Қалбидаги ишқ ўти янада авж олиб, бутун жисмини ёқимли ҳис чулғаб оларди. Баъзида уни биргина шу табассуми учунгина севиб қолмадиммикан, деган ҳаёлга ҳам борарди. Ишхонадаги қизларга шундай кулиб қараганини кўриб қолса юрагида рашкка ўхшаган бир нарса бош кўтариб қолгандай бўларди. Ҳатто аразлаб қолган ҳоллари ҳам бўлиб турарди. Бироқ бу ўткинчи бўлиб, бир кулиб қарашининг ўзиёқ қалбидаги барча гина-қудуратларни тарқатиб юборарди. Самандарнинг шу биргина табассумини яна бир бор кўриш учунгина учрашувга чиққан пайтлари ҳам бўларди.
Суратдан кўз узмаган ҳолда Самандарга нидо қила бошлади: « Энди нима қилдик? «Сен унда зор, мен бунда зор», бўлиб қолаверамизми? Наҳотки айрилиқ тақдиримизда бўлса?! Наҳотки қалбимизни туташтириб турган ишқ кўпригини арзимаган «тошқин» вайрон қилиб юбораверса? Бунга индамай қараб тураверамизми? Бир чорасини топишимиз керак-ку! Бошимизга қўнай деб турган бахт қушини учриб юбормасликлари учун нимадир қилишимиз керакка ўхшайди. Лекин нима?! Балки узоқ-узоқларга кетиб бу балолардан қутуламизми?»
Ҳаёлига келган бу фикрдан қувониб кетди. Ҳозирги шароитларида бу бирдан бир чорадай туюлди. Шу йўл билан нажот топадиганларидай эди. Аммо Самандар рози бўлармикан? Шу нарса уни ўйлантираётганди. Сабаби, аввал ҳам шундай қилишга ишора қилганида, ота- онани норози қилиб эришилган бахт татимайди, деб бундай қилишдан қайтарганди.
«Унда нима қилиш керак? Кимдан, қаердан нажот топиш мумкин? Борми ўзи нажот?!!!
Қалбидан отилиб чиқаётган ўтли туғёнлар кўз ёшларига айланиб яна ёноқлари устида оқа бошлади. Бутун дунё зулматга айлангандай эди. Муҳаббатсиз дунёдан дўзах ўти афзалдай туюлди. Шу лаҳзада қалбининг бир четида «йилт» этиб умид чироғи
ёнгандай бўлди. Лекин у ҳам тезда сўнди. Ўйлайвериб боши қотди. Ҳаёлига не-не фикрлар келди. Бироқ умид бахшида эта оладигани йўқ эди. Баъзилари ҳаёлийдай туюлса, баъзилари амалга ошириш мумкин эмасдай эди. Лекин умидсизланмади. Бирдан чора топгандай бўлиб қувониб кетди. Фақат бир кишигина Самандарнинг бегуноҳлигини тасдиқлаши мумкин. Бу унинг синглиси Шаҳодат…
Даҳлизда қадам товушлари эшитилди. Келаётганларнинг овозларидан ойиси билан холаси эканлигини билди. Шошиб ўрнидан туриб, қўлидаги суратни ёстиқ остига яширди. Лекин қоронғида суратнинг бир чети ёстиқ остидан чиқиб турганини кўрмади.
-Уйда бир ўзинг нима қилиб ўтирибсан? Чироқни ҳам ёқмабсанку, -деб биринчи бўлиб кириб келган Сохиба қизини койиди.
Нилуфар ойисига жавоб қайтармай Зулайҳога салом берди. Шунда овозининг титроқ, паст чиққанига ўзи ҳам ҳайрон бўлди.
-Менинг эрка жияним, чопқилаб юрибсанми? Холам келди, деб чиқмадинг ҳам. Ёки мендан ҳам ҳафамисан? -деб Зулайҳо унинг икки юзидан ўпиб кўришди. Ёноғида туриб қолган ёшларини кафти билан артиб қўйди.- Йиғлаяпсанми? Ким сени ҳафа қилди?
-Ҳеч ким ҳафа қилгани йўқ. Ўзим шунчаки,-деб Нилуфар унинг гапларидаги яширин маънони пайқаб ерга қаради.
-Ҳеч замонда одам шунчаки йиғлайдими?- деб Зулайҳо иягигидан кўтариб ўзига қаратди.- Яширмай очиғини айтавер.
-Қўйсанг-чи Зулайҳо, бўйи етган қизни ҳудди ёш боладай эркалайсан-а?- деди Сохиба кулимсираб.- Сенга айтдим-ку, озроқ уришгандим. Шунга салгина ҳафа бўлибди. Парво қилма, салдан кейин эсидан ҳам чиқиб кетади.
«- Айтганларингиз эсдан чиқадиган гаплар эмасди-ку», деб кўнглидан ўтказган Нилуфар ранжиганини билдирмади. Яна ерга қараб олиб индамай тураверди.
-Нима қипти, Нилуфар мен учун ҳар доим ҳам эркалашга лойиқ бўлиб қолаверади,- деди Зулайҳо ҳушчақчақлик билан.
-Аммо энди ундай бўлмаса керак? Умуман, эркалатишинг ярашмас ҳам, -деди Сохиба тагдор қилиб.
Нилуфар ер остидан қаради-ю, ойисидаги ўзгаришни кўриб ҳайратга тушди. Қилаётган муомиласи ҳам бутунлай бошқача эди. Бир соатча аввал кутиб олган ойисига мутлақо ўхшамасди. Назарида бир моҳир сеҳиргар алмаштириб кўйгандай эди.
«-Ойимга нима бўлди? Бирданига ўзгариб қолибдилар? -деб ўйлай бошлади.- Ёки холамлар келишганига шундай қилаяптиларми? Йўғ-е, ундай бўлмаса керак? Чунки уларнинг «артистлик» қиладиган одатлари йўқ эди-ку. Бу ерда бир гап борга ўхшайди. «Энди ундай бўлмаса керак», деганларинии қандай тушунса бўлади? Нима учун «энди», деяптилар? Ҳа, нимадир содир бўлг
Суратдан кўз узмаган ҳолда Самандарга нидо қила бошлади: « Энди нима қилдик? «Сен унда зор, мен бунда зор», бўлиб қолаверамизми? Наҳотки айрилиқ тақдиримизда бўлса?! Наҳотки қалбимизни туташтириб турган ишқ кўпригини арзимаган «тошқин» вайрон қилиб юбораверса? Бунга индамай қараб тураверамизми? Бир чорасини топишимиз керак-ку! Бошимизга қўнай деб турган бахт қушини учриб юбормасликлари учун нимадир қилишимиз керакка ўхшайди. Лекин нима?! Балки узоқ-узоқларга кетиб бу балолардан қутуламизми?»
Ҳаёлига келган бу фикрдан қувониб кетди. Ҳозирги шароитларида бу бирдан бир чорадай туюлди. Шу йўл билан нажот топадиганларидай эди. Аммо Самандар рози бўлармикан? Шу нарса уни ўйлантираётганди. Сабаби, аввал ҳам шундай қилишга ишора қилганида, ота- онани норози қилиб эришилган бахт татимайди, деб бундай қилишдан қайтарганди.
«Унда нима қилиш керак? Кимдан, қаердан нажот топиш мумкин? Борми ўзи нажот?!!!
Қалбидан отилиб чиқаётган ўтли туғёнлар кўз ёшларига айланиб яна ёноқлари устида оқа бошлади. Бутун дунё зулматга айлангандай эди. Муҳаббатсиз дунёдан дўзах ўти афзалдай туюлди. Шу лаҳзада қалбининг бир четида «йилт» этиб умид чироғи
ёнгандай бўлди. Лекин у ҳам тезда сўнди. Ўйлайвериб боши қотди. Ҳаёлига не-не фикрлар келди. Бироқ умид бахшида эта оладигани йўқ эди. Баъзилари ҳаёлийдай туюлса, баъзилари амалга ошириш мумкин эмасдай эди. Лекин умидсизланмади. Бирдан чора топгандай бўлиб қувониб кетди. Фақат бир кишигина Самандарнинг бегуноҳлигини тасдиқлаши мумкин. Бу унинг синглиси Шаҳодат…
Даҳлизда қадам товушлари эшитилди. Келаётганларнинг овозларидан ойиси билан холаси эканлигини билди. Шошиб ўрнидан туриб, қўлидаги суратни ёстиқ остига яширди. Лекин қоронғида суратнинг бир чети ёстиқ остидан чиқиб турганини кўрмади.
-Уйда бир ўзинг нима қилиб ўтирибсан? Чироқни ҳам ёқмабсанку, -деб биринчи бўлиб кириб келган Сохиба қизини койиди.
Нилуфар ойисига жавоб қайтармай Зулайҳога салом берди. Шунда овозининг титроқ, паст чиққанига ўзи ҳам ҳайрон бўлди.
-Менинг эрка жияним, чопқилаб юрибсанми? Холам келди, деб чиқмадинг ҳам. Ёки мендан ҳам ҳафамисан? -деб Зулайҳо унинг икки юзидан ўпиб кўришди. Ёноғида туриб қолган ёшларини кафти билан артиб қўйди.- Йиғлаяпсанми? Ким сени ҳафа қилди?
-Ҳеч ким ҳафа қилгани йўқ. Ўзим шунчаки,-деб Нилуфар унинг гапларидаги яширин маънони пайқаб ерга қаради.
-Ҳеч замонда одам шунчаки йиғлайдими?- деб Зулайҳо иягигидан кўтариб ўзига қаратди.- Яширмай очиғини айтавер.
-Қўйсанг-чи Зулайҳо, бўйи етган қизни ҳудди ёш боладай эркалайсан-а?- деди Сохиба кулимсираб.- Сенга айтдим-ку, озроқ уришгандим. Шунга салгина ҳафа бўлибди. Парво қилма, салдан кейин эсидан ҳам чиқиб кетади.
«- Айтганларингиз эсдан чиқадиган гаплар эмасди-ку», деб кўнглидан ўтказган Нилуфар ранжиганини билдирмади. Яна ерга қараб олиб индамай тураверди.
-Нима қипти, Нилуфар мен учун ҳар доим ҳам эркалашга лойиқ бўлиб қолаверади,- деди Зулайҳо ҳушчақчақлик билан.
-Аммо энди ундай бўлмаса керак? Умуман, эркалатишинг ярашмас ҳам, -деди Сохиба тагдор қилиб.
Нилуфар ер остидан қаради-ю, ойисидаги ўзгаришни кўриб ҳайратга тушди. Қилаётган муомиласи ҳам бутунлай бошқача эди. Бир соатча аввал кутиб олган ойисига мутлақо ўхшамасди. Назарида бир моҳир сеҳиргар алмаштириб кўйгандай эди.
«-Ойимга нима бўлди? Бирданига ўзгариб қолибдилар? -деб ўйлай бошлади.- Ёки холамлар келишганига шундай қилаяптиларми? Йўғ-е, ундай бўлмаса керак? Чунки уларнинг «артистлик» қиладиган одатлари йўқ эди-ку. Бу ерда бир гап борга ўхшайди. «Энди ундай бўлмаса керак», деганларинии қандай тушунса бўлади? Нима учун «энди», деяптилар? Ҳа, нимадир содир бўлг
❤201🔥51👏33👍24😍10✍5
ஐ✨ღ⎠ 𝑀𝑜𝓎ç𝑒ç𝒶𝓀 ⎝ღ✨ஐ
Қалбидаги ишқ ўти янада авж олиб, бутун жисмини ёқимли ҳис чулғаб оларди. Баъзида уни биргина шу табассуми учунгина севиб қолмадиммикан, деган ҳаёлга ҳам борарди. Ишхонадаги қизларга шундай кулиб қараганини кўриб қолса юрагида рашкка ўхшаган бир нарса бош…
анга ўхшайди. Кутилмаган, аммо кўнгилли бўлиши эҳтимолдан ҳоли эмас».
Зулайҳо ёстиқ остидан чиқиб турган суратни кўриб қолиб, чаққонлик билан суғуриб олди. Уялганидан Нилуфарнинг юзлари қизариб кетди. Кўзларини қаёққа яширишни билмасди. Суратни олишга ҳам журъати етмади.
-Ие, Самандарнинг суратими? Дарров соғиниб қолиб, суратига тикилиб ўтирибсанми? Ёки гапларингни ўзига айтолмай суратига айтаяпсанми? -деди Зулайҳо ҳазиллашиб.
-Қўйсангчи, ҳадеб буни уялтираверма,- деб Сохиба қизининг ёнини олган бўлди.-
Нилуфарнинг ҳайратининг чегараси йўқдай эди. Ойисининг ҳатто Самандарнинг суратини кўриб ҳам индамаётганига ишонгиси ҳам келмаётганди. «Шу ўзимнинг ойимми ёки бошқами? Зулайҳо холам Самандар акамни қаёқдан биладилар? Ахир ҳеч кўрмаганлар-ку!» деб ҳаёлидан ўтказди.
-Ҳозир мен сенга бир гап айтаман. Фақат хурсанд бўлганингдан йиғлаб юбормайсан, келишдикми?- деб Зулайҳо унингн елкасидан қучди.- Энди сени ҳеч кимга ҳафа қилдириб қўймайман. Чунки менинг бўлғуси келинимсанда.
Нилуфар ҳазиллашаяпти, деб ўйлади. Шу пайтда кўнглимгаҳазил сиғармиди, айниқса бунқа ҳазил, деб оғринди. Лекин буни сездирмай ҳазил билан жавоб қайтарди.
-Қайси ўғлингизга, Одилгами? Мен ундан икки ёш каттаман-ку.
-Йўқ, Самандар, деганига.
