#Қойил
Сепи 800 та китобдан иборат Андижонлик келин интернетда шов-шув бўлмоқда
Қашқадарё вилояти Кўкдала туманига Андижондан келин бўлиб тушган Насибахон Иброҳимова келинлик сепига одатдагидек турли маиший буюмлар эмас, балки 800 та илмий ва бадиий китоб қўшиб олиб келибди.
Ҳозирда уларнинг китоблари сони 1500 дан ошган.
Китобсевар келин ўзининг маънавиятга бўлган меҳри ва билимга чанқоқлигини шу тарзда намоён этди. У келган хонадонида китоб мутолаасига бўлган қизиқишни янада оширишни мақсад қилганини аниқ.
Ҳозирги гаджетлар ва моддий эҳтиёжлар устувор бўлиб бораётган замонда бундай ўзига хос қарашга эга ёшларни учратиш жуда қийин.
Шундай китобсевар, маърифатпарвар ва албатта наъмунали ёш оилалар сони янада кўпайсин!
👉 @Vazirlik🔱 Бизга Қўшилинг‼️
Сепи 800 та китобдан иборат Андижонлик келин интернетда шов-шув бўлмоқда
Қашқадарё вилояти Кўкдала туманига Андижондан келин бўлиб тушган Насибахон Иброҳимова келинлик сепига одатдагидек турли маиший буюмлар эмас, балки 800 та илмий ва бадиий китоб қўшиб олиб келибди.
Ҳозирда уларнинг китоблари сони 1500 дан ошган.
Китобсевар келин ўзининг маънавиятга бўлган меҳри ва билимга чанқоқлигини шу тарзда намоён этди. У келган хонадонида китоб мутолаасига бўлган қизиқишни янада оширишни мақсад қилганини аниқ.
Ҳозирги гаджетлар ва моддий эҳтиёжлар устувор бўлиб бораётган замонда бундай ўзига хос қарашга эга ёшларни учратиш жуда қийин.
Шундай китобсевар, маърифатпарвар ва албатта наъмунали ёш оилалар сони янада кўпайсин!
👉 @Vazirlik
Please open Telegram to view this post
VIEW IN TELEGRAM
👏45❤14👍9😇3🔥2
MUALLIF:
Muallif ruhsatsız koʻchirib olish va ijro qilish taqiqlanadi🛑
Please open Telegram to view this post
VIEW IN TELEGRAM
❤26🔥15👏6
#ижара_ҳаётлар
110-қисм
Кўзимдаги ёшни ҳам тезда артдим. Юрагимнинг ҳар бўлаги, оғриқдан ҳалок бўлгандек эди. Мен Тимурнинг Жасминага, “Мени севма деган эдим”,-деган гапини эшитгандим.
“Нима қиляпсан қоронғида?”,-деб ойим хонанинг чироғини ёқди.
“Ўтирибман ойи”,-деб шунчаки жавоб бердим.
“Тур, меҳмонхонани яхшилаб йиғнаб қўй... ҳамма кетиб бўлди”,-деди ойим мендаги яраларни кўргиси келмай.
Жисмонан қанча иш қилсамда чарчамас эдим. Фақат руҳий азоб бутун танамни ўзига бўйин эгдириб олганди. Хаёлимдан фақат бир нарса айлана бошлади, энди мен учун орзулар тугади. Қилаётган ҳар ҳаракатим сохтадек, Баҳор ўрнига бошқа бировнинг ҳаётини яшаб, унга ачингандек бўлаётган эдим. Севгини вақтини ва кишисини аниқ топа олмаган мен.Энди ундан воз кечишни ва қандай унитишни билмасдим.
Азоб чекаётган эдим, бошқача азоб. Оғриғини ва юкини ўзимдан бошқа биров сезмаган, сабабсиздек кўриниб лекин бир лаҳзада минглаб катта ва кичик баҳонлар топиб қийналардим.
Ич кечинмаларим оғушида ҳамма ерни саранжомлаб, яна қалб овозим баланд чиқадиган, ўша ёлғизлигим қаърига кўмилдим.
