ஐ✨ღ⎠ 𝑀𝑜𝓎ç𝑒ç𝒶𝓀 ⎝ღ✨ஐ
Аёл кўз ёшларга ишонмайди. 1-қисм. Гр:🔥Ҳикоя ва қиссалар 🔥 Кўп қаватли уйлардан бирининг йўлагидан отилиб чиққан Латиф гўё қаён юришини билмагандай бир зум жонсарак туриб қолди. Теварак тун чодрасига бурканган. Баланд-паст симёғочлардаги чироқлар қизғиш…
Аёл кўз ёшларга ишонмайди.
👍15❤6
рмулиб турди. Лекин негадир дили ғаш бўлаверди.
“Энди ётиб дам ола қолай” деб хаёлидан ўтказди у, телевизорни қайта ўчирар экан.
Амира курсидан оғир қўзғалди. Шу пайт йўлакдаги уй телефони устма-уст жиринглаб юборди. Жувон, бемаҳалда ким бўлди экан, деган хаёлда телефон аппаратига бир зум тикилиб тургач, оҳиста гўшакни кўтарди.
– Алло, эшитаман.
– Ассалому алайкум, – деб нариги тарафдан дўриллаган эркак овози салом берди, сўнг аликни ҳам кутмай, шоша-пиша давом этди. – Сиз Амирахонмисиз?
– Ҳа, мен…
– Кечирасиз, бемаҳалда безовта қилдим, Ғаниман.
Амира тузуккина эшитиб турган бўлса-да, андак ҳадик, андак таажжуб оғушида беихтиёр қайта сўради:
– Ким?
– Ғаниман, ўтган куни эрталаб Ҳалимахоннинг дўконида учрашган эдик-ку.
Амиранинг кўз олдида калтабақай, семиз ва тепакал, қирқ ёшлар теварагидаги нусха лоп этиб жонланди. Чиндан ҳам жувон уни Ҳалимахоннинг дўконида учратган эди. Ғани қадимий бир тилла билагузукни сотиш илинжида юрган экан. Тилла буюмни кўриб, ҳамма аёллар сингари Амиранинг ҳам кўнгли суст кетди. Гарчанд Ғани билагузукни анча арзон нархлаб турган бўлса-да, бироқ Амиранинг уни сотиб олишга барибир пули йўқ эди. Шунинг учун билагузукни обдон томоша қилгач “ҳозирча керакмас”, деган мужмал жавоб билан эгасига тутқазди. Ғани минг бир тавалло қилди, ҳатто, нархни тағин бироз пасайтирди. Охири Амира “эрта-индин гаплашамиз” дея аранг қутулдию, ўзича наридан-бери уй телефони рақамини ҳам ёзиб берган бўлди.
“Агар пулингиз бўлса, сира иккиланманг”, – дея пишанг берди Ҳалимахон ҳам Ғани дўкондан чиқиб кетгач, – жойини топсангиз, сўнг беш баробарига пуллайсиз”.
Амира мийиғида жилмайиб қўйди. Чунки Ҳалимахоннинг маслаҳатисиз ҳам, агар билагузук қўлига тушса, нима қилишини у жуда яхши биларди.
Ўша учрашув, ўша савдо, бошқа ташвишларга чалғибми, Амиранинг ёдидан кўтарилган экан. Ҳозир туйқусдан бўлган қўнғироқ…
– Ҳа, сизни эсладим, – деди жувон дарҳол ҳушёр тортиб.
– Ҳалиги нарсани ҳали сотганимча йўқ, – деди Ғани пихиллаб, – эрта-индин гаплашамиз дегандингиз, шунга безовта қиляпман…
Амира эркак овозига қулоқ солиб тураркан, кўз ўнгида ўша қадимий билагузук бутун гўзаллиги билан жилваланарди. Аёл ногоҳ илк муҳаббатини учратиб қолган қиздай беихтиёр ҳаяжонлана бошлади. Хаёллари алғов-далғов бўлиб кетди. Лекин минг афсуски, нақд пул йўқ. Лекин минг афсуски, тилла билагузукни рад этишга куч ҳам, хоҳиш ҳам йўқ. Шунинг учун Амира бутун вужуди билан чора-тадбир излай бошлади. Чора-тадбир излаш баробарида, гўшакка ботинмайгина минғирлади:
– Савил нақд пул йўқ эди-да…
– Балки қўни-қўшнилардан сўраб кўрарсиз, – деди Ғани ҳам ботинқирамай.
Бу маслаҳат жувонга хўп маъқул тушди.
– Яхши, ярим соатлардан кейин тағин қўнғироқ қилиб кўринг.
– Бўпти, – деб тўнғиллади Ғани, гўшакни қўйиб қўяркан.
Амира ҳеч бир қўшнисини безовта қилмоқчи эмасди. У вақтдан ютиб миясида чарх уриб юрган баъзи бир режаларни обдон ўйлаб кўрмоқчи эди, холос.
Аёл қонида макр ва тадбир ҳужайралари қуюндай қўзғалди. У ўриндиқ суянчиғини оҳиста чертган кўйи хаёлга толди.
Ғанини меҳмон этиш баҳонасида, уни маст қилиб билагузукни ўғирлаб олса-чи? Бирозгина ҳусну жамолини кўз-кўз қилиб, эркакнинг хаёлини ўғирлаб, кўнглини эритса ҳам бўлади. Бир-икки ўптириши мумкин, лекин анақа-анақа ҳаракатларга асло йўл қўймайди. Эрта-индин учрашамиз, деб алдайди, аврайди, хуллас, бир амаллаб тилла билагузукни қўлга киритади.
Амира шаҳд билан ўрнидан турди-да, эгнидаги уй халатини ечди. Кийим жавонидан енг-ёқасиз, этак томони тилим-тилим кўйлагини олиб кийди. Қўнғиртус сочини ёйиб юборди. Кўп ўтмай йўлакдаги кўзгуда оппоқ, бўлиқ кўкраклари, силлиқ сонлари чала-ярим очиқ, қош-кўзлари хумор билан сузилган гўзал жувон пайдо бўлди. Амира ўз қадди-қоматига, ўз малоҳатига ўзи суқланиб қараркан, ҳийласига Ғани албатта учишига ишонч ҳосил қилди.
Шу пайт телефон яна жиринглаб қолди. Аёлни беихтиёр титроқ босди.
– Алло, эшитаман, – деди у бир амаллаб ҳаяжон ва ҳадигини босаркан.
– Бу, яна мен, Ғаниман, – деди ўша хириллоқ эркак товуши, – нима гап, масала ҳалми?
– Ҳа… келишсак бўлади…
– Унда эрталаб бирор ерда учрашайлик.
Амира бир зум гангиб қолди. Чунки у Ғанининг ҳоз
“Энди ётиб дам ола қолай” деб хаёлидан ўтказди у, телевизорни қайта ўчирар экан.
Амира курсидан оғир қўзғалди. Шу пайт йўлакдаги уй телефони устма-уст жиринглаб юборди. Жувон, бемаҳалда ким бўлди экан, деган хаёлда телефон аппаратига бир зум тикилиб тургач, оҳиста гўшакни кўтарди.