Бу энди Нилуфарга мазах қилгандай туюлди. Хўрлиги келиб, ўзини аранг тутди.
-Сизнинг Самандар, деган ўғлингиз борлигини билмаган эканман…
-Ўзим ҳам шу бугун билдим, -деб Зулайҳо унинг кўзларини катта- катта очиб қараб қолганига кулгиси келди.- Ҳайрон бўлма, ҳозир ҳаммасини тушунтириб бераман.Поччанг мендан аввал ҳам уйлангандилар. У оиласидан бир ўғил ва бир қизлари бор эди. Лекин уларнинг қаердаликларини ҳам билмасадилар. Бугун билиб қолибдилар. Шу Самандар уларнинг ўғли экан. Поччангнинг ўғли менга ҳам ўғил бўлади, тўғрими? Шундай экан, сен ҳам менга келин бўласан.
-Албатта, келин бўладида холаси. Э, кечирасан, қайнонаси,- деди Сохиба «қайнонаси» сўзига алоҳида урғу бериб.
Уялганидан кўзларини ердан ололмай турган Нилуфар ҳам бу гапга кулиб юборди. Муборак кириб келиб, овқатни ҳозир сузаман, чиқинглар, деди.
Юр, Зулайҳо, деб, Сохиба эшикка қараб юрди. Қўлидаги суратни ёстиқ устига ташлаб Зулайҳо унга эргашди. Қалбини ларзага келтираётган шодликдан ўзини аранг тутиб турган Нилуфар улар чиқиб кетишлар билан келинойисини қучоқлаб ўпа бошлади. Ҳаяжондан энтикиб сўради:
- Эшитдингизми, наҳотки шу рост бўлса?!! Ҳеч ишонгим келмаяпти!!!
-Рост, рост. Ҳаммасини ўз қулоғим билан эшитдим. Сиздан суюнчи олай, дегандиму, фақат уларнинг олдида ноқулай бўлди, -деб Мубрак унинг қучоғидан сирғалиб чиқаркан, ҳазил қилди.- Ўпичларингизни сақлаб туринг, уларнинг эгаси бор.
-Парво қилманг, унга ҳам етади,- деб Нилуфар шўх кулди.
-Табриклайман, бахтли бўлинг.
-Раҳмат, нима овқат қилгансиз?- сўради Нилуфар юзлари лов-лов ёниб
-Манти қилгандим, нега сўраяпсиз?
-Тезроқ олиб келинг, қорним жуда очиб кетди,-деди Нилуфар ялингудай бўлиб.
-Ҳозиргина, чой ичиб олинг, деганимда иштаҳам йўқ, дегандингиз-ку. Энди бирданига… Ҳа майли, бу ҳазил. Ҳозир олиб келаман, иккаламиз бирга еймиз,- деб Муборак маъноли оҳангда қўшиб қўйди.- Унгача сиз ўзингизни сал тартибга келтириб олинг. Самандар акангиз бу аҳволда кўриб қолса сиздан айниб қолиши мумкин.
Келинойиси чиқиб кетганидан кейин Нилуфар девордаги тошойнага қараганида ўзиниг ҳам кулгиси келди. Ҳар доим мавжланиб турадиган сочлари тўзғиган. Кўзлари қизариб, қовоқлари шишган эди. Ёноғида туриб қолган кўз ёшларини артди. Суратни олиб бир неча дақиқа қараб қолди.
Давоми бор.
Зулайҳо ёстиқ остидан чиқиб турган суратни кўриб қолиб, чаққонлик билан суғуриб олди. Уялганидан Нилуфарнинг юзлари қизариб кетди. Кўзларини қаёққа яширишни билмасди. Суратни олишга ҳам журъати етмади.
-Ие, Самандарнинг суратими? Дарров соғиниб қолиб, суратига тикилиб ўтирибсанми? Ёки гапларингни ўзига айтолмай суратига айтаяпсанми? -деди Зулайҳо ҳазиллашиб.
-Қўйсангчи, ҳадеб буни уялтираверма,- деб Сохиба қизининг ёнини олган бўлди.-
Нилуфарнинг ҳайратининг чегараси йўқдай эди. Ойисининг ҳатто Самандарнинг суратини кўриб ҳам индамаётганига ишонгиси ҳам келмаётганди. «Шу ўзимнинг ойимми ёки бошқами? Зулайҳо холам Самандар акамни қаёқдан биладилар? Ахир ҳеч кўрмаганлар-ку!» деб ҳаёлидан ўтказди.
-Ҳозир мен сенга бир гап айтаман. Фақат хурсанд бўлганингдан йиғлаб юбормайсан, келишдикми?- деб Зулайҳо унингн елкасидан қучди.- Энди сени ҳеч кимга ҳафа қилдириб қўймайман. Чунки менинг бўлғуси келинимсанда.
Нилуфар ҳазиллашаяпти, деб ўйлади. Шу пайтда кўнглимгаҳазил сиғармиди, айниқса бунқа ҳазил, деб оғринди. Лекин буни сездирмай ҳазил билан жавоб қайтарди.
-Қайси ўғлингизга, Одилгами? Мен ундан икки ёш каттаман-ку.
-Йўқ, Самандар, деганига.
Бу энди Нилуфарга мазах қилгандай туюлди. Хўрлиги келиб, ўзини аранг тутди.
-Сизнинг Самандар, деган ўғлингиз борлигини билмаган эканман…
-Ўзим ҳам шу бугун билдим, -деб Зулайҳо унинг кўзларини катта- катта очиб қараб қолганига кулгиси келди.- Ҳайрон бўлма, ҳозир ҳаммасини тушунтириб бераман.Поччанг мендан аввал ҳам уйлангандилар. У оиласидан бир ўғил ва бир қизлари бор эди. Лекин уларнинг қаердаликларини ҳам билмасадилар. Бугун билиб қолибдилар. Шу Самандар уларнинг ўғли экан. Поччангнинг ўғли менга ҳам ўғил бўлади, тўғрими? Шундай экан, сен ҳам менга келин бўласан.
-Албатта, келин бўладида холаси. Э, кечирасан, қайнонаси,- деди Сохиба «қайнонаси» сўзига алоҳида урғу бериб.
Уялганидан кўзларини ердан ололмай турган Нилуфар ҳам бу гапга кулиб юборди. Муборак кириб келиб, овқатни ҳозир сузаман, чиқинглар, деди.
Юр, Зулайҳо, деб, Сохиба эшикка қараб юрди. Қўлидаги суратни ёстиқ устига ташлаб Зулайҳо унга эргашди. Қалбини ларзага келтираётган шодликдан ўзини аранг тутиб турган Нилуфар улар чиқиб кетишлар билан келинойисини қучоқлаб ўпа бошлади. Ҳаяжондан энтикиб сўради:
- Эшитдингизми, наҳотки шу рост бўлса?!! Ҳеч ишонгим келмаяпти!!!
-Рост, рост. Ҳаммасини ўз қулоғим билан эшитдим. Сиздан суюнчи олай, дегандиму, фақат уларнинг олдида ноқулай бўлди, -деб Мубрак унинг қучоғидан сирғалиб чиқаркан, ҳазил қилди.- Ўпичларингизни сақлаб туринг, уларнинг эгаси бор.
-Парво қилманг, унга ҳам етади,- деб Нилуфар шўх кулди.
-Табриклайман, бахтли бўлинг.
-Раҳмат, нима овқат қилгансиз?- сўради Нилуфар юзлари лов-лов ёниб
-Манти қилгандим, нега сўраяпсиз?
-Тезроқ олиб келинг, қорним жуда очиб кетди,-деди Нилуфар ялингудай бўлиб.
-Ҳозиргина, чой ичиб олинг, деганимда иштаҳам йўқ, дегандингиз-ку. Энди бирданига… Ҳа майли, бу ҳазил. Ҳозир олиб келаман, иккаламиз бирга еймиз,- деб Муборак маъноли оҳангда қўшиб қўйди.- Унгача сиз ўзингизни сал тартибга келтириб олинг. Самандар акангиз бу аҳволда кўриб қолса сиздан айниб қолиши мумкин.
Келинойиси чиқиб кетганидан кейин Нилуфар девордаги тошойнага қараганида ўзиниг ҳам кулгиси келди. Ҳар доим мавжланиб турадиган сочлари тўзғиган. Кўзлари қизариб, қовоқлари шишган эди. Ёноғида туриб қолган кўз ёшларини артди. Суратни олиб бир неча дақиқа қараб қолди.
Давоми бор.
❤203🔥64👍36😍14👏6🕊1🤨1
Ойнинг ўн беши (14 қисм).
Нилуфар ҳарчанд уринмасин , кучайиб бораётган қалб туғёнини жиловлашга қўлидан келмади. Қулочини очганича турган жойида чир айланди. Ўзини диванга ташлади. Ҳансираб нафас оларкан, суратга бир қараб қўйиб кўксига босди. Севгилисини кўз олдига келтириб, у ҳақда ўйлай бошлади.
«Ҳозир нима қалаяпди? Ўзини қандай ҳис қилаяпди экан-а? Унинг ҳам шодлигининг чек-чегараси бўлмаса керак? Менга қараганда ҳам ўзини бахтлироқ сезаётган бўлиши эҳтимолдан ҳоли эмас. Ахир шунча йил кўрмаган дадасини топди-я!»
Бирпас туриб дил изҳорларинии ҳаёлан баён қила бошлади.
«Самандар ака, биз энди бирга бўламиз! Бир умрга. Ҳеч ким бизни бир-биримиздан ажратолмайди. Орамизга тўсиқ бўлолмайди. «Қоработир»лик қилолмайди. Бахтимизга чанг сололмайди. Ҳатто анави, Жавлонбековлар ҳам»…
Овқатни еб бўлганларидан кейин янги қудалар бамайлиҳотир чой ичиб ўтарардилар. Бегзод телевизордаги футболни кўриш учун кириб кетганди. Аввалига умумий тарзда кечаётган суҳбат иккига бўлиниб кетди. Эркаклар ўзларини қизиқтирган нарсалар ҳақида гаплашардилар. Опа-сингилларнинг суҳбати эса аёлларга ҳос: янги чиққан матолару, янги урф бўлган кийим-кечаклар, ўзларига таниш аёлларнинг кийинишлари, қандай тақинчоқлар тақиши, ким қизига қандай сеп қилган ва кимнинг келини қандай сарполар билан, қандай жиҳозлар билан келгани ҳақида эди. Искандар кутилмаганда уларнинг ширингина суҳбатини бўлиб қўйди.
-Энди тўй кунини ҳам белгилаб олсак бўлаверар. Бошқа нарсалар ҳақида шунга қараб келишиб олаверамиз.
-Ҳа, шундай қилсак ҳам бўлади,- деб Эргаш домла унинг гапини маъқуллади.- Қани, сиз нима дейсиз?
-Келаси ҳафтанинг дам олиш кунларига белгиласак нима дейсиз?- деб Искандар билинар- билинмас кўзини қисиб қўйди. Домла унинг мақсадига тушуниб кулиб қўйди.
Лекин гапиришга улгурмади.
-Вой ўлмасам, бунча шошмасаларинг?!- деб Сохиба хитоб қилди. -Орқаларингдан ёв қуваяптими?
-Ҳа. Қувиб қолиши мумкин, -деди Искандар унинг қилиғига кулгиси келиб.- Бизнинг рақибимиз, кимсан, Жавлонбеков эканлигини унутманглар. Шунинг учун шошилмасак бўлмайди. Нилуфардан қуруқ қолгани алам қилиб бир балони бошлаб юрмасин яна.
-Э, мен бор эканман, Жавлонбеков тугул, ундан зўрроғи ҳам ҳеч нима қилолмайди,- деди Сохиба тантанавор оҳангда. Бу ўтирганларининг юзида табассум ҳосил қилди.
-Дадаси, гапингиз тўғри. Тўйни қанчалик тез ўтказсак шунча яхши,-деди Зулайҳо. Эрининг қувлик қилаётганини сезиб эътроз билдирди.- Лекин тўй қилиш сизлар ўйлаганчалик осон эмасда. Айниқса қиз чиқариш. Қанча тайёргарлик керак бўлади.
-Қанақа тайёргарлик керак?
-Сиз эркакларга тушунтириш қийин. Кўрпа-тўшак, келин-куёвга сарполар, уй жиҳозлари дегандай. Ундан ташқари…
-Бўлди, бўлди. Индамай турсам яна бир дунё нарсаларни айтасиз, -деб Искандар Сохибанинг гапини шошиб бўлди. Унинг гапига кулиб юборганларига эътибор бермай гапини давом эттиди.- Майли, ҳамма тайёргарликларингга икки ҳафта муддат берамиз. Етарли бўлса керак? Ундан сўнг тўй кунини белгилаймиз.
-Ҳа, шундай қиламиз. Чўзиб юришнинг ҳожати йўқ,- деб домла ҳам ўз фикрини билдирди.- Розимисизлар?
-Нима ҳам дердик, ҳаракат қиламиз,-деди Зулайҳо. Кейин эрига муғомбирона кўз ташлаб қўйди.- Дадаси, сиз Нилуфарга тўйингда гарнитур совға қиламан, дегандингиз. Эсингиздами?
-Эсимда, ҳалиям олиб бераман, -деди Искандар сир бой бермай.
-Ундай деманг, Зулайҳо,- деб Эргаш домла божасига кўмакка келди.- Гарнитурни ўзимиз оламиз. Сизларга бошқа харажатлар ҳам етиб ортади. Ойиси, сен бунга нима дейсан?
-Ҳа, ўзимиз оламиз. Биттгинаа қизимизга мебелни олмасак одамлар нима дейишади, ахир,- деди Сохиба.
