🔥IJARA HAYOTLAR 🔥 asari ham sotuvda!
Bugundan Ramazon aksiyasi.
Yani hikoya narxi endi 10.000 soʻm.
Toʻliq tugallangan holatda yopiq kanalda oʻqishingiz mumkin!
Murojaat uchun @A_lixan
ஐ✨ღ⎠ 𝑀𝑜𝓎ç𝑒ç𝒶𝓀 ⎝ღ✨ஐ
Bugundan Ramazon aksiyasi.
Yani hikoya narxi endi 10.000 soʻm.
Toʻliq tugallangan holatda yopiq kanalda oʻqishingiz mumkin!
Murojaat uchun @A_lixan
ஐ✨ღ⎠ 𝑀𝑜𝓎ç𝑒ç𝒶𝓀 ⎝ღ✨ஐ
❤14
ஐ✨ღ⎠ 𝑀𝑜𝓎ç𝑒ç𝒶𝓀 ⎝ღ✨ஐ
Шундан кейин ноилож бу ҳақда «Билдиришнома» ёзишга мажбур бўлди. Ҳаммалари имзо чекишгач, безовта қилганлари учун узр сўраб чиқиб кетишди. -Товба ҳеч ҳаёлга келмаган ишлар бўлдида,-деди Баҳодир таажжубланганини яширмай.- Самандар акани ўғирликда гумон қилишибди.…
кутиб индамай туришарди.
Самандарнинг юзида улар кутган ўзгариш содир бўлмади. Шундай бўлишини олдиндан билгани учун совуққонлик билан кутиб олгандай эди. Лекин бу фақат ташқаридан қараганда шундай эди. Қалбида зўр туғён бош кўтараётганди. Шу туфали ҳам сўзлашга тили ожиз, нималар содир бўлаётганини билолмагандай эди. «Дадамни учратиб қолсам нима қиламан», деб ўзига кўп марталаб савол берган, лекин жавобини топишга қийналганди. Мана, эсини танибдики, «дада» деган сўзни тилига олмаган. Тенгдошларидан бу сўзни эшитганида юраги эзилиб кетарди. «Менинг дадам ундай, менинг дадам бундай» деб фахрланганларида ўзини қўйгани жой тополмай қоларди. Олиб берган нарсаларини кўрсатиб мақтанганларида ҳам шу аҳволга тушарди. Ҳаддан ташқари алам ўтганида кўз ёшларини оқизганича дардини ичига ютиб кетаверарди. Буларнинг ҳаммаси ортда қолди. Энди дадасининг ҳимоясига муҳтож эмас. Лекин меҳрига зор-ку. Аммо шу кунгача бўлган ҳаётини кўз олдидан ўтказар экан, барча хўрликлар, тахқирланишларига ва бошқа чеккан азоблари учуун дадасини айбдор, деб ҳисоблаётган эди. Ҳудди шу ҳозирнинг ўзидаёқ дадасининг бағрига отишига тўсқинлик қилаётганди.
-Бошингга тушган кўргуликларди менинг ҳам айбим бор,- деди Искандар унинг кўнглида кечаётганларни илғагандай. -Биламан, мендан ҳафасан. Балки нафратланаётгандирсан. Бунга тўла ҳаққинг бор, деб ҳисоблайман. Агар кечиролсанг кечир . Кечиромасанг… Фақат сендан илтимос, таъна қилма. Қилган ҳатоларимни юзимга солма. Менга ҳам осон бўлгани йўқ. Ўзимга қолса асло бундай қилмаган бўлардим…
-Самандар, аралашганим учун аччиғинг чиқмасин-у, ҳар ҳолда ёшим каттароқ,-деди Собиржон.- Бўлиб ўтган ишларда дадангнинг айби бўлса ҳам уни айблашинг яхши эмас. Бундай бўлишини сираям хохламаган бўлса керак. Тўғри, энди сен ёш эмассан. Ўз ҳаётингни ўзинг йўлга қўя олишинг мумкин. Лекин барибир ота керак. Унинг меҳрига муҳтож бўласан. Бу гапимни ҳамма вақт ёдингда тут.
Искандарнинг кўзларида билинар- билинмас ёш пайдо бўлганини Самандар илғаб қолди. Бундан унинг кўнгли алланенчук бўлиб кетди. Ҳозирги ҳатти-ҳаракати, кўнглидан кечган нохуш фикрлар учун ўзидан ўзи нафратланиб кетди. Бир сўз айтмай дадасининг бағрига ўзини ташлади. Искандар ҳам индамайгина маҳкам қучоқлади. Қалблари беҳад тўлқинланиб кетган ота-бола худди борлиқни унутгандай анча вақт сўзсиз туриб қолишди. Биринчи бўлиб Самандар ўзига келди.
-Дада, ундай деманг. Сизни ҳечам айблаётганим йўқ. Тақдирим шу бўлса нимаям қилардим.
-Дада деяпсанми? Мен бунга арзийманми? ,-деди Искандар энтикиб.
-Арзийсиз, дада, арзийсиз, - деди Самандар ҳам ҳаяжонланиб.
Ота-болаларнинг бу ҳаяжонли учрашувидан таъсирланган Баҳодир завқланиб қараб турар. Собиржоннинг қараши ўзгача эди. Искандар икки қўли билан ўғлининг чаккасидан тутиб кўзларига меҳр билан термилди.
-Гапнинг тўғри, ўғлим, тақдирдан қочиб қутула олмайсан. Аммо ўзгалар сабаб бўлиб
бошингга шундай кунлар тушса, тақдирирнгда шундай ўзгаришлар содир бўлса кишига алам қилар эканда,-деди Искандар ўғлини бағридан бўшатиб, елкасидан қучди.- Қара-я, ота-бола бир йилдан бери бирга ишлаб, бир-биримизни танимабмиз. Агар Нилуфар сабаб бўлмаганда кейин ҳам шундай юраверардик. Ойинг сени бобонгнинг фамилиясига ўтказган эканда.
-Лекин паспортимда Искандар ўғли, деган ёзув турибди. Уни ўзгартиролгани йўқ,- деди Самандар маъюс жилмайиб.
Искандар завқланиб кетиб ўғлининг елкасидан қаттиқроқ қучди. Шу пайт пилдираб кириб келган Дилноза, дада, сизни ойим чақираяпди, деди. Баходир узр сўраб чиқиб кетди. Бу ерда энди ўзини ортиқча деб билган Собиржон ҳам иши борлигини айтиб унинг орқасидан чиқиб кетди.
-Қамалганимни қаёқдан билдингиз?- деб сўради Самандар диванга ўтиришгач.- Буни Нилуфардан бошқа ҳеч ким билмасди-ку.
-Адашаяпсан, Самандар, ундан бошқа биладиган ҳам бор экан, -деди Искандар.- Жавлонбековнинг Миркомил, деган қайниси билар эканда. Ўша келиб менга айтди. Кейин фотиҳани бузишга ҳам ундаган эди.
-Ким?! Миркомил, дедингизми?- деди Самандар тўсатдан афти-ангори ўзгариб.
-Ҳа, сен уни танийсанми?
-Таниганда-чи,- деди Самандар нафратдан кўзлари қисилиб.- У аблаҳ Шаходатни йўлдан урганди. Менинг ҳам қамалишимга асосан ўша сабабчи бўлганди.
-Би
Самандарнинг юзида улар кутган ўзгариш содир бўлмади. Шундай бўлишини олдиндан билгани учун совуққонлик билан кутиб олгандай эди. Лекин бу фақат ташқаридан қараганда шундай эди. Қалбида зўр туғён бош кўтараётганди. Шу туфали ҳам сўзлашга тили ожиз, нималар содир бўлаётганини билолмагандай эди. «Дадамни учратиб қолсам нима қиламан», деб ўзига кўп марталаб савол берган, лекин жавобини топишга қийналганди. Мана, эсини танибдики, «дада» деган сўзни тилига олмаган. Тенгдошларидан бу сўзни эшитганида юраги эзилиб кетарди. «Менинг дадам ундай, менинг дадам бундай» деб фахрланганларида ўзини қўйгани жой тополмай қоларди. Олиб берган нарсаларини кўрсатиб мақтанганларида ҳам шу аҳволга тушарди. Ҳаддан ташқари алам ўтганида кўз ёшларини оқизганича дардини ичига ютиб кетаверарди. Буларнинг ҳаммаси ортда қолди. Энди дадасининг ҳимоясига муҳтож эмас. Лекин меҳрига зор-ку. Аммо шу кунгача бўлган ҳаётини кўз олдидан ўтказар экан, барча хўрликлар, тахқирланишларига ва бошқа чеккан азоблари учуун дадасини айбдор, деб ҳисоблаётган эди. Ҳудди шу ҳозирнинг ўзидаёқ дадасининг бағрига отишига тўсқинлик қилаётганди.
-Бошингга тушган кўргуликларди менинг ҳам айбим бор,- деди Искандар унинг кўнглида кечаётганларни илғагандай. -Биламан, мендан ҳафасан. Балки нафратланаётгандирсан. Бунга тўла ҳаққинг бор, деб ҳисоблайман. Агар кечиролсанг кечир . Кечиромасанг… Фақат сендан илтимос, таъна қилма. Қилган ҳатоларимни юзимга солма. Менга ҳам осон бўлгани йўқ. Ўзимга қолса асло бундай қилмаган бўлардим…
-Самандар, аралашганим учун аччиғинг чиқмасин-у, ҳар ҳолда ёшим каттароқ,-деди Собиржон.- Бўлиб ўтган ишларда дадангнинг айби бўлса ҳам уни айблашинг яхши эмас. Бундай бўлишини сираям хохламаган бўлса керак. Тўғри, энди сен ёш эмассан. Ўз ҳаётингни ўзинг йўлга қўя олишинг мумкин. Лекин барибир ота керак. Унинг меҳрига муҳтож бўласан. Бу гапимни ҳамма вақт ёдингда тут.
Искандарнинг кўзларида билинар- билинмас ёш пайдо бўлганини Самандар илғаб қолди. Бундан унинг кўнгли алланенчук бўлиб кетди. Ҳозирги ҳатти-ҳаракати, кўнглидан кечган нохуш фикрлар учун ўзидан ўзи нафратланиб кетди. Бир сўз айтмай дадасининг бағрига ўзини ташлади. Искандар ҳам индамайгина маҳкам қучоқлади. Қалблари беҳад тўлқинланиб кетган ота-бола худди борлиқни унутгандай анча вақт сўзсиз туриб қолишди. Биринчи бўлиб Самандар ўзига келди.
-Дада, ундай деманг. Сизни ҳечам айблаётганим йўқ. Тақдирим шу бўлса нимаям қилардим.
-Дада деяпсанми? Мен бунга арзийманми? ,-деди Искандар энтикиб.
-Арзийсиз, дада, арзийсиз, - деди Самандар ҳам ҳаяжонланиб.
Ота-болаларнинг бу ҳаяжонли учрашувидан таъсирланган Баҳодир завқланиб қараб турар. Собиржоннинг қараши ўзгача эди. Искандар икки қўли билан ўғлининг чаккасидан тутиб кўзларига меҳр билан термилди.
-Гапнинг тўғри, ўғлим, тақдирдан қочиб қутула олмайсан. Аммо ўзгалар сабаб бўлиб
бошингга шундай кунлар тушса, тақдирирнгда шундай ўзгаришлар содир бўлса кишига алам қилар эканда,-деди Искандар ўғлини бағридан бўшатиб, елкасидан қучди.- Қара-я, ота-бола бир йилдан бери бирга ишлаб, бир-биримизни танимабмиз. Агар Нилуфар сабаб бўлмаганда кейин ҳам шундай юраверардик. Ойинг сени бобонгнинг фамилиясига ўтказган эканда.