– Алло, эшитаман.
– Ассалому алайкум, – деб нариги тарафдан дўриллаган эркак овози салом берди, сўнг аликни ҳам кутмай, шоша-пиша давом этди. – Сиз Амирахонмисиз?
– Ҳа, мен…
– Кечирасиз, бемаҳалда безовта қилдим, Ғаниман.
Амира тузуккина эшитиб турган бўлса-да, андак ҳадик, андак таажжуб оғушида беихтиёр қайта сўради:
– Ким?
– Ғаниман, ўтган куни эрталаб Ҳалимахоннинг дўконида учрашган эдик-ку.
Амиранинг кўз олдида калтабақай, семиз ва тепакал, қирқ ёшлар теварагидаги нусха лоп этиб жонланди. Чиндан ҳам жувон уни Ҳалимахоннинг дўконида учратган эди. Ғани қадимий бир тилла билагузукни сотиш илинжида юрган экан. Тилла буюмни кўриб, ҳамма аёллар сингари Амиранинг ҳам кўнгли суст кетди. Гарчанд Ғани билагузукни анча арзон нархлаб турган бўлса-да, бироқ Амиранинг уни сотиб олишга барибир пули йўқ эди. Шунинг учун билагузукни обдон томоша қилгач “ҳозирча керакмас”, деган мужмал жавоб билан эгасига тутқазди. Ғани минг бир тавалло қилди, ҳатто, нархни тағин бироз пасайтирди. Охири Амира “эрта-индин гаплашамиз” дея аранг қутулдию, ўзича наридан-бери уй телефони рақамини ҳам ёзиб берган бўлди.
“Агар пулингиз бўлса, сира иккиланманг”, – дея пишанг берди Ҳалимахон ҳам Ғани дўкондан чиқиб кетгач, – жойини топсангиз, сўнг беш баробарига пуллайсиз”.
Амира мийиғида жилмайиб қўйди. Чунки Ҳалимахоннинг маслаҳатисиз ҳам, агар билагузук қўлига тушса, нима қилишини у жуда яхши биларди.
Ўша учрашув, ўша савдо, бошқа ташвишларга чалғибми, Амиранинг ёдидан кўтарилган экан. Ҳозир туйқусдан бўлган қўнғироқ…
– Ҳа, сизни эсладим, – деди жувон дарҳол ҳушёр тортиб.
– Ҳалиги нарсани ҳали сотганимча йўқ, – деди Ғани пихиллаб, – эрта-индин гаплашамиз дегандингиз, шунга безовта қиляпман…
Амира эркак овозига қулоқ солиб тураркан, кўз ўнгида ўша қадимий билагузук бутун гўзаллиги билан жилваланарди. Аёл ногоҳ илк муҳаббатини учратиб қолган қиздай беихтиёр ҳаяжонлана бошлади. Хаёллари алғов-далғов бўлиб кетди. Лекин минг афсуски, нақд пул йўқ. Лекин минг афсуски, тилла билагузукни рад этишга куч ҳам, хоҳиш ҳам йўқ. Шунинг учун Амира бутун вужуди билан чора-тадбир излай бошлади. Чора-тадбир излаш баробарида, гўшакка ботинмайгина минғирлади:
– Савил нақд пул йўқ эди-да…
– Балки қўни-қўшнилардан сўраб кўрарсиз, – деди Ғани ҳам ботинқирамай.
Бу маслаҳат жувонга хўп маъқул тушди.
– Яхши, ярим соатлардан кейин тағин қўнғироқ қилиб кўринг.
– Бўпти, – деб тўнғиллади Ғани, гўшакни қўйиб қўяркан.
Амира ҳеч бир қўшнисини безовта қилмоқчи эмасди. У вақтдан ютиб миясида чарх уриб юрган баъзи бир режаларни обдон ўйлаб кўрмоқчи эди, холос.
Аёл қонида макр ва тадбир ҳужайралари қуюндай қўзғалди. У ўриндиқ суянчиғини оҳиста чертган кўйи хаёлга толди.
Ғанини меҳмон этиш баҳонасида, уни маст қилиб билагузукни ўғирлаб олса-чи? Бирозгина ҳусну жамолини кўз-кўз қилиб, эркакнинг хаёлини ўғирлаб, кўнглини эритса ҳам бўлади. Бир-икки ўптириши мумкин, лекин анақа-анақа ҳаракатларга асло йўл қўймайди. Эрта-индин учрашамиз, деб алдайди, аврайди, хуллас, бир амаллаб тилла билагузукни қўлга киритади.
Амира шаҳд билан ўрнидан турди-да, эгнидаги уй халатини ечди. Кийим жавонидан енг-ёқасиз, этак томони тилим-тилим кўйлагини олиб кийди. Қўнғиртус сочини ёйиб юборди. Кўп ўтмай йўлакдаги кўзгуда оппоқ, бўлиқ кўкраклари, силлиқ сонлари чала-ярим очиқ, қош-кўзлари хумор билан сузилган гўзал жувон пайдо бўлди. Амира ўз қадди-қоматига, ўз малоҳатига ўзи суқланиб қараркан, ҳийласига Ғани албатта учишига ишонч ҳосил қилди.
Шу пайт телефон яна жиринглаб қолди. Аёлни беихтиёр титроқ босди.
– Алло, эшитаман, – деди у бир амаллаб ҳаяжон ва ҳадигини босаркан.
– Бу, яна мен, Ғаниман, – деди ўша хириллоқ эркак товуши, – нима гап, масала ҳалми?
– Ҳа… келишсак бўлади…
– Унда эрталаб бирор ерда учрашайлик.
Амира бир зум гангиб қолди. Чунки у Ғанининг ҳоз
❤149👍28🙈23🔥16😁2🕊2🌚1
ஐ✨ღ⎠ 𝑀𝑜𝓎ç𝑒ç𝒶𝓀 ⎝ღ✨ஐ
рмулиб турди. Лекин негадир дили ғаш бўлаверди. “Энди ётиб дам ола қолай” деб хаёлидан ўтказди у, телевизорни қайта ўчирар экан. Амира курсидан оғир қўзғалди. Шу пайт йўлакдаги уй телефони устма-уст жиринглаб юборди. Жувон, бемаҳалда ким бўлди экан, деган…
Qismlar ornida ketyapti. Keyingi qismda tushunib olasizlar
🤨17❤13👍9😇7
"Pul baxt keltirmaydi deyishadi… Lekin kartadagi balansni ko‘rganimda o‘zimni juda yaxshi his qilaman!"
❤47💯39😍20🙈6👏2
ஐ✨ღ⎠ 𝑀𝑜𝓎ç𝑒ç𝒶𝓀 ⎝ღ✨ஐ
рмулиб турди. Лекин негадир дили ғаш бўлаверди. “Энди ётиб дам ола қолай” деб хаёлидан ўтказди у, телевизорни қайта ўчирар экан. Амира курсидан оғир қўзғалди. Шу пайт йўлакдаги уй телефони устма-уст жиринглаб юборди. Жувон, бемаҳалда ким бўлди экан, деган…
Аёл кўз ёшларга ишонмайди.
