Forwarded from ㅤ
😱𝗘𝗻𝗱𝗶 𝗯𝗶𝘇𝗻𝗶𝗻𝗴 𝗸𝗮𝗻𝗮𝗹𝗱𝗮𝗻 𝘂𝗹𝗴𝘂𝗿𝗷𝗶 𝘃𝗮 𝗼𝗽𝘁𝗼𝗺 𝗻𝗮𝗿𝗵𝗱𝗮 𝗵𝗮𝗿𝗶𝗱 𝗾𝗶𝗹𝗶𝘀𝗵𝗶𝗻𝗴𝗶𝘇 𝗺𝘂𝗺𝗸𝗶𝗻 🎁🎁 5 kun 2 tadan kop oganlaga Dastafka tekin viloyatgayam
Please open Telegram to view this post
VIEW IN TELEGRAM
❤4
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🌸🌿ШАНБА ТОНГИ БАРЧАМИЗГА МУБОРАК БУЛСИН АЗИЗЛАРИМ!!!
🌸🌿БОШЛАГАН КУНИМИЗ ЯХШИЛИКЛАРГА БОЙ КУН БУЛСИН!!!
🌸🌿ТАНИ ЖОНИНГИЗ СОҒ УМРИНГИЗ ЗИЁДА БУЛСИН!!!
🌸🌿БОШЛАГАН КУНИМИЗ ЯХШИЛИКЛАРГА БОЙ КУН БУЛСИН!!!
🌸🌿ТАНИ ЖОНИНГИЗ СОҒ УМРИНГИЗ ЗИЁДА БУЛСИН!!!
❤3😍3
Forwarded from NAZOKAT
#СЕКРЕТ_АЁЛЛАР_УЧУН❤️ ❤️
❤️ 🇳🇿🟠 🔴 🔴 🔴 🟠 ❤️
☺️ 🔴 🟠 🔴 🟠 🔴 🟠 ☺️
❤️ 🔴 🟠 🟠 🔴 🟠 🔴 ❤️
❤️ ЭРКАКЛАР КИРИШИ МУМКИН ЭМАС❤️
💓 ❤️ 💙 ❤️ ❤️ ❤️ 💚 ❤️ 🤍
⬇️ https://t.me/+G-EwIvsmJthiZWNi
⬇️ https://t.me/+G-EwIvsmJthiZWNi
⬇️ https://t.me/+G-EwIvsmJthiZWNi
Please open Telegram to view this post
VIEW IN TELEGRAM
❤4
ОНА ВА САККИЗ ФАРЗАНД
Доктор: “Онангиз энди ёлғиз яшай олмайди”, деганида, саккиз фарзанднинг боши бирданига эгилди. Гўё бир уйда ўсган жигарлар эмас, бекатда кутиб турган бегоналардек эдилар.
“Унга йигирма тўрт соатлик парвариш керак”, деди доктор. “Агар ичингиздан биронтаси буни зиммасига олмаса, қариялар уйи ҳақида ўйлашингизга тўғри келади”.
Хонага сукунат чўкди. Онам аввалига кулимсираб турарди. Юзида ўша ғурурли оналарга хос табассум бор эди... Гўёки “Мен яхши фарзандлар етиштирдим, энди навбат уларда”, деётгандек. Ҳар биримизга бирма-бир қараб чиқди. Гўё йиллар давомида шу лаҳза учун нигоҳларини асраб қўйгандек эди.
Саккиз фарзанд... Саккизта байрам тонгида эрта туриб тайёрлаган дастурхонлари. Саккизта мактаб сумкаси. Саккизта туғилган кун. Саккиз марта “менинг энг катта бойлигим” деган одамлари.
Биринчи бўлиб катта акам гап бошлади:
“Она... биласан, мен истардим-у, лекин кредит бор, қарз бор... аҳволимиз оғир”.
Опам қўлларини қовуштирди:
“Жума куни Измирга кетяпман, режа бир неча ой олдин тузилган”.
Бошқа бир акам хўрсинди:
“Ишим ўзи қил устида турибди... Ҳозир ташлаб кетсам, тамом бўламан”.
Бири “аёлим кўнмайди” деди. Бири “уйим тор” деди. Бири “белим кўтармайди” деди. Бири “расмий ишларни мен ҳал қиламан” деди. Яна бири “тез-тез хабар олиб тураман” деди.
Шу пайт онамнинг юзидан нимадир узилиб тушганини сездим.
Доктор: “Онангиз энди ёлғиз яшай олмайди”, деганида, саккиз фарзанднинг боши бирданига эгилди. Гўё бир уйда ўсган жигарлар эмас, бекатда кутиб турган бегоналардек эдилар.
“Унга йигирма тўрт соатлик парвариш керак”, деди доктор. “Агар ичингиздан биронтаси буни зиммасига олмаса, қариялар уйи ҳақида ўйлашингизга тўғри келади”.
Хонага сукунат чўкди. Онам аввалига кулимсираб турарди. Юзида ўша ғурурли оналарга хос табассум бор эди... Гўёки “Мен яхши фарзандлар етиштирдим, энди навбат уларда”, деётгандек. Ҳар биримизга бирма-бир қараб чиқди. Гўё йиллар давомида шу лаҳза учун нигоҳларини асраб қўйгандек эди.
Саккиз фарзанд... Саккизта байрам тонгида эрта туриб тайёрлаган дастурхонлари. Саккизта мактаб сумкаси. Саккизта туғилган кун. Саккиз марта “менинг энг катта бойлигим” деган одамлари.
Биринчи бўлиб катта акам гап бошлади:
“Она... биласан, мен истардим-у, лекин кредит бор, қарз бор... аҳволимиз оғир”.
Опам қўлларини қовуштирди:
“Жума куни Измирга кетяпман, режа бир неча ой олдин тузилган”.
Бошқа бир акам хўрсинди:
“Ишим ўзи қил устида турибди... Ҳозир ташлаб кетсам, тамом бўламан”.
Бири “аёлим кўнмайди” деди. Бири “уйим тор” деди. Бири “белим кўтармайди” деди. Бири “расмий ишларни мен ҳал қиламан” деди. Яна бири “тез-тез хабар олиб тураман” деди.
Шу пайт онамнинг юзидан нимадир узилиб тушганини сездим.
😢126❤30🙈10😇6🤨4😍2😨1
Бирдан эмас... Аста-секин. Ҳақиқат одамнинг юрагига ботиб тушадиган ўша аччиқ лаҳза бор-ку... Худди ўша. Кўзлари ёшланмасидан аввал ҳаммасини тушунди.
Бу аёл... Отам уйни ташлаб кетганида иккита ишда ишлаган аёл эди. Овқатни суюлтириб бўлса ҳам, ҳаммамизга етказган аёл эди. Ўзи бир хил камзулни йилларча кийиб, бизга пойабзал олиб берган аёл эди. Ва доим шундай дерди:
“Мен қаришдан қўрқмайман... Фарзандларим бор”.
Мен энг кичигиман. Кеч қолган. Ҳисобда йўқ. Ака-опаларимдан қолган кийимларни кийиб ўсган. Оилавий расмларга “қани, сен ҳам кел” дейишсагина кириб қолган. Балки энг севимлиси эмасдирман... Лекин эътибордан четда қолишга ўргангандим.
Шунга қарамай, ўша куни... Онамнинг доктор олдида йиғлаб юбормасликка ҳаракат қилаётганини кўриб, ичимда нимадир чирт этиб узилди. Секин ёнига бориб, қўлидан тутдим. Қўллари муздек эди. Гўё аввалгидан ҳам кичрайиб қолгандек.
“Она,” дедим. “Мен билан кетасан”.
Шу лаҳзада хонадаги сукунатнинг ранги ўзгарди. Бу гал сукунатда уят бор эди. Опам дарров гап отди:
“Сен бир хонали студия квартирада яшайсан-ку!”
“Биламан”.
Акам паст назар билан киноя қилди:
“Маркетда тунги сменада ишлайсан”.
“Биламан”.
“Бир ўзинг эплай олмайсан”, деди кимдир.
Ҳаммасига қарадим. Одамлар масъулиятдан қочаётганда нақадар ақлли гапиришади-я... Ўша куни бир нарсани англадим.