-Лекин паспортимда Искандар ўғли, деган ёзув турибди. Уни ўзгартиролгани йўқ,- деди Самандар маъюс жилмайиб.
Искандар завқланиб кетиб ўғлининг елкасидан қаттиқроқ қучди. Шу пайт пилдираб кириб келган Дилноза, дада, сизни ойим чақираяпди, деди. Баходир узр сўраб чиқиб кетди. Бу ерда энди ўзини ортиқча деб билган Собиржон ҳам иши борлигини айтиб унинг орқасидан чиқиб кетди.
-Қамалганимни қаёқдан билдингиз?- деб сўради Самандар диванга ўтиришгач.- Буни Нилуфардан бошқа ҳеч ким билмасди-ку.
-Адашаяпсан, Самандар, ундан бошқа биладиган ҳам бор экан, -деди Искандар.- Жавлонбековнинг Миркомил, деган қайниси билар эканда. Ўша келиб менга айтди. Кейин фотиҳани бузишга ҳам ундаган эди.
-Ким?! Миркомил, дедингизми?- деди Самандар тўсатдан афти-ангори ўзгариб.
-Ҳа, сен уни танийсанми?
-Таниганда-чи,- деди Самандар нафратдан кўзлари қисилиб.- У аблаҳ Шаходатни йўлдан урганди. Менинг ҳам қамалишимга асосан ўша сабабчи бўлганди.
-Би
❤177👏65🔥49😢30😨3👍2🌚2
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
Хой сиз
Ха ха айнан сиз. 🫵
❤️Шундай кун келсин-ки ўзингиздан ортириб йилига беминнат минглаб ▶️мухтож оилаларга ёрдам берадиган сахий бойлардан бўлинг.. 💚🤲😘
Яхшиям борсиз...
Юбориб қўйинг..! 🌹
Ха ха айнан сиз. 🫵
❤️Шундай кун келсин-ки ўзингиздан ортириб йилига беминнат минглаб ▶️мухтож оилаларга ёрдам берадиган сахий бойлардан бўлинг.. 💚🤲😘
Яхшиям борсиз...
Юбориб қўйинг..! 🌹
😍17❤9👏7🕊1
лганимда у ярамас билан бошқача гаплашардим, -деди Искандар кўзларидан ўт чақнаб.-Лекин у бундай қилишга ҳам арзимайди. Хуллас, у кетгандай кейин Нилуфарни чақириб, шундай гаплар эшитдим, ростми, деб сўрадим. У, рост, лекин сени тухмат билан қаматишганларини айтиб, бошингдан ўтганлирининг ҳаммасини гапириб берди. Шунда Самандар менинг ўғлим эмасмикан, деган шубҳа пайдо бўлди. Сен билан ўша куни гаплашганимдан кейин тўла ишонч ҳосил қилдим. Лекин сенга «дадангман», дейишга юрагим дов бермади.
-Демак Миркомил ўзи истамаган ҳолда бизга яхшилик илиб қўйибдида,-деди Самандар. Дадасининг ҳайрон бўлганини кўриб тушунтирди.- Ахир у келиб ўша гапларни айтмаганида мен ҳақимда бунчалик сўраб-суриштирмаган бўлардингиз. Шундай бўлгач, мени ўғлингиз эканлигимни қаёқдан ҳам билардингиз?
-Тўғри, лекин унинг бу яхшилиги учун раҳмат айтолмаймиз Нега бизни ташлаб кетдингиз, нега бирор марта ҳам ҳабар олмадингиз, деб сўрамоқчи бўлаяпсан, шундайми?- деди Искандар. Самандар нимадир демоқчи бўлганида қўл ишораси билан уни тўхтатди.- Ҳозир ҳаммасини гапириб бераман. Институтни битириб йўлланма билан ишга бордим. Аслида бир-икки йил ишлаб, кейин қайтиб кетмоқчи эдим. Лекин ойинг билан танишувим бу режамни ўзгартириб юборди. Уни яхши кўриб қолдим. Совчи қўйганимда, шу қишлоқда қолсангиз розиман
дадамнинг ёлғиз ўзини ташлаб кетолмайман, деб шарт қўйди. Мен ҳеч иккиланмай бу шартига рози бўлдим. Шундан кейин тўйимиз бўлди. Биз жуда бахтли эдик. Афсуски бу узоққа бормади. Бир неча йил ўтгандан кейин ойинг ҳақида қишилоқда ҳар хил миш-мишлар тарқала бошлади. Менга ҳасад қилганларнинг иғвоси бўлса керак, деб аввалига бунга аҳамият бермадим. Қолаверса, мен ойингга ишонардим. Унинг ҳиёнат қилиши мумкинлигини ҳаёлимга ҳам келтиролмасдим. Аммо бир куни…
Мен бошқаларга ўхшаб жанжал-тўпалон қилмасдан уйдан чиқиб кетдим. Уни қанчалик яхши кўрмайин, ҳиёнатини кечиролмасдим. Сен билан синглингдан аввалига тез-тез ҳабар олиб турдим. Лекин ойинг жон-жаҳти билаг тўсқинлик қиларди. Ажралишимизга ўзи сабабчи бўлса ҳам шу йўл билан мендан аламини олмоқчи эди, шекилли. Кейинроқ сен холангникига кетибсан. Шаҳодатни эса ойинг қайсидир интернатга жойлаштирибди. Афсуски мен қанчалик харакат қилсам ҳам буларни билолмадим. Ойинг айтишни истамади. Бу гапларни ойингни ёмонлаш учун айтаётганим йўқ. Ростлигига қасам ичишим мумкин.
Холангникидан қайтиб келиб, Билим юртида ўқиётганингда мен бошқа вилоятда ишлар эдим. Шунинг учун ҳам бизлар учрашолмаганмиз. Қамалганингни эшитиб жуда қайғурдим. Бундан икки -уч йил олдин ҳамқишлоқларинг Турдиали акани кўриб қолдим. У, «Самандар қамоқдан чиққанидан кейин қишлоққа қайтиб келгани йўқ, ҳозир қаердалигини ҳам билмайман», деди. Шундай қилиб, сени излаб топишга бўлган барча уринишларим беҳуда кетди. Чорасизлигимдан жуда ўкинардим. Сен эса шундоққина ёнгинамда экансан.
Самандар ҳозирги эшитганларидан қаттиқ таъсирларланган эди. Шу пайтгача дадаси ҳақида ноҳуш ўй- ҳаёлларга боргани учун уялиб кетди.
-Охирги учрашганимиз эсингдами?-деб сўради Искандар орадаги ўнғайсизликни бартараф қилиш учун.
-Аниқ эмаску, лекин мактабга бормаслигим эсимда,- деди Самандар.
-Мендан пул олганинг учун ойинг қўлингга дазмол босган экан. Шу ростми?- деб Искандар ўғлининг кафтига қаради. Ундаги куйган изларини кўриб пастки лабини тишлаганича сўзсиз бош чайқади.
Давоми бор.
-Демак Миркомил ўзи истамаган ҳолда бизга яхшилик илиб қўйибдида,-деди Самандар. Дадасининг ҳайрон бўлганини кўриб тушунтирди.- Ахир у келиб ўша гапларни айтмаганида мен ҳақимда бунчалик сўраб-суриштирмаган бўлардингиз. Шундай бўлгач, мени ўғлингиз эканлигимни қаёқдан ҳам билардингиз?
-Тўғри, лекин унинг бу яхшилиги учун раҳмат айтолмаймиз Нега бизни ташлаб кетдингиз, нега бирор марта ҳам ҳабар олмадингиз, деб сўрамоқчи бўлаяпсан, шундайми?- деди Искандар. Самандар нимадир демоқчи бўлганида қўл ишораси билан уни тўхтатди.- Ҳозир ҳаммасини гапириб бераман. Институтни битириб йўлланма билан ишга бордим. Аслида бир-икки йил ишлаб, кейин қайтиб кетмоқчи эдим. Лекин ойинг билан танишувим бу режамни ўзгартириб юборди. Уни яхши кўриб қолдим. Совчи қўйганимда, шу қишлоқда қолсангиз розиман
дадамнинг ёлғиз ўзини ташлаб кетолмайман, деб шарт қўйди. Мен ҳеч иккиланмай бу шартига рози бўлдим. Шундан кейин тўйимиз бўлди. Биз жуда бахтли эдик. Афсуски бу узоққа бормади. Бир неча йил ўтгандан кейин ойинг ҳақида қишилоқда ҳар хил миш-мишлар тарқала бошлади. Менга ҳасад қилганларнинг иғвоси бўлса керак, деб аввалига бунга аҳамият бермадим. Қолаверса, мен ойингга ишонардим. Унинг ҳиёнат қилиши мумкинлигини ҳаёлимга ҳам келтиролмасдим. Аммо бир куни…
Мен бошқаларга ўхшаб жанжал-тўпалон қилмасдан уйдан чиқиб кетдим. Уни қанчалик яхши кўрмайин, ҳиёнатини кечиролмасдим. Сен билан синглингдан аввалига тез-тез ҳабар олиб турдим. Лекин ойинг жон-жаҳти билаг тўсқинлик қиларди. Ажралишимизга ўзи сабабчи бўлса ҳам шу йўл билан мендан аламини олмоқчи эди, шекилли. Кейинроқ сен холангникига кетибсан. Шаҳодатни эса ойинг қайсидир интернатга жойлаштирибди. Афсуски мен қанчалик харакат қилсам ҳам буларни билолмадим. Ойинг айтишни истамади. Бу гапларни ойингни ёмонлаш учун айтаётганим йўқ. Ростлигига қасам ичишим мумкин.
Холангникидан қайтиб келиб, Билим юртида ўқиётганингда мен бошқа вилоятда ишлар эдим. Шунинг учун ҳам бизлар учрашолмаганмиз. Қамалганингни эшитиб жуда қайғурдим. Бундан икки -уч йил олдин ҳамқишлоқларинг Турдиали акани кўриб қолдим. У, «Самандар қамоқдан чиққанидан кейин қишлоққа қайтиб келгани йўқ, ҳозир қаердалигини ҳам билмайман», деди. Шундай қилиб, сени излаб топишга бўлган барча уринишларим беҳуда кетди. Чорасизлигимдан жуда ўкинардим. Сен эса шундоққина ёнгинамда экансан.
Самандар ҳозирги эшитганларидан қаттиқ таъсирларланган эди. Шу пайтгача дадаси ҳақида ноҳуш ўй- ҳаёлларга боргани учун уялиб кетди.
-Охирги учрашганимиз эсингдами?-деб сўради Искандар орадаги ўнғайсизликни бартараф қилиш учун.
-Аниқ эмаску, лекин мактабга бормаслигим эсимда,- деди Самандар.
-Мендан пул олганинг учун ойинг қўлингга дазмол босган экан. Шу ростми?- деб Искандар ўғлининг кафтига қаради. Ундаги куйган изларини кўриб пастки лабини тишлаганича сўзсиз бош чайқади.
Давоми бор.
🔥138❤121😢58👍18😇8✍3🙈3😨3
Ойнинг ўн беши (12 кисм)
Самандар нима дейишини билмай ўнғайсизланди. Нима бўлгандаям онасини айблашга кўнгли бўлмаётганди.