Опа-сингилларнинг ўртасида қолиб кетиб ночор аҳволга тушиб қолмаслик учун Искандар «жуфтакни ростлаш»га қарор қилди.
-Менимча ҳаммасига келишиб олдик. Энди уйга қайтсак ҳам бўлар?
Сохиба эътироз билдириб, яна бир оз ўтиришларини илтимос қилганида домла уни тўхтатди.
-Ойиси, кеч бўлиб қолди. Буларни йўлдан қолдирмайлик.
-Дадаси, тўйни келаси ҳафта қилайлик, деб опамни бир қўрқитдингизда,- деди Зулайҳо катта йўлга чиқққанлаидан кейин.
-Қарасам гапларинг ҳеч тугайдиганга ўхшамайди. Қаёқдаги бекорчи гапларни гаплашиб ўтирибсизлар. Буни шунчаки ҳазил тарзида айтганимни билиб тург
Нилуфар ҳарчанд уринмасин , кучайиб бораётган қалб туғёнини жиловлашга қўлидан келмади. Қулочини очганича турган жойида чир айланди. Ўзини диванга ташлади. Ҳансираб нафас оларкан, суратга бир қараб қўйиб кўксига босди. Севгилисини кўз олдига келтириб, у ҳақда ўйлай бошлади.
«Ҳозир нима қалаяпди? Ўзини қандай ҳис қилаяпди экан-а? Унинг ҳам шодлигининг чек-чегараси бўлмаса керак? Менга қараганда ҳам ўзини бахтлироқ сезаётган бўлиши эҳтимолдан ҳоли эмас. Ахир шунча йил кўрмаган дадасини топди-я!»
Бирпас туриб дил изҳорларинии ҳаёлан баён қила бошлади.
«Самандар ака, биз энди бирга бўламиз! Бир умрга. Ҳеч ким бизни бир-биримиздан ажратолмайди. Орамизга тўсиқ бўлолмайди. «Қоработир»лик қилолмайди. Бахтимизга чанг сололмайди. Ҳатто анави, Жавлонбековлар ҳам»…
Овқатни еб бўлганларидан кейин янги қудалар бамайлиҳотир чой ичиб ўтарардилар. Бегзод телевизордаги футболни кўриш учун кириб кетганди. Аввалига умумий тарзда кечаётган суҳбат иккига бўлиниб кетди. Эркаклар ўзларини қизиқтирган нарсалар ҳақида гаплашардилар. Опа-сингилларнинг суҳбати эса аёлларга ҳос: янги чиққан матолару, янги урф бўлган кийим-кечаклар, ўзларига таниш аёлларнинг кийинишлари, қандай тақинчоқлар тақиши, ким қизига қандай сеп қилган ва кимнинг келини қандай сарполар билан, қандай жиҳозлар билан келгани ҳақида эди. Искандар кутилмаганда уларнинг ширингина суҳбатини бўлиб қўйди.
-Энди тўй кунини ҳам белгилаб олсак бўлаверар. Бошқа нарсалар ҳақида шунга қараб келишиб олаверамиз.
-Ҳа, шундай қилсак ҳам бўлади,- деб Эргаш домла унинг гапини маъқуллади.- Қани, сиз нима дейсиз?
-Келаси ҳафтанинг дам олиш кунларига белгиласак нима дейсиз?- деб Искандар билинар- билинмас кўзини қисиб қўйди. Домла унинг мақсадига тушуниб кулиб қўйди.
Лекин гапиришга улгурмади.
-Вой ўлмасам, бунча шошмасаларинг?!- деб Сохиба хитоб қилди. -Орқаларингдан ёв қуваяптими?
-Ҳа. Қувиб қолиши мумкин, -деди Искандар унинг қилиғига кулгиси келиб.- Бизнинг рақибимиз, кимсан, Жавлонбеков эканлигини унутманглар. Шунинг учун шошилмасак бўлмайди. Нилуфардан қуруқ қолгани алам қилиб бир балони бошлаб юрмасин яна.
-Э, мен бор эканман, Жавлонбеков тугул, ундан зўрроғи ҳам ҳеч нима қилолмайди,- деди Сохиба тантанавор оҳангда. Бу ўтирганларининг юзида табассум ҳосил қилди.
-Дадаси, гапингиз тўғри. Тўйни қанчалик тез ўтказсак шунча яхши,-деди Зулайҳо. Эрининг қувлик қилаётганини сезиб эътроз билдирди.- Лекин тўй қилиш сизлар ўйлаганчалик осон эмасда. Айниқса қиз чиқариш. Қанча тайёргарлик керак бўлади.
-Қанақа тайёргарлик керак?
-Сиз эркакларга тушунтириш қийин. Кўрпа-тўшак, келин-куёвга сарполар, уй жиҳозлари дегандай. Ундан ташқари…
-Бўлди, бўлди. Индамай турсам яна бир дунё нарсаларни айтасиз, -деб Искандар Сохибанинг гапини шошиб бўлди. Унинг гапига кулиб юборганларига эътибор бермай гапини давом эттиди.- Майли, ҳамма тайёргарликларингга икки ҳафта муддат берамиз. Етарли бўлса керак? Ундан сўнг тўй кунини белгилаймиз.
-Ҳа, шундай қиламиз. Чўзиб юришнинг ҳожати йўқ,- деб домла ҳам ўз фикрини билдирди.- Розимисизлар?
-Нима ҳам дердик, ҳаракат қиламиз,-деди Зулайҳо. Кейин эрига муғомбирона кўз ташлаб қўйди.- Дадаси, сиз Нилуфарга тўйингда гарнитур совға қиламан, дегандингиз. Эсингиздами?
-Эсимда, ҳалиям олиб бераман, -деди Искандар сир бой бермай.
-Ундай деманг, Зулайҳо,- деб Эргаш домла божасига кўмакка келди.- Гарнитурни ўзимиз оламиз. Сизларга бошқа харажатлар ҳам етиб ортади. Ойиси, сен бунга нима дейсан?
-Ҳа, ўзимиз оламиз. Биттгинаа қизимизга мебелни олмасак одамлар нима дейишади, ахир,- деди Сохиба.
Опа-сингилларнинг ўртасида қолиб кетиб ночор аҳволга тушиб қолмаслик учун Искандар «жуфтакни ростлаш»га қарор қилди.
-Менимча ҳаммасига келишиб олдик. Энди уйга қайтсак ҳам бўлар?
Сохиба эътироз билдириб, яна бир оз ўтиришларини илтимос қилганида домла уни тўхтатди.
-Ойиси, кеч бўлиб қолди. Буларни йўлдан қолдирмайлик.
-Дадаси, тўйни келаси ҳафта қилайлик, деб опамни бир қўрқитдингизда,- деди Зулайҳо катта йўлга чиқққанлаидан кейин.
-Қарасам гапларинг ҳеч тугайдиганга ўхшамайди. Қаёқдаги бекорчи гапларни гаплашиб ўтирибсизлар. Буни шунчаки ҳазил тарзида айтганимни билиб тург
❤208🔥62👏35🕊11👍3😍3
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
PREMYERA
👇 👇 👇 👇 👇 👇
🔠 🔠 🔠 🔠 🔠 🔠 🔠 🔠 🔠
Muallif:🔤 🔤 🔤 🔤 🔤 🔤 🔤 🔤
🔤 🔤 🔤 🔤 🔤 🔤 🔤 🔤 🔤
Muallif ruhsatsız koʻchirib olish va ijro qilish taqiqlanadi!!! 🛑
Muallif:
Muallif ruhsatsız koʻchirib olish va ijro qilish taqiqlanadi!!! 🛑
Please open Telegram to view this post
VIEW IN TELEGRAM
❤17🔥14✍4
#SABIRLIGIM
МУАЛЛИФ НУРФАРИЗ ҚУРБОНОВА
16-қисм
Ўша куни бўлган тўполон ва Турсунбой аканинг яна қон босими ошгани сабаб Гулҳаё таслим бўлди. Айби бўлмаса ҳам Азизбекдан узур сўраб бу бехосият тўйга рози бўлди. Аммо бу тўй бошланишининг ўзиёқ хато эди. Чунки Азизбек бир ҳафта эсли куёв бўлдию яна Гулҳаёга босим қилишни бошлади. Қаердасан, ёнингда ким бор, нима қилаяпсан?... Хуллас ҳар соатда қўнғироқ қилиб Гулҳаёни ишлагани қўймай тергайвериб жонидан тўйдирарди. Гулҳаё завод бошлиғидан яхшилаб гап эшитиб олди. Чунки бошқа қизлар йигирматага яқин ҳалат тикканда Гулҳаё хатто ўнта ҳам тиколмаганди.
- Бир эрга тегаётган сен эмас-деди Завод бошлиғини хотини ҳам ачитиб-Сал хушингни йиғиб ол. Бу ер ишхона ўйинхона эмас. Агар жуда куёв кўнмаётган бўлса ишдан бўшаб ўрнингни бўшатиб қўй. "Ақлимни йиғиб олиб ишлайман" деганлар тиқилиб ётибди.
Гулҳаё аёлнинг гапларини жим эшитди. Шунча ишчи қизлар олдида изза бўлгани жуда алам қилди. Уйга келиши билан қўнғироқ қилган Азизбекнинг телифонини кўтармади. Сим картасини чиқариб майдалаб ташлади. Қилган ишидан мамнун бўлиб енгил тортди. Аммо ҳаял ўтмай Гулнора эрининг телифонини кўтариб кириб келди.
- Нега ўзингизни тарозига солиб ўтирибсиз. Куёв акангизга телифон қиляпти. - деди Гулнора қош чимириб. Гулҳаё индамай телифонни қўлига олди. Гулнора эса энса қотирганча икки қўлини қовуштирганча деворга суяниб Гулҳаёни кузатди. Телифон қайта жиринглагач Гулҳаё Гулнорага қаради
- Балки чиқарсиз янга?
Гулнора бурун жийириб ташқарига чиқди. Атай Гулҳаёга эшиттириб қарғанди
- Э ўлл ноз қилмай. Гапингни эшитаман деб ўлиб турибманми? Савил!
МУАЛЛИФ НУРФАРИЗ ҚУРБОНОВА
16-қисм
Ўша куни бўлган тўполон ва Турсунбой аканинг яна қон босими ошгани сабаб Гулҳаё таслим бўлди. Айби бўлмаса ҳам Азизбекдан узур сўраб бу бехосият тўйга рози бўлди. Аммо бу тўй бошланишининг ўзиёқ хато эди. Чунки Азизбек бир ҳафта эсли куёв бўлдию яна Гулҳаёга босим қилишни бошлади. Қаердасан, ёнингда ким бор, нима қилаяпсан?... Хуллас ҳар соатда қўнғироқ қилиб Гулҳаёни ишлагани қўймай тергайвериб жонидан тўйдирарди. Гулҳаё завод бошлиғидан яхшилаб гап эшитиб олди. Чунки бошқа қизлар йигирматага яқин ҳалат тикканда Гулҳаё хатто ўнта ҳам тиколмаганди.
- Бир эрга тегаётган сен эмас-деди Завод бошлиғини хотини ҳам ачитиб-Сал хушингни йиғиб ол. Бу ер ишхона ўйинхона эмас. Агар жуда куёв кўнмаётган бўлса ишдан бўшаб ўрнингни бўшатиб қўй. "Ақлимни йиғиб олиб ишлайман" деганлар тиқилиб ётибди.
Гулҳаё аёлнинг гапларини жим эшитди. Шунча ишчи қизлар олдида изза бўлгани жуда алам қилди. Уйга келиши билан қўнғироқ қилган Азизбекнинг телифонини кўтармади. Сим картасини чиқариб майдалаб ташлади. Қилган ишидан мамнун бўлиб енгил тортди. Аммо ҳаял ўтмай Гулнора эрининг телифонини кўтариб кириб келди.
- Нега ўзингизни тарозига солиб ўтирибсиз. Куёв акангизга телифон қиляпти. - деди Гулнора қош чимириб. Гулҳаё индамай телифонни қўлига олди. Гулнора эса энса қотирганча икки қўлини қовуштирганча деворга суяниб Гулҳаёни кузатди. Телифон қайта жиринглагач Гулҳаё Гулнорага қаради
- Балки чиқарсиз янга?
Гулнора бурун жийириб ташқарига чиқди. Атай Гулҳаёга эшиттириб қарғанди
- Э ўлл ноз қилмай. Гапингни эшитаман деб ўлиб турибманми? Савил!
❤120🔥70🤨24👏23👍6🙈4😍1
#SABIRLIGIM
17 - қисм
МУАЛЛИФ НУРФАРИЗ ҚУРБОНОВА
-Ало...
-Нега телифонинг ўчирилган?!
Гулҳаё эшитиб ҳам ўтирмай ўшқирди Азизбек- Нима яна изимдан итдек ялинишни истайсанми?! - деди Гулҳаёга аввал узур сўраганига шама қилиб. Гулҳаё телифонни ўзидан бироз нари олиб чуқур нафас олдида кейин жавоб берди
- Телифонимни ўғирлатиб қўйдим...
-Нима?! - Азизбекнинг овози телифонданам Гулҳаёнинг қулоғини йиртай деди. Гулҳаё кўрмаса ҳам Азизбекнинг кўзи олайиб кетганини тасавур қилди.