❤16🤨12
ир етиб бораман дейишини кутиб турганди. Лекин қонида кўпираётган макр ва тадбир ҳужайралари яна қўллаб юборди.
– Мен саҳарлаб товарга кетишим керак, – деди Амира дарҳол баҳона топиб. – Имконингиз бўлса… Ҳозир учрашайлик…
– Ҳозир?! – телефон эркакнинг таажжуб тўла товушидан титраб кетди.
– Ҳа, уйимга келишингиз мумкин. Адресни ёзиб олинг.
Амира апил-тапил манзилини тушунтирдию, эркакнинг жавобини ҳам кутмасдан гўшакни шарақлатиб қўйиб қўйди.
Айтар гапни айтди-ю, бироқ Амирани яна ваҳима босди. Тўғри қилдими, ё…
Аёл ирғиб туриб беихтиёр у ён-бу ён юра бошлади. Юраги дук-дук урарди. Хаёлида маккорона режасини пишитаркан, гоҳ тошойна ёнида туриб қолар, гоҳ бир нуқтага тикилиб бармоқларини тишлар эди. Туйқус уни ток ургандай бўлди. Ногоҳ кўнглидан кечган ўйдан аъзои бадани жимирлаб кетди, “Ғани алдовларига учмаса-чи?! Баҳоналарига қулоқ солмай тўшакка судраб қолса-чи?!”
Амира ўзини бегона, семиз эркак қучоғида тасаввур қиларкан, гўё ҳаммасини кимдир кузатиб тургандай уят-номусдан бўғриқиб, афт-ангори қип-қизариб кетди.
“Йўқ, бекор қилдим, ҳозироқ уни тўхтатишим керак”, – дея хаёлан ҳайқирди у, телефон гўшагини шахт билан қўлига оларкан. Бироқ шу аснода Ғанининг телефон рақамини билмаслиги лоп этиб эсига тушдию, аёл бўшашди-қолди. У телефон гўшагини маҳкам сиқимлаган кўйи анча пайт хаёлчан турди. Сўнг чуқур тин олиб ўрнидан тураркан, беихтиёр теваракка ўғринча кўз ташлаб қўйди. “Нима бўлса бўлар… бир амаллаб тилла билагузукка эгалик қилсам бўлди-да…”
Амира карахт бир аҳволда дастурхон тузатишга киришди.
Латиф киракаш билан ҳисоб-китоб қилгач, ичу таши чароғон вокзал биноси томон юраркан, уни ҳожатбарорлар дувва ўрашди.
– Йўл бўлсин, ака?
– Билет излаб кассага бориб юрманг, ака. Ўзимиз проводник билан гаплашиб, вагонга чиқариб юборамиз. Билетнинг ярим пули ёнингизда қолади.
– Юкларингизга ҳам қарашворамиз, ака. Сиз ташвиш чекманг.
Латиф сон-саноқсиз илтифотларга беэътибор вокзал ичкарисига кирди. Ичкарида одам сийрак. Бир-икки йўловчи ўриндиқлар устида ғужанак тортиб, мизғияпти.
Йигит маълумотхона туйнугидан бош суқди.
– Кечирасиз, синглим. Ғарғаранинг поезди нечанчи йўлдан жўнайди?
Маълумотхонада ўтирган кулча юз, жиддий қиёфали аёл йигитга лоқайд кўз ташлаб олди.
– Ғарғара поезди жўнаб кетганига бир соатдан ошди-ю.
– Ия?! Қанақасига?!
– Шунақасига, графиклар ўзгарган.
– Об-бо, – деб пўнғиллади Латиф. – Унда нима қиламан-а?
– Шунинг учун олдиндан билет буюриб қўйиш керак. Бунақа овора бўлмасдингиз.
Латиф бўшашганича маълумотхона деворига суяниб қолди.
Давоми бор
– Мен саҳарлаб товарга кетишим керак, – деди Амира дарҳол баҳона топиб. – Имконингиз бўлса… Ҳозир учрашайлик…
– Ҳозир?! – телефон эркакнинг таажжуб тўла товушидан титраб кетди.
– Ҳа, уйимга келишингиз мумкин. Адресни ёзиб олинг.
Амира апил-тапил манзилини тушунтирдию, эркакнинг жавобини ҳам кутмасдан гўшакни шарақлатиб қўйиб қўйди.
Айтар гапни айтди-ю, бироқ Амирани яна ваҳима босди. Тўғри қилдими, ё…
Аёл ирғиб туриб беихтиёр у ён-бу ён юра бошлади. Юраги дук-дук урарди. Хаёлида маккорона режасини пишитаркан, гоҳ тошойна ёнида туриб қолар, гоҳ бир нуқтага тикилиб бармоқларини тишлар эди. Туйқус уни ток ургандай бўлди. Ногоҳ кўнглидан кечган ўйдан аъзои бадани жимирлаб кетди, “Ғани алдовларига учмаса-чи?! Баҳоналарига қулоқ солмай тўшакка судраб қолса-чи?!”
Амира ўзини бегона, семиз эркак қучоғида тасаввур қиларкан, гўё ҳаммасини кимдир кузатиб тургандай уят-номусдан бўғриқиб, афт-ангори қип-қизариб кетди.
“Йўқ, бекор қилдим, ҳозироқ уни тўхтатишим керак”, – дея хаёлан ҳайқирди у, телефон гўшагини шахт билан қўлига оларкан. Бироқ шу аснода Ғанининг телефон рақамини билмаслиги лоп этиб эсига тушдию, аёл бўшашди-қолди. У телефон гўшагини маҳкам сиқимлаган кўйи анча пайт хаёлчан турди. Сўнг чуқур тин олиб ўрнидан тураркан, беихтиёр теваракка ўғринча кўз ташлаб қўйди. “Нима бўлса бўлар… бир амаллаб тилла билагузукка эгалик қилсам бўлди-да…”
Амира карахт бир аҳволда дастурхон тузатишга киришди.
Латиф киракаш билан ҳисоб-китоб қилгач, ичу таши чароғон вокзал биноси томон юраркан, уни ҳожатбарорлар дувва ўрашди.
– Йўл бўлсин, ака?
– Билет излаб кассага бориб юрманг, ака. Ўзимиз проводник билан гаплашиб, вагонга чиқариб юборамиз. Билетнинг ярим пули ёнингизда қолади.
– Юкларингизга ҳам қарашворамиз, ака. Сиз ташвиш чекманг.
Латиф сон-саноқсиз илтифотларга беэътибор вокзал ичкарисига кирди. Ичкарида одам сийрак. Бир-икки йўловчи ўриндиқлар устида ғужанак тортиб, мизғияпти.
Йигит маълумотхона туйнугидан бош суқди.
– Кечирасиз, синглим. Ғарғаранинг поезди нечанчи йўлдан жўнайди?