🏫
Байрам шукуҳи бутун маҳаллани қамраб олиб, ҳамма ўз имкониятига қараб қутлашга киришганди. Бугун бир ҳафта бўлди. Санашга осон лекин яшаганда мангудек ўтган етти кун.
"Қачон қайтасан Баҳор?",- деган смс хабар билан уйғондим.
Феруза опанинг жаҳли чиққан, иш қайнаган деб асабийлашганди.
"Ҳали бора олмайман",-дегандим баттар бақириб берди.
"Сен ҳазиллашяпсанми? Уй нима бўлди? Ташладинг кетдинг"
"Барибир хужжат муддати 6 ой. Мен бўлсам, бўлмасам вақт ўтиши керак",- деб унга эслатмоқчи бўлдим.
“Сен жуда ақлли бўлибсанми? Мен нима деяпман бу нима дейди!”,-деб жеркишда давом этарди.
Телефонни безиб қулоғимдан узоқлаштирганимда, экранда Тимурдан келган смс хабарни кўрдим.
Бир ҳафта кутдим. Сўнги гаплашганимиздан сўнг менга биргина сўз ёзишини қанчалар кутгандим.
“Феруза опа, мен сизга кейин қўнғироқ қиламан”,-деб шошиб гўшакни қўйдим.
“Ким билан гаплашяпсан?”,- деб ойим, ошхонага кириб келди .
Ҳовлиқиб телефонни чўнтагимга солдим.
“Феруза опа, бошлиғим”
“Нима дейди сенга бу хотин бунча?”,-деб ойим ёқтирмай сўради.
“Биринчи январда умрага кетадиганлар бор... шуларнинг хужжатларини тўғрилаш керак экан”,-деганимда ойим менга жиддий қаради.
110-қисм
Кўзимдаги ёшни ҳам тезда артдим. Юрагимнинг ҳар бўлаги, оғриқдан ҳалок бўлгандек эди. Мен Тимурнинг Жасминага, “Мени севма деган эдим”,-деган гапини эшитгандим.
“Нима қиляпсан қоронғида?”,-деб ойим хонанинг чироғини ёқди.
“Ўтирибман ойи”,-деб шунчаки жавоб бердим.
“Тур, меҳмонхонани яхшилаб йиғнаб қўй... ҳамма кетиб бўлди”,-деди ойим мендаги яраларни кўргиси келмай.
Жисмонан қанча иш қилсамда чарчамас эдим. Фақат руҳий азоб бутун танамни ўзига бўйин эгдириб олганди. Хаёлимдан фақат бир нарса айлана бошлади, энди мен учун орзулар тугади. Қилаётган ҳар ҳаракатим сохтадек, Баҳор ўрнига бошқа бировнинг ҳаётини яшаб, унга ачингандек бўлаётган эдим. Севгини вақтини ва кишисини аниқ топа олмаган мен.Энди ундан воз кечишни ва қандай унитишни билмасдим.
Азоб чекаётган эдим, бошқача азоб. Оғриғини ва юкини ўзимдан бошқа биров сезмаган, сабабсиздек кўриниб лекин бир лаҳзада минглаб катта ва кичик баҳонлар топиб қийналардим.
Ич кечинмаларим оғушида ҳамма ерни саранжомлаб, яна қалб овозим баланд чиқадиган, ўша ёлғизлигим қаърига кўмилдим.
🏫
Байрам шукуҳи бутун маҳаллани қамраб олиб, ҳамма ўз имкониятига қараб қутлашга киришганди. Бугун бир ҳафта бўлди. Санашга осон лекин яшаганда мангудек ўтган етти кун.
"Қачон қайтасан Баҳор?",- деган смс хабар билан уйғондим.
Феруза опанинг жаҳли чиққан, иш қайнаган деб асабийлашганди.
"Ҳали бора олмайман",-дегандим баттар бақириб берди.
"Сен ҳазиллашяпсанми? Уй нима бўлди? Ташладинг кетдинг"
"Барибир хужжат муддати 6 ой. Мен бўлсам, бўлмасам вақт ўтиши керак",- деб унга эслатмоқчи бўлдим.
