Реакция белгилаб куямиз 😊

#SABIRLIGIM
МУАЛЛИФ НУРФАРИЗ ҚУРБОНОВА
73-қисм.
Ҳалима аянинг фикрича фолбининг "аммаллари" тōғридан тōғри амалга ошаётгандек эди. Чунки Азизбек ва Гулхаё тез тез жанжалашиб қолишарди. Ҳалима ая хомила уч ойликка ōтиши билан Гулхаёни фолбиникига судради. Гулхаёнинг бормайман деб қаршилик қилишлари бефойда кетди. Можарога Азизбек аралашиб икки шапалоқ урди
- Энам сен билан болага ёмонликни раво кōрмаса керак! Ôласанми айтганларини хōп деб бажарсанг?! - бақирди Азизбек. Гулхаё индаёлмади. Ҳалима ая ҳам ōз хукмини ōтказди
- Фолбин бир нарсани биладики эшигидан шунча одам аримайди!
Гулхаё бу уйдаги оми одамларга ҳеч нарсани тушунтиролмаслигини билиб индамай кийиниб чиқди. Фолбинни уйига бориб ҳам у ōқиган дуолар билан ҳам Гулхаёнинг юраги сиқилиб қоронғулашгани очилмади. Аксинча юрагида кучли ваҳм пайдо бōлди. Ним қоронғу , деворларига аллам балолар илиб ташланга уй. Бошига катта рōмол ташлаб олиб хунук овозда кекириб куф суф қилаётган фолбин... Буларнинг бари Гулхаёни дахшатга солиб бошини айланрирди. Ҳушидан кетиб қолмаслик учун оғзини катта катта очиб нафас ола бошлади. Ич ичидан оғирлашиб кетаётганини хис этди. Гулхаё ҳам жуда дин борасида билими тōкис бōлмаса ҳам ора орада теливизордан домлаларнинг марузаларини кōрарди. Фолбинларни ғайб оламидан ҳабардорман деб даво қилиши нотўғри эканини, аслида ғайб яни келажакни фақат Аллоҳ билгувчи эканини марузаларда эшитганди. Айниқса фолбинга борган одамларнинг қирқ кунлик номози қабул бōлмайди, кимки фолбинга ишонса у Муҳаммадга нозил қилинганларни инкор этгувчи ҳисобланади!! дейилганди....
Гулҳаё уйга қайтиб ҳам ич ичида пайдо бōлиб қолган оғирликдан қутилолмади. Миясида "Фолга борган онанинг ҳомиласи дуо ва баракадан маҳрум бōлади" деган гаплар айланаверди. Бу гапни аниқ қаердан эшитганини эслолмаса ҳам қулоғи остида жаранглайверди!