Маълумотхонада ўтирган кулча юз, жиддий қиёфали аёл йигитга лоқайд кўз ташлаб олди.
– Ғарғара поезди жўнаб кетганига бир соатдан ошди-ю.
– Ия?! Қанақасига?!
– Шунақасига, графиклар ўзгарган.
– Об-бо, – деб пўнғиллади Латиф. – Унда нима қиламан-а?
– Шунинг учун олдиндан билет буюриб қўйиш керак. Бунақа овора бўлмасдингиз.
Латиф бўшашганича маълумотхона деворига суяниб қолди.
Давоми бор
❤83🤨67🔥38🌚7👍6🙈1
🥣 Бу рецептдан кейин сиз фалон пулга косметика олмай қўясиз.
❌ Ушбу рецептни сизга ҳеч ким айтмайди!
✅ Агар сиз юзингиз чақалоқни терисидек майин ва тиниқ бўлишини истасангиз ушбу рецептни қўллаб кўринг. Албатта бизга раҳмат дейсиз 😍
👇 Рецептни кўриш 👇
❌ Ушбу рецептни сизга ҳеч ким айтмайди!
✅ Агар сиз юзингиз чақалоқни терисидек майин ва тиниқ бўлишини истасангиз ушбу рецептни қўллаб кўринг. Албатта бизга раҳмат дейсиз 😍
👇 Рецептни кўриш 👇
❤2🕊1
TOʻGʻRI OVQATLANISH
5 MAHALIK MENYU
EMIZIKLILARGA VA XOMLADORLARGA
TANANGIZ OSILMASDAN
OCHLIKSIZ DIETASIZ
SOGʻLOM OZASIZ
NAZORAT 101%
OZISH MARAFONGA TAYYORMISIZ
OZISH MARAFONGA TAYYORMISIZ
OCHLIKSIZ DIETASIZ
TOʻGʻRI OVQATLANISH
https//t.me/SOGLOM_OZISH_111
https//t.me/SOGLOM_OZISH_111
https//t.me/SOGLOM_OZISH_111
https//t.me/SOGLOM_OZISH_111
TEZ KOK YOZUVNI USTIGA BOSING GURUHGA KIRASIZ
Please open Telegram to view this post
VIEW IN TELEGRAM
❤5
ஐ✨ღ⎠ 𝑀𝑜𝓎ç𝑒ç𝒶𝓀 ⎝ღ✨ஐ
ир етиб бораман дейишини кутиб турганди. Лекин қонида кўпираётган макр ва тадбир ҳужайралари яна қўллаб юборди. – Мен саҳарлаб товарга кетишим керак, – деди Амира дарҳол баҳона топиб. – Имконингиз бўлса… Ҳозир учрашайлик… – Ҳозир?! – телефон эркакнинг…
💥 Аёл кўз ёшларга ишонмайди.. 2_кисм.
Гр:🔥Ҳикоя ва қиссалар 🔥
Гани бир пайтлар оқ кўнгил, очиқ қўл инсон эди. Номдор бир қурилиш ташкилотида прораб бўлиб ишларди. Уни ичкилик ва қимор йўлдан урди. Молу давлати соврилди. Мактабда муаллима бўлиб ишлайдиган хотини икки фарзандини қўлтиқлаб отаюрти Қўқонга кетиб қолди. Ғани уларни йўқлаб бормади. Ҳали ўзлари излаб, остонамга бош уриб қайтишади деган такаббур хаёл билан ўзини овутди. Бу орада касби-коридан ҳам айрилиб кўчада қолди. Олиб-сотарлик, даллоллик билан шуғулланиб кун кечирди. Мўмайроқ даромад қилган кунлари одатдагидек қиморхонада кўкарди. Яратганнинг раҳми келибми, ё бошқа сиру синоат рўй берибми, Ғанининг қиморда қўли баланд келиб, уйига уюм-уюм пул билан қайтган чоғлари ҳам кўп бўлган. Шундай пайтлари у ҳам орзу-ҳавасларга бериларди. Ҳаётга, келажакка қизиқиши ортарди. Қўйни-қўнжи ақчага тўлиб юрган ажойиб кунларнинг бирида у яна қайта уйланиб ҳам олди. Бу хотини билан аввал бошида турмушлари яхши кечди. Лекин ширин ҳаёт узоқ чўзилмади. Муҳаббат ўрнини нафрат, ҳарорат ўрнини совуқлик эгаллади. Ҳамма-ҳаммасига яна ичкилик ва қимор сабабчи бўлди.
Ғани ғирт шалоғи чиққан, эски “Москвич”ни ғингшитганича Амира айтган манзил томон бураркан, негадир шулар ҳақида ўйлаб кетди. Негадир аччиқ ва ачинарли қисмати бир-бир кўз олдидан ўта бошлади. Бу ҳолдан унинг ўзи ҳам ҳайрон бўлди, кўнгли ғашланди. Одатда иши юришмаган ё қиморда ютқазган кезлари шундай маҳзун хаёлларга бериларди. Ҳатто, тўйиб-тўйиб йиғлаб оларди. Ҳозир-чи? Ҳозир димоғи чоғ бўлиши керак-ку?! Ахир, кўз тегмасин, сўнгги икки-уч ҳафта ичида ишлари юришяпти! Ўтган якшанба куни бир ўғриваччадан сувтекинга мана бу тилла билагузукни сотиб олди. Энди кўзлаган нархига қайта пулласа борми, кўзи ҳам, кўнгли ҳам яйрайдиган фойда қилади. Буниси-ку ҳолва! Уч кун аввал Абрай лочин уни чақиртириб қолди. Ёнида сап-сариқ, кўзлари кўм-кўк, тақирбош икки нотаниш йигит ўтирган экан.
“Буларга қорадори керак, асл мўмиёсидан, топиб бера оласанми?” – деди Абрай лочин одатига кўра гапни лўнда қилиб.
Ғани дабдурустдан нима деярини билмай чайқалди. Бир меҳмонларга, бир Абрай лочинга кўз ташлади.
“Ҳаракат қиламан”.
“Ҳаракат қилма, топ”, – деди Абрай лочин эътирозга ўрин қолдирмай, – топсанг, қимордаги қарзингдан қутуласан”.
Ғани ҳужрадан шиллиқ қуртдай сирғалиб чиқаркан, ҳам қувончдан, ҳам таажжубдан юраги ҳапқирарди. Қувонганига сабаб шулки, ўша мўмиёни топиш унга осон. Баъзи бир хуфя жойларни билади, аҳён-аҳён улар билан ишлаб туради. Бу фаолиятини ҳеч ким билмайди. Ажабланганига сабаб эса…
Қизиқ, Абрай лочин нега бунақа ишларга бош суқаяпти. Ахир, у қип-қизил қиморбоз бўлса ҳам бунақа қинғирликлардан ҳазар қиларди-ку?! Ё, қарз-парзга ботиб, дўпписи тор келиб қолдими?