“Осон бўлади демаяпман,” дедим. “Ёлғиз қолмайди деяпман”.
Онам ўшанда йиғлаб юборди. Оҳиста, овоз чиқармай... Кекса одамлар ҳеч кимга юк бўлмаслик учун йиғлайдигандек. Қўлимни қаттиқ қисди.
“Йўқ, болам... ҳаётингни барбод қилмай,” деди.
Мана шу жумла... Одамнинг ичини вайрон қиладиган жумла. Чунки бор-будини берган фарзандларидан кейин ҳам... Ҳали ҳам “юк бўлиб қолмайманми” деб ўйларди. Эгилиб, онамни қучоқладим.
“Сен менинг ҳаётимни барбод қилмайсан,” дедим. “Сен менга ҳаёт бергансан”.
Ҳеч ким кўзимга қарай олмади. Кейин ҳаммалари “юмшаб” қолишди:
“Харажатларни бўлишамиз...”
“Навбат билан қараймиз...”
“Энага топамиз...”
Лекин кеч бўлганди. Кимдир юкни елкасига олганидан кейин ҳамма фидойи бўлиб қолади. Ўша кеча шифохонадаги пластик стулда ухладим. Бўйним қотди, оёқларим оғриди. Ҳисобимда бор-йўғи бир-икки сўм пул бор эди. Аммо ярим тунда онам уйқусираб қўлимни қидириб қолди... Худди мен кичкиналигимда қилганидек.
Ва ўшанда англадим:
Оила қон билан қурилади... Лекин меҳр билан оёқда туради. Фарзанд ўстирасан... Умрингни бағишлайсан... Барибир қариганда бир хонада ёлғиз қолишинг мумкин. Чунки баъзи одамлар... Сени берганларинг учун эмас, балки улардан ҳеч нарса сўрамаганингдагина яхши кўришади.
Бу аёл... Отам уйни ташлаб кетганида иккита ишда ишлаган аёл эди. Овқатни суюлтириб бўлса ҳам, ҳаммамизга етказган аёл эди. Ўзи бир хил камзулни йилларча кийиб, бизга пойабзал олиб берган аёл эди. Ва доим шундай дерди:
“Мен қаришдан қўрқмайман... Фарзандларим бор”.
Мен энг кичигиман. Кеч қолган. Ҳисобда йўқ. Ака-опаларимдан қолган кийимларни кийиб ўсган. Оилавий расмларга “қани, сен ҳам кел” дейишсагина кириб қолган. Балки энг севимлиси эмасдирман... Лекин эътибордан четда қолишга ўргангандим.
Шунга қарамай, ўша куни... Онамнинг доктор олдида йиғлаб юбормасликка ҳаракат қилаётганини кўриб, ичимда нимадир чирт этиб узилди. Секин ёнига бориб, қўлидан тутдим. Қўллари муздек эди. Гўё аввалгидан ҳам кичрайиб қолгандек.
“Она,” дедим. “Мен билан кетасан”.
Шу лаҳзада хонадаги сукунатнинг ранги ўзгарди. Бу гал сукунатда уят бор эди. Опам дарров гап отди:
“Сен бир хонали студия квартирада яшайсан-ку!”
“Биламан”.
Акам паст назар билан киноя қилди:
“Маркетда тунги сменада ишлайсан”.
“Биламан”.
“Бир ўзинг эплай олмайсан”, деди кимдир.
Ҳаммасига қарадим. Одамлар масъулиятдан қочаётганда нақадар ақлли гапиришади-я... Ўша куни бир нарсани англадим.
“Осон бўлади демаяпман,” дедим. “Ёлғиз қолмайди деяпман”.
Онам ўшанда йиғлаб юборди. Оҳиста, овоз чиқармай... Кекса одамлар ҳеч кимга юк бўлмаслик учун йиғлайдигандек. Қўлимни қаттиқ қисди.
“Йўқ, болам... ҳаётингни барбод қилмай,” деди.
Мана шу жумла... Одамнинг ичини вайрон қиладиган жумла. Чунки бор-будини берган фарзандларидан кейин ҳам... Ҳали ҳам “юк бўлиб қолмайманми” деб ўйларди. Эгилиб, онамни қучоқладим.
“Сен менинг ҳаётимни барбод қилмайсан,” дедим. “Сен менга ҳаёт бергансан”.
Ҳеч ким кўзимга қарай олмади. Кейин ҳаммалари “юмшаб” қолишди:
“Харажатларни бўлишамиз...”
“Навбат билан қараймиз...”
“Энага топамиз...”
Лекин кеч бўлганди. Кимдир юкни елкасига олганидан кейин ҳамма фидойи бўлиб қолади. Ўша кеча шифохонадаги пластик стулда ухладим. Бўйним қотди, оёқларим оғриди. Ҳисобимда бор-йўғи бир-икки сўм пул бор эди. Аммо ярим тунда онам уйқусираб қўлимни қидириб қолди... Худди мен кичкиналигимда қилганидек.
Ва ўшанда англадим:
Оила қон билан қурилади... Лекин меҳр билан оёқда туради. Фарзанд ўстирасан... Умрингни бағишлайсан... Барибир қариганда бир хонада ёлғиз қолишинг мумкин. Чунки баъзи одамлар... Сени берганларинг учун эмас, балки улардан ҳеч нарса сўрамаганингдагина яхши кўришади.
❤72😢47🔥4👏4🤨3👍1
Ва баъзан... Энг кам севилган фарзанд, энг кўп эга чиққан фарзанд бўлиб чиқади. Буни ҳеч ким баланд овозда айтишни истамайди. Лекин ҳақиқат шу. Охир-оқибат ёнингда қолган... Энг муваффақиятлиси эмас. Энг кўп гапирадигани эмас. Оналар кунида энг чиройли табрик ёзгани ҳам эмас.
Оғир сукунат чўкканида... Сени ёлғиз қолдиришга юраги чидамаган инсондир.
Пост ёққан бўлса яқинларингизга улашинг🔥
Туркчадан таржима
Шавкат Ўймовутли тайёрлади
#Она #Меҳр #Оила #Фарзанд #Ҳақиқат #Инсонийлик
Оғир сукунат чўкканида... Сени ёлғиз қолдиришга юраги чидамаган инсондир.
Пост ёққан бўлса яқинларингизга улашинг🔥
Туркчадан таржима
Шавкат Ўймовутли тайёрлади
#Она #Меҳр #Оила #Фарзанд #Ҳақиқат #Инсонийлик
❤112😢86👏46🔥6🕊5
УЙ ФАҚАТ МАНЗИЛ ЭМАС
Эшик қоққан ҳар бир кимса ичкарига киришга лойиқ эмас. Йиллар ўтгани сайин шуни англаб етасан: ҳар кимнинг ҳам сенинг уйингга киришга ҳаққи бўлмаслиги керак. Чунки уй шунчаки манзил ёки тўрт девор эмас. У — бошпана, оромгоҳ, маҳрамлик ва осойишталик масканидир. У ер — бор юкингни остонада қолдириб, ҳимоя қобиқларингни ечиб, ҳеч кимга ҳеч нарсани исботлашга мажбур бўлмай, ўзинг бўла оладиган ягона жойдир.
Аксарият ҳолларда эшик ҳаддан ташқари тез очилади. Одоб юзасидан, одат туфайли ёки шунчаки хушмуомала кўриниш истагида, ҳали ҳурмати ва ниятини исботламаган одамларга ҳам ичкарига киришга рухсат берилади. Кейин эса асабийлик, ноқулайлик ва ўша сокинликни бузувчи бегона энергиялар пайдо бўлади. Зеро, ҳар бир табассум ортида самимий эҳтиром яширин бўлавермайди.
Бунинг кўринмас томонида эса кўпинча инсоннинг ички иқрорлари, яъни «илдиз отган ишончлари» ётади:
«Яхши одам бўлиш учун ҳаммани қабул қилишим керак».
«Агар йўқ десам, мени яхши кўрмай қолишади».
«Одамларнинг кўнглини оғритмаслик учун ўз чегараларимни суришим керак».
Мана шу тушунчалар билмаган ҳолда эшикни нотўғри одамларга очиб беришга мажбур қилади.
