі лічаць адной з найвядомейшых беларускіх нацыянальных страў, але ў традыцыйнай кухні яны з’явіліся толькі ў 2-й палове XIX ст. з нямецкай кухні праз яўрэйскую, дзе вядомы як латкес.