Ғани минг бир ўйласа-да, барибир бу ҳолнинг сабабини билолмади. Лекин айтилган топшириқни бугун чошгоҳдан сўнг дўндирди. Ҳатто, Абрай лочин чамалаган нархдан хийла арзонга ишни битириб, қарзидан ташқари, яна анча-мунча даромад ҳам қилди. Шунинг учун ҳам у айни пайтда қувончдан қаҳ-қаҳ отиб кулиши керак. Лекин негадир ўтган-қайтган аччиқ хотиралар унинг таъбини тирриқ қилиб, кўнглини ғашлаяпти. Нима учун?
Шаҳар туннинг тимқора тўшига бош қўйиб ором қўйнига чўккан. Кўчаларда автоуловлар сийрак. Неон чироқлари теваракка ҳорғин нур сочади.
Ғани Амира айтган манзилни осонгина топиб борди. Лекин машинасидан тушмай, одатига кўра атрофни обдон кузатганича анча пайт кабинада ўтирди. Сигарет тутатди.
Ғани тилла билагузукни аввал бошида тезроқ сотишга ошиққанди. Сўнг “мўмиё” билан боғлиқ, бу сердаромад иш чиқиб қолдию, тилла билагузукни яшириб қўйди. Боя кечқурун чўнтакларини кавлаштира туриб қўлига бир қоғоз илашиб чиқди. Қараса, ўша куни дўконда гўзал жувон ёзиб берган телефон рақами экан. Шунчаки, қизиқсиниб қўнғироқ қилиб кўрди. Негадир аёл рад этмади, ҳатто бемаҳал безовта қилгани учун жеркиб ташлайди деган хаёлда эди. Йўқ, ҳаммаси бошқача бўлиб чиқди. Аёл ҳатто уни уйига таклиф этди. Таклифдан Ғани шошиб қолди.
Вақти зиқлигини, қиморхонага “мўмиё”ни тезроқ етказиши керак эканини ҳам унутди. Хаёлида яна бир режа чарх ура бошлади.
“Жуда бойбичча хотинга ўхшайд
Гр:🔥Ҳикоя ва қиссалар 🔥
Гани бир пайтлар оқ кўнгил, очиқ қўл инсон эди. Номдор бир қурилиш ташкилотида прораб бўлиб ишларди. Уни ичкилик ва қимор йўлдан урди. Молу давлати соврилди. Мактабда муаллима бўлиб ишлайдиган хотини икки фарзандини қўлтиқлаб отаюрти Қўқонга кетиб қолди. Ғани уларни йўқлаб бормади. Ҳали ўзлари излаб, остонамга бош уриб қайтишади деган такаббур хаёл билан ўзини овутди. Бу орада касби-коридан ҳам айрилиб кўчада қолди. Олиб-сотарлик, даллоллик билан шуғулланиб кун кечирди. Мўмайроқ даромад қилган кунлари одатдагидек қиморхонада кўкарди. Яратганнинг раҳми келибми, ё бошқа сиру синоат рўй берибми, Ғанининг қиморда қўли баланд келиб, уйига уюм-уюм пул билан қайтган чоғлари ҳам кўп бўлган. Шундай пайтлари у ҳам орзу-ҳавасларга бериларди. Ҳаётга, келажакка қизиқиши ортарди. Қўйни-қўнжи ақчага тўлиб юрган ажойиб кунларнинг бирида у яна қайта уйланиб ҳам олди. Бу хотини билан аввал бошида турмушлари яхши кечди. Лекин ширин ҳаёт узоқ чўзилмади. Муҳаббат ўрнини нафрат, ҳарорат ўрнини совуқлик эгаллади. Ҳамма-ҳаммасига яна ичкилик ва қимор сабабчи бўлди.
Ғани ғирт шалоғи чиққан, эски “Москвич”ни ғингшитганича Амира айтган манзил томон бураркан, негадир шулар ҳақида ўйлаб кетди. Негадир аччиқ ва ачинарли қисмати бир-бир кўз олдидан ўта бошлади. Бу ҳолдан унинг ўзи ҳам ҳайрон бўлди, кўнгли ғашланди. Одатда иши юришмаган ё қиморда ютқазган кезлари шундай маҳзун хаёлларга бериларди. Ҳатто, тўйиб-тўйиб йиғлаб оларди. Ҳозир-чи? Ҳозир димоғи чоғ бўлиши керак-ку?! Ахир, кўз тегмасин, сўнгги икки-уч ҳафта ичида ишлари юришяпти! Ўтган якшанба куни бир ўғриваччадан сувтекинга мана бу тилла билагузукни сотиб олди. Энди кўзлаган нархига қайта пулласа борми, кўзи ҳам, кўнгли ҳам яйрайдиган фойда қилади. Буниси-ку ҳолва! Уч кун аввал Абрай лочин уни чақиртириб қолди. Ёнида сап-сариқ, кўзлари кўм-кўк, тақирбош икки нотаниш йигит ўтирган экан.
“Буларга қорадори керак, асл мўмиёсидан, топиб бера оласанми?” – деди Абрай лочин одатига кўра гапни лўнда қилиб.
Ғани дабдурустдан нима деярини билмай чайқалди. Бир меҳмонларга, бир Абрай лочинга кўз ташлади.
“Ҳаракат қиламан”.
“Ҳаракат қилма, топ”, – деди Абрай лочин эътирозга ўрин қолдирмай, – топсанг, қимордаги қарзингдан қутуласан”.
Ғани ҳужрадан шиллиқ қуртдай сирғалиб чиқаркан, ҳам қувончдан, ҳам таажжубдан юраги ҳапқирарди. Қувонганига сабаб шулки, ўша мўмиёни топиш унга осон. Баъзи бир хуфя жойларни билади, аҳён-аҳён улар билан ишлаб туради. Бу фаолиятини ҳеч ким билмайди. Ажабланганига сабаб эса…
Қизиқ, Абрай лочин нега бунақа ишларга бош суқаяпти. Ахир, у қип-қизил қиморбоз бўлса ҳам бунақа қинғирликлардан ҳазар қиларди-ку?! Ё, қарз-парзга ботиб, дўпписи тор келиб қолдими?
Ғани минг бир ўйласа-да, барибир бу ҳолнинг сабабини билолмади. Лекин айтилган топшириқни бугун чошгоҳдан сўнг дўндирди. Ҳатто, Абрай лочин чамалаган нархдан хийла арзонга ишни битириб, қарзидан ташқари, яна анча-мунча даромад ҳам қилди. Шунинг учун ҳам у айни пайтда қувончдан қаҳ-қаҳ отиб кулиши керак. Лекин негадир ўтган-қайтган аччиқ хотиралар унинг таъбини тирриқ қилиб, кўнглини ғашлаяпти. Нима учун?
Шаҳар туннинг тимқора тўшига бош қўйиб ором қўйнига чўккан. Кўчаларда автоуловлар сийрак. Неон чироқлари теваракка ҳорғин нур сочади.
Ғани Амира айтган манзилни осонгина топиб борди. Лекин машинасидан тушмай, одатига кўра атрофни обдон кузатганича анча пайт кабинада ўтирди. Сигарет тутатди.