Яна бир ҳимояланиш шакли бор: баъзи одамлар сенинг қаерда яшашингни ҳам билмаслиги кераклигини тушуниш. Бу қўрқоқлик эмас, балки мулоҳазакорликдир. Чунки баъзилар яқинликни ўз ҳаққи деб билади, ишончни эса ҳар сонияда эришиш мумкин бўлган имконият деб ҳисоблайди. Шахсий маълумотни чексиз рухсат деб қабул қиладиганлар ҳам бор. Чегара қўя олиш — бу ҳам бир доноликдир.
Бу ерда ҳам бошқа бир ички иқрор ишга тушади:
«Агар ўзимни ўзим ҳимоя қилмасам, ҳеч ким ҳимоя қилмайди».
«Агар аввал ўзим чегара қўймасам, ҳамма ҳаддидан ошади».
Уй фақат буюмларни ўз ичига олмайди. У одатларни, заиф ва нозик дақиқаларни, махфий суҳбатларни ва унда яшовчиларнинг руҳий қувватини ташийди. Шу боис ўша ҳудудни муҳофаза қилиш — ҳаётингнинг энг теран қисмини ҳимоя қилиш демакдир. Ҳар ким ҳам ҳурмат билан киришни билмайди ва ҳар ким ҳам чиқиб кетаётганда ортидан ҳузур қолдирмайди. Бу дунёдан узилиб қолиш ёки ҳаммага шубҳа билан қараш дегани эмас.
Бу шунчаки вазиятни сокин кузатиш, вақт бериш ва сўзлардан кўра амалларнинг гапиришига имкон яратишдир. Ҳақиқий ишонч қадамма-қадам қозонилади; қистаб кириш ёки ясама жилмайиш билан эмас. Ҳаётингга кимни киритишни танлашни ўрганганингда, ички дунёнг ҳам ўзгаради.
Кўнгил хираликлари камаяди, чарчоқ озаяди ва ҳузур ортади. Чунки ўз осойишталигингни асраш худбинлик эмас, балки руҳий масъулиятдир.
Ва ниҳоят, онгингда мана шу янги ишонч қарор топади:
«Менинг шахсий ҳудудим қадрли».
«Менинг ҳузурим муҳофаза қилинишга лойиқ».
«Ҳаётимга кимлар киришини фақат мен танлайман».
Мана шу ерда ҳақиқий ўзгариш бошланади.
Шавкат Ўймовутли тайёрлади
#муносабатлар #шахсийчегара #уй #ҳузур #психология #ишонч #ҳаётийҳикматлар
Эшик қоққан ҳар бир кимса ичкарига киришга лойиқ эмас. Йиллар ўтгани сайин шуни англаб етасан: ҳар кимнинг ҳам сенинг уйингга киришга ҳаққи бўлмаслиги керак. Чунки уй шунчаки манзил ёки тўрт девор эмас. У — бошпана, оромгоҳ, маҳрамлик ва осойишталик масканидир. У ер — бор юкингни остонада қолдириб, ҳимоя қобиқларингни ечиб, ҳеч кимга ҳеч нарсани исботлашга мажбур бўлмай, ўзинг бўла оладиган ягона жойдир.
Аксарият ҳолларда эшик ҳаддан ташқари тез очилади. Одоб юзасидан, одат туфайли ёки шунчаки хушмуомала кўриниш истагида, ҳали ҳурмати ва ниятини исботламаган одамларга ҳам ичкарига киришга рухсат берилади. Кейин эса асабийлик, ноқулайлик ва ўша сокинликни бузувчи бегона энергиялар пайдо бўлади. Зеро, ҳар бир табассум ортида самимий эҳтиром яширин бўлавермайди.
Бунинг кўринмас томонида эса кўпинча инсоннинг ички иқрорлари, яъни «илдиз отган ишончлари» ётади:
«Яхши одам бўлиш учун ҳаммани қабул қилишим керак».
«Агар йўқ десам, мени яхши кўрмай қолишади».
«Одамларнинг кўнглини оғритмаслик учун ўз чегараларимни суришим керак».
Мана шу тушунчалар билмаган ҳолда эшикни нотўғри одамларга очиб беришга мажбур қилади.
Яна бир ҳимояланиш шакли бор: баъзи одамлар сенинг қаерда яшашингни ҳам билмаслиги кераклигини тушуниш. Бу қўрқоқлик эмас, балки мулоҳазакорликдир. Чунки баъзилар яқинликни ўз ҳаққи деб билади, ишончни эса ҳар сонияда эришиш мумкин бўлган имконият деб ҳисоблайди. Шахсий маълумотни чексиз рухсат деб қабул қиладиганлар ҳам бор. Чегара қўя олиш — бу ҳам бир доноликдир.
Бу ерда ҳам бошқа бир ички иқрор ишга тушади:
«Агар ўзимни ўзим ҳимоя қилмасам, ҳеч ким ҳимоя қилмайди».
«Агар аввал ўзим чегара қўймасам, ҳамма ҳаддидан ошади».
Уй фақат буюмларни ўз ичига олмайди. У одатларни, заиф ва нозик дақиқаларни, махфий суҳбатларни ва унда яшовчиларнинг руҳий қувватини ташийди. Шу боис ўша ҳудудни муҳофаза қилиш — ҳаётингнинг энг теран қисмини ҳимоя қилиш демакдир. Ҳар ким ҳам ҳурмат билан киришни билмайди ва ҳар ким ҳам чиқиб кетаётганда ортидан ҳузур қолдирмайди. Бу дунёдан узилиб қолиш ёки ҳаммага шубҳа билан қараш дегани эмас.
Бу шунчаки вазиятни сокин кузатиш, вақт бериш ва сўзлардан кўра амалларнинг гапиришига имкон яратишдир. Ҳақиқий ишонч қадамма-қадам қозонилади; қистаб кириш ёки ясама жилмайиш билан эмас. Ҳаётингга кимни киритишни танлашни ўрганганингда, ички дунёнг ҳам ўзгаради.
Кўнгил хираликлари камаяди, чарчоқ озаяди ва ҳузур ортади. Чунки ўз осойишталигингни асраш худбинлик эмас, балки руҳий масъулиятдир.
Ва ниҳоят, онгингда мана шу янги ишонч қарор топади:
«Менинг шахсий ҳудудим қадрли».
«Менинг ҳузурим муҳофаза қилинишга лойиқ».
«Ҳаётимга кимлар киришини фақат мен танлайман».
Мана шу ерда ҳақиқий ўзгариш бошланади.
Шавкат Ўймовутли тайёрлади
#муносабатлар #шахсийчегара #уй #ҳузур #психология #ишонч #ҳаётийҳикматлар
❤31👏10👍5💯1
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
Ким Қайси Мучалда Туғилган ❤️❤️❤️
Мучалингизни танлаб ўзингизни характерингизни билиб олинг қандай инсон экансиз?
Билиш учун пастдаги мучалингизни босинг 🌹👇🏾
Мучалингизни танлаб ўзингизни характерингизни билиб олинг қандай инсон экансиз?
Билиш учун пастдаги мучалингизни босинг 🌹👇🏾
❤1
н топса бўладими?
* — Йўҳ,— кулимсиради Мунира.— У китоб Эрон-
да. Бизда французчадан русчага таржима ҳилингаи
баъзи боблари бор. Эронийлар бу ерларни босиб ол-
ганда, у китобниям олиб кетишган.
— Нимани олиб кетишни билади-я!— У тағин бу-
рилиб тўхтади.— Чўл ўзлаштирганга шон-шараф
дейилган бўлса, одамлар билишаркан.
— Уктамжон, боя эслатдим-ку. Мелодимизнинг
бошларида кушонлар империяси деган бир империя
ўтган ш у. тупроғимизда. Уша даврларда мана шу
Сурхон-Шеробод чўллари обод-гулистон бўлган. Ана,
Куш учса қаноти, одам юрса оёғи куядиган даштлар-
да антик шаҳар харобалари топилмокда, атрофида
зовур излари бор, шаҳарларда водопровод бўлган,
сопол қувурлар чикмокда. Булар нимани кўрса-
тади?
Уктам Мунирага тикилди.