- Нима деганинг бу а? Одам қўлида турадиган телифониниям йўқотадими?! - ўшқиришда давом этди Азизбек. Гулҳаёнинг энсаси қотди " яҳшиям ўзи олиб бермаган" деб ўйлади ичида. Ўзи нақд бир йиллик ойлигидан оз оздан йиғиб олган телифон эди. Сенсирли телифон фақат битта иккта бойларда бор эди ҳолос. Оддий одамлар асосан кинопкали телифон ишлатарди. Азизбек жуда узоқ жавраб Гулҳаёни эсипастликда, ҳардамхаёлликда айблаб охири гапини шундай тугатди
- Тағин мендан умид қилма! Ўлсанг ҳам телифон олиб бермайман. Қандай йўқотган бўлсанг шундай топ!
- Ҳамма жойни қарадим, ишхонамни ҳам қараб чиқдим топилмади-деди Гулгаё- телифонлар қиммат туради, ҳозир ололмайман.
- Мен нима қилай шунга? - яна ўшқирди Азизбек.
- Агар қарши бўлмасангиз.... Ўзи тўйга ҳам оз қолди ортиқча ҳаражат қилиб ўтирмай телифон тутмай қўяқолсамми дегандим...
- Унда қандай гаплашаман сен билан? Қайси гўрда, қайси ўйнашинг биланлигингни қаердан биламан?!
Азизбекнинг гапидан Гулҳаё қанча ғазабланмасин ўзини босди.
- Ойимдан телифон олиб ўзим ора орада қўнғироқ қилиб тураман-деди мулойим оҳангда. Азизбек ҳам бироз юмшадию аммо сездирмади. Барибир дағал оҳангда гапирди
- Ҳар кун кечда қўнғироқ қиласан!
-Хўп-деди Гулҳаё гапни ортиқча чўзмай-Акам телифонини сўраяпти эртага гаплашамиз. - дедию Азизбекнинг жавобини кутмай шартта ўчирди. Аммо Азизбек қайтиб чиқишидан қўрқиб телифонни бағрига босиб турди. Ҳайрият Азизбек қайта қўнғироқ қилмади. Шу билан Гулҳаёнинг ҳам қулоғи бироз тинчиди. Аммо бу жимлик катта тўфон олдидаги сокинлик эди.
17 - қисм
МУАЛЛИФ НУРФАРИЗ ҚУРБОНОВА
-Ало...
-Нега телифонинг ўчирилган?!
Гулҳаё эшитиб ҳам ўтирмай ўшқирди Азизбек- Нима яна изимдан итдек ялинишни истайсанми?! - деди Гулҳаёга аввал узур сўраганига шама қилиб. Гулҳаё телифонни ўзидан бироз нари олиб чуқур нафас олдида кейин жавоб берди
- Телифонимни ўғирлатиб қўйдим...
-Нима?! - Азизбекнинг овози телифонданам Гулҳаёнинг қулоғини йиртай деди. Гулҳаё кўрмаса ҳам Азизбекнинг кўзи олайиб кетганини тасавур қилди.
- Нима деганинг бу а? Одам қўлида турадиган телифониниям йўқотадими?! - ўшқиришда давом этди Азизбек. Гулҳаёнинг энсаси қотди " яҳшиям ўзи олиб бермаган" деб ўйлади ичида. Ўзи нақд бир йиллик ойлигидан оз оздан йиғиб олган телифон эди. Сенсирли телифон фақат битта иккта бойларда бор эди ҳолос. Оддий одамлар асосан кинопкали телифон ишлатарди. Азизбек жуда узоқ жавраб Гулҳаёни эсипастликда, ҳардамхаёлликда айблаб охири гапини шундай тугатди
- Тағин мендан умид қилма! Ўлсанг ҳам телифон олиб бермайман. Қандай йўқотган бўлсанг шундай топ!
- Ҳамма жойни қарадим, ишхонамни ҳам қараб чиқдим топилмади-деди Гулгаё- телифонлар қиммат туради, ҳозир ололмайман.
- Мен нима қилай шунга? - яна ўшқирди Азизбек.
- Агар қарши бўлмасангиз.... Ўзи тўйга ҳам оз қолди ортиқча ҳаражат қилиб ўтирмай телифон тутмай қўяқолсамми дегандим...
- Унда қандай гаплашаман сен билан? Қайси гўрда, қайси ўйнашинг биланлигингни қаердан биламан?!
Азизбекнинг гапидан Гулҳаё қанча ғазабланмасин ўзини босди.
- Ойимдан телифон олиб ўзим ора орада қўнғироқ қилиб тураман-деди мулойим оҳангда. Азизбек ҳам бироз юмшадию аммо сездирмади. Барибир дағал оҳангда гапирди
- Ҳар кун кечда қўнғироқ қиласан!
-Хўп-деди Гулҳаё гапни ортиқча чўзмай-Акам телифонини сўраяпти эртага гаплашамиз. - дедию Азизбекнинг жавобини кутмай шартта ўчирди. Аммо Азизбек қайтиб чиқишидан қўрқиб телифонни бағрига босиб турди. Ҳайрият Азизбек қайта қўнғироқ қилмади. Шу билан Гулҳаёнинг ҳам қулоғи бироз тинчиди. Аммо бу жимлик катта тўфон олдидаги сокинлик эди.
❤146🔥67🤨30⚡15😨7👍4🙈2
#SABIRLIGIM
18-қисм
МУАЛЛИФ НУРФАРИЗ ҚУРБОНОВА
Гулҳаёнинг қувончи узоққа бормади. Бир ҳафта Азизбекнинг булмағур қўнғироқларию бемани гапларини эшитмай ақлу хушини жойига қўйиб ишлади. Асаблари дам олди аммо....
Кечки пайт заводдан чиқиб қизлар билан гаплашиб кулишиб келаётиб жигули машинасига суяниб калитини ўйнаб турган Азизбекка кўзи тушди. Ёнидаги қизлар уни туртгач сездирмаслик учун номига жилмайди.
- Вой эринг машина олибдида - деди энг яқин дугонаси Замира.
- Янги шеклли? - гапга аралашди ён қўшниси ҳамда дугонаси бўлган Маржона.
- Билмасам.... - деди Гулҳаё паст овозда. Замира ҳайрон бўлди
- Нима гаплашмайсизларми?
-Телифоним йўқолганку шунга кўп гаплашолмаймиз-деди Гулҳаё сирбой бермай. Кейин дугоналаридан ажралиб Азизбек томон юрди. Ҳамманинг кўзи ўзларига қадалганини сезиб жилмайиб салом берди
- Ассалому алайкум.
Азизбек бош ирғаб алик олган бўлди.
- Машинага ўтир, айлантириб келаман.
Гулҳаёга бу таклиф ёқмади. Кўнгли бир ёмонликни сездими юмшоқроқ қилиб рад этишга ҳаракат қилди
- Кеч бўлиб қолдику? Телифоним йўқ ойим урушиб беради айтмай кетсам. Эрта руҳсат сўрасам борармиз...
- Аммамдан сўраганман. Шахар айланамиз.
Гулҳаё бу гапдан кейин яна нимани бахона қилишни ўйлаётганда Азизбек овозини пасайтириб тахдидли вишиллади
- Кўчада ортиқча шарманда бўлмай десанг машинага ўтир!
Гулхаё уни ҳалиям дугоналари кузатаётганини сезди. Ва уларнинг олдида изза бўлмаслик учун машинага ўтирди. Гулҳаё шу биргина ҳаракати билан қанчалар катта хатога йўл қўйганини билмаган холда Азизбек билан шахар айланишга кетди.
18-қисм
МУАЛЛИФ НУРФАРИЗ ҚУРБОНОВА
Гулҳаёнинг қувончи узоққа бормади. Бир ҳафта Азизбекнинг булмағур қўнғироқларию бемани гапларини эшитмай ақлу хушини жойига қўйиб ишлади. Асаблари дам олди аммо....
Кечки пайт заводдан чиқиб қизлар билан гаплашиб кулишиб келаётиб жигули машинасига суяниб калитини ўйнаб турган Азизбекка кўзи тушди. Ёнидаги қизлар уни туртгач сездирмаслик учун номига жилмайди.
- Вой эринг машина олибдида - деди энг яқин дугонаси Замира.
- Янги шеклли? - гапга аралашди ён қўшниси ҳамда дугонаси бўлган Маржона.
- Билмасам.... - деди Гулҳаё паст овозда. Замира ҳайрон бўлди
- Нима гаплашмайсизларми?
-Телифоним йўқолганку шунга кўп гаплашолмаймиз-деди Гулҳаё сирбой бермай. Кейин дугоналаридан ажралиб Азизбек томон юрди. Ҳамманинг кўзи ўзларига қадалганини сезиб жилмайиб салом берди
- Ассалому алайкум.
Азизбек бош ирғаб алик олган бўлди.
- Машинага ўтир, айлантириб келаман.
Гулҳаёга бу таклиф ёқмади. Кўнгли бир ёмонликни сездими юмшоқроқ қилиб рад этишга ҳаракат қилди
- Кеч бўлиб қолдику? Телифоним йўқ ойим урушиб беради айтмай кетсам. Эрта руҳсат сўрасам борармиз...
- Аммамдан сўраганман. Шахар айланамиз.
Гулҳаё бу гапдан кейин яна нимани бахона қилишни ўйлаётганда Азизбек овозини пасайтириб тахдидли вишиллади
- Кўчада ортиқча шарманда бўлмай десанг машинага ўтир!
Гулхаё уни ҳалиям дугоналари кузатаётганини сезди. Ва уларнинг олдида изза бўлмаслик учун машинага ўтирди. Гулҳаё шу биргина ҳаракати билан қанчалар катта хатога йўл қўйганини билмаган холда Азизбек билан шахар айланишга кетди.
❤140🤨63🔥55✍26😢11👍7👏6
🔥SABRLIGIM🔥 asari ham sotuvda!
Hikoya narxi endi 15.000 soʻm.
Toʻliq tugallangan holatda yopiq kanalda oʻqishingiz mumkin! HIKOYA 223 qismdan iborat
TOʻLOV QILISHDAN AVVAL QAYSI KARTA DEB SOʻRANG!!!
Murojaat uchun @A_lixan
ஐ✨ღ⎠ 𝑀𝑜𝓎ç𝑒ç𝒶𝓀 ⎝ღ✨ஐ
Hikoya narxi endi 15.000 soʻm.
Toʻliq tugallangan holatda yopiq kanalda oʻqishingiz mumkin! HIKOYA 223 qismdan iborat
TOʻLOV QILISHDAN AVVAL QAYSI KARTA DEB SOʻRANG!!!
Murojaat uchun @A_lixan
ஐ✨ღ⎠ 𝑀𝑜𝓎ç𝑒ç𝒶𝓀 ⎝ღ✨ஐ
❤15
Bugun, 23 mart
🌧 +20°...+12°, Yomg'ir
Hozir: ☁️ +16°, ➡️ 2.9 m/s
Tong: ☁️ +13°
Kun: ☁️ +19°
Oqshom: ☁️ +18°
Namlik: 48%
Shamol: Sharqiy, 4.2 m/s
Bosim: 763 mm sim. ust.
Oy: O'sayotgan oy
Quyosh chiqishi: 06:09
Quyosh botishi: 18:24
🌧 +20°...+12°, Yomg'ir
Hozir: ☁️ +16°, ➡️ 2.9 m/s
Tong: ☁️ +13°
Kun: ☁️ +19°
Oqshom: ☁️ +18°
Namlik: 48%
Shamol: Sharqiy, 4.2 m/s
Bosim: 763 mm sim. ust.
Oy: O'sayotgan oy
Quyosh chiqishi: 06:09
Quyosh botishi: 18:24
❤9
MUALLIF:
Muallif ruhsatsız koʻchirib olish va ijro qilish taqiqlanadi🛑
Please open Telegram to view this post
VIEW IN TELEGRAM
👏26✍7🔥6😇1
#ижара_ҳаётлар
149-қисм
Феруза опа билан гаплашиб бўлиб гўшакни қўйдим. Телефонимнинг камерасини ўзимга қаратиб бўйнимга қарадим. Гуноҳимнинг излари бор эди бўйнимда. Сочларим ёйиқ бўлганидан уча фақрламаган эдим. Ўзи нима аҳволда чиққан эдим уйдан? Ойнага қарашга ҳам ҳолим қолмаган эди.
Тинчланиб олиб ишимни тезлатишим лозим. Юрагимнинг бир четидаги оғриқда ҳеч кимнинг айби йўқ эди. Ҳамма хатони қилган ўзим эдим. Эшигим тақиллади. Тимур ичкарига кириб ноутбукимдан бошимни узмай қараганимни кўрди.
“Нима қиляпсан?”,-деб сўради.
“Изқуварлик!”,-дедим оддий қилиб.
“Яна нима ишларни бошладинг?”
“Ҳеч нима?”,-деганимда ёнимга келиб бўлди.
Тимурнинг бу информатика ишларидан тушунчаси унча йўқ деб ўйлаган эдим. Фақат у қўлини экранга қўйиб
“Шу папакани оч!”,-деди
Папкани очганимда, унда узун рўйхат бор эди. Ичида турли хужжатларнинг нусхаси, тилхатлар расми ва...ва Наимани шантаж қилиши учун етадиган очиқ видеоси бор эди. Наима эканини қаердан билдим. Видеодаги киши Наима деб гапирарди. Яна бир нечта овозли хабарлар сақланган эди.
Ҳаммаси Наимага ва номини билмаганим бир неча кишига оид далил ва хужжатлар эди. Тимурнинг қошлари кўтарилди.
“Сен буни ишхонадан олдингми?”,-деб сўради.
Йўқ дегандек бош чайқадим.
“Уйидан”,-деганимда юзимга қаради.
“Ҳеч ким кўрмади. Бир иш билан бордим.. олдим, келдим. Энди қайта қўйишим керак”,-дедим унга қарамай флешкани чиқардим.
Тимур бир деганда флешкани қўлимдан тортиб олди.