-Ҳа майли, буни қўятурайлик. Энди нима қиламиз? Шу ҳақда ўйлашимиз керак. Ўғлим, етар шунча айрилиқда яшаганимиз. Юр уйга,- деб Искандар ўрнидан турди. Самандарнинг юзидаги иккиланишни сезиб ташвишланди.- Нима, боргинг келмаяпдими?
-Йўғ-е, фақат тўсатдан борсам нима деб ўйлашади, деяпман. Сиз аввал айтинг. Кейин…
-Қўйсанг-чи бунақа гапни,- деб Искандар унинг тирсагидан ушлаб турғазди.- Нима дейишарди, хурсанд бўлишади холос. Буни борганингда ўзинг ҳам кўрасан. Бўлақол, юр кетдик.
Самандар энди иккиланишга асос тополмади. Уйдан чиққанларидан кейин эшикни қулфлади. Подъезд олдида турган машинага ўтиришлари билан Искандар одатига ғилоф равишда тез ҳайдаб кетди. Қалбини жунбушга келтираётган шодликдан тезроқ хотини ва болаларини хабардор этиш ниятида эди. Тез-тез Самандарга қараб қўяркан, унинг мамнун чеҳрасидан яйраб кетар, оғзининг таноби қочиб илжаярди. Машина ҳаворанг дарвоза олдида тўхтатиб, етиб келдик, ўғлим, тушақол, деди. Самандар ҳам машинадан тушгач, дарвозанинг кичик табақасини очиб киришга ундади.
-Қани, киравер, тортинма.
Ҳовлига кирганларида Самандар беихтиёр атрофга разм солди. Ўнг томонда олди ойнаванд каттагина уй. Чап томондагиси эса ҳали битмаган. Ҳовли этагида баҳайбат ўрик тагида бежирим панжарали иккита сўри ёнма ён қўйилганди. Томорқани ҳовлидан унча баланд бўлмаган панжара ажратиб тарарди. Ошхона томондан Зулайҳо чиқиб келиб очиқ чеҳра билан салом берди. Самандардан ҳол-ахвол сўради.
-Келинг ука. Яхшимисиз?
-Раҳмат, ўзингиз яхши юрибсизми?-деб Самандар ўнғайсизланиб ерга қаради.
-Бу йигитни сенга таништиришдан аввал бир ажойиб янгиликни айтмоқчтиман,- деди Искандар кўзлари чақнаб,- Бугун ҳаётимда энг бахтли кун, десам янглишмайман. Сабаби шундай воқеа содир бўлди-ки, айтсам ишонмасанг ҳам керак.
-Айтаверинг, нега ишонмас эканмиз,- деди Зулайҳо қизиқсиниб.
-Ниҳоят ўғлим Самандарни топдим!
Бу гапни эшитиб унинг энсаси қотса керак, дебўйлаганди Самандар. Лекин ундай бўлмади.
-Вой ростданми?-деди Зулайҳо қувониб.- Буни ҳақиқатдан ҳам қувончли воқеа деса бўлади. Айтинг, қаерда экан ўғлингиз?
-Мана у,- деб ўнғайсизланиб турган Самандарни кўрсатди.
Зулайҳо ишонч ҳосил қилмоқчидай диққат билан қаради. У эрининг ўғлини қумсаб кўп қийналганини биларди. Уни топишини чин дилдан истаганди. Шунинг учун ҳам ҳозир беҳад севинаётган, қалбини ёқимли ҳис чулғаб олганди. Бундай туришини Искандар билан Самандар бошқача тушундилар. Кўнгиллари ҳар томонга етаклай бошлади. Лекин ҳавотирланишлари ноўрин эканлигига тезда ишонч ҳосил қилдилар.
-Агар ўғлим демаганигизда ҳам ўзим билиб олган бўлардим. Сизга анчагина ўхшаркан. Одил билан /айратга ўхшашишини эса айтмаса ҳам бўлади,- деб Зулайҳо Самандар билан қайтадан кўришди.- Ҳуш келибсан. Энди бу ер сенинг ҳам уйинг. «сен»лаётганимга ҳафа бўлма. Чунки бунга ҳаққим бордеб ўйлайман.
-Албатта, мен бундан фақат хурсанд бўламан, -деди Самандар севинч ва ҳаяжондан аранг ўзини тутиб.
Шу пайт ҳовлига /айрат кириб келди. У саломлашиш учун Самандарга қўлини узатганида Искандар тўхтатди.
- Шошма ўғлим, биринчи марта учрашган ака-укалар бундай кўришмайдилар. Ҳайрон бўлма, бу сенинг катта аканг Самандар бўлади.
/айрат савол назари билан аясига қаради. Унинг кулимисираб бош ирғаганини кўриб, э шунақами, деб қучоқ очди. Ака-укалар шу тарзда қучоқлашиб кўришдилар. Иккаласи ҳам бир оз ҳаяжонланишган, лекин хурсанд эдилар.
-Шундай тураверасизларми, сўрига чиқиб ўтиринглар, -деди Зулайҳо. Сўрига ўтирганларидан кейин Самандардан яна бир бора ҳол-аҳвол сўрашиб /айратга чой дамла келишни буюрди. Ўзи дастурхон олиб чиқиш тараддудига тушди.
-Буларнинг ҳозир кераги йўқ,-деб Искандар эътироз билдирди.- Яхшиси совуқ чой олиб кел. Томоқлар қақраб кетди.
/айрат илдам бориб чойнакда чой билан пиёла келтирди. Қуйиб, бир-бир узатди.
-Дадаси, ўғлингзни қандфй топдингиз?- деб сўради Зулайҳо қизиқсиниб.
-Буни кейин айтарман. Аммо ҳозир бир гапни айтсам ишонмасанг ҳам керак. Самандар бир неча йилдан бери заводимизда ишлайди,-деди Искандар завқ билан.
-Вой, ростданми?!-деб Зулайҳо ҳайратлани
Самандар нима дейишини билмай ўнғайсизланди. Нима бўлгандаям онасини айблашга кўнгли бўлмаётганди.
-Ҳа майли, буни қўятурайлик. Энди нима қиламиз? Шу ҳақда ўйлашимиз керак. Ўғлим, етар шунча айрилиқда яшаганимиз. Юр уйга,- деб Искандар ўрнидан турди. Самандарнинг юзидаги иккиланишни сезиб ташвишланди.- Нима, боргинг келмаяпдими?
-Йўғ-е, фақат тўсатдан борсам нима деб ўйлашади, деяпман. Сиз аввал айтинг. Кейин…
-Қўйсанг-чи бунақа гапни,- деб Искандар унинг тирсагидан ушлаб турғазди.- Нима дейишарди, хурсанд бўлишади холос. Буни борганингда ўзинг ҳам кўрасан. Бўлақол, юр кетдик.
Самандар энди иккиланишга асос тополмади. Уйдан чиққанларидан кейин эшикни қулфлади. Подъезд олдида турган машинага ўтиришлари билан Искандар одатига ғилоф равишда тез ҳайдаб кетди. Қалбини жунбушга келтираётган шодликдан тезроқ хотини ва болаларини хабардор этиш ниятида эди. Тез-тез Самандарга қараб қўяркан, унинг мамнун чеҳрасидан яйраб кетар, оғзининг таноби қочиб илжаярди. Машина ҳаворанг дарвоза олдида тўхтатиб, етиб келдик, ўғлим, тушақол, деди. Самандар ҳам машинадан тушгач, дарвозанинг кичик табақасини очиб киришга ундади.
-Қани, киравер, тортинма.
Ҳовлига кирганларида Самандар беихтиёр атрофга разм солди. Ўнг томонда олди ойнаванд каттагина уй. Чап томондагиси эса ҳали битмаган. Ҳовли этагида баҳайбат ўрик тагида бежирим панжарали иккита сўри ёнма ён қўйилганди. Томорқани ҳовлидан унча баланд бўлмаган панжара ажратиб тарарди. Ошхона томондан Зулайҳо чиқиб келиб очиқ чеҳра билан салом берди. Самандардан ҳол-ахвол сўради.
-Келинг ука. Яхшимисиз?
-Раҳмат, ўзингиз яхши юрибсизми?-деб Самандар ўнғайсизланиб ерга қаради.
-Бу йигитни сенга таништиришдан аввал бир ажойиб янгиликни айтмоқчтиман,- деди Искандар кўзлари чақнаб,- Бугун ҳаётимда энг бахтли кун, десам янглишмайман. Сабаби шундай воқеа содир бўлди-ки, айтсам ишонмасанг ҳам керак.
-Айтаверинг, нега ишонмас эканмиз,- деди Зулайҳо қизиқсиниб.
-Ниҳоят ўғлим Самандарни топдим!
Бу гапни эшитиб унинг энсаси қотса керак, дебўйлаганди Самандар. Лекин ундай бўлмади.
-Вой ростданми?-деди Зулайҳо қувониб.- Буни ҳақиқатдан ҳам қувончли воқеа деса бўлади. Айтинг, қаерда экан ўғлингиз?
-Мана у,- деб ўнғайсизланиб турган Самандарни кўрсатди.
Зулайҳо ишонч ҳосил қилмоқчидай диққат билан қаради. У эрининг ўғлини қумсаб кўп қийналганини биларди. Уни топишини чин дилдан истаганди. Шунинг учун ҳам ҳозир беҳад севинаётган, қалбини ёқимли ҳис чулғаб олганди. Бундай туришини Искандар билан Самандар бошқача тушундилар. Кўнгиллари ҳар томонга етаклай бошлади. Лекин ҳавотирланишлари ноўрин эканлигига тезда ишонч ҳосил қилдилар.
-Агар ўғлим демаганигизда ҳам ўзим билиб олган бўлардим. Сизга анчагина ўхшаркан. Одил билан /айратга ўхшашишини эса айтмаса ҳам бўлади,- деб Зулайҳо Самандар билан қайтадан кўришди.- Ҳуш келибсан. Энди бу ер сенинг ҳам уйинг. «сен»лаётганимга ҳафа бўлма. Чунки бунга ҳаққим бордеб ўйлайман.
-Албатта, мен бундан фақат хурсанд бўламан, -деди Самандар севинч ва ҳаяжондан аранг ўзини тутиб.
Шу пайт ҳовлига /айрат кириб келди. У саломлашиш учун Самандарга қўлини узатганида Искандар тўхтатди.
- Шошма ўғлим, биринчи марта учрашган ака-укалар бундай кўришмайдилар. Ҳайрон бўлма, бу сенинг катта аканг Самандар бўлади.
/айрат савол назари билан аясига қаради. Унинг кулимисираб бош ирғаганини кўриб, э шунақами, деб қучоқ очди. Ака-укалар шу тарзда қучоқлашиб кўришдилар. Иккаласи ҳам бир оз ҳаяжонланишган, лекин хурсанд эдилар.
-Шундай тураверасизларми, сўрига чиқиб ўтиринглар, -деди Зулайҳо. Сўрига ўтирганларидан кейин Самандардан яна бир бора ҳол-аҳвол сўрашиб /айратга чой дамла келишни буюрди. Ўзи дастурхон олиб чиқиш тараддудига тушди.
-Буларнинг ҳозир кераги йўқ,-деб Искандар эътироз билдирди.- Яхшиси совуқ чой олиб кел. Томоқлар қақраб кетди.
/айрат илдам бориб чойнакда чой билан пиёла келтирди. Қуйиб, бир-бир узатди.
-Дадаси, ўғлингзни қандфй топдингиз?- деб сўради Зулайҳо қизиқсиниб.