“Сен жуда ақлли бўлибсанми? Мен нима деяпман бу нима дейди!”,-деб жеркишда давом этарди.
Телефонни безиб қулоғимдан узоқлаштирганимда, экранда Тимурдан келган смс хабарни кўрдим.
Бир ҳафта кутдим. Сўнги гаплашганимиздан сўнг менга биргина сўз ёзишини қанчалар кутгандим.
“Феруза опа, мен сизга кейин қўнғироқ қиламан”,-деб шошиб гўшакни қўйдим.
“Ким билан гаплашяпсан?”,- деб ойим, ошхонага кириб келди .
Ҳовлиқиб телефонни чўнтагимга солдим.
“Феруза опа, бошлиғим”
“Нима дейди сенга бу хотин бунча?”,-деб ойим ёқтирмай сўради.
“Биринчи январда умрага кетадиганлар бор... шуларнинг хужжатларини тўғрилаш керак экан”,-деганимда ойим менга жиддий қаради.
Бир лайк ташла, бир изоҳ ёз — кўнглим яйрасин,
Ҳикоя давомида сенинг исминг, ҳар саҳнада порласин.❤127👍41🔥30😇14👏3😍1
#ижара_ҳаётлар
111-қисм
“Феруза опанга айт ўзига бошқа ишчи топсин. Қуда айтди, ўғли ишлашингни истамас экан. Ўзинг телефонларига тузук жавоб бермаганингга гап орасида менга теккизиб айтди”,-деб Элбекка турли баҳонлар билан на қўнғироғига ва на смсига жавоб бермаганимни юзимга урди.
Уйда бўлганимдан бўлса керак, назорати ўтмаётганди.Лекин ишлашга қўймасликни ҳозирдан шарт қўйгани ортиқча бўлди.
“Ойи, ўқишимни ярми бор ҳали. Феруза опа шартнома пулимни тўлади ахир”,-деб баҳона қилмоқчи бўлдим.
“Чўнтагидан тўламагандир? Шунча ишладинг, қани пулларинг?”,-деганида бўғзимга бир нарса тиқилгандек бўлди.
“Ойи, охирги уч йил сизлардан пул сўрамай ўқиб, яшадим”,-деб кўзим ёшланди.
Ойим менсимас қарашлар билан менинг ҳиссиётларимни шунчаки бефарқ қолдирди. Аслида унинг ҳали ҳам менга бўлган хафагарчилиги кетмаганди. Тимурнинг кийимларини уйда кўрган отам албатта уни менга боғлашмаган. Лекин дугонам билан яшашимни айтгандим ва улар ўша ёмон дугонадан мени химоя қилишмоқчи эканини билардим.
Ошхонада ишларимни тугатиб, тезда хонамдан бир нарса олиш баҳонасида чиқдим, телефонимга қарадим. Бироз аввал Тимурдан келган смс хабарини кўрганимга шунчалар амин эдимки, ҳозир экранда кўринган хабар ўчирилди ёзуви кайфиятимни тушурганди. Чидолмай қўнғироқ қилдим.
Кўп куттирмай гўшакни кўтарди. Атрофи шовқин, кўчада юрганга ўхшади.
“Алло!...Салом!”,-деб ўзим биринчи гап бошладим.
“Салом!”,-деб оддий сўрашди.
“Смс хабар келганди ўқиб улгурмадим....ўчибди”,-деганимда.
“Жасминага жўнатаман деб... адашиб сенга жўнатибман”,-деди осонгина
Бу жавобга нима деб гап топишни билмадим. Хато устига хато қилгандекман. Суймаганга, суйкалиб ундан бир мадат кутгандек бўляпман.
"Тушунарли",-деб гўшакни қўйдим.
Балки-да, қисматим Элбек билан боғланганини тан олишдан бошқа чора қолмаганди.
Олти- етти сония ичида телефоним чироғи ёна бошлади. Овозини ўчириб қўйган эдим. Тимурнинг рақамини кўриб кўксим ҳаводан шишиб, яна қайта тушди.
Жавоб бермадим. Жасмина билан мени чалкаштирган одамга ортиқча сарфлайдиган нафасим қолмади.