Ҳа, шунга ўхшаш гаплар унинг ҳам кулогига
чалинган. Ҳатто Катта Шеробод канали бир замон-
лар сувга тўлиб оққан сунъий наҳр ўзани яҳинидан
ўтаркан, деган гапниям эшитган. Лекин эътибор ҳил-
маган.
— Опажон, сизга раҳмат,— деди Уктам.— Мен
энди сизларни бу ердан қўйвормайман.
9
Боғнинг адоги ғиштин девор бўлиб, ундан кич-
кина эшикча очилган эди. Уктам ичкарига кириб:
— Мана, бизнинг дача. Совхознинг дачаси!—
деди.
Меҳмонлар ҳам кириб, атрофни бир зум томоша
қилишди. Рўпарада тўртбурчак ҳовуз. Бурчакларда
экилган ёш чинор дарахтлари ҳовлига ғалати бир
салқинлик бериб, шилдираб турибди. Ҳовуз сатҳида
барглар сузади. Сувнинг таги кўкиш — баҳатўнилар
қоплаган.
Ҳовузнинг нариги бошида кичкина чайла, сўри.
Ундан ўнг тарафда болохонали баланд, оқ иморат.
Унга саргиш ёғоч зинадан чиқилади. Чап тарафда,
анча наридаги тиканли дарахт остида атрофи ойна-
ванд ҳилиб ишланган шийпон.
— Қалай?
— Яхши,— деди Мунира.— Жуда!
Содиқ нари-берига синчиклаб назар ташлади.
Шунда ойнаванд шийпоннинг эшиги очилиб, оқ як-
так кийган, оппоҳ соколи кўксига тушган, пакана
ҳария чикди. Уни кўриб, Уктам:
— Э, брат!— деди.— Бизнинг отахон!
«Отахон» хотинчалиш юриш билан пилдираб ке-
либ, меҳмонларга салом берди, юзига фотиҳа тортди.
Сўнг Ўктамга илжайиб боқди:
— Хизмат, таҳсир?
— Сўрига жой қилинг!— деди Уктам.— Мени
ҳеч ким сўрамадими?
— Йўг-а.
— Нимангиз бор?— Уктам чамадонни кўтариб
жилди.— Холодильник бўшаб колмаганми?
Чол йўлда ҳайрилиб тиржайди.
— Йўҳ-йўҳ. Ҳамма нарса бор.
— Ҳозир тезда бир димлама ясайсиз.
— Хўп бўлади.
— Эминов келмадими?
— Кўринмадилар.
Ўктам ўйланиб олга жилди. Чамадонни сўри та-
гига қўйиб, чолнинг тўшанчи солишини кутаркан,
негадир Эминовни «эски боғдамикан?» деб ўйлади.Чунки кеча кечаси наряддан кейин ҳам уни олиб
ҳолиб, «Ўша боғни бузсак-чи?» деган, партком секре-
тарининг қути учиб: «Йўқ-йўқ, бу нарсани зинҳор
ўйламанг. Оҳибатини биласиз-ку?» деб, Ўктамни кў-
ча муюлишида узатаётганда ҳам, ҳалиги фикрнн
хаёлдан чиҳариб ташланг, балки катталар билан ке-
лишиб, қўшни совхоздан беш-ўн гектар ер олиш мум-
кин бўлар, мазмунида гап қилган эди.
Ўктам бирдан кулимсиради. Эминов ҳозир боғда
нима ҳилади? Ўнинг дарди ҳозир пахтада-ку.
Мунира билан Содиқ ҳовуз бўйида тўхтаб ўзаро
гаплашар эди.
— Биллиардга ҳалайсиз, биллиардга?— деди Со-
диққа.— Ана, шийпонда биллиард бор!— Сўнг ош-
хонага кетаётган чолни кўрсатди.— Лекин биллиард-
нинг пири шу одам.— Эр-хотиннинг таажжубланга-
нини кўриб, тушунтирди: — Чолнинг бошидан кўп
воҳеалар ўтган... Бу чол кўрмаган жой колмаган
Россиянинг ҳамма бурчакларини кезиб чиққан. Ай-
тишларича, ўша ёкларда бир-иккита хотин ҳам ол-
ган. Ёши қирқдан ошганда Бекатга келиб уйланган.
Ҳозир учта арслондек ўғли бор.
— Унда бадавлат экан!— деди Содиқ
— Қайдам!— Ўктам ижирғанди.— Бу айнигап.
Сафардан қайтиб келиб, шапкани дўппига, костюмни
чопонга алмаштиргани билан бари бир ўзгармаган.
Ичади. Ҳа, ичади! Қайтмайди!— У яна ижирғаниб,
ошхонага қараб олди.
— Балки унинг ҳам бир ўйлагани бордир,— деди
Мунира.— Ёшини яшаб, ошини ошаб бўлган бўлса,
ичса нима қипти?
— Энди,— Ўктам чайналиб қолди,— мен кўрган
чоллар бу бобойнинг ёшига етганда, анча сипо бўлиб
қолгич эди, охиратнинг ғамини еб дегандай...
— Тўғри,— деди Содиқ.— Чол бўлгандан кейин
чоллигини қилиши ке
* — Йўҳ,— кулимсиради Мунира.— У китоб Эрон-
да. Бизда французчадан русчага таржима ҳилингаи
баъзи боблари бор. Эронийлар бу ерларни босиб ол-
ганда, у китобниям олиб кетишган.
— Нимани олиб кетишни билади-я!— У тағин бу-
рилиб тўхтади.— Чўл ўзлаштирганга шон-шараф
дейилган бўлса, одамлар билишаркан.
— Уктамжон, боя эслатдим-ку. Мелодимизнинг
бошларида кушонлар империяси деган бир империя
ўтган ш у. тупроғимизда. Уша даврларда мана шу
Сурхон-Шеробод чўллари обод-гулистон бўлган. Ана,
Куш учса қаноти, одам юрса оёғи куядиган даштлар-
да антик шаҳар харобалари топилмокда, атрофида
зовур излари бор, шаҳарларда водопровод бўлган,
сопол қувурлар чикмокда. Булар нимани кўрса-
тади?
Уктам Мунирага тикилди.
Ҳа, шунга ўхшаш гаплар унинг ҳам кулогига
чалинган. Ҳатто Катта Шеробод канали бир замон-
лар сувга тўлиб оққан сунъий наҳр ўзани яҳинидан
ўтаркан, деган гапниям эшитган. Лекин эътибор ҳил-
маган.
— Опажон, сизга раҳмат,— деди Уктам.— Мен
энди сизларни бу ердан қўйвормайман.
9
Боғнинг адоги ғиштин девор бўлиб, ундан кич-
кина эшикча очилган эди. Уктам ичкарига кириб:
— Мана, бизнинг дача. Совхознинг дачаси!—
деди.
Меҳмонлар ҳам кириб, атрофни бир зум томоша
қилишди. Рўпарада тўртбурчак ҳовуз. Бурчакларда
экилган ёш чинор дарахтлари ҳовлига ғалати бир
салқинлик бериб, шилдираб турибди. Ҳовуз сатҳида
барглар сузади. Сувнинг таги кўкиш — баҳатўнилар
қоплаган.
Ҳовузнинг нариги бошида кичкина чайла, сўри.
Ундан ўнг тарафда болохонали баланд, оқ иморат.
Унга саргиш ёғоч зинадан чиқилади. Чап тарафда,
анча наридаги тиканли дарахт остида атрофи ойна-
ванд ҳилиб ишланган шийпон.
— Қалай?
— Яхши,— деди Мунира.— Жуда!
Содиқ нари-берига синчиклаб назар ташлади.
Шунда ойнаванд шийпоннинг эшиги очилиб, оқ як-
так кийган, оппоҳ соколи кўксига тушган, пакана
ҳария чикди. Уни кўриб, Уктам:
— Э, брат!— деди.— Бизнинг отахон!
«Отахон» хотинчалиш юриш билан пилдираб ке-
либ, меҳмонларга салом берди, юзига фотиҳа тортди.
Сўнг Ўктамга илжайиб боқди:
— Хизмат, таҳсир?
— Сўрига жой қилинг!— деди Уктам.— Мени
ҳеч ким сўрамадими?
— Йўг-а.
— Нимангиз бор?— Уктам чамадонни кўтариб
жилди.— Холодильник бўшаб колмаганми?