“Нима қиляпсиз беринг”,-деб қўлига ёпишдим.
“Энди ҳам воз кечмайсанми бу ишдан?”,-деб бақиргандек бўлди.
“Беринг қайтариб уни этиб сейфига қўйишим керак”,-деганимда бошини чангаллаб ушлади.
“Баҳор,сен у аёлни сейфини очдингми? Сени содда қиз десам тайёр ахмоқ эканинг-у?”,-деб бақирди бу сафар.
“Ҳеч ким кўрмади! Этиб жойига қўяман”,-дедим мен ҳам бақириб.
“Сен нега одамларни нарсасига сўроқсиз тегиласан?”,-деб жаҳл қилиб сўради.
“Ётоқхонасига киришга фурсат топдим... олдим. Нима қилишим керак эди?”,-дедим энса қотириб.
“Нима қилишим керак эди деяпти-я?”
У мени ҳаётда тушунмасди.
“Сени ҳам бирор нарса билан шантаж қилсачи?”,-деб сўради.
“Қилди!”,-деганимда менга бошқача қаради.
Қўлим билан бўйнимни ишора қилдим.Тушунмагандек қараб турди.
“Ота-онамни юзини ерга қаратганимни айтди”,-дедим бўртириб.
“Унга нима экан? Сенга аниқ шундай дедими?”,-деб қайта сўради.
“Ишқилиб шунга яқин гапирди”
“Эртагаёқ бўшайсан у ердан!”,-деб яна шарт қўйди.
149-қисм
Феруза опа билан гаплашиб бўлиб гўшакни қўйдим. Телефонимнинг камерасини ўзимга қаратиб бўйнимга қарадим. Гуноҳимнинг излари бор эди бўйнимда. Сочларим ёйиқ бўлганидан уча фақрламаган эдим. Ўзи нима аҳволда чиққан эдим уйдан? Ойнага қарашга ҳам ҳолим қолмаган эди.
Тинчланиб олиб ишимни тезлатишим лозим. Юрагимнинг бир четидаги оғриқда ҳеч кимнинг айби йўқ эди. Ҳамма хатони қилган ўзим эдим. Эшигим тақиллади. Тимур ичкарига кириб ноутбукимдан бошимни узмай қараганимни кўрди.
“Нима қиляпсан?”,-деб сўради.
“Изқуварлик!”,-дедим оддий қилиб.
“Яна нима ишларни бошладинг?”
“Ҳеч нима?”,-деганимда ёнимга келиб бўлди.
Тимурнинг бу информатика ишларидан тушунчаси унча йўқ деб ўйлаган эдим. Фақат у қўлини экранга қўйиб
“Шу папакани оч!”,-деди
Папкани очганимда, унда узун рўйхат бор эди. Ичида турли хужжатларнинг нусхаси, тилхатлар расми ва...ва Наимани шантаж қилиши учун етадиган очиқ видеоси бор эди. Наима эканини қаердан билдим. Видеодаги киши Наима деб гапирарди. Яна бир нечта овозли хабарлар сақланган эди.
Ҳаммаси Наимага ва номини билмаганим бир неча кишига оид далил ва хужжатлар эди. Тимурнинг қошлари кўтарилди.
“Сен буни ишхонадан олдингми?”,-деб сўради.
Йўқ дегандек бош чайқадим.
“Уйидан”,-деганимда юзимга қаради.
“Ҳеч ким кўрмади. Бир иш билан бордим.. олдим, келдим. Энди қайта қўйишим керак”,-дедим унга қарамай флешкани чиқардим.
Тимур бир деганда флешкани қўлимдан тортиб олди.
“Нима қиляпсиз беринг”,-деб қўлига ёпишдим.
“Энди ҳам воз кечмайсанми бу ишдан?”,-деб бақиргандек бўлди.
“Беринг қайтариб уни этиб сейфига қўйишим керак”,-деганимда бошини чангаллаб ушлади.
“Баҳор,сен у аёлни сейфини очдингми? Сени содда қиз десам тайёр ахмоқ эканинг-у?”,-деб бақирди бу сафар.
“Ҳеч ким кўрмади! Этиб жойига қўяман”,-дедим мен ҳам бақириб.
“Сен нега одамларни нарсасига сўроқсиз тегиласан?”,-деб жаҳл қилиб сўради.
“Ётоқхонасига киришга фурсат топдим... олдим. Нима қилишим керак эди?”,-дедим энса қотириб.
“Нима қилишим керак эди деяпти-я?”
У мени ҳаётда тушунмасди.
“Сени ҳам бирор нарса билан шантаж қилсачи?”,-деб сўради.
“Қилди!”,-деганимда менга бошқача қаради.
Қўлим билан бўйнимни ишора қилдим.Тушунмагандек қараб турди.
“Ота-онамни юзини ерга қаратганимни айтди”,-дедим бўртириб.
“Унга нима экан? Сенга аниқ шундай дедими?”,-деб қайта сўради.
“Ишқилиб шунга яқин гапирди”
“Эртагаёқ бўшайсан у ердан!”,-деб яна шарт қўйди.
Бир лайк ташла, бир изоҳ ёз — кўнглим яйрасин,
Ҳикоя давомида сенинг исминг, ҳар саҳнада порласин.❤105🔥45👏26😍5👍4🙈1
#ижара_ҳаётлар
150-қисм
“Бўлди флешкани жойига қўяй.. кейин бўшайман”,-дедим юзига қараб.
“Бирга борамиз”,-дейишини кутмаган эдим.
“У уйга сиз билан кира олмайман. Ҳатто мендан шубҳа қилмасликлари керак”,-деб унга ялинган оҳангда гапирдим.
“Эртага бирга борамиз”,-деб флешкани чўнтагига солди.
“Бунга ҳаққингиз йўқ!”,-деб унга қарши чиқдим.
“Сен ўз бошимчалик қилиб, етарлича балога кириб бўлибсан! Қўй энди мен ҳал қиламан”
“Сизга нега ишонай? Балки сизнинг дардингиз ҳам уйдир?”,-деб хаёлимдаги гапни айтдим.
Эшикка қараб чиқаётган эди, тўхтади. Менга шунақанги нигоҳ билан қарадики ичим титраб кетди.
“Гапирсам дилинг оғрийди. Бас қил!”,-деб эшикдан чиқди.
“Дилим етарлича оғриб бўлди. Мени ўйлаш баҳонасида алдаётган бўлсангиз, қаердан биламан?!”,-деб ортидан бақирдим.
Бу сафар аямади. Ортига ўгирилиб, менга қараб тез юриб келди. Кўзларимни ичига қараб
“Ишонма эди! Қоч эди! Қўйнимда ётма эди!”,-дейиши менинг ўлим фармонимдан ҳам ортиқ бўлди.
Унга тарсаки тушуришимни ҳеч ҳам кутмаганди. Флешкани қўлимга тутқазди.
“Эртага ўзинга жой топ! Чунки бу уйга ҳаққинг йўқ!”,-деди.
У кетди. Ҳатто уйдан кетди. Пушкинни яна эсладим. Олтин балиқча эртагидек тешик тоғара билан қолган кампирдек бўлдим. Қанча йиғласам, қистасам энди кеч ва фойдасиз эди.
Туни билан ўзимни нафратим келиб, ҳақоратларимни фақат ўзимнинг гўллигим ва ожизлигим учун тиздим. Тонгни отиши қийин, саотлар ўтиши қийин бўлди. Тимур тунда келмади. Калитини олмаган эди. Эшикни қулфлаб калитни ўзим билан олиб келдим. Балки шу баҳона қўнғироқ қилар деб ўйладим.
Ишхонада ўтирганимда фақат пайт пойладим. Фарҳодни инстаграмдан кузатиб турдим, одатда кунлик бир нарсалар қўярди. Балки бирор ерга кетса пайтдан фойдаланиб оламан, деб ўйладим. Умрага тўлаган пулини қайтариб олиш учун Муқаддас опа келди.
“Нассиб қилмаган эканда”,-деб пулини санаб олди.
“Опа, нега ҳамма кетяпти лекин сиз унақа дедингиз?”,-деб яна сўрадим.
“Синглим, Аллоҳ аёлни ожиза, заиф қилиб яратган. Унга соябон қилиб эса эркакни жуфт қилиб берган. У диёрлар узоқ ер, осон йўлми? Умра фарз эмас. Лекин маҳрам масаласи аёлнинг диққат қилиши керак бўлган энг муҳим нарсаси”,-деди менга қараб.
“Мен унча тушунмайман бу нарсаларни”,-дедим мавзуни ёпиш учун.
“Нега? Ибодатда бардавом эмасмисиз?”,-деб ғалати савол берди.
Унга нима деб жавоб беришимни билмай турганимда яна ўзи гапга кирди.
“Биласизми,бир кун бир аёл пайғамбаримиз с.а.в олдиларига келиб. Мен тушимда жаҳаннамда ёнганимни кўряпман. Гуноҳларимдан бўлса керак... жуда қўрқиб кетяпман деб айтибди. Гуноҳи- никоҳсиз бир муносабат қурагни, яъни зино қилгани экан. Шунда сарвари олам нима деб жавоб берибдилар биласизми?”,-деганида йўқ дедим.
“Сен намозларингни қолдирганинг учун тушингда дўззахда ёнганингни кўряпсан, дебдилар”
150-қисм
“Бўлди флешкани жойига қўяй.. кейин бўшайман”,-дедим юзига қараб.
“Бирга борамиз”,-дейишини кутмаган эдим.
“У уйга сиз билан кира олмайман. Ҳатто мендан шубҳа қилмасликлари керак”,-деб унга ялинган оҳангда гапирдим.
“Эртага бирга борамиз”,-деб флешкани чўнтагига солди.
“Бунга ҳаққингиз йўқ!”,-деб унга қарши чиқдим.
“Сен ўз бошимчалик қилиб, етарлича балога кириб бўлибсан! Қўй энди мен ҳал қиламан”
“Сизга нега ишонай? Балки сизнинг дардингиз ҳам уйдир?”,-деб хаёлимдаги гапни айтдим.
Эшикка қараб чиқаётган эди, тўхтади. Менга шунақанги нигоҳ билан қарадики ичим титраб кетди.
“Гапирсам дилинг оғрийди. Бас қил!”,-деб эшикдан чиқди.
“Дилим етарлича оғриб бўлди. Мени ўйлаш баҳонасида алдаётган бўлсангиз, қаердан биламан?!”,-деб ортидан бақирдим.
Бу сафар аямади. Ортига ўгирилиб, менга қараб тез юриб келди. Кўзларимни ичига қараб
“Ишонма эди! Қоч эди! Қўйнимда ётма эди!”,-дейиши менинг ўлим фармонимдан ҳам ортиқ бўлди.
Унга тарсаки тушуришимни ҳеч ҳам кутмаганди. Флешкани қўлимга тутқазди.
“Эртага ўзинга жой топ! Чунки бу уйга ҳаққинг йўқ!”,-деди.
У кетди. Ҳатто уйдан кетди. Пушкинни яна эсладим. Олтин балиқча эртагидек тешик тоғара билан қолган кампирдек бўлдим. Қанча йиғласам, қистасам энди кеч ва фойдасиз эди.
Туни билан ўзимни нафратим келиб, ҳақоратларимни фақат ўзимнинг гўллигим ва ожизлигим учун тиздим. Тонгни отиши қийин, саотлар ўтиши қийин бўлди. Тимур тунда келмади. Калитини олмаган эди. Эшикни қулфлаб калитни ўзим билан олиб келдим. Балки шу баҳона қўнғироқ қилар деб ўйладим.
Ишхонада ўтирганимда фақат пайт пойладим. Фарҳодни инстаграмдан кузатиб турдим, одатда кунлик бир нарсалар қўярди. Балки бирор ерга кетса пайтдан фойдаланиб оламан, деб ўйладим. Умрага тўлаган пулини қайтариб олиш учун Муқаддас опа келди.
“Нассиб қилмаган эканда”,-деб пулини санаб олди.
“Опа, нега ҳамма кетяпти лекин сиз унақа дедингиз?”,-деб яна сўрадим.
“Синглим, Аллоҳ аёлни ожиза, заиф қилиб яратган. Унга соябон қилиб эса эркакни жуфт қилиб берган. У диёрлар узоқ ер, осон йўлми? Умра фарз эмас. Лекин маҳрам масаласи аёлнинг диққат қилиши керак бўлган энг муҳим нарсаси”,-деди менга қараб.
“Мен унча тушунмайман бу нарсаларни”,-дедим мавзуни ёпиш учун.
“Нега? Ибодатда бардавом эмасмисиз?”,-деб ғалати савол берди.
Унга нима деб жавоб беришимни билмай турганимда яна ўзи гапга кирди.
“Биласизми,бир кун бир аёл пайғамбаримиз с.а.в олдиларига келиб. Мен тушимда жаҳаннамда ёнганимни кўряпман. Гуноҳларимдан бўлса керак... жуда қўрқиб кетяпман деб айтибди. Гуноҳи- никоҳсиз бир муносабат қурагни, яъни зино қилгани экан. Шунда сарвари олам нима деб жавоб берибдилар биласизми?”,-деганида йўқ дедим.
“Сен намозларингни қолдирганинг учун тушингда дўззахда ёнганингни кўряпсан, дебдилар”
Бир лайк ташла, бир изоҳ ёз — кўнглим яйрасин,
Ҳикоя давомида сенинг исминг, ҳар саҳнада порласин.❤123🔥43😢33😇13👍5🙈2
#ижара_ҳаётлар
151-қисм
Жумлалар оғиздан чиқар, таъсири эса ўз изини қолдирмай кетмас экан. Оддий ва содда тилда юзимга урилган хатоларимдек бўлди бу мисол. Мусулмонман деб юриб, амалини ташлаб қўйган кишилардан эдим. Ҳаётимда тадбиғи унақа фаол эмас эди.