Хонамдан чиққанимда қўшнимизнинг келини Рухсора опа келган экан. Ёши қирқдан ошган бу аёлнинг келин бўлиб келганида, мен ҳали дунёга келмаган эканман. Бу аёл мен учун сабр тимсоли эди. Йигирма йилдан ошиқ яшаб, фарзандли бўлмаган бу опанинг матонатига қойил қолгандим.
"Баҳор! Ўқишга қайтмайсанми?",- деб ярамга туз босгани қолди.
111-қисм
“Феруза опанга айт ўзига бошқа ишчи топсин. Қуда айтди, ўғли ишлашингни истамас экан. Ўзинг телефонларига тузук жавоб бермаганингга гап орасида менга теккизиб айтди”,-деб Элбекка турли баҳонлар билан на қўнғироғига ва на смсига жавоб бермаганимни юзимга урди.
Уйда бўлганимдан бўлса керак, назорати ўтмаётганди.Лекин ишлашга қўймасликни ҳозирдан шарт қўйгани ортиқча бўлди.
“Ойи, ўқишимни ярми бор ҳали. Феруза опа шартнома пулимни тўлади ахир”,-деб баҳона қилмоқчи бўлдим.
“Чўнтагидан тўламагандир? Шунча ишладинг, қани пулларинг?”,-деганида бўғзимга бир нарса тиқилгандек бўлди.
“Ойи, охирги уч йил сизлардан пул сўрамай ўқиб, яшадим”,-деб кўзим ёшланди.
Ойим менсимас қарашлар билан менинг ҳиссиётларимни шунчаки бефарқ қолдирди. Аслида унинг ҳали ҳам менга бўлган хафагарчилиги кетмаганди. Тимурнинг кийимларини уйда кўрган отам албатта уни менга боғлашмаган. Лекин дугонам билан яшашимни айтгандим ва улар ўша ёмон дугонадан мени химоя қилишмоқчи эканини билардим.
Ошхонада ишларимни тугатиб, тезда хонамдан бир нарса олиш баҳонасида чиқдим, телефонимга қарадим. Бироз аввал Тимурдан келган смс хабарини кўрганимга шунчалар амин эдимки, ҳозир экранда кўринган хабар ўчирилди ёзуви кайфиятимни тушурганди. Чидолмай қўнғироқ қилдим.
Кўп куттирмай гўшакни кўтарди. Атрофи шовқин, кўчада юрганга ўхшади.
“Алло!...Салом!”,-деб ўзим биринчи гап бошладим.
“Салом!”,-деб оддий сўрашди.
“Смс хабар келганди ўқиб улгурмадим....ўчибди”,-деганимда.
“Жасминага жўнатаман деб... адашиб сенга жўнатибман”,-деди осонгина
Бу жавобга нима деб гап топишни билмадим. Хато устига хато қилгандекман. Суймаганга, суйкалиб ундан бир мадат кутгандек бўляпман.
"Тушунарли",-деб гўшакни қўйдим.
Балки-да, қисматим Элбек билан боғланганини тан олишдан бошқа чора қолмаганди.
Олти- етти сония ичида телефоним чироғи ёна бошлади. Овозини ўчириб қўйган эдим. Тимурнинг рақамини кўриб кўксим ҳаводан шишиб, яна қайта тушди.
Жавоб бермадим. Жасмина билан мени чалкаштирган одамга ортиқча сарфлайдиган нафасим қолмади.
Хонамдан чиққанимда қўшнимизнинг келини Рухсора опа келган экан. Ёши қирқдан ошган бу аёлнинг келин бўлиб келганида, мен ҳали дунёга келмаган эканман. Бу аёл мен учун сабр тимсоли эди. Йигирма йилдан ошиқ яшаб, фарзандли бўлмаган бу опанинг матонатига қойил қолгандим.
"Баҳор! Ўқишга қайтмайсанми?",- деб ярамга туз босгани қолди.