Чол йўлда ҳайрилиб тиржайди.
— Йўҳ-йўҳ. Ҳамма нарса бор.
— Ҳозир тезда бир димлама ясайсиз.
— Хўп бўлади.
— Эминов келмадими?
— Кўринмадилар.
Ўктам ўйланиб олга жилди. Чамадонни сўри та-
гига қўйиб, чолнинг тўшанчи солишини кутаркан,
негадир Эминовни «эски боғдамикан?» деб ўйлади.Чунки кеча кечаси наряддан кейин ҳам уни олиб
ҳолиб, «Ўша боғни бузсак-чи?» деган, партком секре-
тарининг қути учиб: «Йўқ-йўқ, бу нарсани зинҳор
ўйламанг. Оҳибатини биласиз-ку?» деб, Ўктамни кў-
ча муюлишида узатаётганда ҳам, ҳалиги фикрнн
хаёлдан чиҳариб ташланг, балки катталар билан ке-
лишиб, қўшни совхоздан беш-ўн гектар ер олиш мум-
кин бўлар, мазмунида гап қилган эди.
Ўктам бирдан кулимсиради. Эминов ҳозир боғда
нима ҳилади? Ўнинг дарди ҳозир пахтада-ку.
Мунира билан Содиқ ҳовуз бўйида тўхтаб ўзаро
гаплашар эди.
— Биллиардга ҳалайсиз, биллиардга?— деди Со-
диққа.— Ана, шийпонда биллиард бор!— Сўнг ош-
хонага кетаётган чолни кўрсатди.— Лекин биллиард-
нинг пири шу одам.— Эр-хотиннинг таажжубланга-
нини кўриб, тушунтирди: — Чолнинг бошидан кўп
воҳеалар ўтган... Бу чол кўрмаган жой колмаган
Россиянинг ҳамма бурчакларини кезиб чиққан. Ай-
тишларича, ўша ёкларда бир-иккита хотин ҳам ол-
ган. Ёши қирқдан ошганда Бекатга келиб уйланган.
Ҳозир учта арслондек ўғли бор.
— Унда бадавлат экан!— деди Содиқ
— Қайдам!— Ўктам ижирғанди.— Бу айнигап.
Сафардан қайтиб келиб, шапкани дўппига, костюмни
чопонга алмаштиргани билан бари бир ўзгармаган.
Ичади. Ҳа, ичади! Қайтмайди!— У яна ижирғаниб,
ошхонага қараб олди.
— Балки унинг ҳам бир ўйлагани бордир,— деди
Мунира.— Ёшини яшаб, ошини ошаб бўлган бўлса,
ичса нима қипти?
— Энди,— Ўктам чайналиб қолди,— мен кўрган
чоллар бу бобойнинг ёшига етганда, анча сипо бўлиб
қолгич эди, охиратнинг ғамини еб дегандай...
— Тўғри,— деди Содиқ.— Чол бўлгандан кейин
чоллигини қилиши ке
❤51🌚4
МАЖБУРИЙ НИКОҲ САБАБ, ҲАЁТИ ХАЗОН БЎЛГАН ҚИЗ ТАҚДИРИ.
Сарвар оиласи мажбурий турмуш бўлгани сабаб кўп ичадиган одат чиқарди.
У хотинини ёқтирмасди.
Аввалги тўйи қайтгани сабаб уни тинмай иффациз деб ҳақоратларди. Одатий кунларни бирида, у яна бўккунча ичди. Бир-икки улфати "сарқитга уйлангансан" деб жаҳлини чиқаришди. Уйига қачон келганини, қачон ухлаб қолганини билмайди. Эрталаб уйғонганида хотини йўқ эди. Маҳаллада эса сойдан топилган жасад ҳақида гап тарқалди. Сойдан топилган қизни юзини кўриб Сарвар дахшатга тушди. Кеча тунда у хотинини....
ДАВОМИ ДАХШАТ.😱😱😱
Сарвар оиласи мажбурий турмуш бўлгани сабаб кўп ичадиган одат чиқарди.
У хотинини ёқтирмасди.
Аввалги тўйи қайтгани сабаб уни тинмай иффациз деб ҳақоратларди. Одатий кунларни бирида, у яна бўккунча ичди. Бир-икки улфати "сарқитга уйлангансан" деб жаҳлини чиқаришди. Уйига қачон келганини, қачон ухлаб қолганини билмайди. Эрталаб уйғонганида хотини йўқ эди. Маҳаллада эса сойдан топилган жасад ҳақида гап тарқалди. Сойдан топилган қизни юзини кўриб Сарвар дахшатга тушди. Кеча тунда у хотинини....
ДАВОМИ ДАХШАТ.😱😱😱
❤6🌚1
ஐ✨ღ⎠ 𝑀𝑜𝓎ç𝑒ç𝒶𝓀 ⎝ღ✨ஐ
н топса бўладими? * — Йўҳ,— кулимсиради Мунира.— У китоб Эрон- да. Бизда французчадан русчага таржима ҳилингаи баъзи боблари бор. Эронийлар бу ерларни босиб ол- ганда, у китобниям олиб кетишган. — Нимани олиб кетишни билади-я!— У тағин бу- рилиб тўхтади.—…
💥СЎНГГИ БЕКАТ
Muallif: Shukur Xolmirzayev
Muallif: Shukur Xolmirzayev
🔥4❤1👏1
рак.
Мунира кулимсираб ҳўйди.
— Қани, дастурхонга марҳамат! Ана, уми-
вальник!— Ўктам ўйланиб, қўшимча ҳилди: —
Агар йўлда чанг бўлдик десангизлар, тепада душ
бор.
— Душ кейин бўлар,— деди Содиқ.— Лекин,Ўктамжон, совхозингиз ҳақиқатан ҳам мақтаса арзийдиган жой экан.
— Э, ҳали кўраверасизлар!
Ўктам бирдан бурилиб, сўрининг у бошига ўтди.
Кичкина сандиқ устидан телефон аппаратини тор-
тиб, трубкани олди:
— Алло. Коммутатор. Бодомгул, сенмисан? Мени хеч ким йўқламадими? Эринг қаерда? Ўша пахтани ўзи териб берар эканми? А? Битта совуқ туш-
син, кейин гаплашамиз. Бизнинг партком қаерга
кетди? Агар мени сўраса, бу ёққа улаб юбор. Дача-
даман... Тўхта! Врачнинг уйини ол!
Бу вақтда маориф мудири Қодир Назаров совхоз
касалхонасииинг бош врачи Шамшиддиновнинг чор-
боғида, уйи орқасидаги баланд ёнғоқ остида, сўрида
ухлаб ётар, семиз юзи онда-сонда тиришиб, бўғиқ ёв-
войи овоз чиқарар эди.
Врачнинг бешинчи синфда ўқийдиган ўғли Шам-
шод уни қитиқлаб уйғотди.
— Ҳа-ҳа! Э, во-е,— маориф мудири ҳансираб ту-
риб ўтирди.— Ҳазилинг... из қурсин, болам!
— Сизни чакиряпти.
— Дадангиз келдими?
— Телефонга чақиряпти.
— Дадангиздан дарак йўқми?
— Йўқ.
Назаров гарданини уқалаб, чорпоядан тушди.
Туфлисини кийиб, боғичларини богламай, Шамшод-
га ҳамроҳ бўлди. Иморат олдидаги ишком остига
етишди. Назаров трубкани кўтарди.
— Э, болам, сизмисиз? Ётибман-да шу ерда...
Ў-ў, уни сира сўраманг. Бошимни буролмайман денг.
Бу гепиртон ҳароми мени олиб кетмаса, деб қўрҳа-
ман... Нима? Ўзи йўқ-да! Касалхонасидаям йўқ. Бо-
райми ҳозир? Ҳа, топиб бераман десангиз, оёғимни
қўлимга олиб югураман... Йўҳ, машина бор. Болам,
бу замонда машинасиз юриб бўладими? Хўп. Бу ерда
ўтириб ҳам нима қилдим. Тўгри дачага бораве-
райми?
Назаров трубкани жойига қўйди:Э, олло!
Рангпар бола кулимсиради:
— Сиз ҳам оллога ишонасизми?