Муқаддас опа айтган гаплар маълум ёшга етиб боргандан сўнг амалиёти бошланадиган бир тушунчадек эди мен учун. Ичимда ўзимга бир сўз бериб яна кунлик ҳаётимнинг ташвишларига қайтган эдим. Вақти келиб диний ибодатларни ўрганишни ўзимга мақсад қилиб қўйдим.
Ичимдаги у зулмат ва имконсизликлар чамбари мени тобора қисиб келаётган эди.
"Баҳор! Мана бу меҳмонхоналарга email жўнатиб биз учун қўшимча чегирма беришларини сўра",-деди Фарҳод.
Муқаддас опа кетгач, бир -икки соатдан сўнг Фарҳод офисга келганди. Уни ижтимоий тармоқдан эмас жонли кузатиб, уйига бориб- келиш иложини топишини ўйлаб турган эдим. Бир хаёлим Тимурнинг қўнғироқ қилмаганига ва ўзинга уй топ деган гапида қолганди.
Ечимини кутган муаммоларим ичида навбат кутган шунчалик кўп ишим бор эдики, ўз ҳолимга ўтириб йиғлашга фурсат қолмаганди.
Кун охирлай деганди. Фарҳод деярли бошлиқ хонасидан чиқмади. Вақтим кам ичимдаги хавотир эса авж пардада эди.
"Бўлди айтган ерда учрашамиз....ҳа ...ҳа биламан у ерни. Бўлди ош буюртма қилаверинглар мен унгача етиб бораман",-деб телефонда гаплашиб онасининг хона эшигини қулфлаб чиқди.
Аслида мен ҳам унинг ортидан чиқдим фақат дардимни айтиб улгурмай Фарҳод машинасига ўтириб кетди. Балкида бу биргина имконим бўлар. Тезда сункамни олиб мен ҳам офисдан чиқдим. Бир таксига миниб Феруза опанинг уйига бордим. Қиш вақти бўлганидан қоронғу эрта тушганди.
Уй олдида Фарҳоднинг машинаси кўринмас эди. Феруза опанинг уйига етиб келганда энди камералардан эҳтиёт бўлишим ва ҳамма ҳаракатим табиий чиқиши керак бўлди. Кутганимдек эшикни ёрдамчи опа очди унга аҳволни тушунтирган эдим майли деб мен билан бирга Феруза опанинг хонасига чиқди.
"Қаерга тушурдим экан?,"-деб йўлаклардан қидира бошладим.
Йўлак камерасига иккимизнинг бир нарса қидиргани ва хонага бирга кирганимиз ёзиб олинди энди қолгани чаққонлик иши бўлди.
"Опа, сиз бу томонга қаранг мен бу ерга қарайман",-деб ўзим кийиниш хонасига яқин келдим.
151-қисм
Жумлалар оғиздан чиқар, таъсири эса ўз изини қолдирмай кетмас экан. Оддий ва содда тилда юзимга урилган хатоларимдек бўлди бу мисол. Мусулмонман деб юриб, амалини ташлаб қўйган кишилардан эдим. Ҳаётимда тадбиғи унақа фаол эмас эди.
Муқаддас опа айтган гаплар маълум ёшга етиб боргандан сўнг амалиёти бошланадиган бир тушунчадек эди мен учун. Ичимда ўзимга бир сўз бериб яна кунлик ҳаётимнинг ташвишларига қайтган эдим. Вақти келиб диний ибодатларни ўрганишни ўзимга мақсад қилиб қўйдим.
Ичимдаги у зулмат ва имконсизликлар чамбари мени тобора қисиб келаётган эди.
"Баҳор! Мана бу меҳмонхоналарга email жўнатиб биз учун қўшимча чегирма беришларини сўра",-деди Фарҳод.
Муқаддас опа кетгач, бир -икки соатдан сўнг Фарҳод офисга келганди. Уни ижтимоий тармоқдан эмас жонли кузатиб, уйига бориб- келиш иложини топишини ўйлаб турган эдим. Бир хаёлим Тимурнинг қўнғироқ қилмаганига ва ўзинга уй топ деган гапида қолганди.
Ечимини кутган муаммоларим ичида навбат кутган шунчалик кўп ишим бор эдики, ўз ҳолимга ўтириб йиғлашга фурсат қолмаганди.
Кун охирлай деганди. Фарҳод деярли бошлиқ хонасидан чиқмади. Вақтим кам ичимдаги хавотир эса авж пардада эди.
"Бўлди айтган ерда учрашамиз....ҳа ...ҳа биламан у ерни. Бўлди ош буюртма қилаверинглар мен унгача етиб бораман",-деб телефонда гаплашиб онасининг хона эшигини қулфлаб чиқди.
Аслида мен ҳам унинг ортидан чиқдим фақат дардимни айтиб улгурмай Фарҳод машинасига ўтириб кетди. Балкида бу биргина имконим бўлар. Тезда сункамни олиб мен ҳам офисдан чиқдим. Бир таксига миниб Феруза опанинг уйига бордим. Қиш вақти бўлганидан қоронғу эрта тушганди.
Уй олдида Фарҳоднинг машинаси кўринмас эди. Феруза опанинг уйига етиб келганда энди камералардан эҳтиёт бўлишим ва ҳамма ҳаракатим табиий чиқиши керак бўлди. Кутганимдек эшикни ёрдамчи опа очди унга аҳволни тушунтирган эдим майли деб мен билан бирга Феруза опанинг хонасига чиқди.
"Қаерга тушурдим экан?,"-деб йўлаклардан қидира бошладим.
Йўлак камерасига иккимизнинг бир нарса қидиргани ва хонага бирга кирганимиз ёзиб олинди энди қолгани чаққонлик иши бўлди.
"Опа, сиз бу томонга қаранг мен бу ерга қарайман",-деб ўзим кийиниш хонасига яқин келдим.
Бир лайк ташла, бир изоҳ ёз — кўнглим яйрасин,
Ҳикоя давомида сенинг исминг, ҳар саҳнада порласин.❤130👏41🔥36😇6👍3😍2
🔥IJARA HAYOTLAR 🔥 asari ham sotuvda!
Bugundan aksiya!!!
Yani hikoya narxi endi 10.000 soʻm.
Toʻliq tugallangan holatda yopiq kanalda oʻqishingiz mumkin!
Murojaat uchun @A_lixan
ஐ✨ღ⎠ 𝑀𝑜𝓎ç𝑒ç𝒶𝓀 ⎝ღ✨ஐ
Bugundan aksiya!!!
Yani hikoya narxi endi 10.000 soʻm.
Toʻliq tugallangan holatda yopiq kanalda oʻqishingiz mumkin!
Murojaat uchun @A_lixan
ஐ✨ღ⎠ 𝑀𝑜𝓎ç𝑒ç𝒶𝓀 ⎝ღ✨ஐ
❤12
ஐ✨ღ⎠ 𝑀𝑜𝓎ç𝑒ç𝒶𝓀 ⎝ღ✨ஐ
Ойнинг ўн беши (14 қисм). Нилуфар ҳарчанд уринмасин , кучайиб бораётган қалб туғёнини жиловлашга қўлидан келмади. Қулочини очганича турган жойида чир айланди. Ўзини диванга ташлади. Ҳансираб нафас оларкан, суратга бир қараб қўйиб кўксига босди. Севгилисини…
андинг-ку, -деди Искандар кўзини йўлдан олмай.- Зулайҳо, келин оламан, деяпсан. Ахир ҳали ҳеч қандай тайёргарлигинг йўқ-ку
-Бор, нега бўлмас экан. Фақат яна унча-мунча камчилигим бор. Пул бўлса чангалда шўрва, дейдилар-ку. Пулдан чўзсангиз бас, бир бозорга бориб ҳаммасини муҳайё қиламиз.
-Э қойил, жуда пухтасанда, -деб Искандар хандон отиб кулиб юборди. У хотинининг Самандар учун шунчалик жон куйдираётганидан жуда хурсанд эди.
Машинани дарвоза олдида қолдириб ҳовлига кирганларида сўрида Самандар билан Одилнинг шахмат ўйнаётганларига ва /айратнинг диққат билан ўйинни кузатаётганини кўрдилар. Бундан иккаласининг ҳам кўнгли ҳотиржам тортганди.
-Одил, аканг билан танишиб олдиингми?
-Ҳа, дада, шундай акамиз бор экану, билмай юрган эканмиз,- деди Одил Самандарга ишора қилиб. Унинг ўхшатишидан ҳаммалари кулиб юбордилар.
-Акам шахматни зўр ўйнар экан. Ҳеч ютиб бўлмаяпти,- деди /айрат завқ билан.
-Жуда яхшида. Сен зўр, мен зўр, деб эрта-ю, кеч суришиб ётардиларинг. Энди ҳолларингни кўрар экамизда,- деди Зулайҳо.
Бу мақтовлардан Самандар ўзини бирмунча нолқулай сезаётганди. Буни сезган Искандар уларни чалғитиш учун Одилга машинани гаражга киритиб қўйишин буюриб /айратдан сўради.
-Ўғлим, ошни едиларингми?
-Ҳа едик, жуда зўр бўлибди,- деди /айрат илжайиб.- Сизларга олиб қўйгандик, олиб келайми? Акамнинг маҳоратига ўзларинг баҳо берардиларинг.
-Ундай бўлса энди ошни фақат Самандарга қилдирамиз эканда,-деди Зулайҳо.
-Ҳозирча мен қарашиб тураман. Кейин Нилуфар опам , э кечирасизлар, келинойим ёрдам берадилар, -деди /айрат қитмирлиги тутиб.
Севгилисининг отини эшитишнинг ўзиёқ Самандарнинг қалбидаги нозик торларни тебратиб юборди. Ҳаяжонланиб, юраги орзиқиб кетди. Бу ҳиссиётини сездирмаслик учун ерга қаради. Буни бошқача тушинган Зулайҳо хўмрайиб қаради.
-Жуда маҳмадона бўлиб кетаяпсанда. Самандарнинг маҳоратига кейинроқ баҳо берармиз. Чунки қорнимиз тўқ. Ҳозир эса сенинг чой дамлаш маҳоратингга баҳо берайлик, -деб унинг қўлига бўш чойнакни тутқази.
Гайрат ўзларинг биласизлар, деб елкасини учириб қўйди. Машинани гаражга қўйиб келган Одил сўрига яқинлашаркан, деди:
-Холамнинг уйида зиёфат жуда қуюқ бўлганга ўхшайди. Ҳатто ошдан ҳам бош тортаяпсизлар.
-Бўлмасамчи, ҳар ҳолда қуда дейишдими, тузуккина сийлашдида,-деди Искандар.
-Дада, сизларни зиёфат учун чақирмаган бўлсалар керак? Нима гап экан?- сўради Одил.
-Э, нимасини айтасан? Худди жаҳон уруши бошланай, деб турган экан. Биз бориб томонларни яраштириб, ўзимиз учун ҳам жуда фойдали бўлган келишувга эришиб келдик.
-Дадаси, халқаро шархловчилардай ваҳима билан гапирасизда ўзиям, -деди Зулайҳо кулиб. -Мажлисларда кўп гапиришинигиз шу ерда билиниб қолдди. Тўғри, сал ғиди- биди бўлган экан. Лекин у даражада эмас. Биз кутгандай, Самандар ҳақидаги баъзи бир бемаъни гаплар уларга етиб борган экан. Шунинг учун опам, унақа йигитга қизимни бермайман, деб холанг жанжал қилибдилар. Энг қизиғи, Самандарнинг бир бегона эмас, бизнинг ўғлимиз, эканлигини билганларида бўлди. Ҳаммалари ҳангу манг бўлиб қолишди. Ўзиям жуда хурсанд бўлиб кетишди. Жаҳлдан ўзларини қўярга жой тополмай турган опам бирдан ўзгариб қолдилар. Биз боргунимизча ҳоли-жонигига қўймаган Нилуфарга айланиб- ўргулганларини кўрсаларинг эди.
Зулайҳонинг «бизнинг ўғлимиз», деганини эшитиши билан Самандарнинг кўнгли алланечук бўлиб кетди. Бўғзига бир нима тиқилгандай бўлди. Жуда бир самимий тарзда айтилган шу биргина сўзнинг ўзиёқ болалигидан тош қотган кўнглини бир зумда юмшатиб, йиллар давомида юрагини эзиб келган армонни кўклам туманидай тарқатиб юборди. Ўтирган жойи анча қоронғи бўлгани сабабли унинг ҳолатини ҳеч ким сезмади. Кўзларида милтиллаган ёшларини ҳам кўрмадилар.
Искандарга эса хотинининг аввал ҳам Самандарни ўғлим деб атагани учун унчалик ҳам таъсир этмади. Фақат буни чин дилидан, жуда самимий тарзда айтаётганига ич-ичидан хурсанд бўлди.
-Энди ётиб дам олинглар, вақт ҳам алламаҳал бўлиб қолди, -деб сўридан тушди.- Эртага қиладиган ишларимиз кўп.
-Самандарга қаерга жой солиб берай? -сўради Зулайҳо.
-Биз билан сўрида ётадида,ойи. Лекин овора бўлманг, ўзимиз бир амаллаймиз,-деб Одил /айратга буюрди.- Бор, кўрпаларни олиб чиқ.
-Оббо
-Бор, нега бўлмас экан. Фақат яна унча-мунча камчилигим бор. Пул бўлса чангалда шўрва, дейдилар-ку. Пулдан чўзсангиз бас, бир бозорга бориб ҳаммасини муҳайё қиламиз.