-Буни кейин айтарман. Аммо ҳозир бир гапни айтсам ишонмасанг ҳам керак. Самандар бир неча йилдан бери заводимизда ишлайди,-деди Искандар завқ билан.
-Вой, ростданми?!-деб Зулайҳо ҳайратлани
❤215👍70🔥34👏32😇8🕊3😍1
📝РИЁКОР БЎЛМАНГ!
Анчадан бери кўришмаётган, қишлоқда турадиган қариндошимиз оламдан ўтганлари ҳақида хабар келди. Ғариб, камбағал аёл эдилар. Қачон ҳол сўрасам доим "ҳаммаси яхши, жуда яхши" дердилар. Биз учун ҳам у кишида ҳаммаси бир текисда эди. Асл ҳолат эса...
Марҳуманинг хонадонларига борганимизда ҳаммаси аён бўлди. Ховли-жойлари жуда эски, фарзандларининг кийимлари ҳам жуда ҳароб аҳволда эди. Раҳмим келиб, ачиниб кетдим. Шундай ҳам яшаш мумкинми!? Бирор марта шикоят қилмабдилар, бетобликларини ҳам айтмабдилар...
Маросимлар ўтаётган кезда қизлари билан суҳбатлашиб қолдим. "Нега аҳволларини айтмадилар, нега биз билмадик, нега бунчалик ҳолда эканлигингиздан бехабар қолдик?" дедим. Қизларининг жавоби менинг ҳайратимни ошириб, тушкунлигимни беш баттар қилди.
«Опа, уни қўятуринг, фейсбукка сиз қўйган расмларингизни баъзан онамга кўрсатардим, Дубайга-ю, Мисрга борганингизни, Истанбулдаги саёҳатингизни, энг чиройли ресторанларда тановул қилганингизни, Европага учганингиз-у, Бютик дўконлардан кийим ҳаридларингизни, ҳаммасини кўрсатгандим. Баъзан "опанг нима қиляпти экан, саҳифасини очиб кўрсатчи!?" деб қолардилар...
Охирги пайт расмларингизни кўрсатгим ҳам келмай қолди, чунки, сизни шоҳона ҳаётингизни ҳар сафар кўргандан кейин "кимлардир ҳаётида камчиликсиз, ҳоҳлаган ерига бориб, истаган кийимини кийиб, кўнгли тусаганини олиб юрибди... Нега менда бунинг бирортаси ҳам йўқ? Нега менинг умрим фақат қийинчилик, етишмовчиликда ўтяпти? Ё одам эмасманми? Ёки яхши яшашга менинг ҳаққим йўқми? Мен ҳам одамман-ку!?" деб, сиқилиб қолардилар. Умрларининг охиригача сизнинг расмларингиз, яшашингизни расмларингиз орқали томоша қилиб, эзилиб ўтдилар. Расмларингизни бекор кўсатибман» деб, йиғлаб юборди...
Мен дахшатга тушдим, карахт эдим, тилларим карахт, ҳушларим карахт, ўзим карахт эдим. Тасалли учун бирор сўз, калима тополмасдим...
Ўша кундан кейин қариндошимнинг ўлимига мен ўзимни айбдордай кўра бошладим...
Уйга келибоқ, саҳифаларимга қўйган расмларимнинг ҳаммасини ўчирдим. Ресторанлар ҳам, курортлар ҳам, Дубай, Мисрлар ҳам кетди... Қайтиб бундай расм қўймайман деб аҳд қилдим. Баъзан шундай фароғатда яшаётганини суратга олиб, қўйганларга кўзим тушиб қолади. "Қўйманг, сиздан ғариброқ одамлар бор, уларда ҳам кўнгил бор, орзу бор, уларнинг кўнгилларини янчманг" дегим келади...
Ҳар сафар саёҳатга борганимда, кийим олганимда, ресторанга кирганимда ўша қариндошим эсга келади...
Салим АЙЮБИЙ..
Анчадан бери кўришмаётган, қишлоқда турадиган қариндошимиз оламдан ўтганлари ҳақида хабар келди. Ғариб, камбағал аёл эдилар. Қачон ҳол сўрасам доим "ҳаммаси яхши, жуда яхши" дердилар. Биз учун ҳам у кишида ҳаммаси бир текисда эди. Асл ҳолат эса...
Марҳуманинг хонадонларига борганимизда ҳаммаси аён бўлди. Ховли-жойлари жуда эски, фарзандларининг кийимлари ҳам жуда ҳароб аҳволда эди. Раҳмим келиб, ачиниб кетдим. Шундай ҳам яшаш мумкинми!? Бирор марта шикоят қилмабдилар, бетобликларини ҳам айтмабдилар...
Маросимлар ўтаётган кезда қизлари билан суҳбатлашиб қолдим. "Нега аҳволларини айтмадилар, нега биз билмадик, нега бунчалик ҳолда эканлигингиздан бехабар қолдик?" дедим. Қизларининг жавоби менинг ҳайратимни ошириб, тушкунлигимни беш баттар қилди.
«Опа, уни қўятуринг, фейсбукка сиз қўйган расмларингизни баъзан онамга кўрсатардим, Дубайга-ю, Мисрга борганингизни, Истанбулдаги саёҳатингизни, энг чиройли ресторанларда тановул қилганингизни, Европага учганингиз-у, Бютик дўконлардан кийим ҳаридларингизни, ҳаммасини кўрсатгандим. Баъзан "опанг нима қиляпти экан, саҳифасини очиб кўрсатчи!?" деб қолардилар...
Охирги пайт расмларингизни кўрсатгим ҳам келмай қолди, чунки, сизни шоҳона ҳаётингизни ҳар сафар кўргандан кейин "кимлардир ҳаётида камчиликсиз, ҳоҳлаган ерига бориб, истаган кийимини кийиб, кўнгли тусаганини олиб юрибди... Нега менда бунинг бирортаси ҳам йўқ? Нега менинг умрим фақат қийинчилик, етишмовчиликда ўтяпти? Ё одам эмасманми? Ёки яхши яшашга менинг ҳаққим йўқми? Мен ҳам одамман-ку!?" деб, сиқилиб қолардилар. Умрларининг охиригача сизнинг расмларингиз, яшашингизни расмларингиз орқали томоша қилиб, эзилиб ўтдилар. Расмларингизни бекор кўсатибман» деб, йиғлаб юборди...
Мен дахшатга тушдим, карахт эдим, тилларим карахт, ҳушларим карахт, ўзим карахт эдим. Тасалли учун бирор сўз, калима тополмасдим...
Ўша кундан кейин қариндошимнинг ўлимига мен ўзимни айбдордай кўра бошладим...
Уйга келибоқ, саҳифаларимга қўйган расмларимнинг ҳаммасини ўчирдим. Ресторанлар ҳам, курортлар ҳам, Дубай, Мисрлар ҳам кетди... Қайтиб бундай расм қўймайман деб аҳд қилдим. Баъзан шундай фароғатда яшаётганини суратга олиб, қўйганларга кўзим тушиб қолади. "Қўйманг, сиздан ғариброқ одамлар бор, уларда ҳам кўнгил бор, орзу бор, уларнинг кўнгилларини янчманг" дегим келади...
Ҳар сафар саёҳатга борганимда, кийим олганимда, ресторанга кирганимда ўша қариндошим эсга келади...
Салим АЙЮБИЙ..
❤91😢36🔥5👍4🤨3😁1😇1
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
#ХАЙРЛИ_ТОНГ
🌤 Aссалому алайкум. Пайшанба тонги муборак бўлсин!
Сизга оилавий хотиржамлик, тани соғлик, хайрли амалларга тўла ва дуолар мустажоб бўлувчи лаҳзаларга бой яна жуда кўп субҳи содиқлар тилаймиз.
Барчамизга кавсар сувларидан ичишлик насиб қилсин!
Яқинларга улашиб қўйинг!
🌤 Aссалому алайкум. Пайшанба тонги муборак бўлсин!
Сизга оилавий хотиржамлик, тани соғлик, хайрли амалларга тўла ва дуолар мустажоб бўлувчи лаҳзаларга бой яна жуда кўп субҳи содиқлар тилаймиз.
Барчамизга кавсар сувларидан ичишлик насиб қилсин!
Яқинларга улашиб қўйинг!
❤14🔥2
✨Ўтиб бораётир муборак кунлар,
✨Аллоҳнинг раҳмати ёғилмиш тунлар.
✨Кўзларга ёш ила тилаймиз тилак,
✨Арафа кунингиз бўлсин муборак.
✨Бугун барқ урар фалакдан иймон,
✨Бугун ушалмоқда жамийки армон,
✨Бугун ижобатдир ҳар қайси тилак.
✨Кириб келаётган Ҳайит муборак!
✨Бу кун айтилади Аллоҳга калом.
✨Бу кун айтилади минг ҳил таборак.
☺️ АРАФА МУБОРАК АЗИЗ ДИНДОШИМ!
https://t.me/ibratli_nomalar
Telegrmadagi yagona kanal
Please open Telegram to view this post
VIEW IN TELEGRAM
❤17👍5
💦 Салом бўлсин...
Кўнгли гўзал инсонларга...
Ичида киp сақламаганларга...
Ҳар ишни Аллоҳ учун бажарганларга...
Аллоҳ учун бирлашганларга...
Бир-бирини Аллоҳ учун севганларга...
Бир саломга мунтазирсиз...
Узоқлардан... Кимдан бўлса ҳам... Унутилмабман деб... Ана шу салом мендан сизга бўлсин! 🥰
ХАЙРЛИ ТОНГ 🍂
Кўнгли гўзал инсонларга...
Ичида киp сақламаганларга...
Ҳар ишни Аллоҳ учун бажарганларга...
Аллоҳ учун бирлашганларга...
Бир-бирини Аллоҳ учун севганларга...
Бир саломга мунтазирсиз...
Узоқлардан... Кимдан бўлса ҳам... Унутилмабман деб... Ана шу салом мендан сизга бўлсин! 🥰
ХАЙРЛИ ТОНГ 🍂
❤22
MUALLIF:
Muallif ruhsatsız koʻchirib olish va ijro qilish taqiqlanadi🛑
Please open Telegram to view this post
VIEW IN TELEGRAM
👏28🔥8❤3👍3✍2
#ижара_ҳаётлар
137-қисм
Бошимга қаттиқ оғриқ кирганди. Бу аёлга нима деб гапиришни билмай қолдим. Дарди маълум, лекин дармони менда эмас эди. Мен ҳам худди бунга ўхшаб пулимни ололмай юрган эдим. Фақат бу аёлдан бир фарқим, мен меҳнат қилган ҳалол ҳаққим эди.
“Бу ишлар қонунан мумкинми? Наҳотки, шикоят қилсангиз шунча осон қутилишса?”,-деб ўрнимдан туриб сув ичиб олдим.
Томоғим қуриганди. Тимур ётган эшик олдига юриб бордим ва Мунаввар опанинг гапини тинглардим.
“Бизда қонунан мумкин эмас. Лекин қўшни Қозоғистонда бу қонунан мумкин. Бизни аввал у ерга олиб бориб, ўша ерда хужжат қилди. Биз нотариал идора орқали ҳамма хужжатга қўл қўйганмиз”,-деб мавзуга бошқа дарча очганди.
“Мен бир хабар олай, ҳозир келаман”,-деб ичкарига кирдим.
Тимур устига кўрпани қаттиқ ўраб олганди. Хаёлимда Феруза ва Наима деган аёлнинг кирдикорлари экан, бефарқ бўлиб Тимурнинг кўрпасини устидан тортдим. Инжиқланиб ерида қимирлади. Истмаси тушмаган эди. Оғриқ қолдирувчи дори истма тушурмасди.