— А? Қачон? Ол... а, ол-а, дедим. Шунақа гап
бор, бўтам! Онангни айт, хўшлашай бўлмасам.
— Мениям мактабга ташлаб ўтасизми?
— Мактабга... йўлим чап-ку? Йўлим чап.
10
— Айтмоқчи, Содиқ ака, янгамизга ўзимизнинг мактабдан иш топсак ҳам бўладими?
Мунира эрига ялт этиб қаради.
Содиқ дафъатан табассум қилди:
— Агар иш бунақасига айланиб кетадиган бўлса, мен нимаям дердим.
Мунирага ҳам бу жой хийла ёқиб тушган, совхознинг доли-гули, одамшаванда директори ҳам маъсул бўлган эди. Бирок:
— Кўрамиз-да, - деди. - Иложи бўлса, райондан иш топсам яхши бўларди.
— Ҳа, энди унақа бўлса-ку...
Эшикча орқасида енгил машина сигнал берди. Ўктам ирғиб туриб у ёққа йўналди ва: «Бошқа киши бўлса-чи, - деб ўйлади. - Катталардан биронтаси келган бўлса. Иш қолиб, маишат қилиб ўтирибсан, дейдими?
Оббо!.. Иккита мусофир билан икки соат
гаплашиш ҳам мумкин эмасми? »
У бориб, жаҳл билан эшикни итарди.
Бирпасдан кейин маориф мудири қўшилган кичкина давра дастурхон атрофида жам бўлиб ўтиришар эди.
Ўктам Назаровга Содиқни таништирди.
— Детский отделга бошлиқ бўлиб келдим,
денг? - чордона қуриб ўрнашиб ўтирди Назаров
— Хўп иш бўпти-да! Йўмасам, бирга ишлашар эканмиз.
Раҳма-ат!
— У Уктамга назар ташлади.— Аввалги
бошлигини билармидингиз? Одилов деган киши эди.
Кўп камсуқум одам эди, боёҳиш.— У Содикқа тикил-
ди.— Нима бўлиб ўлган экан? Сиз аниқ биласизми?
— Мен ҳам чала-чулпа эшитганман,— деди Содиқ, .— Энди, бизнинг амакимиз ўша ёққа бормасанг
бўлмайди, деб туриб олдилар, бўлмасам юристга иш
қаҳатми, ота?
— Амакингизни балки биларман?
— Билсангиз керак, Аббосов-да.
— Э, ички ишлар бўлимининг каттасими?
— Ўша киши. Касбимни қўлимдан оласан деб
бизни ўқитган ҳам ўша киши.
— А-аа. Аббосов денг! Жуда ҳурматли одам у
киши. Бизлар ўртоҳ Аббосов качон генерал бўлар
эканлар,биздан ҳам битта генерал чиксин, деб дуо
ҳилиб ётибмиз.
— Раҳмат, домла. Мен бу дуойингизни у кишига
етказаман.
Ўктам унга илкис қаради:
— Бу ёғини айтмаган эдингиз-ку, Содиқ ака?
— Энди,— камтарлик билан жилмайди Содиқ.—
Ўзлариям директор эканларини... а?
— Ҳо!— Уктам кулиб юборди.
Маориф мудири дастурхонга зеҳн солиб чай-
ҳалди:
— Хўп бир улуғ одамларнинг жияни билан ўти-
риб қолган эканмиз, Ўктамбек, қани, м
Мунира кулимсираб ҳўйди.
— Қани, дастурхонга марҳамат! Ана, уми-
вальник!— Ўктам ўйланиб, қўшимча ҳилди: —
Агар йўлда чанг бўлдик десангизлар, тепада душ
бор.
— Душ кейин бўлар,— деди Содиқ.— Лекин,Ўктамжон, совхозингиз ҳақиқатан ҳам мақтаса арзийдиган жой экан.
— Э, ҳали кўраверасизлар!
Ўктам бирдан бурилиб, сўрининг у бошига ўтди.
Кичкина сандиқ устидан телефон аппаратини тор-
тиб, трубкани олди:
— Алло. Коммутатор. Бодомгул, сенмисан? Мени хеч ким йўқламадими? Эринг қаерда? Ўша пахтани ўзи териб берар эканми? А? Битта совуқ туш-
син, кейин гаплашамиз. Бизнинг партком қаерга
кетди? Агар мени сўраса, бу ёққа улаб юбор. Дача-
даман... Тўхта! Врачнинг уйини ол!
Бу вақтда маориф мудири Қодир Назаров совхоз
касалхонасииинг бош врачи Шамшиддиновнинг чор-
боғида, уйи орқасидаги баланд ёнғоқ остида, сўрида
ухлаб ётар, семиз юзи онда-сонда тиришиб, бўғиқ ёв-
войи овоз чиқарар эди.
Врачнинг бешинчи синфда ўқийдиган ўғли Шам-
шод уни қитиқлаб уйғотди.
— Ҳа-ҳа! Э, во-е,— маориф мудири ҳансираб ту-
риб ўтирди.— Ҳазилинг... из қурсин, болам!
— Сизни чакиряпти.
— Дадангиз келдими?
— Телефонга чақиряпти.
— Дадангиздан дарак йўқми?
— Йўқ.
Назаров гарданини уқалаб, чорпоядан тушди.
Туфлисини кийиб, боғичларини богламай, Шамшод-
га ҳамроҳ бўлди. Иморат олдидаги ишком остига
етишди. Назаров трубкани кўтарди.
— Э, болам, сизмисиз? Ётибман-да шу ерда...
Ў-ў, уни сира сўраманг. Бошимни буролмайман денг.
Бу гепиртон ҳароми мени олиб кетмаса, деб қўрҳа-
ман... Нима? Ўзи йўқ-да! Касалхонасидаям йўқ. Бо-
райми ҳозир? Ҳа, топиб бераман десангиз, оёғимни
қўлимга олиб югураман... Йўҳ, машина бор. Болам,
бу замонда машинасиз юриб бўладими? Хўп. Бу ерда
ўтириб ҳам нима қилдим. Тўгри дачага бораве-
райми?
Назаров трубкани жойига қўйди:Э, олло!
Рангпар бола кулимсиради:
— Сиз ҳам оллога ишонасизми?
— А? Қачон? Ол... а, ол-а, дедим. Шунақа гап
бор, бўтам! Онангни айт, хўшлашай бўлмасам.
— Мениям мактабга ташлаб ўтасизми?
— Мактабга... йўлим чап-ку? Йўлим чап.
10
— Айтмоқчи, Содиқ ака, янгамизга ўзимизнинг мактабдан иш топсак ҳам бўладими?
Мунира эрига ялт этиб қаради.
Содиқ дафъатан табассум қилди:
— Агар иш бунақасига айланиб кетадиган бўлса, мен нимаям дердим.
Мунирага ҳам бу жой хийла ёқиб тушган, совхознинг доли-гули, одамшаванда директори ҳам маъсул бўлган эди. Бирок:
— Кўрамиз-да, - деди. - Иложи бўлса, райондан иш топсам яхши бўларди.
— Ҳа, энди унақа бўлса-ку...
Эшикча орқасида енгил машина сигнал берди. Ўктам ирғиб туриб у ёққа йўналди ва: «Бошқа киши бўлса-чи, - деб ўйлади. - Катталардан биронтаси келган бўлса. Иш қолиб, маишат қилиб ўтирибсан, дейдими?
Оббо!.. Иккита мусофир билан икки соат
гаплашиш ҳам мумкин эмасми? »
У бориб, жаҳл билан эшикни итарди.
Бирпасдан кейин маориф мудири қўшилган кичкина давра дастурхон атрофида жам бўлиб ўтиришар эди.
Ўктам Назаровга Содиқни таништирди.
— Детский отделга бошлиқ бўлиб келдим,
денг? - чордона қуриб ўрнашиб ўтирди Назаров
— Хўп иш бўпти-да! Йўмасам, бирга ишлашар эканмиз.
Раҳма-ат!
— У Уктамга назар ташлади.— Аввалги
бошлигини билармидингиз? Одилов деган киши эди.
Кўп камсуқум одам эди, боёҳиш.— У Содикқа тикил-
ди.— Нима бўлиб ўлган экан? Сиз аниқ биласизми?