-Э қойил, жуда пухтасанда, -деб Искандар хандон отиб кулиб юборди. У хотинининг Самандар учун шунчалик жон куйдираётганидан жуда хурсанд эди.
Машинани дарвоза олдида қолдириб ҳовлига кирганларида сўрида Самандар билан Одилнинг шахмат ўйнаётганларига ва /айратнинг диққат билан ўйинни кузатаётганини кўрдилар. Бундан иккаласининг ҳам кўнгли ҳотиржам тортганди.
-Одил, аканг билан танишиб олдиингми?
-Ҳа, дада, шундай акамиз бор экану, билмай юрган эканмиз,- деди Одил Самандарга ишора қилиб. Унинг ўхшатишидан ҳаммалари кулиб юбордилар.
-Акам шахматни зўр ўйнар экан. Ҳеч ютиб бўлмаяпти,- деди /айрат завқ билан.
-Жуда яхшида. Сен зўр, мен зўр, деб эрта-ю, кеч суришиб ётардиларинг. Энди ҳолларингни кўрар экамизда,- деди Зулайҳо.
Бу мақтовлардан Самандар ўзини бирмунча нолқулай сезаётганди. Буни сезган Искандар уларни чалғитиш учун Одилга машинани гаражга киритиб қўйишин буюриб /айратдан сўради.
-Ўғлим, ошни едиларингми?
-Ҳа едик, жуда зўр бўлибди,- деди /айрат илжайиб.- Сизларга олиб қўйгандик, олиб келайми? Акамнинг маҳоратига ўзларинг баҳо берардиларинг.
-Ундай бўлса энди ошни фақат Самандарга қилдирамиз эканда,-деди Зулайҳо.
-Ҳозирча мен қарашиб тураман. Кейин Нилуфар опам , э кечирасизлар, келинойим ёрдам берадилар, -деди /айрат қитмирлиги тутиб.
Севгилисининг отини эшитишнинг ўзиёқ Самандарнинг қалбидаги нозик торларни тебратиб юборди. Ҳаяжонланиб, юраги орзиқиб кетди. Бу ҳиссиётини сездирмаслик учун ерга қаради. Буни бошқача тушинган Зулайҳо хўмрайиб қаради.
-Жуда маҳмадона бўлиб кетаяпсанда. Самандарнинг маҳоратига кейинроқ баҳо берармиз. Чунки қорнимиз тўқ. Ҳозир эса сенинг чой дамлаш маҳоратингга баҳо берайлик, -деб унинг қўлига бўш чойнакни тутқази.
Гайрат ўзларинг биласизлар, деб елкасини учириб қўйди. Машинани гаражга қўйиб келган Одил сўрига яқинлашаркан, деди:
-Холамнинг уйида зиёфат жуда қуюқ бўлганга ўхшайди. Ҳатто ошдан ҳам бош тортаяпсизлар.
-Бўлмасамчи, ҳар ҳолда қуда дейишдими, тузуккина сийлашдида,-деди Искандар.
-Дада, сизларни зиёфат учун чақирмаган бўлсалар керак? Нима гап экан?- сўради Одил.
-Э, нимасини айтасан? Худди жаҳон уруши бошланай, деб турган экан. Биз бориб томонларни яраштириб, ўзимиз учун ҳам жуда фойдали бўлган келишувга эришиб келдик.
-Дадаси, халқаро шархловчилардай ваҳима билан гапирасизда ўзиям, -деди Зулайҳо кулиб. -Мажлисларда кўп гапиришинигиз шу ерда билиниб қолдди. Тўғри, сал ғиди- биди бўлган экан. Лекин у даражада эмас. Биз кутгандай, Самандар ҳақидаги баъзи бир бемаъни гаплар уларга етиб борган экан. Шунинг учун опам, унақа йигитга қизимни бермайман, деб холанг жанжал қилибдилар. Энг қизиғи, Самандарнинг бир бегона эмас, бизнинг ўғлимиз, эканлигини билганларида бўлди. Ҳаммалари ҳангу манг бўлиб қолишди. Ўзиям жуда хурсанд бўлиб кетишди. Жаҳлдан ўзларини қўярга жой тополмай турган опам бирдан ўзгариб қолдилар. Биз боргунимизча ҳоли-жонигига қўймаган Нилуфарга айланиб- ўргулганларини кўрсаларинг эди.
Зулайҳонинг «бизнинг ўғлимиз», деганини эшитиши билан Самандарнинг кўнгли алланечук бўлиб кетди. Бўғзига бир нима тиқилгандай бўлди. Жуда бир самимий тарзда айтилган шу биргина сўзнинг ўзиёқ болалигидан тош қотган кўнглини бир зумда юмшатиб, йиллар давомида юрагини эзиб келган армонни кўклам туманидай тарқатиб юборди. Ўтирган жойи анча қоронғи бўлгани сабабли унинг ҳолатини ҳеч ким сезмади. Кўзларида милтиллаган ёшларини ҳам кўрмадилар.
Искандарга эса хотинининг аввал ҳам Самандарни ўғлим деб атагани учун унчалик ҳам таъсир этмади. Фақат буни чин дилидан, жуда самимий тарзда айтаётганига ич-ичидан хурсанд бўлди.
-Энди ётиб дам олинглар, вақт ҳам алламаҳал бўлиб қолди, -деб сўридан тушди.- Эртага қиладиган ишларимиз кўп.
-Самандарга қаерга жой солиб берай? -сўради Зулайҳо.
-Биз билан сўрида ётадида,ойи. Лекин овора бўлманг, ўзимиз бир амаллаймиз,-деб Одил /айратга буюрди.- Бор, кўрпаларни олиб чиқ.
-Оббо
❤211🔥67👍13🤨3😍2👏1
ஐ✨ღ⎠ 𝑀𝑜𝓎ç𝑒ç𝒶𝓀 ⎝ღ✨ஐ
андинг-ку, -деди Искандар кўзини йўлдан олмай.- Зулайҳо, келин оламан, деяпсан. Ахир ҳали ҳеч қандай тайёргарлигинг йўқ-ку -Бор, нега бўлмас экан. Фақат яна унча-мунча камчилигим бор. Пул бўлса чангалда шўрва, дейдилар-ку. Пулдан чўзсангиз бас, бир бозорга…
, ҳамма нарсага /айрат эканда, -деб у норози оҳангада
тўнғиллаб уйга қараб кетди.
Сокин тун. Эсаётган салқингина шабада кишига ҳузур бағишлайди. Чигирткаларнинг чириллаши-ю, узоқ-яқинда эринибгина ҳуриб қўйётган кучукларнинг овозигина эшитилади. Ётишганларига анча вақт бўлганига қарамай Самандарнинг кўзига уйқу келмасди. Укалари аллақачон уйқуга кетишган. Уларнинг пишиллаб ухлашлари ҳавасини келтирарди. Юрагида жўш ураётган туғёнлар кўзини юмишига, ором олишига имкон бермасди. Юлдузли осмонга термулганича бугунги кун воқеаларини кўз олдидан ўтказа бошлади.
Эрталаб ўрнидан тураркан, кун шундай ўтишини ҳаёлига ҳам келтирмаганди. Дадаси уйга бошлаб келаркан, бугун ҳаётимда энг бахтли кун, деди. Самандар учунчи? Бахтли кун эмасми? Бахтли бўлганда ҳам дадасидан ўн чандон ортиқроқ-ку! Негаки, эсини танигандан бери биринчи марта «дада», деган сўзни тилига олди.Бирнчи марта «ўғлим»,деган сўзни эшитди. Фақат ўз дадасидан эмас, дегона бир аёлдан ҳам.
«Нима деяпман ўзи, -деб ўзидан ўзи уялиб кетди. -Ахир «болам», деб бағрини очган аёл мен учун бегона бўладими? Нега уни «бегона» деяпман? Бу кўрнамаклик эмасми? Ундан ҳам баттарроқ бўлса керак? Биринчи кунданоқ мен жуда-жуда муштоқ бўлган, кўнглимга армон солиб келаётган, биргина илинж бўлиб қолаётга оналик меҳрини берди-ку! Энди у менинг онам!!! Туққан онамдан ҳам азизроқ, қимматлироқ!»
Икки аёл- ўз онаси билан Зулайҳони ҳаёлан солиштирди. Улар ўртасида жуда катта тафовут борлигини пайқади. Ҳаётга, оилага, фарзандларига бўлган муносабатларида кескин фарқ борлигини, уларни ҳатто бир ўринга қўйиб, бир хил ном билан аташ мумкин эмаслигини англади. Ҳозир бир нарсага тушунди. Ҳамма аёл ҳам она бўлавермас экан. Қалбига оналик меҳрини сиғдиролмас эканлар. Унинг онаси-чи? Умуман, уни она, деб бўладими? Йўқ албатта. Айш-ишратга, ўйин-кулгуга кўпроқ мойил бўлган қалбида бундай инсоний туйғулар учун жой етмаган эди.
Кўз олдида Нилуфарнинг латиф чеҳраси намоён бўлиб, қалбини ажиб бир ҳис эгаллади. Майингина жилмайиб, мени ҳам эслаяпсизми, деётгандай эди. Ўйламай бўладими? Ахир унинг бор қувончи, қалб ардоғи эмасми? Борлиғи, ҳаётга , бахтли келажакка бўлган сўнгги ишончи эмасмиди? Энг оғир дамларда ҳамдам, ҳамроҳ бўлган, қалбида инсоний туйғуларнинг ўчмаслигига биргина Нилуфар сабабчи бўлмаганимиди? Бу янгиликни қандай қабул қилди экан? Албатта жуда хурсанд бўлгандир? Шу воқеа сабаб бўлиб бирга бўлишларига имкон туғилгани учунгина эмас. Ҳозир нима қилаяпти экан? Ширингина уйқудами ёки бедорми? Ажиб тушлар қанотида, чексиз олам бўйлаб сайр этаяпдими ёки турли ҳис-туйғулар исканжасида қолиб тўлғонаяптими?
«Эҳ, қани энди тезроқ тонг ота қолса»…
(Давоми бор)
тўнғиллаб уйга қараб кетди.
Сокин тун. Эсаётган салқингина шабада кишига ҳузур бағишлайди. Чигирткаларнинг чириллаши-ю, узоқ-яқинда эринибгина ҳуриб қўйётган кучукларнинг овозигина эшитилади. Ётишганларига анча вақт бўлганига қарамай Самандарнинг кўзига уйқу келмасди. Укалари аллақачон уйқуга кетишган. Уларнинг пишиллаб ухлашлари ҳавасини келтирарди. Юрагида жўш ураётган туғёнлар кўзини юмишига, ором олишига имкон бермасди. Юлдузли осмонга термулганича бугунги кун воқеаларини кўз олдидан ўтказа бошлади.
Эрталаб ўрнидан тураркан, кун шундай ўтишини ҳаёлига ҳам келтирмаганди. Дадаси уйга бошлаб келаркан, бугун ҳаётимда энг бахтли кун, деди. Самандар учунчи? Бахтли кун эмасми? Бахтли бўлганда ҳам дадасидан ўн чандон ортиқроқ-ку! Негаки, эсини танигандан бери биринчи марта «дада», деган сўзни тилига олди.Бирнчи марта «ўғлим»,деган сўзни эшитди. Фақат ўз дадасидан эмас, дегона бир аёлдан ҳам.
«Нима деяпман ўзи, -деб ўзидан ўзи уялиб кетди. -Ахир «болам», деб бағрини очган аёл мен учун бегона бўладими? Нега уни «бегона» деяпман? Бу кўрнамаклик эмасми? Ундан ҳам баттарроқ бўлса керак? Биринчи кунданоқ мен жуда-жуда муштоқ бўлган, кўнглимга армон солиб келаётган, биргина илинж бўлиб қолаётга оналик меҳрини берди-ку! Энди у менинг онам!!! Туққан онамдан ҳам азизроқ, қимматлироқ!»
Икки аёл- ўз онаси билан Зулайҳони ҳаёлан солиштирди. Улар ўртасида жуда катта тафовут борлигини пайқади. Ҳаётга, оилага, фарзандларига бўлган муносабатларида кескин фарқ борлигини, уларни ҳатто бир ўринга қўйиб, бир хил ном билан аташ мумкин эмаслигини англади. Ҳозир бир нарсага тушунди. Ҳамма аёл ҳам она бўлавермас экан. Қалбига оналик меҳрини сиғдиролмас эканлар. Унинг онаси-чи? Умуман, уни она, деб бўладими? Йўқ албатта. Айш-ишратга, ўйин-кулгуга кўпроқ мойил бўлган қалбида бундай инсоний туйғулар учун жой етмаган эди.
Кўз олдида Нилуфарнинг латиф чеҳраси намоён бўлиб, қалбини ажиб бир ҳис эгаллади. Майингина жилмайиб, мени ҳам эслаяпсизми, деётгандай эди. Ўйламай бўладими? Ахир унинг бор қувончи, қалб ардоғи эмасми? Борлиғи, ҳаётга , бахтли келажакка бўлган сўнгги ишончи эмасмиди? Энг оғир дамларда ҳамдам, ҳамроҳ бўлган, қалбида инсоний туйғуларнинг ўчмаслигига биргина Нилуфар сабабчи бўлмаганимиди? Бу янгиликни қандай қабул қилди экан? Албатта жуда хурсанд бўлгандир? Шу воқеа сабаб бўлиб бирга бўлишларига имкон туғилгани учунгина эмас. Ҳозир нима қилаяпти экан? Ширингина уйқудами ёки бедорми? Ажиб тушлар қанотида, чексиз олам бўйлаб сайр этаяпдими ёки турли ҳис-туйғулар исканжасида қолиб тўлғонаяптими?