Бир лайк ташла, бир изоҳ ёз — кўнглим яйрасин,
Ҳикоя давомида сенинг исминг, ҳар саҳнада порласин.❤126👍47🔥21😇13👏6
#ижара_ҳаётлар
112-қисм
Бу маҳаллада шартаки Баҳорни ҳамма яхши танир эди. У бу гапларни тагида эзилмасди. Тошкентга кетаман деган бўлса, албатта кетарди. Фақат бу сафар оёқ-қўлим боғланиб қолди. Оилам олдида виждоним қийналганди.
"Кетаман яқинда, худо хоҳласа ",-деб жавоб қайтардим.
Ойим гапларимни эшитиб турарди.
"Куёв бўлмиш, сал қизғанчиқроққа ўхшайди, келин! Ўқимасин деб туриб олди",-деб ойим ўз фикрини билдирди.
Асли касби ўқтувчи бўлган Рухсора опани ҳамма қаттиқ ҳурмат қиларди.
"Опа, нега ҳали куёв бўлиб келмаганга бу ҳуқуқни беряпсизлар?",-деб ҳайрон қолиб сўради.
Телефонимга яна кўзим тушди. Жирингларди тинмай. Тимурнинг қўнғироғидан муҳимроқ масала бўлаётган эди. Зора ойим тўғри тушуниб қолсайди. Кўзим милтиллаб ойимнинг ҳаракатларини кузатардим.
"Ҳа, энди борадиган жойидагилар шунақа исташди ",-деб ойим жавобдан қочмоқчи бўлди.
Телефон экранида икки смс белгиси турарди. Бири Тимур, бошқаси Элбекдан. Тимурдан келганни дарров очдим. Қайтиб ўчириши мумкин эди.
"Қачон қайтишингни сўраган эдим",-деб ёзилган эди.
Тимур менинг қачон қайтишимни сўраган экан.
"Ҳозирги ёшларга гап уқтириш қийин. Ана куёв бола рухсат берсин, бориб ўқийди",-деб ойим шунчаки ҳамма айбни Элбекка тўнкади.
Қулоғим ойим ва Рухсора опада қолди лекин қўлим тезда Элбекка смс ёза бошладим.
"Имкон топиб қўнғироқ қилинг!",- деб ёзиб жўнатдим.
"Шунча ўқиди, энди охирда дипломини олсин опа",-деб куюниб гапирган Рухсора опага қарадим.
Ойимга мендан ташқари бошқа бир кишининг ўқишнинг муҳимлиги ҳақида гапириши керак эди. Уларнинг мавзуси бошқа томонга бурилганда эса мен у ердан узқолашдим.
Тимурнинг яна тинмай қўнғироқ қилганини кўриб кўзлардан узоққа ўтдим.
“Алло!”,-деб гўшакни кўтардим.
“Тинчликми Баҳор?”,-деб сўради.
“Ти-и-инчлик”
“Қўнғироқ қил деб ёзибсан?”,-деганида кўзларимни юмиб очдим.
Экранда Элбекнинг смси турарди мен эса адашиб Тимурга жўнатган эдим. Ҳозир гапимни бошқача тушунмасин деб бошқа баҳона топишим керак эди. Унинг бор йўғи, ярим соат олдинги ишига қастдан қилгандек бўлгим келмади.
“Қўшни янгага смс ёзгандим... адашиб сизга жўнатибман”,-дедим.
“Қачон қайтасан... жавоб ёзмадинг?”,-деди.
“Билмадим...балким бора олмаслигим мумкин”,-деганимда жим турди.
Бир неча сония ўтиб,
“Кел!”,-деб юрагимни ўйнатди.
“Нега? Мен бўлмасам уй сизларга қолгандек яшамайсизларми?”,-деб кесатдим.
“Рақобат бўлмаса, уй талашишни қизиғи йўқ”,-деди.
112-қисм
Бу маҳаллада шартаки Баҳорни ҳамма яхши танир эди. У бу гапларни тагида эзилмасди. Тошкентга кетаман деган бўлса, албатта кетарди. Фақат бу сафар оёқ-қўлим боғланиб қолди. Оилам олдида виждоним қийналганди.
"Кетаман яқинда, худо хоҳласа ",-деб жавоб қайтардим.
Ойим гапларимни эшитиб турарди.