— Мен ҳам чала-чулпа эшитганман,— деди Содиқ, .— Энди, бизнинг амакимиз ўша ёққа бормасанг
бўлмайди, деб туриб олдилар, бўлмасам юристга иш
қаҳатми, ота?
— Амакингизни балки биларман?
— Билсангиз керак, Аббосов-да.
— Э, ички ишлар бўлимининг каттасими?
— Ўша киши. Касбимни қўлимдан оласан деб
бизни ўқитган ҳам ўша киши.
— А-аа. Аббосов денг! Жуда ҳурматли одам у
киши. Бизлар ўртоҳ Аббосов качон генерал бўлар
эканлар,биздан ҳам битта генерал чиксин, деб дуо
ҳилиб ётибмиз.
— Раҳмат, домла. Мен бу дуойингизни у кишига
етказаман.
Ўктам унга илкис қаради:
— Бу ёғини айтмаган эдингиз-ку, Содиқ ака?
— Энди,— камтарлик билан жилмайди Содиқ.—
Ўзлариям директор эканларини... а?
— Ҳо!— Уктам кулиб юборди.
Маориф мудири дастурхонга зеҳн солиб чай-
ҳалди:
— Хўп бир улуғ одамларнинг жияни билан ўти-
риб қолган эканмиз, Ўктамбек, қани, м
❤29🔥12
—Хуллас гап бундай,— "кайф"дан кўзи сузилган Ҳусниддин оғайниларига қараб илжайди,— шу ишни ими—жимида битириб берсаларинг келишув ўз кучида қолади.
—Кейин сўзингдан тонмайсанми? — унга синчков тикилди Маъруф.
— Мени ким деябсан, дўстим, керагидан ортиқ бўлади сен истаган нарса, — керилганча жавоб қайтарди Ҳусниддин
— Яхши, унда нима қилишимиз кераклигини тушунтир?
— Нима қилардилардинг? Эр аёлидан ажралиши учун нима қилинади ахир? Бешшовинг бир бўлиб ярим соатларда кўча тарафдаги деразадан хотиним ухлаётган ётоқхонага ошиб тушасанлар ва...
Давоми даҳшат 😱
—Кейин сўзингдан тонмайсанми? — унга синчков тикилди Маъруф.
— Мени ким деябсан, дўстим, керагидан ортиқ бўлади сен истаган нарса, — керилганча жавоб қайтарди Ҳусниддин
— Яхши, унда нима қилишимиз кераклигини тушунтир?
— Нима қилардилардинг? Эр аёлидан ажралиши учун нима қилинади ахир? Бешшовинг бир бўлиб ярим соатларда кўча тарафдаги деразадан хотиним ухлаётган ётоқхонага ошиб тушасанлар ва...
Давоми даҳшат 😱
Ortiqcha vazndan tez va oson mutahasis nazorati ostida bepul halos boʻlishga qalaysiz ?
5 kunlik bepul chelenjda 2-4 kggacha ortiqcha vazndan tanangizni yengillashtiring, energiyangizni qayta tiklang!”
🚀 5 kunda oʻzingizni yangi qiyofada koʻrishga tayyormisiz?
📩 Hoziroq yozing va startni oʻtkazib yubormang
🩺 Dilnoza dietolog bilan onglilik va sog‘lom ozish yo‘lida birinchi qadamingizni qo‘ying!
https://t.me/+xKaajyKw7CEzNDZi
https://t.me/+xKaajyKw7CEzNDZi
5 kunlik bepul chelenjda 2-4 kggacha ortiqcha vazndan tanangizni yengillashtiring, energiyangizni qayta tiklang!”
5 kunlik bepul chelenjida
Sizni nimalar kutadi?
✔️ Suv normalari haqida maʼlumot olasiz
✔️ Har kunlik nazorat va motivatsiya
✔️ Qabziyatdan qutilish sirlari
✔️ Sogʻlom va xavfsiz ozish
✔️Qalqonsimon bez kasalliklari;
✔️ Stressdan xalos boʻlish;
🚀 5 kunda oʻzingizni yangi qiyofada koʻrishga tayyormisiz?
📩 Hoziroq yozing va startni oʻtkazib yubormang
🩺 Dilnoza dietolog bilan onglilik va sog‘lom ozish yo‘lida birinchi qadamingizni qo‘ying!
https://t.me/+xKaajyKw7CEzNDZi
https://t.me/+xKaajyKw7CEzNDZi
❤3
еҳмонларга
анавиндан ҳуйинг. Фаҳат биз ҳисобдан ташқари! Биз
ичадиганимизни ичиб бўлдик. Сиз яхшими,қизим?
Бу киши сизга ким бўладилар, оғажон?
— Оиламиз.
— Э, раҳма-ат. Буни қаранг-а! Районга келиб
хўп иш қилибсизлар-да. Қани, дастурхонга қаранг-
лар! Таом маҳтал бўлмасин. Қизим нима иш ҳила-
дилар?
— Бу киши ўқитувчи эдилар,— деди Содиҳ.
— Нега «эдилар», дейсиз?— Назаров шундай деб,
дудуҳланиб ҳолди, тушунди: «Демак, бу ишсиз?
Бунга иш топиш керак бўлади... Э, Ғиёсов шуни айт-
ган экан-да, бугун саҳарда? Ана холос! Ўзим қўлга
тушибман-ку?»— Ҳа-а,— дея гапини улаб кетди у.—
Бу гапингизда жон бор экан, ўғлим! Энди келаси
йилгача «эдилар» бўлиб турадилар. Келаси йили
ўзим чақириб, ишни ҳозирги замон феълига кўчира-
ман. Шундоҳ бўлади-да? Ё бошқа режаларингиз
борми?Бошқа режа ҳозирча йўҳ,— деди Содик —
Балки Мунирахоннинг ўйлагани бордир7
— Йўқ, домлажон,— деди Мунира.—Мен фаҳат...
ўқитувчилик қилсам дейман. Агар Бекатда иш то-
пилмаса, биз Содиқ акам билан келишамиз, балки
мен аввал ишлаб турган мактабимга борарман.
Содик тумшайди:
— Ҳа, энди шундай қилишга тўғри келади. Эр-
хотин бир йил бўлак-бўлак яшаса, ҳеч нарса бўл-
мас.
Назаровнинг юраги сикилди. Бўйнини сийпалади
ва миқ этмай ўтирган Ўктамга: «Мени нима балога
гирифтор ҳилдинг?» дегандай қаради.
Ўктам бошини кўтарди:
— Домла, янгамизга иш топиб берасиз! Бошка
гап йўҳ,— деди.— Гапингизга қулоқ солмайман.—
Сўнг қизишиб кетди.— Сиз бу кишини танимайсиз.
Балли! Лекин лоф бўлсаям айтаманки, опамиздақа
тарихчи районингиздаям йўқ... Хўп. Ярим соат гап-
лашайлик, ўзингиз ҳам билиб оласиз.
Мунира қизариб четга қаради. Назаров чой ҳўп-
лаб йўталиб ҳолди:
— Мен сизнинг сўзларингизга ишонаман, ўғлим.
— Ишонсангиз, бўлди-да.
— Айтайлик...
— Домла, Қувватбеков билан гаплаша олмай-
сизми?
— Қувватбеков билан?!
Маориф мудирининг ранги ўчиб, юрагида бир ни-
ма чирт этиб узилгандек бўлди.
«Охири ўша мени ўлдиради».
Маориф мудири билан шу совхоздаги «Маҳмуд
Қошғарий» мактабининг директори орасида эски
жанжал бор, у узоқ йили Ҳувватбеков районга келиб
мактабни қайта қуриш режаси билан .Назаровнинг
ҳузурига кирганда бошланган.
«Ўша мактабдан илон чиққан эмас,— деди Наза-
ров.— Ўттиз йилдан буён болалар ўқийди у ерда».
«Энди ўқимайди,— деди Қувватбеков.— У ерга
болалар тугул безориларни қамаб қўйсангиз ҳам
турмайди!»
Сўнг, Қувватбеков мактабда синф хоналарининг
камлиги, фан кабинетларинннг йўқлиги ҳақида га-
пирди. Ниҳоят: «Наҳотки тахта поли ҳам бўлмаган,
тунука печка билан исийдиган синфда болаларни
ўқитиш мумкин бўлса. Шу кунда-я!» деб идорадан
чиқиб кетди.