“Тимур ака! Иссиғингиз баланд, тез ёрдам чақираман”,-деб уни огоҳлантириб қўймоқчи бўлдим.
“Керак эмас”,-деб нола тортгандек гапирарди, ўзи эса титрашни бошлади.
Эй, худойим. Шу куним эсон- омон тугасайди.
“Ҳеч бўлмаса ҳамшира чақириб келаман”,-деганимда қўлимдан ушлади.
“Кетма!”,-деб овози бўғилиб чиқди.
“Лекин бу исс...”
“Совуқ қотяпман. Ўлиб қолсам....”,-деганида алахсирагндек туюлди.
Чунки мен оз –моз таниган Тимур, бунақа ожизлик қилмасди.
“Унақа деманг.Ҳали кўп яшайсиз”,-деб бир қўлим билан яна пешонасини ушладим.
Кўзидан ёш оқди. Юрагим унинг бу аҳволини кўриб чидолмай, ёшларини артдим.
“Сенсиз яшашни нима кераги бор”,-деганида аввал бу гапни Жасмина учун айтаяпти деб ўйладим. Ичим ғалати бўлди.
“Ж-ж-жасминани чақирайми?”,-дедим секингина.
Мунаввардан тортинадиган ерим қолмади. Билса билсин, ёлғон гапирганимни.
“Сенга мос эмасман. Лекин сен мен...”
Зўрға чиқаётган овозини яхшироқ эшитиш учун унга бироз энгашдим. Кўзлари юмиқ, юзи қип-қизил, тишлари қалтирарди.
“Яна ҳидини ҳам бурним остигача олиб келади”,-деб оғзининг ичида ғудирлади.
Унга яқин турганимдан бўлса керак юрагим гупиллаб ура бошлади. Алахсираб айтаётган гаплари юзимда маюс табассум уйғотди. Келган ёшни тўхтатмадим.
“Тимур...”,-деб секин уни ўзимга қаратмоқчи бўлдим.
“Агар яна бир марта исмимни шунақа оҳангда чақирсанг...унда тўхтамайман”,-деди сал жонлироқ овозда.
137-қисм
Бошимга қаттиқ оғриқ кирганди. Бу аёлга нима деб гапиришни билмай қолдим. Дарди маълум, лекин дармони менда эмас эди. Мен ҳам худди бунга ўхшаб пулимни ололмай юрган эдим. Фақат бу аёлдан бир фарқим, мен меҳнат қилган ҳалол ҳаққим эди.
“Бу ишлар қонунан мумкинми? Наҳотки, шикоят қилсангиз шунча осон қутилишса?”,-деб ўрнимдан туриб сув ичиб олдим.
Томоғим қуриганди. Тимур ётган эшик олдига юриб бордим ва Мунаввар опанинг гапини тинглардим.
“Бизда қонунан мумкин эмас. Лекин қўшни Қозоғистонда бу қонунан мумкин. Бизни аввал у ерга олиб бориб, ўша ерда хужжат қилди. Биз нотариал идора орқали ҳамма хужжатга қўл қўйганмиз”,-деб мавзуга бошқа дарча очганди.
“Мен бир хабар олай, ҳозир келаман”,-деб ичкарига кирдим.
Тимур устига кўрпани қаттиқ ўраб олганди. Хаёлимда Феруза ва Наима деган аёлнинг кирдикорлари экан, бефарқ бўлиб Тимурнинг кўрпасини устидан тортдим. Инжиқланиб ерида қимирлади. Истмаси тушмаган эди. Оғриқ қолдирувчи дори истма тушурмасди.
“Тимур ака! Иссиғингиз баланд, тез ёрдам чақираман”,-деб уни огоҳлантириб қўймоқчи бўлдим.
“Керак эмас”,-деб нола тортгандек гапирарди, ўзи эса титрашни бошлади.
Эй, худойим. Шу куним эсон- омон тугасайди.
“Ҳеч бўлмаса ҳамшира чақириб келаман”,-деганимда қўлимдан ушлади.
“Кетма!”,-деб овози бўғилиб чиқди.
“Лекин бу исс...”
“Совуқ қотяпман. Ўлиб қолсам....”,-деганида алахсирагндек туюлди.
Чунки мен оз –моз таниган Тимур, бунақа ожизлик қилмасди.
“Унақа деманг.Ҳали кўп яшайсиз”,-деб бир қўлим билан яна пешонасини ушладим.
Кўзидан ёш оқди. Юрагим унинг бу аҳволини кўриб чидолмай, ёшларини артдим.
“Сенсиз яшашни нима кераги бор”,-деганида аввал бу гапни Жасмина учун айтаяпти деб ўйладим. Ичим ғалати бўлди.
“Ж-ж-жасминани чақирайми?”,-дедим секингина.
Мунаввардан тортинадиган ерим қолмади. Билса билсин, ёлғон гапирганимни.
“Сенга мос эмасман. Лекин сен мен...”
Зўрға чиқаётган овозини яхшироқ эшитиш учун унга бироз энгашдим. Кўзлари юмиқ, юзи қип-қизил, тишлари қалтирарди.
“Яна ҳидини ҳам бурним остигача олиб келади”,-деб оғзининг ичида ғудирлади.
Унга яқин турганимдан бўлса керак юрагим гупиллаб ура бошлади. Алахсираб айтаётган гаплари юзимда маюс табассум уйғотди. Келган ёшни тўхтатмадим.
“Тимур...”,-деб секин уни ўзимга қаратмоқчи бўлдим.
“Агар яна бир марта исмимни шунақа оҳангда чақирсанг...унда тўхтамайман”,-деди сал жонлироқ овозда.
Бир лайк ташла, бир изоҳ ёз — кўнглим яйрасин,
Ҳикоя давомида сенинг исминг, ҳар саҳнада порласин.❤139😇41🔥35👏25👍5🕊3😍2
#ижара_ҳаётлар
138-қисм
Юрак фармон, қонун ва қоидани тан олмаслигини ҳар шоир шеърида, ёзувчи асарларида жуда кўп таърифлашган. Ақл буни тортган сари, кўнгил ундан қочарди. Менга аталган сўзлар булар деб ичимда бир овоз бақирарди. Ёшларим сўссиз оқиб кетар экан. ўзим Тимурнинг аҳволига бўлган хавотирим ва айтган гапларига ўзгарган руҳиятим орасида аросатда қолдим.
Тимурнинг қийналиб ётган ерида менга гапиришдан қолмаганига. унга ҳазиллашгим келди.
"Юриб кетаётган эдингизми?",-деб кесатиб сўрадим.
"Ҳм, кўп юрдим. Лекин бошқа кўчаларда. Тўхтаб йўлимни топдим фақат..."
Фақат эшик тақиллади.
"Баҳор синглим! Мен кетишим керак ",-деган Мунаввар опанинг овозини эшитиб, Тимур ҳам хушёр тортгандек бўлди.
"Кузатиб қайтаман",-деб унинг хонасидан чиқдим.
Икки бетим қизарганидан ҳеч шубҳам йўқ.
"Иссиғи жуда баланд ",-деб аёлга шунчаки хабар бердим.
"Ношпангиз борми? Аналгин- димедрол уколи бўлса, мен дарров укол қилиб қўяман",-деб таклиф киритди.
"Ҳамширамисиз?",-деб кўзим чақнаб сўрадим.
"Ҳа ишламайман лекин ўқиганман",-деганида ҳар тугул ўқиган эканку, деб ишонишдан бошқа илож йўқ эди.
"Дорилар ичини қараб кўраман ҳозир.... бўлиши керак. Яқинда ўзим ҳам беътоб бўлган эдим. Менга олиб келгандилар ",-деб Мунаввар опани ёлғиз қолдириб, хонамда бир бурчакда ётган дори- дармон солинган пакетни олиб келдим.
Ортга қайтганимда Мунаввар опа меҳмонхонада йўқ эди. Тимурнинг хонасини эшики очиқ, ичкарига кирганди.
Буни кўриб бошқача бўлдим. Бироз аввал айтган ёлғоним ва ролимга шунчалик киришиб кетган эдимки,худди чиндан турмуш ўртоғини рашк қилган Баҳордек ўйладим.
Фаросоти йўқми бу аёлни? Ёки ўзи ҳам бироз ана унақами? Товба қилдим ичимни бир нарса ёндиргандек бўляпти. Ичкарига кирсам Тимур ўрнидан яримда турган ҳолда бошини каровотнинг орқасига қўйганди. Мунаввар эса унинг бошини устида қўли билан истмасини кўраётган эди.
"А-а денгчи?",-дерди.
Тимур унга қараш ўрнига менга ярим очилган кўзи билан қарарди. Қовоқларимни уйиб олган эдим.
"Яхши... томоғим",-деб юзини ёнга бурди.
"Мана...бор экан!" ,-деб Мунавварни ётоқ олдидан четлаштирдим.
Ортига ўгирилиб уколни шпиртсга олар экан. Мен Тимур олдига бориб, унинг кўрпасини тузатгандек бўлдим. Жаҳлим чиққан эди, бир- икки оёғига билмай ургандек бўлдим.
"Вой, жоним",-деб ёлғондан овоз чиқарди.
"Қани орқангизни ўгиринг",-деганида мен мажбур четроққа ўтдим.
138-қисм
Юрак фармон, қонун ва қоидани тан олмаслигини ҳар шоир шеърида, ёзувчи асарларида жуда кўп таърифлашган. Ақл буни тортган сари, кўнгил ундан қочарди. Менга аталган сўзлар булар деб ичимда бир овоз бақирарди. Ёшларим сўссиз оқиб кетар экан. ўзим Тимурнинг аҳволига бўлган хавотирим ва айтган гапларига ўзгарган руҳиятим орасида аросатда қолдим.
Тимурнинг қийналиб ётган ерида менга гапиришдан қолмаганига. унга ҳазиллашгим келди.
"Юриб кетаётган эдингизми?",-деб кесатиб сўрадим.
"Ҳм, кўп юрдим. Лекин бошқа кўчаларда. Тўхтаб йўлимни топдим фақат..."
Фақат эшик тақиллади.
"Баҳор синглим! Мен кетишим керак ",-деган Мунаввар опанинг овозини эшитиб, Тимур ҳам хушёр тортгандек бўлди.
"Кузатиб қайтаман",-деб унинг хонасидан чиқдим.
Икки бетим қизарганидан ҳеч шубҳам йўқ.
"Иссиғи жуда баланд ",-деб аёлга шунчаки хабар бердим.
"Ношпангиз борми? Аналгин- димедрол уколи бўлса, мен дарров укол қилиб қўяман",-деб таклиф киритди.
"Ҳамширамисиз?",-деб кўзим чақнаб сўрадим.
"Ҳа ишламайман лекин ўқиганман",-деганида ҳар тугул ўқиган эканку, деб ишонишдан бошқа илож йўқ эди.
"Дорилар ичини қараб кўраман ҳозир.... бўлиши керак. Яқинда ўзим ҳам беътоб бўлган эдим. Менга олиб келгандилар ",-деб Мунаввар опани ёлғиз қолдириб, хонамда бир бурчакда ётган дори- дармон солинган пакетни олиб келдим.
Ортга қайтганимда Мунаввар опа меҳмонхонада йўқ эди. Тимурнинг хонасини эшики очиқ, ичкарига кирганди.
Буни кўриб бошқача бўлдим. Бироз аввал айтган ёлғоним ва ролимга шунчалик киришиб кетган эдимки,худди чиндан турмуш ўртоғини рашк қилган Баҳордек ўйладим.