"Куёв бўлмиш, сал қизғанчиқроққа ўхшайди, келин! Ўқимасин деб туриб олди",-деб ойим ўз фикрини билдирди.
Асли касби ўқтувчи бўлган Рухсора опани ҳамма қаттиқ ҳурмат қиларди.
"Опа, нега ҳали куёв бўлиб келмаганга бу ҳуқуқни беряпсизлар?",-деб ҳайрон қолиб сўради.
Телефонимга яна кўзим тушди. Жирингларди тинмай. Тимурнинг қўнғироғидан муҳимроқ масала бўлаётган эди. Зора ойим тўғри тушуниб қолсайди. Кўзим милтиллаб ойимнинг ҳаракатларини кузатардим.
"Ҳа, энди борадиган жойидагилар шунақа исташди ",-деб ойим жавобдан қочмоқчи бўлди.
Телефон экранида икки смс белгиси турарди. Бири Тимур, бошқаси Элбекдан. Тимурдан келганни дарров очдим. Қайтиб ўчириши мумкин эди.
"Қачон қайтишингни сўраган эдим",-деб ёзилган эди.
Тимур менинг қачон қайтишимни сўраган экан.
"Ҳозирги ёшларга гап уқтириш қийин. Ана куёв бола рухсат берсин, бориб ўқийди",-деб ойим шунчаки ҳамма айбни Элбекка тўнкади.
Қулоғим ойим ва Рухсора опада қолди лекин қўлим тезда Элбекка смс ёза бошладим.
"Имкон топиб қўнғироқ қилинг!",- деб ёзиб жўнатдим.
"Шунча ўқиди, энди охирда дипломини олсин опа",-деб куюниб гапирган Рухсора опага қарадим.
Ойимга мендан ташқари бошқа бир кишининг ўқишнинг муҳимлиги ҳақида гапириши керак эди. Уларнинг мавзуси бошқа томонга бурилганда эса мен у ердан узқолашдим.
Тимурнинг яна тинмай қўнғироқ қилганини кўриб кўзлардан узоққа ўтдим.
“Алло!”,-деб гўшакни кўтардим.
“Тинчликми Баҳор?”,-деб сўради.
“Ти-и-инчлик”
“Қўнғироқ қил деб ёзибсан?”,-деганида кўзларимни юмиб очдим.
Экранда Элбекнинг смси турарди мен эса адашиб Тимурга жўнатган эдим. Ҳозир гапимни бошқача тушунмасин деб бошқа баҳона топишим керак эди. Унинг бор йўғи, ярим соат олдинги ишига қастдан қилгандек бўлгим келмади.
“Қўшни янгага смс ёзгандим... адашиб сизга жўнатибман”,-дедим.
“Қачон қайтасан... жавоб ёзмадинг?”,-деди.
“Билмадим...балким бора олмаслигим мумкин”,-деганимда жим турди.
Бир неча сония ўтиб,
“Кел!”,-деб юрагимни ўйнатди.
“Нега? Мен бўлмасам уй сизларга қолгандек яшамайсизларми?”,-деб кесатдим.
“Рақобат бўлмаса, уй талашишни қизиғи йўқ”,-деди.
Бир лайк ташла, бир изоҳ ёз — кўнглим яйрасин,
Ҳикоя давомида сенинг исминг, ҳар саҳнада порласин.❤164👍68🔥33👏8🕊6😇4
ஐ✨ღ⎠ 𝑀𝑜𝓎ç𝑒ç𝒶𝓀 ⎝ღ✨ஐ
ОЙНИНГ ЎН БЕШИ 5- қисм. Шаҳодат ўзига зўр «дугона» топиб олибдику,- деб бақира бошладим-, Ойим индамай орқасига бурилиб кета бошлаганида йўлини тўсиб тўхтатдим.- Бу нима қилганингиз, нега бунга йўл қўйдингиз?! -Нега бақирасан? Ишинг бўлмасин,- деди ойим бунга…
инларинг кўксингдан итариб ташлаганида бегона кишининг бундай қилиши ёмон таъсир қилар эканда. Кечирасиз-у, у кишини бегона дейишимнинг ўзи кўрнамакликдан бошқа нарса эмас. Лекин таклифини қабул қилолмас эдим. Ўйлаб қўйган режамни айтдим.