«Эҳ, қани энди тезроқ тонг ота қолса»…
(Давоми бор)
❤144🔥53👏25✍11👍8😍3🌚3
• 4 соат яшаш учун 8 соат ишлайсан;
• бир кун дам олиш учун 6 кун ишлайсан;
• 15 дақиқа овқатланиш учун 8 соат ишлайсан;
• 5 соат ухлаш учун 8 соат ишлайсан;
• бир ой таътилга чиқиш учун йил бўйи ишлайсан;
• қариганда нафақага чиқиш учун бутун умр ишлайсан...
Охирги нафасинг ҳақида ўйла! Алал-оқибат бу дунёнинг қадрсиз эканлигини англаб етасан! Биз моддий ва ижтимоий қулликка ўрганиб қолганмиз. Ҳаёт қисқа саёҳат. Уни яшаб ўт!
• бир кун дам олиш учун 6 кун ишлайсан;
• 15 дақиқа овқатланиш учун 8 соат ишлайсан;
• 5 соат ухлаш учун 8 соат ишлайсан;
• бир ой таътилга чиқиш учун йил бўйи ишлайсан;
• қариганда нафақага чиқиш учун бутун умр ишлайсан...
Охирги нафасинг ҳақида ўйла! Алал-оқибат бу дунёнинг қадрсиз эканлигини англаб етасан! Биз моддий ва ижтимоий қулликка ўрганиб қолганмиз. Ҳаёт қисқа саёҳат. Уни яшаб ўт!
👏22😢10🔥6❤5🤨3
Ойнинг ўн беши. 15-қисм
Нонушта маҳали Самандар ўзини бирмунча ноқулай ҳис қилаётганди. Чунки бундай нонушта қилишга ўрганмаганди. Иштаҳасизлик билан ҳувиллаган уйда нонушта қиларди. Уни ич, буни е, дейдиганлари бўлмасди. Баъзан нонуштага ҳафсала ҳам қилмасди. Ҳозир эса дадаси сариёғдан суртиб ейишга ундаса, Зулайҳо қаймоқни янада яқинроқ суриб қўяди. Одил нон ушатиб қўйса, /айрат чой қуйиб узатади.
Зулайҳонинг гапи уни ноҳуш ҳаёлдан чалғитиб қўйди.
-Самандар, никоҳдан ўтиш учун ариза берганмидиларинг?
-Йўқ ҳали,- деб Самандар бош чайқади.
-Дадаси, сиз тўй кунини белгилашга шошилаяпсиз-у, булар ҳали ариза ҳам беришмабди. Бир ой олдин ариза беришмаса кейин овора қилишади.
-Ие, ҳалигача ариза бермай нима қилиб юрибсизлар?- деди Искандар..- Вақтни ўтказмай тезроқ ариза беринглар. Тўйни августнинг бошларида қиламиз. Ундан кейин яна бир гап. Ишдан чиққанингдан сўнг укаларингни олиб нарса- буюмларингни ҳам олиб кел.
Самандар, хўп, деб ишга боришдан олдин уйига ҳам кириб ўтиши кераклигини айтиб туришга изн сўради. Искандарнинг ўзи ҳам ишга шошилаётгани учун рухсат, бериб ўрнидан турди.
Шошилшининг сабаби эса бутунлай бошқа эди. Бошқа баҳона тополмай шундай деганди. Тезроқ Нилуфарни кўриш, юрагига сиғмаётган қувончу шодлиларини у билан баҳам кўриш иштиёқида эди.
«Ҳали анча эрта. Нилуфар ишга келмаган бўлса керак», деб ўйлаб секинроқ юриша ҳаракат қилди. Ҳаяжонини босиб, ўзини қўлга олишга ҳарчанд уринмасин, уддасидан чиқолмасди. Оёқлари ўзига бўйсинмас, қалби Нилуфар томон бесабр талпинаётганди. Завод кўчасига бурилиши билан юраги қинидан чиқиб кетаёзди. Йўл четида Ниулуфар турарди. Унга яқинлдашган сари биринчи марта маъшуқаси билан учрашувга бораётган ошиқдай ҳаяжони ортиб борарди. Нилуфарнинг ҳам кўзларида ўт чақнаб кетгандай бўлди.
-Нега бу ерда турибсиз? -сўради қизнинг қўлини авайлабгина қисаркан.
-Сизни кутаётгандим, -деди Нилуфар табассум билан.
-Бу ёқдан келишимни қаёқдан билдингиз? Ахир уйим у томонда-ку.
-Мени ҳеч нимадан ҳабари йўқ, деб ўйламанг. Энди уйингиз бу томонда, -деб Нилуфар Самандар келган томонни кўрсатди. Иккаласи бараварига кулиб юбордилар. -Дадангизни топибсиз, табриклайман. Хурсандмисиз?
-Раҳмат. Лекин хурсандлигимнинг сабаби фақат дадамни топганим эмас.
Бу билан у нима демоқчи эканлини Нилуфар тушунди. Лекин ҳаяжондан гапиришга тили ожиз эди. Самандарнинг аҳволи уникидан қолишмасди. Бир- бирларига тикилганларча сўзсиз туриб қолишди. Айтадиган гаплари жуда- жуда кўп эди. Туни билан ухламай айтадиган гапларини қайта-қайта ўйлаб, ҳаёлларида пишитиб олгандилар. Мана энди учрашганларида эса тиллари лол эди. Севишган қалблари бир-бирига талпинаяпти. Кўзлар интиқ. Бунинг ҳеч қандай ғайритабиийлик жойи йўқ. Зероки, севишганлар учун тилсиз сўзлашиш қийин эмас. Улар ўз ҳис-туйғуларини нигоҳлари билан етказа оладилар. Севганининг кўзига қаришиданоқ унинг нима демоқчи эканлигини билиб олади.
-Кўзларингиз қизарибдими? Яхши ухлай олмадингизми ёки йиғладингизми? –деб биринчи бўлиб ўзига келган Самандар сўради.
-Топдингиз. Йиғладим, яхши ухлай олмадим ҳам.
-Нима учун?-деб Самадар ташвишланиб сўради.
Нилуфар бошини кўтариб қаради. Унинг нигоҳида наҳотки шуни ҳам билолмадингиз, деган савол бор эди.
-Аввал сизни йўқотиб қўйишим мумкинлигидан қўрқиб йиғладим,- деди Нилуфар анчадан кейин юзлари лов-лов ёниб.- Кейин эса сизни ҳеч қачон йўқотмаслигимга ишонганим учун севинганимдан йиғладим. Яхши ухлай олмаганимнин сабабини эса ўзинигз тушуниб олинг.
Қизнинг майин, ёқимли овози ва гапларидаги ўзгача мазмун Самандарнинг қалбидаги ишқ ўтининг янгидан авж олишига ва вужудини қамраб олишига сабаб бўлди. Буни сездириб қўймаслик учун ҳазиллашиб деди.
-Аёл зоти шуда. Ҳафа бўлсаям йиғлайди, хурсанд бўлса ҳам.
-Ўзингизнинг ҳам кам ухлаганингиз билиниб турибди-ку. Сабабини билсам бўладими? деди Нилуфар аразлагандай бўлиб.
-Тўғри топдингиз. Сабаби, сизни ўйлаб ухлай олмадим,-деб Самандар ўзи билмаган ҳолда янада яқинроқ келди.- Демак иккаламизнинг ҳам бошимизга бир ҳил савдо тушибди. Лекин бу кўпга бормайди. Дадам, тўй августнинг бошларида бўлади, дедилар .Ундан кейин бунақа «қийналиш»лар бўлмайди.
Нилуфар қизариниб ерга қаради. Шун
Нонушта маҳали Самандар ўзини бирмунча ноқулай ҳис қилаётганди. Чунки бундай нонушта қилишга ўрганмаганди. Иштаҳасизлик билан ҳувиллаган уйда нонушта қиларди. Уни ич, буни е, дейдиганлари бўлмасди. Баъзан нонуштага ҳафсала ҳам қилмасди. Ҳозир эса дадаси сариёғдан суртиб ейишга ундаса, Зулайҳо қаймоқни янада яқинроқ суриб қўяди. Одил нон ушатиб қўйса, /айрат чой қуйиб узатади.
Зулайҳонинг гапи уни ноҳуш ҳаёлдан чалғитиб қўйди.
-Самандар, никоҳдан ўтиш учун ариза берганмидиларинг?
-Йўқ ҳали,- деб Самандар бош чайқади.
-Дадаси, сиз тўй кунини белгилашга шошилаяпсиз-у, булар ҳали ариза ҳам беришмабди. Бир ой олдин ариза беришмаса кейин овора қилишади.
-Ие, ҳалигача ариза бермай нима қилиб юрибсизлар?- деди Искандар..- Вақтни ўтказмай тезроқ ариза беринглар. Тўйни августнинг бошларида қиламиз. Ундан кейин яна бир гап. Ишдан чиққанингдан сўнг укаларингни олиб нарса- буюмларингни ҳам олиб кел.
Самандар, хўп, деб ишга боришдан олдин уйига ҳам кириб ўтиши кераклигини айтиб туришга изн сўради. Искандарнинг ўзи ҳам ишга шошилаётгани учун рухсат, бериб ўрнидан турди.
Шошилшининг сабаби эса бутунлай бошқа эди. Бошқа баҳона тополмай шундай деганди. Тезроқ Нилуфарни кўриш, юрагига сиғмаётган қувончу шодлиларини у билан баҳам кўриш иштиёқида эди.
«Ҳали анча эрта. Нилуфар ишга келмаган бўлса керак», деб ўйлаб секинроқ юриша ҳаракат қилди. Ҳаяжонини босиб, ўзини қўлга олишга ҳарчанд уринмасин, уддасидан чиқолмасди. Оёқлари ўзига бўйсинмас, қалби Нилуфар томон бесабр талпинаётганди. Завод кўчасига бурилиши билан юраги қинидан чиқиб кетаёзди. Йўл четида Ниулуфар турарди. Унга яқинлдашган сари биринчи марта маъшуқаси билан учрашувга бораётган ошиқдай ҳаяжони ортиб борарди. Нилуфарнинг ҳам кўзларида ўт чақнаб кетгандай бўлди.
-Нега бу ерда турибсиз? -сўради қизнинг қўлини авайлабгина қисаркан.
-Сизни кутаётгандим, -деди Нилуфар табассум билан.
-Бу ёқдан келишимни қаёқдан билдингиз? Ахир уйим у томонда-ку.
-Мени ҳеч нимадан ҳабари йўқ, деб ўйламанг. Энди уйингиз бу томонда, -деб Нилуфар Самандар келган томонни кўрсатди. Иккаласи бараварига кулиб юбордилар. -Дадангизни топибсиз, табриклайман. Хурсандмисиз?
-Раҳмат. Лекин хурсандлигимнинг сабаби фақат дадамни топганим эмас.
Бу билан у нима демоқчи эканлини Нилуфар тушунди. Лекин ҳаяжондан гапиришга тили ожиз эди. Самандарнинг аҳволи уникидан қолишмасди. Бир- бирларига тикилганларча сўзсиз туриб қолишди. Айтадиган гаплари жуда- жуда кўп эди. Туни билан ухламай айтадиган гапларини қайта-қайта ўйлаб, ҳаёлларида пишитиб олгандилар. Мана энди учрашганларида эса тиллари лол эди. Севишган қалблари бир-бирига талпинаяпти. Кўзлар интиқ. Бунинг ҳеч қандай ғайритабиийлик жойи йўқ. Зероки, севишганлар учун тилсиз сўзлашиш қийин эмас. Улар ўз ҳис-туйғуларини нигоҳлари билан етказа оладилар. Севганининг кўзига қаришиданоқ унинг нима демоқчи эканлигини билиб олади.
-Кўзларингиз қизарибдими? Яхши ухлай олмадингизми ёки йиғладингизми? –деб биринчи бўлиб ўзига келган Самандар сўради.
-Топдингиз. Йиғладим, яхши ухлай олмадим ҳам.
-Нима учун?-деб Самадар ташвишланиб сўради.
Нилуфар бошини кўтариб қаради. Унинг нигоҳида наҳотки шуни ҳам билолмадингиз, деган савол бор эди.
-Аввал сизни йўқотиб қўйишим мумкинлигидан қўрқиб йиғладим,- деди Нилуфар анчадан кейин юзлари лов-лов ёниб.- Кейин эса сизни ҳеч қачон йўқотмаслигимга ишонганим учун севинганимдан йиғладим. Яхши ухлай олмаганимнин сабабини эса ўзинигз тушуниб олинг.
Қизнинг майин, ёқимли овози ва гапларидаги ўзгача мазмун Самандарнинг қалбидаги ишқ ўтининг янгидан авж олишига ва вужудини қамраб олишига сабаб бўлди. Буни сездириб қўймаслик учун ҳазиллашиб деди.
-Аёл зоти шуда. Ҳафа бўлсаям йиғлайди, хурсанд бўлса ҳам.
-Ўзингизнинг ҳам кам ухлаганингиз билиниб турибди-ку. Сабабини билсам бўладими? деди Нилуфар аразлагандай бўлиб.
-Тўғри топдингиз. Сабаби, сизни ўйлаб ухлай олмадим,-деб Самандар ўзи билмаган ҳолда янада яқинроқ келди.- Демак иккаламизнинг ҳам бошимизга бир ҳил савдо тушибди. Лекин бу кўпга бормайди. Дадам, тўй августнинг бошларида бўлади, дедилар .Ундан кейин бунақа «қийналиш»лар бўлмайди.
Нилуфар қизариниб ерга қаради. Шун
❤204👏36👍19😇13🔥10😍4🙈4