#SABIRLIGIM
МУАЛЛИФ НУРФАРИЗ ҚУРБОНОВА
74-қисм

Гулхаё уйқуга ётиб кōзи илиниши билан дахшатли тушлар кōра бошлади. Тушида туғган эмиш, лекин негадир бола мажрух эмиш! Шу қадар чиройли чақалоқ эмишки кōз қамашади, аммо оёғи йōқмиш. Гулхаё дод солиб йиғлади, чақалоқни қōлига олиб базōр тилга кирди
- Сенга нима бōлди, нега оёқчаларинг йōқ?!
Шу пайт бола Гулхаёни янада дахшатга солиб фолбининг хунук овозида гапирди
- Мени сен шу аҳволга солдинг!!!
Гулхаё
- Йōōқ!! - деб чинқириб уйғониб кетди. Унинг овозидан ёнида ётган Азизбек ҳам чōчиб уйғонди
- Нима бōлди, тинчликми?!
Гулхаё йиғлаб юборди
- Туш кōрдим...
Азизбек термосдан чой қуйиб Гулхаёга берди
- Ол ич, ōзинга келасан.
Гулхаё қайноқ чойни амалаб ичиб Азизбекка мōлтираб қаради
- Дўхтирга оборинг мени?
-Нимага бирор жойинг оғрияптими?
Гулхаё оғир нафас олди
- Тушимда... Уни кōрдим. Жуда чиройли қизча эмиш. Фақат... Фақат оёқчалари йōқ эди!! Қōрқиб кетдим...
Азизбек ҳам бир сесканди. У Гулхаёни яхши кōришини бир жōрасига айтганда жōраси шундай деганди
- Азиз, яхши кōрсанг ҳам Гулхаёга уйланма! Чунки қариндошсизлар, қариндошлар ōртасидаги никох эса охири яхши бōлмайди. Ôртангизда бола бōлса ногирон бōлиб туғилиши мумкин!!...
Азизбек миясига урилаётган фикрлар тасирида терлаб кетди. Чой қуйиб ōзи ҳам ичди. Миясида ярқ этиб қаердадир эшитган гапи жаранглади
- Зинонинг касофати болага уради!!...
Азизбек сесканиб Гулхаёни қаттиқ қучоқлаб олди
- Жиннимисан унақа бōлмайди! Мени болам соғлом туғилади..
Гулхаё йиғлаб Азизбекка ялинди
- Илтимос дōхтирга борайлик. Кōнглим безовта негадир...
- Бōпти, фақат эрта боролмаймиз. Ойлик олишимга яна икки хафта бор. Лекин вада бераман. Ойлик тушиши билан шахарга, дōхтирга обораман хōпми?!
Гулхаё бош силкиди. Азизбек Гулхаёни жойига ётқизиб қучоқлади. Пешонасидан аста ōпиб пичирлади
- Бизни боламиз соғлом бōлади. Бундай нарсаларни ōйлама!

#SABIRLIGIM
МУАЛЛИФ НУРФАРИЗ ҚУРБОНОВА
75-қисм.
Аммо Азизбек сōзида туролмади. Ойлик олиганини айтиб
- Гулхаёни Шахарга дōхтирга обораман! - дейиши билан Ҳалима ая уйни бошига кōтарди
- Хоо хотинли тōкис, хотинчангизни кōнгли шахарлик дōхтирларни тусаб қолибдими?! - деди Азизбекни нафсониятига тегиб- Мен тōққизта бола туғиб катта қилибману дōхтир нималигини билмапмана?! Бизни вақтлар дōхтирга қорнини қапайтириб бориш уят эди. Ҳозиргилар қорнида боласи бир кунлик бōлиши билан дōхтирга чопади!
Азизбек онасига тушунтирмоқчи бōлди
- Эна телизорданам (теливизордан ҳам деяпти) айтяптику қориндош билан никох қилганлар дōхтир кōригидан ōцин деб...
- Улар айтаверади-гап билан ōғлининг оғзига урди Ҳалима ая- ōша дōхтирларинг нима қилиб бōлса ҳам пул топиш дардида! Ҳар балони ōйлаб топаверади улар. Шахарга бориш- келиш, камига дōхтирга кириш, дори дармон олиш қанча пул бōлишини биласанми?!
- Эна ойлигимни олдим. Аммалаб, тежаб тергасак етиб қолар...
- Ойлигинга бошқа нарса режа қиганман! Мовлут ōқитмоқчиман. Мовлут ōқитиб ис чиқарсак боланг соғлом туғилади!
- Эна шу мовлутни кейинги ой қилинг...
Азизбекнинг гапи ичида қолиб Ҳалима ая шанғиллаб кетди
- Мовлут ойи ҳозир! Кейинга қолдириб бōлмайди. Ёки нима хотинчангни йōриғидан чиқолмайсанми?!
Азизбек бошқа гапиришни истамай қōл силтаб чиқиб кетди. Уйда эса уни Гулхаё бетоқат кутарди. Барибир билади қайнонаси рози бōлмаслигини аммо эри бир аммалаб кōндиришига умид қилиб турганди. Азизбекнинг шалвираб киришидан эса охирги умиди ҳам узилди.
- Рози бōлдиларми?!
-Энам бу ой мовлут қиларкан. Болага яхши бōлади деяптилар!
- Лекин...
-Ôчир, менга ақл ōргатма! - ҳар доимгидек ягона кучи етадиган одами бōлган Гулхаёга бақирди Азизбек - Энам мовлут қиларкан. Бор пулимни шунга бердим. Жуда дōхтирга боргинг келаётган бōлса ōзингни энанга айт, оборсин.
Гулхаё индамади. Мана қачондан бери уйига бормайди. Охирги марта чаллари бōлган куни борганди. Ундан бери эса рухсат йōқ. Бу албатта қайнонасини ташаббуси. Нимамуш уларнинг даврида келинлар олти ойда бир борганмиш, хомладорлигидаку уммуман уйдан чиқмаган эмиш....
Гулхаё дадасини жуда соғинганини хис этди. Юраги оғриди.
Бечора дадаси икки ой бурун келганда қайнонаси уйга киритмади
- Уят бōлади қуда, эндигина хомладор бōлган қизингизни нимасини кōргани келдингиз! Чаллар куни кōрдингизку бōлдида, ҳадрб келаверадими одам. - деганди Турсунбой акани мулзам қилиб. Бечора Турсунбой ака қизини кōролмай қайтиб кетгани ҳалигача келгани йōқ....
Гулхаё
- Унда эртага уйимизга борсам бōладими ? - деди.
-Энамдан сōра! - деди Азизбек тōнғиллаб. Гулхаё уф тортди. Бу уйда ҳамма нарсани хатто Пашша учиб ёки учмаслигини ҳам Ҳалима ая ҳал қилади. Тоғасики уммуман жим, ароқ бōлса бōлди. Ароқни кōрса Хотин бола чақаси тугул худони ҳам унитиб юборади.