Фаросоти йўқми бу аёлни? Ёки ўзи ҳам бироз ана унақами? Товба қилдим ичимни бир нарса ёндиргандек бўляпти. Ичкарига кирсам Тимур ўрнидан яримда турган ҳолда бошини каровотнинг орқасига қўйганди. Мунаввар эса унинг бошини устида қўли билан истмасини кўраётган эди.
"А-а денгчи?",-дерди.
Тимур унга қараш ўрнига менга ярим очилган кўзи билан қарарди. Қовоқларимни уйиб олган эдим.
"Яхши... томоғим",-деб юзини ёнга бурди.
"Мана...бор экан!" ,-деб Мунавварни ётоқ олдидан четлаштирдим.
Ортига ўгирилиб уколни шпиртсга олар экан. Мен Тимур олдига бориб, унинг кўрпасини тузатгандек бўлдим. Жаҳлим чиққан эди, бир- икки оёғига билмай ургандек бўлдим.
"Вой, жоним",-деб ёлғондан овоз чиқарди.
"Қани орқангизни ўгиринг",-деганида мен мажбур четроққа ўтдим.
Бир лайк ташла, бир изоҳ ёз — кўнглим яйрасин,
Ҳикоя давомида сенинг исминг, ҳар саҳнада порласин.❤109🔥49🙈27😁13👏7👍4😍1🤨1😇1
#ижара_ҳаётлар
139-қисм
"Қўлингиз енгилми? Оғритмайсизми?",-деб Тимурнинг нозланиб гапришига ўлайми?
"Мендан укол олганлар, бошқа ҳеч кимга бормайди ",-деб тиржайишига гувоҳ бўлгач, бироз аввал "бечора жабирдийда аёл" ниқоби бутунлай тушиб бўлди.
Ичимдан сенларга Феруза билан Наима кам қилибди баттар бўл,дедим. Аёллар учун энг нозик ва шахсий бўлган органини ижарага уялмай берган аёлдан нима ҳам кутиларди.
"Баҳор, бир стакан иссиқ сув олиб кел!",-деб Тимур ўйимдан чалғитди.
Аввалига сув нимага керак бўлди десамда, уколда мендан хижолат бўлганга ўхшади. Ҳеч иккиласини ёлғиз қолдиргим келмасада мажбур хонадан чиқдим. Ошхонага бормай эшик олдида бироз кутдим. Қулоғим ичкарида, хаёлим эса "Нималар қиляпсан Баҳор?",дерди.
Бу иш тўғри эмас. Кўзларимни юмиб бироз чуқур нафас олдим ва қайта ичкарига кирдим.
“Мен айтган машқларни қилсангиз зўр бўлади ҳаммаси”,-дерди тиржайиб.
“Нима машқ экан?”,-деб мен ҳам қизиқиб сўрадим.
“Хўжаинингизга ўргатиб қўйдим. Худойим тезроқ фарзанд берсин сизларга “,-деганида қошларим юқорига кўтарилиб Тимурнинг юзига қарадим.
У эса қовоғини уйиб олиб укол ерини уқаларди.
“Майли мен кетай. Бошқа куни келаман.Менга рақамингизни беринг Феруза ифлосини қўнғироқ қилиб сўраб тураман”,-деганди гапга Тимур кирди.
“Ферузани ишхонаси маълум. Баҳор яқинда ишдан бўшайди”,-деганига яна бир ҳайратга тушдим.
“Шунақами? Нега?”,-деб Мунаввар эзмаланиб сўради.
“Дикретга чиқади”,-деб Тимур гапни калта қилди.
Вой, худойим нималар бўляпти бу ерда? Булар ҳаммаси туш ва мен ишдан чарчаб келиб ухлаб қолган эдим а?
“Майли унда меникини ёзиб олинг”,-деб ўзининг рақамини берди.
Мунавварни кузатиб ўзим ортимга қайтдим. Жаҳлимни йиғиб Тимурнинг олдига кирдим. Яна кўрпага ўралиб олганди. Ўзини ухлаганга соларди.
“Ухламаганингизни биламан”,-деб бироз дўқ қилдим.
“Секинроқ бақирсанг ухлайман”,-деб кўзи юмиқ гапирарди.
“Бироз аввал яхшигина суҳбат қуриб, маслахат олаётган эдингиз?”,-деб киноя қилдим.
Уф,деб мен томонга ўгирилди.
“Нима бўлди, Баҳор?”,-деб безиган одамдек сўради.
“Сиз айтинг нима бўлганини?”
“Ўзи зўрға уйга етиб келдим. Устига сен уялиб қолма деб, ёлғонинга шерик бўлдим.Яна худди мен айбдордек... муомаланга қара?”,-деб ёстиғини тўғрилади.
“Мен бор йўғи, дорига кетдим. Қайтиб келсам у хотин бошингизни устида”
“Сени танишинг Баҳор! Меники эмас? Қаердан бунақа аёлларни топдинг ўзи?”,-деб айбни менга тўнкамоқчи бўлди.
139-қисм
"Қўлингиз енгилми? Оғритмайсизми?",-деб Тимурнинг нозланиб гапришига ўлайми?
"Мендан укол олганлар, бошқа ҳеч кимга бормайди ",-деб тиржайишига гувоҳ бўлгач, бироз аввал "бечора жабирдийда аёл" ниқоби бутунлай тушиб бўлди.
Ичимдан сенларга Феруза билан Наима кам қилибди баттар бўл,дедим. Аёллар учун энг нозик ва шахсий бўлган органини ижарага уялмай берган аёлдан нима ҳам кутиларди.
"Баҳор, бир стакан иссиқ сув олиб кел!",-деб Тимур ўйимдан чалғитди.
Аввалига сув нимага керак бўлди десамда, уколда мендан хижолат бўлганга ўхшади. Ҳеч иккиласини ёлғиз қолдиргим келмасада мажбур хонадан чиқдим. Ошхонага бормай эшик олдида бироз кутдим. Қулоғим ичкарида, хаёлим эса "Нималар қиляпсан Баҳор?",дерди.
Бу иш тўғри эмас. Кўзларимни юмиб бироз чуқур нафас олдим ва қайта ичкарига кирдим.
“Мен айтган машқларни қилсангиз зўр бўлади ҳаммаси”,-дерди тиржайиб.
“Нима машқ экан?”,-деб мен ҳам қизиқиб сўрадим.
“Хўжаинингизга ўргатиб қўйдим. Худойим тезроқ фарзанд берсин сизларга “,-деганида қошларим юқорига кўтарилиб Тимурнинг юзига қарадим.
У эса қовоғини уйиб олиб укол ерини уқаларди.
“Майли мен кетай. Бошқа куни келаман.Менга рақамингизни беринг Феруза ифлосини қўнғироқ қилиб сўраб тураман”,-деганди гапга Тимур кирди.
“Ферузани ишхонаси маълум. Баҳор яқинда ишдан бўшайди”,-деганига яна бир ҳайратга тушдим.
“Шунақами? Нега?”,-деб Мунаввар эзмаланиб сўради.
“Дикретга чиқади”,-деб Тимур гапни калта қилди.
Вой, худойим нималар бўляпти бу ерда? Булар ҳаммаси туш ва мен ишдан чарчаб келиб ухлаб қолган эдим а?
“Майли унда меникини ёзиб олинг”,-деб ўзининг рақамини берди.
Мунавварни кузатиб ўзим ортимга қайтдим. Жаҳлимни йиғиб Тимурнинг олдига кирдим. Яна кўрпага ўралиб олганди. Ўзини ухлаганга соларди.
“Ухламаганингизни биламан”,-деб бироз дўқ қилдим.
“Секинроқ бақирсанг ухлайман”,-деб кўзи юмиқ гапирарди.
“Бироз аввал яхшигина суҳбат қуриб, маслахат олаётган эдингиз?”,-деб киноя қилдим.
Уф,деб мен томонга ўгирилди.
“Нима бўлди, Баҳор?”,-деб безиган одамдек сўради.
“Сиз айтинг нима бўлганини?”
“Ўзи зўрға уйга етиб келдим. Устига сен уялиб қолма деб, ёлғонинга шерик бўлдим.Яна худди мен айбдордек... муомаланга қара?”,-деб ёстиғини тўғрилади.
“Мен бор йўғи, дорига кетдим. Қайтиб келсам у хотин бошингизни устида”
“Сени танишинг Баҳор! Меники эмас? Қаердан бунақа аёлларни топдинг ўзи?”,-деб айбни менга тўнкамоқчи бўлди.
Бир лайк ташла, бир изоҳ ёз — кўнглим яйрасин,
Ҳикоя давомида сенинг исминг, ҳар саҳнада порласин.👍99❤88😁53🔥39👏10😍5🙈2🤨1
🔥IJARA HAYOTLAR 🔥 asari ham sotuvda!
Bugundan Ramazon aksiyasi.
Yani hikoya narxi endi 10.000 soʻm.
Toʻliq tugallangan holatda yopiq kanalda oʻqishingiz mumkin!
Murojaat uchun @A_lixan
ஐ✨ღ⎠ 𝑀𝑜𝓎ç𝑒ç𝒶𝓀 ⎝ღ✨ஐ
Bugundan Ramazon aksiyasi.
Yani hikoya narxi endi 10.000 soʻm.
Toʻliq tugallangan holatda yopiq kanalda oʻqishingiz mumkin!
Murojaat uchun @A_lixan
ஐ✨ღ⎠ 𝑀𝑜𝓎ç𝑒ç𝒶𝓀 ⎝ღ✨ஐ
❤18😍7😇2
б ҳитоб қилди.Бунга барчалари кулиб юбордилар. Лекин у эътибор ҳам бермади.- Қизим ҳам бор, дегандингиз. У қаерда экан?
Бу ҳақда сўраш Искандарнинг эсига ҳам келмаганди. Шунинг учун нима деб жавоб беришни билмади. Самандар бу саволга ўзи жавоб бериши лозимлигини тушунди.
-Синглим Шаҳодат ҳозир Зоминда яшайди. Турмушга чиққан. Учта боласи бор.
-Эҳ-ҳа, ҳали невараларингиз ҳам бор эканда,- деди Зулайҳо севиниб.
-Менга қара, нега неварамиз эмас, неварангиз дейсан?-деб Искандар хотинига ҳазил тариқасида танбеҳ берди.- Нима, менинг неварам сенга ҳам невара бўлмайдими? Ундан ташқари, боя Самандарни ҳам ўғлингиз, дединг.
-Вой, мен ундай демоқчимасдим,-деб Зулайҳо ҳато қилганини фаҳмлаб уни тўғирлашга шошилди.- Улар албатта менга ҳам невара бўладида. Самандарга келсак, агар у қарши бўлмаса бажонидил ўғлим дейман. Уни ҳеч қачон бошқа фарзандларимдан айрича кўрмайман.
Онаси бўла туриб оналик меҳри нималини билмаган Самандарнинг юраги бу гаплардан тўғёнга келди. Ҳеч иккиланмасдан бағрини очиб, оналик меҳрини баҳшида этаётган бу аёлга нисбатан илиқ туйғулар пайдо бўлди. Юраги яна бир бора тўлқинланиб кетди. Қалбини ёқимли ҳислар эгаллади.
- Мен онам бўлса ҳам чинданам она она меҳрига зор бўлиб ўсдим. Оналик қилишни лозим топсангиз, жон деб сизни онам ўрнида кўраман. Ўзимни сиздан нари тутмайман,-деди паст овозда.