Ғани тилла билагузукни аввал бошида тезроқ сотишга ошиққанди. Сўнг “мўмиё” билан боғлиқ, бу сердаромад иш чиқиб қолдию, тилла билагузукни яшириб қўйди. Боя кечқурун чўнтакларини кавлаштира туриб қўлига бир қоғоз илашиб чиқди. Қараса, ўша куни дўконда гўзал жувон ёзиб берган телефон рақами экан. Шунчаки, қизиқсиниб қўнғироқ қилиб кўрди. Негадир аёл рад этмади, ҳатто бемаҳал безовта қилгани учун жеркиб ташлайди деган хаёлда эди. Йўқ, ҳаммаси бошқача бўлиб чиқди. Аёл ҳатто уни уйига таклиф этди. Таклифдан Ғани шошиб қолди.
Вақти зиқлигини, қиморхонага “мўмиё”ни тезроқ етказиши керак эканини ҳам унутди. Хаёлида яна бир режа чарх ура бошлади.
“Жуда бойбичча хотинга ўхшайд
❤134🤨50🔥16👍14🙈5🕊2💔2
АЁЛИНИНГ АЙБИГА КЎЗ ЮМГАН МАРД ЭРКАК...
Бир камбағал инсон бор эди.
Унинг топгани аранг рўзғорини тебратишга етар эди.
Олти ой деганда, бир тугун гўшт ейишарди. Топган-тутганини тўплаб, бир куни эр товуқ сотиб олиб, таом тайёрлаши учун аёлига келтириб берди.
Бечора анчадан буён бундай тансиқ таомни татиб кўрмагани учун, таом тайёр бўлишини орзиқиб кутди.
Таом дастурхонга тортилди.
Таомдан татиб кўрса, жуда шўр бўлиб кетган экан. Бироқ, буни ҳеч кимга билдирмади, аёлига ҳам лом-лим демади.
Ўзига ўзи деди: «Эй Роббим, борди-ю, менинг қизим ҳам таомга шундай кўп туз солиб юборса, куёвим уни кечиришини, унинг кўнглини оғритмай, бир сўз демаслигини истар эдим. Хотиним ҳам бировнинг қизи, унинг ҳам кўнгли оғришини истамайдиган ота-онаси бор.
У Сенинг банданг, мен уни сени розилигинг учун кечирдим», деди.
Орадан вақт ўтиб бу эркак оламдан ўтди.
Бир тақводор киши уни тушида кўрди.
Ундан: «Сенга қандай муомала қилишди», деб сўради.
Аллоҳ менинг барча гуноҳларимни кечирди ва жаҳаннам азобидан озод қилди. «Мен сени кечиришимнинг сабаби, менинг бир бандамни кечирганингдир.
Сен унинг айбига кўз юмдинг, умрингда бир емоқчи бўлган тансиқ таомингни шўр қилиб қўйса ҳам, аёлингга лом-лим демадинг, уни кечирдинг.
Мен ҳам сени кечирдим», деди.
Эркак эркакларнинг - ёмонлигини билгани учун хотинини рашк қилади! Хотин аёлларнинг ҳийла ва макрини билгани учун эрини рашк қилади!
Бир камбағал инсон бор эди.
Унинг топгани аранг рўзғорини тебратишга етар эди.
Олти ой деганда, бир тугун гўшт ейишарди. Топган-тутганини тўплаб, бир куни эр товуқ сотиб олиб, таом тайёрлаши учун аёлига келтириб берди.
Бечора анчадан буён бундай тансиқ таомни татиб кўрмагани учун, таом тайёр бўлишини орзиқиб кутди.
Таом дастурхонга тортилди.
Таомдан татиб кўрса, жуда шўр бўлиб кетган экан. Бироқ, буни ҳеч кимга билдирмади, аёлига ҳам лом-лим демади.
Ўзига ўзи деди: «Эй Роббим, борди-ю, менинг қизим ҳам таомга шундай кўп туз солиб юборса, куёвим уни кечиришини, унинг кўнглини оғритмай, бир сўз демаслигини истар эдим. Хотиним ҳам бировнинг қизи, унинг ҳам кўнгли оғришини истамайдиган ота-онаси бор.
У Сенинг банданг, мен уни сени розилигинг учун кечирдим», деди.
Орадан вақт ўтиб бу эркак оламдан ўтди.
Бир тақводор киши уни тушида кўрди.
Ундан: «Сенга қандай муомала қилишди», деб сўради.
Аллоҳ менинг барча гуноҳларимни кечирди ва жаҳаннам азобидан озод қилди. «Мен сени кечиришимнинг сабаби, менинг бир бандамни кечирганингдир.
Сен унинг айбига кўз юмдинг, умрингда бир емоқчи бўлган тансиқ таомингни шўр қилиб қўйса ҳам, аёлингга лом-лим демадинг, уни кечирдинг.
Мен ҳам сени кечирдим», деди.
Эркак эркакларнинг - ёмонлигини билгани учун хотинини рашк қилади! Хотин аёлларнинг ҳийла ва макрини билгани учун эрини рашк қилади!
❤90👍43🔥19👏12💯3❤🔥1
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
Реакция белгилаб куямиз😊
Сиз - чи биласми нимани ёктиришини?
Сиз - чи биласми нимани ёктиришини?
❤12🔥10😢7😍6👏4
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
ВАЪДА
Аёли боласини ухлатётган вақтда эри ишга кетти. Боласини ухлатиб чиқиб эрига телефон қилди. Эри ишга шошиляпман дейишига қарамай ТЕЗ УЙГА ҚАЙТИНГ деб эрини йўлдан қайтарди. Чунки... 🤐
Охиригача кўринг...👇
Аёли боласини ухлатётган вақтда эри ишга кетти. Боласини ухлатиб чиқиб эрига телефон қилди. Эри ишга шошиляпман дейишига қарамай ТЕЗ УЙГА ҚАЙТИНГ деб эрини йўлдан қайтарди. Чунки... 🤐
Охиригача кўринг...👇
❤12👏2
ஐ✨ღ⎠ 𝑀𝑜𝓎ç𝑒ç𝒶𝓀 ⎝ღ✨ஐ
💥 Аёл кўз ёшларга ишонмайди.. 2_кисм. Гр:🔥Ҳикоя ва қиссалар 🔥 Гани бир пайтлар оқ кўнгил, очиқ қўл инсон эди. Номдор бир қурилиш ташкилотида прораб бўлиб ишларди. Уни ичкилик ва қимор йўлдан урди. Молу давлати соврилди. Мактабда муаллима бўлиб ишлайдиган…
Аёл кўз ёшларга ишонмайди.
❤15
и, – ўйлади у. – Билагузук баҳона уйини бир кўздан кечириб қўйсам яхши бўларди. Шпана болалар билан бирор кун ов қилиб қолармиз. Уникидан чиқаману сўнг қиморхонага боравераман”.
Худди шу режа уни йўлга бошлади.