Реакция белгилаб куямиз 😊

Тўйим арафасида мени ўғирлаб кетишди ва номусимга тажовуз қилишди. Бой оила фарзанди эдим. Тўйим ҳам битимни бир бўлаги эди бошқа оила билан. Шу сабаб тўйни тўхтатишмади. Куёв ҳам бунга қарши бўлмади. Тўйдан кейин алоҳида хоналарда яшай бошладик. У мени хотин сифатида кўролмади...
    Аммо орадан бир оз вақт ўтиб, у мени хонамда қола бошлади. Ўша кунлари у менга қандайдир дори ичирарди. Ҳеч нарсани эслолмасдим. Бир сафар эса дорини алдаб ичмадим. Ва ҳаёлим ўзимда эди. Эримни мени сарҳуш деб қилган ишидан даҳшатга тушдим. У дори берган тунлари мени...

Мистик ҳикоя: «Еттинчи қаватдаги шарпа»


Бир ҳафтадан буён ёғаётган ёмғирнинг тўхташидан дарак йўқ, зах ҳаво одамларнинг танасини жунжиктира бошлаган, шаҳарнинг чеккасида жойлашган кўп қаватли бино эса жим-жит. Унда яшайдиган ўн-ўн бешта оила ўзи билан овора, бир-бири билан деярли гаплашишмайди. Неча йиллардан буён бу мавзе одам қадами етмас жойга айлангандай, гавжумликдан мутлақ холи. Бу ерда ҳатто қуёш эрта ботадигандай! Анча йиллардан буён бўш еттинчи қаватга кўчиб келган кичик оилага бу жой ёқмади.

— Умуман ёқмади! — деди аёл эрига ўтинч билан қараб. — Илтимос, бошқа уй топайлик…

— Қўйсанг-чи, ахир унчалик ёмон эмас-ку! — гапига ўзи ҳам ишонмаган йигит хотинини овутишга уринди. — Атиги бир-неча ой, холос. Кейин кетамиз.

— Кўнглим шу қадар ғашки, — аёл маъюс тортиб, ўтинишда давом этди, — бир кўришдаёқ бу ерлардан қочгим келди.

— Илтимос, одамни қийнама! Биласан-ку, қулоғимгача қарзга ботиб кетганман. Сабр қилайлик…

— Майли розиман, фақат бир неча ойга!

* * *

Шу билан улар янги уйга нарсаларини жойлаштира бошлашди. Ситора хоналарни кузатаркан, деворлардаги қора ёриқлардан, тирналган излардан ҳайратга тушди. Деярли ҳар бир хонада худди тирноқ излари билан тирналгандай чизиқлар, полларда ҳам майда ёриқлар бор эди.