Зулайҳонинг ўзи ҳам опаси билан бирга ўгай она қўлида ўсганди. Шу дамда ўша «бахтиёр» онларни эслади. Ҳали Самандарнинг ўтган ҳаёти қандай ўтганини билмаса ҳам унга жуда қийин бўлганини тасаввур қилгандай бўлиб, юраги эзилиб кетди. Кўзларида билинар- билинмас ёш томчилари пайдо бўлди.
-Энди ҳаммаси яхши бўлади. Мана, дадангни топдинг. Ўзингини ёлғиз ҳис қилмайсан. Даданг йўқлиги учун чеккан азобларингни унутиб ҳам юборасан.
«Айтганингиз келсин», дегандай Самандар ерга қараганича бошини қимирлатди. Беихтиёр ўйга толди. «Энди ҳаммаси яхши бўлади». Буни шунчаки кўнглимни кўтариш учун айтмаяпти. Лекин ҳақиқатдан ҳам шундай бўлармикан? Бошқалардай мен ҳам бахт нималигини билармиканман?»
Унинг бу ҳолатини пайқаган Искандарнинг кўнгли ғалати бўлиб кетди. Лекин нима дейишни билмасди. /айрат ҳам бошини қуйи эгиб, ер чизиб ўтирарди. Зулайҳо бу ноҳушликни тарқатиш учун гапни бошқа ёққа бурди.
-Бир қошиқ қонимдан ўтинг энди. Ёки гуноҳим шунчалик оғирми?
Искандар унинг мақсадини фаҳмлаб ҳазил билан жавоб қайтарди.
-Албатта. Лекин бекордан бекорга гуноҳимдан ўтади, деб ўйлама. Агар кечкига қулинг ўргилсин паловхонтўра пиширсанг, ёнида битта «бўйни узун» дан келтириб қўйишингга тўғри келади.
-Ошни-ку, айтмасангниз ҳам қилардим. Бироқ «бўйни узун»га бало борми?-деб Зулайҳо қошларини норози чимирди.
-Ахир бугунги кунни тузукроқ нишонлашимиз керакда,-деди Искандар маъноли тарзда. Бирдан кўзлари қувончдан чарақлаб кетди.- Ҳа майли, у бир йўла тўйда бўлар. Зулайҳо, бу гапимга ҳайрон бўлаяпсанми? Ҳозир тушунтираман. Гап билан бўлиб сенга яна бир қувончли, ҳатто ажойиб бўлган янгиликни айтиш эсимдан чиқибди. Нилуфарни бир йигитга унаштирганмиз-а? Куёв бегона эмас, у ўзимизнинг Самандар бўлади!
Буни эшитиб Зулайҳо ҳаддан ташқари севиниб кетди.
-Ростданми?!! Демак жияним ўзимга келин бўлар эканда! Қандай яхши бўлибди! Нилуфарга, жуда ҳавас қилардим. Одилдан сал каттароқда, бўлмаса ўзим келин қилардим, деб афсусланиб юрардим. Худонинг ўзи менгга раҳми келиб бу орзуйимга етказибди!
-Ундай бўлса тезроқ ошнинг ҳаракатини қил. Кун кеч бўлаяпти. Сабзи-пиёзингни келтириб берсанг ўзимиз тўғраб берардик, -деб Искандар кийимини алмаштириб чиқиш учун уйга кириб кетди.
Зулайҳо /айратга сабзи ювиб келишни буюриб, ўзи ошхонага бориб бир тоғорачада пиёз билан пичоқни олиб келиб қўйиб кетди. Уйдан чиқиб келган Искандар пиёзни арчилай бошлади. /айрат сабзи келтириб сўрининг бир четига ўтирганича арчилай бошлади. Унинг қўли келишмаётганини кўриб Самандар менга бер, деди. /айрат нима қилишини билмай дадасига қаради.
-Майли, бер акангга. Шу ёшга кириб шу бир сабзини арчилашга уқувинг келмайдия,- деб Искандар қўлининг орқаси билан ёшланган кўзини артди.
/айрат индамай олдидагиларни Самандарга яқин суриб сўридан тезда узоқлашди. Чунки пиёз унинг ҳам кўзини ачиштираётган
Бу ҳақда сўраш Искандарнинг эсига ҳам келмаганди. Шунинг учун нима деб жавоб беришни билмади. Самандар бу саволга ўзи жавоб бериши лозимлигини тушунди.
-Синглим Шаҳодат ҳозир Зоминда яшайди. Турмушга чиққан. Учта боласи бор.
-Эҳ-ҳа, ҳали невараларингиз ҳам бор эканда,- деди Зулайҳо севиниб.
-Менга қара, нега неварамиз эмас, неварангиз дейсан?-деб Искандар хотинига ҳазил тариқасида танбеҳ берди.- Нима, менинг неварам сенга ҳам невара бўлмайдими? Ундан ташқари, боя Самандарни ҳам ўғлингиз, дединг.
-Вой, мен ундай демоқчимасдим,-деб Зулайҳо ҳато қилганини фаҳмлаб уни тўғирлашга шошилди.- Улар албатта менга ҳам невара бўладида. Самандарга келсак, агар у қарши бўлмаса бажонидил ўғлим дейман. Уни ҳеч қачон бошқа фарзандларимдан айрича кўрмайман.
Онаси бўла туриб оналик меҳри нималини билмаган Самандарнинг юраги бу гаплардан тўғёнга келди. Ҳеч иккиланмасдан бағрини очиб, оналик меҳрини баҳшида этаётган бу аёлга нисбатан илиқ туйғулар пайдо бўлди. Юраги яна бир бора тўлқинланиб кетди. Қалбини ёқимли ҳислар эгаллади.
- Мен онам бўлса ҳам чинданам она она меҳрига зор бўлиб ўсдим. Оналик қилишни лозим топсангиз, жон деб сизни онам ўрнида кўраман. Ўзимни сиздан нари тутмайман,-деди паст овозда.
Зулайҳонинг ўзи ҳам опаси билан бирга ўгай она қўлида ўсганди. Шу дамда ўша «бахтиёр» онларни эслади. Ҳали Самандарнинг ўтган ҳаёти қандай ўтганини билмаса ҳам унга жуда қийин бўлганини тасаввур қилгандай бўлиб, юраги эзилиб кетди. Кўзларида билинар- билинмас ёш томчилари пайдо бўлди.
-Энди ҳаммаси яхши бўлади. Мана, дадангни топдинг. Ўзингини ёлғиз ҳис қилмайсан. Даданг йўқлиги учун чеккан азобларингни унутиб ҳам юборасан.
«Айтганингиз келсин», дегандай Самандар ерга қараганича бошини қимирлатди. Беихтиёр ўйга толди. «Энди ҳаммаси яхши бўлади». Буни шунчаки кўнглимни кўтариш учун айтмаяпти. Лекин ҳақиқатдан ҳам шундай бўлармикан? Бошқалардай мен ҳам бахт нималигини билармиканман?»
Унинг бу ҳолатини пайқаган Искандарнинг кўнгли ғалати бўлиб кетди. Лекин нима дейишни билмасди. /айрат ҳам бошини қуйи эгиб, ер чизиб ўтирарди. Зулайҳо бу ноҳушликни тарқатиш учун гапни бошқа ёққа бурди.
-Бир қошиқ қонимдан ўтинг энди. Ёки гуноҳим шунчалик оғирми?
Искандар унинг мақсадини фаҳмлаб ҳазил билан жавоб қайтарди.
-Албатта. Лекин бекордан бекорга гуноҳимдан ўтади, деб ўйлама. Агар кечкига қулинг ўргилсин паловхонтўра пиширсанг, ёнида битта «бўйни узун» дан келтириб қўйишингга тўғри келади.
-Ошни-ку, айтмасангниз ҳам қилардим. Бироқ «бўйни узун»га бало борми?-деб Зулайҳо қошларини норози чимирди.
-Ахир бугунги кунни тузукроқ нишонлашимиз керакда,-деди Искандар маъноли тарзда. Бирдан кўзлари қувончдан чарақлаб кетди.- Ҳа майли, у бир йўла тўйда бўлар. Зулайҳо, бу гапимга ҳайрон бўлаяпсанми? Ҳозир тушунтираман. Гап билан бўлиб сенга яна бир қувончли, ҳатто ажойиб бўлган янгиликни айтиш эсимдан чиқибди. Нилуфарни бир йигитга унаштирганмиз-а? Куёв бегона эмас, у ўзимизнинг Самандар бўлади!
Буни эшитиб Зулайҳо ҳаддан ташқари севиниб кетди.
-Ростданми?!! Демак жияним ўзимга келин бўлар эканда! Қандай яхши бўлибди! Нилуфарга, жуда ҳавас қилардим. Одилдан сал каттароқда, бўлмаса ўзим келин қилардим, деб афсусланиб юрардим. Худонинг ўзи менгга раҳми келиб бу орзуйимга етказибди!
-Ундай бўлса тезроқ ошнинг ҳаракатини қил. Кун кеч бўлаяпти. Сабзи-пиёзингни келтириб берсанг ўзимиз тўғраб берардик, -деб Искандар кийимини алмаштириб чиқиш учун уйга кириб кетди.
Зулайҳо /айратга сабзи ювиб келишни буюриб, ўзи ошхонага бориб бир тоғорачада пиёз билан пичоқни олиб келиб қўйиб кетди. Уйдан чиқиб келган Искандар пиёзни арчилай бошлади. /айрат сабзи келтириб сўрининг бир четига ўтирганича арчилай бошлади. Унинг қўли келишмаётганини кўриб Самандар менга бер, деди. /айрат нима қилишини билмай дадасига қаради.
-Майли, бер акангга. Шу ёшга кириб шу бир сабзини арчилашга уқувинг келмайдия,- деб Искандар қўлининг орқаси билан ёшланган кўзини артди.
/айрат индамай олдидагиларни Самандарга яқин суриб сўридан тезда узоқлашди. Чунки пиёз унинг ҳам кўзини ачиштираётган
❤222👍52🔥33😍7🕊2😇1
ஐ✨ღ⎠ 𝑀𝑜𝓎ç𝑒ç𝒶𝓀 ⎝ღ✨ஐ
б ҳитоб қилди.Бунга барчалари кулиб юбордилар. Лекин у эътибор ҳам бермади.- Қизим ҳам бор, дегандингиз. У қаерда экан? Бу ҳақда сўраш Искандарнинг эсига ҳам келмаганди. Шунинг учун нима деб жавоб беришни билмади. Самандар бу саволга ўзи жавоб бериши лозимлигини…
эди. Ошхонадан чиқиб келган Зулайҳо эрининг кўзларидаги ёшни кўриб деди:
-Ҳалитдан тўй харажатларини ўйлаб кўз ёш тўкаяпсизми?
-Унга эмас, ўтган йили ўлиб қолган кучукчамиз негадир ҳозир эсимга тушиб кетди. Шунга, бечора ёш кетди, деб ачинаётгандим,- деб Искандар ҳам ҳазил билан жавоб қайтарди. Бунга Самандар ҳам кулиб юборди.
-Эҳ-ҳа, шунга шунчаликми?- деб Зулайҳо шарақлаб кулиб юборди.- Лекин ҳозир бунинг мавриди эмас. Тезроқ бўлинг, ёғ ёниб кетади.
Самандар буларнинг бир-бирларига қилаётган беғараз ҳазилларига завқи келди. Шу сабаб бўлиб ҳаёлини банд этиб турган ноҳуш ўй-ҳаёллар тарқалиб кетди.
