ஐ✨ღ⎠ 𝑀𝑜𝓎ç𝑒ç𝒶𝓀 ⎝ღ✨ஐ

алима зинадан чиқиб эшикни очди. Айвонга кўз югуртириб овоз берди. -Фароғат опа, уйдамисиз? Уй ичи ҳамон жимжит, ҳеч кимнинг шарпаси эшитилмасди. Айвондаги хонтахта устида турган чинни товоқнинг усти дастурхоннинг чети билан омонатгина ёпилганди. Остонада…

оғир гуноҳ эканлигини билсам ҳам бу ишни ўзим қилишга қарор қилдим. Ойимиз судда айтган гапларимизга чидай олмай ўз жонига қасд қилди, унинг ўлимига сабабчимиз, деб ўзларингни айбламанглар. Сизлар менга ёмон гап айтмадиларинг. Юзимга ойна тутдиларинг . Нимани кўрдим, денглар, юзи қора нимани кўрарди? Қилмишларим учун худо мени бу дунёнинг ўзида шундай жазолади. Ҳали у дунёда қандай жазолар тайёрлаб қўйгани ёлғиз ўзига аён. Мен кўпгина бемаъни ишларимга Миркомил туртки берган эди. Унга ҳам боққан бало бордир?
Сизларга айтадиган гапларим жуда- жуда кўп эди. Лекин айтишни лозим кўрмадим. Ўтган кунларни эслатиб яна дилларингни вайрон қилгим келмади. Сизларга бир неча ўтинчим бор эди. Агар лозим кўрсаларинг бажаришларингни илтимос қилар эдим.
Биринчиси, мени кечиролсаларинг, кечиринглар. Дадаларингга ҳам айтинглар. У ҳам кечирсин. Шундай ажойиб, кўнгли тоза кишининг қадрига етмадим. Унга ҳиёнат қилдим. Қалбига кўп озор етказдим. Сизлардан айирдим.
Иккинчи илтимосим, Самандар, сендан бошқа меросхўрим йўқ. Келиб уй-жойга эгалик қил. Сен бунга ҳақлисан. Уйланаяпсан экан. Худодан сенга фақат бахт тилайман. Истагим шуки, менга аза қилиб тўйингни орқага сурма. Мен бунга арзимайман ҳам. Самандар, яна шуни айтмоқчиманки, ҳаётим шундай кечган ва завол топаётган бўлса ҳам ўзимни энг бахтли аёл, бахтли она, деб ҳисоблайман. Чунки сендай кўнгли тоза, бағри кенг ўғлим бор. Сен эса ўзингини бахтли инсонман, деб ҳисоблай олмайсан. Сабаби, сени мендай аёл туққан. Шаҳодат,сен ҳам бахтли бўл, қўшганинг билан қўша қаригин.
Сўнгги илтимосим, дадаларингни ҳурмат қилинглар. Сўзини ерда қолдирмангла. Шундай инсон оталаринг бўлганлигидан фахрланишларинг керак. Мендан рози бўлинглар.
Бахтиқаро ойиларинг.

Искандар хатни ўқиб бўлиши билан Шаҳодат ўзини унинг бағрига отди. Бўйнига осилиб, «энди нима қиламиз, ойимиздан айрилиб қолибмиз-ку», деб фарёд қила бошлади. Искандар қизининг елкасини силаб, қўй қизим, ўзингни қийнама, деб овутишга харакат қила бошлади. Лекин ўзи кўз ёшларини тия олмасди. Шу пайтгача тош қотиб турган Самандар секин келиб кароват четига ўтирди. Титраётган қўли билан ойисининг қўлини силарди. Ундан бутунлай айрилиганини,бунинг қанчалик даҳшат эканлигини ҳали тўла англаёлмагани учун учунми,йиғлай олмади. Ич-ичидан отилиб
чиқаётган ўтли фарёд бўғзига келганда тўхтаб қолди. «Ойи, мени кечиринг, олдингизда гуноҳкорман». Бу қанчалик самимий бўлмасин, дилидагиси тилига кўчмади. Бунга нимадир тўсқинлик қилаётган эди…

…Бутун таъзия давомида ҳар сафар Искандарнинг кўзи Самандарга тушганида унинг ҳолатини ҳис қилиб юраги ачишиб кетганди. Кўзларида йилт этган ёш кўринмас. Бир марта бўлса ҳам «онам»лаб йиғлаганини эшитилмади. Гўёки ҳушини йўқотгандай , бу таъзиянинг унга алоқаси йўқдай эди. Бу фақат ташқи кўринишдан эканлигини англаб турар. Аслида унсиз, ич-ичидан йиғлаётганини , йиғлаганда ҳам ўртаниб-ўртаниб йиғлаётганини ҳис қилиб турарди. Ҳовлидаги аёллар орасида фарёд қилаётган Шаходатнинг овози қулоғига чалинганда Самандар ҳам йиғлаганида дуруст бўларди, сал бўлса ҳам енгил тортарди, деб кўнглидан ўтказар, ишқилиб бу аҳволда бир дардга чалиниб қолмаса эди, деган ҳавотир уни қийнаётган эди. Айниқса онасининг ўлимида ўзини айбдор ҳисоблаб виждони қийналаётганидан ташвишда эди.
Вақт ўтгач, аста-секин ўзига келиб қолар, деб умидда эди. Лекин кун ўтган сари ҳам унда ўзгариш сезилмади. Бир неча марта у билан гаплашиб насиҳат қилди. Лекин фойдаси бўлмади. Аввалгидан ҳам камгап, ўйчан бўлиб қолди. Гапга деярли аралашмас. Фақат ундан ниманидир сўрашганида қисқагина қилиб жавоб қайтарар, бирор нима деб қўшимча қилишни ўйламасди ҳам. Чеҳрасидаги маюслик, ғамгинлик тарк этадиганга ўхшамасди. Ёлғиз қолганида кўпича бир нуқтага тикилганича ўй суриб қолганини кўриш мумкин эди. Бу ҳол чуқур изтиробга сола бошлади. Бунга қандай чора кўриш мумкинлигини билмас. Нима қилсам ўзига келади, деб ўйлагани ўйлаган эди. Фақат унга бир нарса озроқ бўлса ҳам таскин бераётганди. Бу ҳам бўлса Нилуфар билан бўлганида ўзини бирмунча яхши, ғам-қайғулардан ҳоли ҳис қилиши ва юрагини ўртаётган ўтмишнинг залворли хотиралари қаёққадир чекиниши маълумлиги эди. Шунинг учун ҳа

❤131😢68🔥34👍9🕊5🌚1

5.37K viewsedited 09:36