Ғани тағин битта сигарет чеккач, шалвираб қолган ўриндиқни аянчли ғижирлатган кўйи машинадан тушди.
* * *
Латиф кеч қолганига ишонмагандай ҳануз маълумотлар хонаси туйнугига тирғалиб турарди.
– Нега қоққан қозиқдай туриб қолдингиз? – деди хизматчи аёл, қош-қовоғини уйиб, – поезд энди фақат индин бўлади.
Латиф ўйчан бош чайқади.
– Негадир кўнглим ғаш. Ярим йўлдан ортга қайтиб кетиш ёқмаяпти.
Аёл билинар-билинмас жилмайди. Сўнг ёнидаги термосдан бир пиёла чой қуйиб узатди.
– Аламдан кўнглингиз ғаш тортяпти. Аччиқ чойдан ичсангиз, аччиқ аламни босади.
– Раҳмат, – деди Латиф, шоша-пиша пиёлани қўлига оларкан.
Туйқус меҳрибончилик қилгани учунми, шу тобда аёл унинг кўзига ғоят гўзал кўриниб кетди. Чойдан босиб-босиб ҳўпларкан, жувонга тикилиб-тикилиб қаради.
– Намунча бақрайиб қолдингиз, – деди хизматчи аёл ўнғайсизланиб.
– Жуда гўзал экансиз, – беихтиёр оғзидан чиқиб кетди йигитнинг, – тўғриси, шунинг учун ёнингиздан кетолмай қолдим.
– Илтифотингиз учун раҳмат, энди туёқни шиқиллатиб қолинг.
Латиф бўш пиёлани қайтара туриб, тавозеъ билан илжайди.
– Чин кўнгилдан айтдим, ишонинг. Лекин жуда жиддий, сержаҳл экансиз.
– Эркаклар суюқ бўлгандан кейин, илож қанча. Жиддий, серзарда бўламиз-да.
Аёл минг бир қош-қовоқ уйса-да, лекин анча мулойимлашганини йигит пайқади.
– Менинг исмим Латиф, – деди у ҳануз илжайган кўйи, – биламан, барибир сиз исмингизни айтмайсиз.
– Розия, – деб қўйди жувон ҳеч кутилмаганда, сўнг бир оздан сўнг қўшиб қўйди, – сазангиз ўлмасин деб айтдим.
– Ҳамма гапларим чин юракдан, Розияхон, ишонинг. Узр, анча бошингизни қотириб қўйдим.
Латиф тавозеъ билан туйнукдан узоқлаша бошлади. Розия уни зимдан кузатиб турарди. Сўнг қаршисидаги кўзгучага ўзини солиб аввал илжайди, сўнг йиғлаб юборгудек тарзда маъюс тортиб қолди.
* * *
Шаҳарнинг кунчиқар томонида ястаниб ётган маҳаллани Кўкгумбаз деб аташади. Йўл бўйида, қари чинор панасида кўримсизгина чойхона бор. Лекин бу чойхонада бирор кимса мириқиб тановул қилганини, оёқ узатиб ҳордиқ чиқарганини эслаёлмайди. Кеч кириши билан чойхона атрофи кимсасиз бўлиб қолади. Лекин ичкари ҳужраларида ҳаёт қайнайди. Чойхона қиморхонага айланади.
Мана ҳозир ҳам қиморхона ширакайф кулгулардан аҳён-аҳён ларзага келиб турибди. Ҳужра ичи ёруғ. Тамаки тутуни тумандай қоплаб олган. Ўйин қизғин бораётган хонтахта тўрида серсавлат, мўйловдор кимса ёнбошлаб олган. Бу – Абрай лочин. Қартани худди орқасидан кўриб тургандай тусмоллаб, устомонлик билан ўйнагани учун уни дўстлари лочин деб аташади.
Эшик қия очилиб икки давонгирдай йигит – Наби ва Рустам ичкарига сирғалиб кирди. Улар Абрай лочиннинг ишонган одамлари. “Ош ейилса, ўртада сарсон илик” деб бемалол шулар ҳақида айтиш мумкин. Ўйин билан андармон қиморбозлар йигитларга деярли эътибор беришмади. Рустам ҳужра чеккаси бўйлаб тиззасида юрган кўйи Абрай лочинга яқинлашиб, унинг қулоғига шивирлади.
– Ғани билан қўнғироқлашдик. Молни икки соат ичида етказади.
– Яхши, – деб қўйди Абрай лочин, қўлидаги қарталардан кўз узмай, – ишларинг билан шуғулланаверинглар. Анови сибирлик меҳмонларни тузук ерга жойлаштирдиларингми?
– Хотиржам бўлинг, хўжайин. Гап фақат молда қолди. Молни бир амаллаб қўлларига тутқазсак бўлди.
Абрай лочин негадир гумонсирагандай Рустам ва Набига бир-бир кўз ташлаб чиқди.
– Ғани ҳозир қаерда экан?
– Билмадик, – деб чайналди Рустам, – уйида, шекилли.
Йўқ, Рустам адашди. Айни пайтда Ғани Амираникида, тузалган дастурхон ёнида мамнун ўтирарди. Енг – ёқасиз кўйлак кийган, юз-кўзлари ноз-ишвага лиммо-лим уй соҳибаси унга парвона.
– Ғани ака, – деди Амира ўн йиллик қадрдондай калтабақай эркакнинг елкасига қўл қўйиб, – жуда тортинчоқ экансиз. Костюмингизни ечи-иб, бемалол ўтирсангиз-чи…
Аёл қўярда-қўймай устма-уст узатган икки қадаҳ коньякдан сўнг анча бўшашиб қолган Ғани, унинг хоҳишига бўйсунди. Костюмини ечиб стул суянчиғига ташлади.
Айни чоғда эркакни Амиранинг гўзаллигидан кўра, хонадо
Худди шу режа уни йўлга бошлади.
Ғани тағин битта сигарет чеккач, шалвираб қолган ўриндиқни аянчли ғижирлатган кўйи машинадан тушди.
* * *
Латиф кеч қолганига ишонмагандай ҳануз маълумотлар хонаси туйнугига тирғалиб турарди.
– Нега қоққан қозиқдай туриб қолдингиз? – деди хизматчи аёл, қош-қовоғини уйиб, – поезд энди фақат индин бўлади.
Латиф ўйчан бош чайқади.
– Негадир кўнглим ғаш. Ярим йўлдан ортга қайтиб кетиш ёқмаяпти.
Аёл билинар-билинмас жилмайди. Сўнг ёнидаги термосдан бир пиёла чой қуйиб узатди.
– Аламдан кўнглингиз ғаш тортяпти. Аччиқ чойдан ичсангиз, аччиқ аламни босади.
– Раҳмат, – деди Латиф, шоша-пиша пиёлани қўлига оларкан.
Туйқус меҳрибончилик қилгани учунми, шу тобда аёл унинг кўзига ғоят гўзал кўриниб кетди. Чойдан босиб-босиб ҳўпларкан, жувонга тикилиб-тикилиб қаради.
– Намунча бақрайиб қолдингиз, – деди хизматчи аёл ўнғайсизланиб.