Қувватбеков тўгри райком секретарининг қабу-
лида бўлибди. Ижроком раисига борибди. Облоно-
нинг қурилиш бўлимига ҳам учраб, министр ёрдами-
да мактабни қайта ҳуришга маблағ ажраттирибди.
Назаров бу нарсани билгандан кейин жуда мул-
зам бўлди: «У одамнинг кимлигини эшитувдим-ку?
Фалсафа фанлари кандидати! Гапига кўниб, шу иш-
га ўзим бош қўшсам бир нима бўп қолардимми?»
Назаров Қувватбеков билан алоқани тиклаш учун
баъзи мактаблар ремонтига ажратилган қурилиш ма-
териалларидан унга жўнатди.
Алоқа яхши бўлди деганда, яна бузилди...
Сўнг Назаров Қувватбеков билан қачон тўкнаш-
масин, енгилди. Оқибат, уни кўрганда, рақиби талаб
ташлаган какликдек писиб, ўзини ожиз сезадиган
бўлиб қолди.
— Ўғлим, мен Қувватбековдан илтимос килишим
мумкин,— деди Назаров.— Бироқ бир нарса чикиши-
га кафиллик бера олмайман.
11
Дача эшигидан кириб келган совхоз партия таш-
килоти секретарини кўриб, Назаров бирдан енгил
тортиб кетди.
— Энг муҳими шундаки,— гапида давом этди у
Мунирага юзланиб,— Қувватбеков унақа-бунақа ди-
ректорлардан эмас, ҳа.— У ўрнидан қўзгалаётган
Ўктамга ҳам қараб олди.— Агар шу илтимосингиз-
ни, районда идорамда айтганингизда, ,мен албатта
марказдаги бирон мактаб директори билан гапла-
шардим.
Эминов Ўктам билан кўришди. Унга маъноли ти-
килиб қўйиб, меҳмонлар билан сўрашди ва Наза-
ровга:
— Э, домлажон! — деб қучоғини очди.Назаров сўридан тушмоқчи бўлди. Эминовнинг
ўзи бориб, уни қучди. Юзиг
анавиндан ҳуйинг. Фаҳат биз ҳисобдан ташқари! Биз
ичадиганимизни ичиб бўлдик. Сиз яхшими,қизим?
Бу киши сизга ким бўладилар, оғажон?
— Оиламиз.
— Э, раҳма-ат. Буни қаранг-а! Районга келиб
хўп иш қилибсизлар-да. Қани, дастурхонга қаранг-
лар! Таом маҳтал бўлмасин. Қизим нима иш ҳила-
дилар?
— Бу киши ўқитувчи эдилар,— деди Содиҳ.
— Нега «эдилар», дейсиз?— Назаров шундай деб,
дудуҳланиб ҳолди, тушунди: «Демак, бу ишсиз?
Бунга иш топиш керак бўлади... Э, Ғиёсов шуни айт-
ган экан-да, бугун саҳарда? Ана холос! Ўзим қўлга
тушибман-ку?»— Ҳа-а,— дея гапини улаб кетди у.—
Бу гапингизда жон бор экан, ўғлим! Энди келаси
йилгача «эдилар» бўлиб турадилар. Келаси йили
ўзим чақириб, ишни ҳозирги замон феълига кўчира-
ман. Шундоҳ бўлади-да? Ё бошқа режаларингиз
борми?Бошқа режа ҳозирча йўҳ,— деди Содик —
Балки Мунирахоннинг ўйлагани бордир7
— Йўқ, домлажон,— деди Мунира.—Мен фаҳат...
ўқитувчилик қилсам дейман. Агар Бекатда иш то-
пилмаса, биз Содиқ акам билан келишамиз, балки
мен аввал ишлаб турган мактабимга борарман.
Содик тумшайди:
— Ҳа, энди шундай қилишга тўғри келади. Эр-
хотин бир йил бўлак-бўлак яшаса, ҳеч нарса бўл-
мас.
Назаровнинг юраги сикилди. Бўйнини сийпалади
ва миқ этмай ўтирган Ўктамга: «Мени нима балога
гирифтор ҳилдинг?» дегандай қаради.
Ўктам бошини кўтарди:
— Домла, янгамизга иш топиб берасиз! Бошка
гап йўҳ,— деди.— Гапингизга қулоқ солмайман.—
Сўнг қизишиб кетди.— Сиз бу кишини танимайсиз.
Балли! Лекин лоф бўлсаям айтаманки, опамиздақа
тарихчи районингиздаям йўқ... Хўп. Ярим соат гап-
лашайлик, ўзингиз ҳам билиб оласиз.
Мунира қизариб четга қаради. Назаров чой ҳўп-
лаб йўталиб ҳолди:
— Мен сизнинг сўзларингизга ишонаман, ўғлим.
— Ишонсангиз, бўлди-да.
— Айтайлик...
— Домла, Қувватбеков билан гаплаша олмай-
сизми?
— Қувватбеков билан?!
Маориф мудирининг ранги ўчиб, юрагида бир ни-
ма чирт этиб узилгандек бўлди.
«Охири ўша мени ўлдиради».
Маориф мудири билан шу совхоздаги «Маҳмуд
Қошғарий» мактабининг директори орасида эски
жанжал бор, у узоқ йили Ҳувватбеков районга келиб
мактабни қайта қуриш режаси билан .Назаровнинг
ҳузурига кирганда бошланган.
«Ўша мактабдан илон чиққан эмас,— деди Наза-
ров.— Ўттиз йилдан буён болалар ўқийди у ерда».
«Энди ўқимайди,— деди Қувватбеков.— У ерга
болалар тугул безориларни қамаб қўйсангиз ҳам
турмайди!»
Сўнг, Қувватбеков мактабда синф хоналарининг
камлиги, фан кабинетларинннг йўқлиги ҳақида га-
пирди. Ниҳоят: «Наҳотки тахта поли ҳам бўлмаган,
тунука печка билан исийдиган синфда болаларни
ўқитиш мумкин бўлса. Шу кунда-я!» деб идорадан
чиқиб кетди.
Қувватбеков тўгри райком секретарининг қабу-
лида бўлибди. Ижроком раисига борибди. Облоно-
нинг қурилиш бўлимига ҳам учраб, министр ёрдами-
да мактабни қайта ҳуришга маблағ ажраттирибди.
Назаров бу нарсани билгандан кейин жуда мул-
зам бўлди: «У одамнинг кимлигини эшитувдим-ку?
Фалсафа фанлари кандидати! Гапига кўниб, шу иш-
га ўзим бош қўшсам бир нима бўп қолардимми?»
Назаров Қувватбеков билан алоқани тиклаш учун
баъзи мактаблар ремонтига ажратилган қурилиш ма-
териалларидан унга жўнатди.
Алоқа яхши бўлди деганда, яна бузилди...
Сўнг Назаров Қувватбеков билан қачон тўкнаш-
масин, енгилди. Оқибат, уни кўрганда, рақиби талаб
ташлаган какликдек писиб, ўзини ожиз сезадиган
бўлиб қолди.
— Ўғлим, мен Қувватбековдан илтимос килишим
мумкин,— деди Назаров.— Бироқ бир нарса чикиши-
га кафиллик бера олмайман.
11
Дача эшигидан кириб келган совхоз партия таш-
килоти секретарини кўриб, Назаров бирдан енгил
тортиб кетди.
— Энг муҳими шундаки,— гапида давом этди у
Мунирага юзланиб,— Қувватбеков унақа-бунақа ди-
ректорлардан эмас, ҳа.— У ўрнидан қўзгалаётган
Ўктамга ҳам қараб олди.— Агар шу илтимосингиз-
ни, районда идорамда айтганингизда, ,мен албатта
марказдаги бирон мактаб директори билан гапла-
шардим.
Эминов Ўктам билан кўришди. Унга маъноли ти-
килиб қўйиб, меҳмонлар билан сўрашди ва Наза-
ровга:
— Э, домлажон! — деб қучоғини очди.Назаров сўридан тушмоқчи бўлди. Эминовнинг
ўзи бориб, уни қучди. Юзиг
❤2