Йигит бир неча йилдан буён тузукроқ ишнинг бошини тутолмас, аммо кунининг асосий қисми доим кўчада ўтарди. Феъл-атворидаги масъулиятсизлик сабаб фарзандли бўлишга ҳам ўзини тайёр деб билмас, вақти-вақти билан оила ҳам унинг учун оғирлик туғдирарди. Бугун ҳам у ўзини дўстлари иштирокидаги базмга урган, хотини эса ваҳимали уйда ёлғиз. Ситора барчаси жойидалигига ўзини ишонтиришга уриниб, ишларини қилишга тушди. Олиб келган гулларини дераза ёнига тахлади, дарпардаларни илди, чироқларни ёқиб қўйди. Хуллас, уйнинг ваҳимали салобатидан қутулиш учун қўлидан келганича уринди. Аммо уй, барибир, совуқ тароватини йўқотмаган, атроф аллақандай қўрқинчли. Ўзини чалғитишга уринган Ситора эски суратларни томоша қилишга тушди. Гарчи қилиниши керак бўлган ишлари кўплигига қарамай, у «Ўзимни чалғитмасам бўлмайди», деб ҳисоблади.

Суратлар унча эски ҳам эмас. Асосан, ўқиш давридаги суратлар.

— Қандай яхши дамлар эди, — деди қиз ўзига-ўзи гапириб хиёл жилмаяркан.

Ана шу он кулги овози эшитилди. Аёл кишига тегишли овоз. Ситора кимдир хандон отиб кулганини аниқ эшитди ва бирдан ўрнидан сакраб турди. Унинг қўллари, оёқлари титрарди.

— Ким бор? Ким бор бу ерда?!

Кулги овози тинди. Аммо аёлнинг ҳаяжони тинмади. У «Қулоғимга шунчаки эшитилди», деб ҳисоблади-ю, бироқ қўрқувдан қутулолмади. Маълум вақт на ўтиришни, на иш қилишни билмади. У шу алфозда эри келгунигача кутди.

— Жуда ёқимли кулги эди. Шўх ва қувноқ қизнинг кулгиси…

— Хўш, унда нега қўрқдинг? — деди хотинини эътиборсиз эшитаётган эр телефонини титкилаб. — Эҳтимол, у қўшни қиздир.

— Еттинчи қаватда фақат биз турамиз-ку!

* * *

Тун бўйи Ситора қўрқиб чиқди. Йигит эса ҳуррак отиб ухларди. Бу бино атрофига ҳатто кўча чироқлари ҳам ўрнатилмаган, уй эгаларининг айтишича, ўрнатилган чироқлар ёки ағанармиш, ёки ўчиб қолаверармиш. Тун зулматига қарамай шифтдаги қора излар ой нури остида яққол кўриниб турарди. Кўзларини юмишга-да қўрқаётган Ситора шамолда очилиб кетган деразани ёпиш учун ўрнидан турди. Шу он кимнингдир йиғлаётганини эшитди. Ҳозир эрини уйғотишдан наф йўқлигини, эри, барибир, унга ишонмаслигини кўнгли сездими ёки эрини уйғотса бу ғайритабиий ҳолатнинг тагига етиш яна ортга чўзилишини ўйладими, қалтираган кўйи қўшни хонага кириб борди.

— Биламан, бу уйда яна кимдир бор ёки сиз руҳмисиз?!

Ситоранинг хуноби ошди, у энди барини эрига айтиши ва бу уйни тарк этиши лозим. Акс ҳолда қўрқув уни тамом қилиши аниқ.

— Кетма!..

Йиғи тиниб, буйруқ оҳангида айтилган сўз қизни турган ерига михлади. Ортига ўгирилди. Ҳеч ким йўқ.

— Сен ҳам мени ташлаб кетасанми? Кетма! Мен сен билан дўст бўламан! Сенга ёмонлик тиламайман. Фақат мен билан бироз гаплаш… Мени шу ерда ўлдириб кетишган! Анча йиллар аввал… Тунда…

Ситоранинг катта очилган кўзлари ҳамон овоз эгасини қидирарди, вужудини босган титроқ, совуқ терга бардош қилолмаслиги равшан.

— Мен ўша куни жуда хурсанд эди