Зулайҳо тўғралга сабзи билан пиёзни олиб ошхонага қараб кетди. Ҳовлининг нарига четида юрган /айрат шошиб сўрига яқин келди.
-Дада, боя Эргаш поччам қўнғироқ қилгандилар. Менга ҳеч нима демадилар. Даданг келса қўнғироқ қилсин, зарур гап бор эди, дедилар.
-Анча бўлдими қўнғироқ қилганларига?
-Икки соатча бўлди.
-Нега шу пайтгача айтмадинг?
-Эсимдан чиқибди,- деб /айрат ерга қараганича минғирлади.
-Ҳе эсинг қурсин,- деди Искандар жаҳл билан.
Гуноҳкорона бошини эгиб нари кетаётган /айратнинг орқасидан қараб қоларкан, «нима бўлди экан, ишқилиб тинчликмикан,» деб ташвишга тушиб ўйлади. Ҳаёлига «ярқ» этиб келган фикрдан юраги орқасига тортиб кетди. Сўридан тушиб шошиб уйга кирди. Телефон гўшагини кўтариб рақамларни терди. Телефон гудогига қулқ соларнкан, турган жойида тоқатсизланди. Божасининг таниш овозини эшитиш билан салом бериб ўзини таништирди.
-Искандар, безовта қилганим учун узр, -деди Эргаш домла ҳол-аҳвол сўраганидан кейин.- Сиз билан гаплашиб олишиимз керак бўлга зарур гап чиқиб қолди. Телефонда тушунтириб беролмайман. Зулайҳо билан бизникига келсаларинг. Иложи борича тезроқ.
«Хўп, ҳозир етиб борамиз», деб Искандар гўшакни жойига қўйиб, ҳовлига чиқди. Сўрида оёғини осилтириб Самандар билан гаплашиб ўтирган /айратга аянгни чақир, деди. /айрат сўридан тушмай аясини чақирди. Қўлида капкир ушлаган Зулайҳо чиқиб келиб, дадаси, нега чақираяпсиз, деб сўради.
-Ҳозиргина телефонда поччанг билан гаплашдим. Улар, зарур иш чиқиб қолди, деб уйларига боришимизни илтимос қилдилар,- деб Искандар уни шошилтирди.- Бўлақол, гап-ларига қараганда тезроқ боршимиз зарурга ўхшайди.
-Менинг ҳам боришим шартмикан? Ош нима бўлади? -деди Зулайҳо ҳам ташвишланиб.
-Сиз бораверинг, ошни мен қиламан,-деди Самандар.
-Ош қилишни биласанми? –сўради Искандар. Унинг жавобини кутмай Зулайҳо капкирни бер, деди.
Зулайҳо капкирни /айратга тутқазиб уйга кириб кетди. Искандар дарвозага қараб юраркан, орқасига ўгирилиб, акангни зериктириб қўйманглар-а, деди.
-Ҳотиржам бўлинг,-деб /айрат негадир Самандарга кўзини қисиб қўйди.
Искандар кўчада қолдирган машинасига ўтириб ўт олдирди. Зулайҳо чиқиб келиб ўтириши билан ҳайдаб кетди. Унинг юзидаги ташвиш белгиларини кўриб чалғитиш учун деди:
-Шу пайтгача қариндош сифатида борардик. Энди қуда бўлиб бораяпмиз. Бир йўла бўлажак тўй ҳақида ҳам гаплашиб келамиз.
-Ҳа, шундай қилсак ҳам бўлади,-деди Зулайҳо чеҳраси ҳиёл ёришиб.- Дадаси, эътибор бердингизми, Самандарнинг негадир ҳаёли паришон. Жуда камгап. Яхшилаб қарасангиз қандайдир дарди борга ўхшайди.
Искандар машинани йўл четига тўхтатиб ғамгин тарзда деди:
-Самандарни яхши биламан, ўзи табиатан камгап, оғир-вазмин. Дарди борга ўхшайди, деганингда эса адашмадинг. Дарди бор. Бўлганда ҳам жуда оғир. Унинг бошига тушганларни худо ҳеч кимнинг бошига солмасин.
-Тушунтириброқ гапиринг, бошига қандай кунлар тушган?
-Бу ҳақда Самандарнинг олдида айтмагандим. Сабаби кўнглига озор бериб қўйишдан чўчигандим. Энди айтиб беришим мумкин, -деб Искандар қўлини рулга қўйиб йўлга қаради. Анча ўйланиб туриб давом этди.- Унинг онаси билан нима учун ажрашганимни биласан. Мендан кейин очиқчасига ножўя йўлга кириб кетибди. Тўғри, Самандар билан синглиси ёшлик қилиб бунга тушунмаганлар. Эсини таниганида бу унга ёмон таъсир қила бошлаган. Ҳар ҳолда ўғил болада. Лекин ёш боланинг қўлидан нима ҳам келарди?
У гапиришдан тўхтаб ўйланиб қолди. Зулайҳо унга ҳалақит бермай гапини давом эттиришини кутиб жимгина ўтираверди. Искандар ниҳоят ҳаёлини йиғиштириб олиб Нилуфардан Самандар ҳақида эшитганларини гапир
-Ҳалитдан тўй харажатларини ўйлаб кўз ёш тўкаяпсизми?
-Унга эмас, ўтган йили ўлиб қолган кучукчамиз негадир ҳозир эсимга тушиб кетди. Шунга, бечора ёш кетди, деб ачинаётгандим,- деб Искандар ҳам ҳазил билан жавоб қайтарди. Бунга Самандар ҳам кулиб юборди.
-Эҳ-ҳа, шунга шунчаликми?- деб Зулайҳо шарақлаб кулиб юборди.- Лекин ҳозир бунинг мавриди эмас. Тезроқ бўлинг, ёғ ёниб кетади.
Самандар буларнинг бир-бирларига қилаётган беғараз ҳазилларига завқи келди. Шу сабаб бўлиб ҳаёлини банд этиб турган ноҳуш ўй-ҳаёллар тарқалиб кетди.
Зулайҳо тўғралга сабзи билан пиёзни олиб ошхонага қараб кетди. Ҳовлининг нарига четида юрган /айрат шошиб сўрига яқин келди.
-Дада, боя Эргаш поччам қўнғироқ қилгандилар. Менга ҳеч нима демадилар. Даданг келса қўнғироқ қилсин, зарур гап бор эди, дедилар.
-Анча бўлдими қўнғироқ қилганларига?
-Икки соатча бўлди.
-Нега шу пайтгача айтмадинг?
-Эсимдан чиқибди,- деб /айрат ерга қараганича минғирлади.
-Ҳе эсинг қурсин,- деди Искандар жаҳл билан.
Гуноҳкорона бошини эгиб нари кетаётган /айратнинг орқасидан қараб қоларкан, «нима бўлди экан, ишқилиб тинчликмикан,» деб ташвишга тушиб ўйлади. Ҳаёлига «ярқ» этиб келган фикрдан юраги орқасига тортиб кетди. Сўридан тушиб шошиб уйга кирди. Телефон гўшагини кўтариб рақамларни терди. Телефон гудогига қулқ соларнкан, турган жойида тоқатсизланди. Божасининг таниш овозини эшитиш билан салом бериб ўзини таништирди.
-Искандар, безовта қилганим учун узр, -деди Эргаш домла ҳол-аҳвол сўраганидан кейин.- Сиз билан гаплашиб олишиимз керак бўлга зарур гап чиқиб қолди. Телефонда тушунтириб беролмайман. Зулайҳо билан бизникига келсаларинг. Иложи борича тезроқ.
«Хўп, ҳозир етиб борамиз», деб Искандар гўшакни жойига қўйиб, ҳовлига чиқди. Сўрида оёғини осилтириб Самандар билан гаплашиб ўтирган /айратга аянгни чақир, деди. /айрат сўридан тушмай аясини чақирди. Қўлида капкир ушлаган Зулайҳо чиқиб келиб, дадаси, нега чақираяпсиз, деб сўради.
-Ҳозиргина телефонда поччанг билан гаплашдим. Улар, зарур иш чиқиб қолди, деб уйларига боришимизни илтимос қилдилар,- деб Искандар уни шошилтирди.- Бўлақол, гап-ларига қараганда тезроқ боршимиз зарурга ўхшайди.
-Менинг ҳам боришим шартмикан? Ош нима бўлади? -деди Зулайҳо ҳам ташвишланиб.
-Сиз бораверинг, ошни мен қиламан,-деди Самандар.
-Ош қилишни биласанми? –сўради Искандар. Унинг жавобини кутмай Зулайҳо капкирни бер, деди.
Зулайҳо капкирни /айратга тутқазиб уйга кириб кетди. Искандар дарвозага қараб юраркан, орқасига ўгирилиб, акангни зериктириб қўйманглар-а, деди.
-Ҳотиржам бўлинг,-деб /айрат негадир Самандарга кўзини қисиб қўйди.
Искандар кўчада қолдирган машинасига ўтириб ўт олдирди. Зулайҳо чиқиб келиб ўтириши билан ҳайдаб кетди. Унинг юзидаги ташвиш белгиларини кўриб чалғитиш учун деди:
-Шу пайтгача қариндош сифатида борардик. Энди қуда бўлиб бораяпмиз. Бир йўла бўлажак тўй ҳақида ҳам гаплашиб келамиз.
-Ҳа, шундай қилсак ҳам бўлади,-деди Зулайҳо чеҳраси ҳиёл ёришиб.- Дадаси, эътибор бердингизми, Самандарнинг негадир ҳаёли паришон. Жуда камгап. Яхшилаб қарасангиз қандайдир дарди борга ўхшайди.
Искандар машинани йўл четига тўхтатиб ғамгин тарзда деди:
-Самандарни яхши биламан, ўзи табиатан камгап, оғир-вазмин. Дарди борга ўхшайди, деганингда эса адашмадинг. Дарди бор. Бўлганда ҳам жуда оғир. Унинг бошига тушганларни худо ҳеч кимнинг бошига солмасин.
-Тушунтириброқ гапиринг, бошига қандай кунлар тушган?
-Бу ҳақда Самандарнинг олдида айтмагандим. Сабаби кўнглига озор бериб қўйишдан чўчигандим. Энди айтиб беришим мумкин, -деб Искандар қўлини рулга қўйиб йўлга қаради. Анча ўйланиб туриб давом этди.- Унинг онаси билан нима учун ажрашганимни биласан. Мендан кейин очиқчасига ножўя йўлга кириб кетибди. Тўғри, Самандар билан синглиси ёшлик қилиб бунга тушунмаганлар. Эсини таниганида бу унга ёмон таъсир қила бошлаган. Ҳар ҳолда ўғил болада. Лекин ёш боланинг қўлидан нима ҳам келарди?
У гапиришдан тўхтаб ўйланиб қолди. Зулайҳо унга ҳалақит бермай гапини давом эттиришини кутиб жимгина ўтираверди. Искандар ниҳоят ҳаёлини йиғиштириб олиб Нилуфардан Самандар ҳақида эшитганларини гапир
❤201🔥57😨21👍9✍8😇7
Forwarded from Ummu Muhammadali 💙
Ўгай ака сингил ўртасида пайдо бўлган гўзал ишқ ҳақида сўзловчи асар.
Уланиш учун пастдаги силкани босинг.
👇👇👇👇👇👇👇👇👇
https://t.me/+vT3ceutK8GwwNmRi
Уланиш учун пастдаги силкани босинг.
👇👇👇👇👇👇👇👇👇
https://t.me/+vT3ceutK8GwwNmRi
❤12