– Жуда гўзал экансиз, – беихтиёр оғзидан чиқиб кетди йигитнинг, – тўғриси, шунинг учун ёнингиздан кетолмай қолдим.
– Илтифотингиз учун раҳмат, энди туёқни шиқиллатиб қолинг.
Латиф бўш пиёлани қайтара туриб, тавозеъ билан илжайди.
– Чин кўнгилдан айтдим, ишонинг. Лекин жуда жиддий, сержаҳл экансиз.
– Эркаклар суюқ бўлгандан кейин, илож қанча. Жиддий, серзарда бўламиз-да.
Аёл минг бир қош-қовоқ уйса-да, лекин анча мулойимлашганини йигит пайқади.
– Менинг исмим Латиф, – деди у ҳануз илжайган кўйи, – биламан, барибир сиз исмингизни айтмайсиз.
– Розия, – деб қўйди жувон ҳеч кутилмаганда, сўнг бир оздан сўнг қўшиб қўйди, – сазангиз ўлмасин деб айтдим.
– Ҳамма гапларим чин юракдан, Розияхон, ишонинг. Узр, анча бошингизни қотириб қўйдим.
Латиф тавозеъ билан туйнукдан узоқлаша бошлади. Розия уни зимдан кузатиб турарди. Сўнг қаршисидаги кўзгучага ўзини солиб аввал илжайди, сўнг йиғлаб юборгудек тарзда маъюс тортиб қолди.
* * *
Шаҳарнинг кунчиқар томонида ястаниб ётган маҳаллани Кўкгумбаз деб аташади. Йўл бўйида, қари чинор панасида кўримсизгина чойхона бор. Лекин бу чойхонада бирор кимса мириқиб тановул қилганини, оёқ узатиб ҳордиқ чиқарганини эслаёлмайди. Кеч кириши билан чойхона атрофи кимсасиз бўлиб қолади. Лекин ичкари ҳужраларида ҳаёт қайнайди. Чойхона қиморхонага айланади.
Мана ҳозир ҳам қиморхона ширакайф кулгулардан аҳён-аҳён ларзага келиб турибди. Ҳужра ичи ёруғ. Тамаки тутуни тумандай қоплаб олган. Ўйин қизғин бораётган хонтахта тўрида серсавлат, мўйловдор кимса ёнбошлаб олган. Бу – Абрай лочин. Қартани худди орқасидан кўриб тургандай тусмоллаб, устомонлик билан ўйнагани учун уни дўстлари лочин деб аташади.
Эшик қия очилиб икки давонгирдай йигит – Наби ва Рустам ичкарига сирғалиб кирди. Улар Абрай лочиннинг ишонган одамлари. “Ош ейилса, ўртада сарсон илик” деб бемалол шулар ҳақида айтиш мумкин. Ўйин билан андармон қиморбозлар йигитларга деярли эътибор беришмади. Рустам ҳужра чеккаси бўйлаб тиззасида юрган кўйи Абрай лочинга яқинлашиб, унинг қулоғига шивирлади.
– Ғани билан қўнғироқлашдик. Молни икки соат ичида етказади.
– Яхши, – деб қўйди Абрай лочин, қўлидаги қарталардан кўз узмай, – ишларинг билан шуғулланаверинглар. Анови сибирлик меҳмонларни тузук ерга жойлаштирдиларингми?
– Хотиржам бўлинг, хўжайин. Гап фақат молда қолди. Молни бир амаллаб қўлларига тутқазсак бўлди.
Абрай лочин негадир гумонсирагандай Рустам ва Набига бир-бир кўз ташлаб чиқди.
– Ғани ҳозир қаерда экан?
– Билмадик, – деб чайналди Рустам, – уйида, шекилли.
Йўқ, Рустам адашди. Айни пайтда Ғани Амираникида, тузалган дастурхон ёнида мамнун ўтирарди. Енг – ёқасиз кўйлак кийган, юз-кўзлари ноз-ишвага лиммо-лим уй соҳибаси унга парвона.
– Ғани ака, – деди Амира ўн йиллик қадрдондай калтабақай эркакнинг елкасига қўл қўйиб, – жуда тортинчоқ экансиз. Костюмингизни ечи-иб, бемалол ўтирсангиз-чи…
Аёл қўярда-қўймай устма-уст узатган икки қадаҳ коньякдан сўнг анча бўшашиб қолган Ғани, унинг хоҳишига бўйсунди. Костюмини ечиб стул суянчиғига ташлади.
Айни чоғда эркакни Амиранинг гўзаллигидан кўра, хонадо
❤134🌚27👏20🔥16👍5🕊1🤨1😇1
Эрингиз доим сизни дейишини истасангиз энг зўр сирларини ўргатамиз
Факат бизда ҳаммаси бепул ўргатилади
ҲОЗИРОҚ КИРИШГА УЛГУРИНГ ГЎЗАЛЛАРИМ
Please open Telegram to view this post
VIEW IN TELEGRAM
❤2
Quydagi muammolardan qay biri sizda bo'lsa unda siz meni SOG'LOM OVQATLANISH ORQALI OZAMIZ nomli marafonimda ishtirok eting
https://t.me/+8m87txvKEN1kMzMy
https://t.me/+8m87txvKEN1kMzMy
Please open Telegram to view this post
VIEW IN TELEGRAM
❤1
#TEST
Tasavvur qiling, sizga uy sovg‘a qilishdi va undagi faqat bitta xonani (yoki bitta joyni) ta’mirlash uchun ma’lum miqdorda pul berishdi. Qaysi xonani ta’mirlashga qaror qilasiz?
Bu savolga javob berish uchun o‘ylab ko‘ring: hozirgi paytda siz uchun qaysi xona eng muhim?
Tasavvur qiling, sizga uy sovg‘a qilishdi va undagi faqat bitta xonani (yoki bitta joyni) ta’mirlash uchun ma’lum miqdorda pul berishdi. Qaysi xonani ta’mirlashga qaror qilasiz?
Bu savolga javob berish uchun o‘ylab ko‘ring: hozirgi paytda siz uchun qaysi xona eng muhim?
❤8🕊2
OZISH MARAFONIGA TAYYORMIZ
OZISH MARAFONIGA TAYYORMIZ
Hamma narsa yeb turib och qolmasdan ozish imkoniyati!
🔴Ishlaydigan
🔴O’qiydigan
🔴Emizikli onalar
🔴Homilador ayollar
🔴7yoshdan 75yoshgacha ayollar
Vaziyatdan kelib chiqib ishlanadi
1) OY 50 MING
2) OY 100 MING
3) OY 150 MING
❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️
https//t.me/SOGLOM_OZISH_111
https//t.me/SOGLOM_OZISH_111
https//t.me/SOGLOM_OZISH_111
https//t.me/SOGLOM_OZISH_111
GURUHGA KIRING
TEZ KOK YOZUVNI USTIGA BOSING GURUHGA KIRASIZ
Please open Telegram to view this post
VIEW IN TELEGRAM
❤1