-Майли ихтиёринг. Лекин менинг уйимда қолганинг яхши бўларди-да,-деди у барибир мени ниятимдан қайтаролмаслигини билгани учун қаршилик қилмай.- Қаерда бўлсанг ҳам омон бўл. Сени ўз ўғлимдан кўраман. Унутиб юбормай келиб тур. Фақат илтимос, бирор ёрдамим керак бўлса ҳеч тортинма.
-Албатта келиб тураман. Нега унутар эканман?- дедим бу гапларидан таъсирланиб
Бир ҳафта ичида керакли ҳужжатларимни тайёрладим. Эртага Тошкентга жўнайман, деб турганимда бир милиционер келиб мени Ички Ишлар бўлимига чақиришаётганини айтди. Шаҳодатнинг олдига келган кишини урганим учун у шикоят қилган бўлса керак, деб ўйладим. Участка нозири нима учун чақирганимни биласанми, деб сўради. Мен билмаслигиммни айтганимда қўлидаги қоғозларни узатиб деди:
-Мана буларни ўқисанг билиб оласан. Бу синглингнинг аризаси. Мана буниси эса онангнинг гувоҳ сифатида берган кўргазмаси. Суд -экспертиза хулосасини ҳам ўқиб кўришинг мумкин.
Шаҳодат нега мендан арз қилди экан, деб ҳайрон бўлиб биринчи бўлиб унинг аризасини ўқидим. У, акам мени зўрлади, деб шикоят қилган, ўша кунги воқеа ҳақида эса ҳеч нима демаганди. Кўз олдим қоронғилашиб кетди. Гўёки ҳушимни йўқотгандай эдим . Нозир нимадир деганида гапига ҳам тушунмадим. У узатган сувдан озроқ ичганимдан кейин сал ўзимга келдим.
-Бу ёлғон, мен ундай қилмаганман,-дедим зўрға.
-Ёлғон дейсанми?-деб нозир ўшқирди.- Ўз синглинг сенга тухмат қиладими. Бу ҳам майли, онанг-чи, у ҳам тухмат қиладими?!
-Ҳа, тухмат қилишган, -деб
ўзимни тутолмай бақириб юбордим.
-Бақирма, бу катта холангнин уйи эмас!- деб нозир столга муштлади. -Бас қил ахмақона ўжарликни. Экспертиза хулосасини ўқиб кўришинг мумкин. Уриб ҳамма ёғини кўкартиргансан. Кийимларини ҳам дабдала қилиб юборгансан. Сенга яна қандай далил керак? Маслаҳатим, қайсарлик қилмай тан ол. Суд буни инобатга олади. Акс ҳолда ўзингга жабр бўлади халос.
-Ахир мен ундай қилмаганман, нега тан оларканман? Улар билан юзлаштиринг, исботлаб беришсин,-деб талаб қилдим.
-Ўҳ-ҳў, ҳуқуқингни талаб қилмоқчимисан? -деди шунда нозир киноя билан.-Майли, айтганинг бўлади. Фақат унгача яхшилаб ўйлаб кўр.
Ҳозирча мени қўйиб юборса керак, деб ўйлагандим. Лекин нозир мени қамаб қўйишни буюрди. Камерада ўтирарканман, бўлиб ўтган воқеани кўз олодимга келтириб даҳшатга тушдим. Бунинг ҳаммаси ойимнинг иши эканлигини англаб турардим. “Наҳотки шу даражага борган бўлса?- деб ҳаёлимдан ўтказа бошладим. -Бунинг мен учун қанчалик даҳшатли оқибатларга олиб келиши мумкинлигини, юзимга кетмас доғ тушиини, юрагимга тузалмас яра тушишини ва бундан бир умр азоб беришини ўйламадимикан? Шаҳодатга нима бўлди? Бунга қандай қўли борди экан-а? Уйдан чиқиб кетаётганимда қайтиб келмайман, ҳалақит бермайман, истаганларингдай яшайверинглар, дегандим-ку. Мендан яна нимани исташади?»
-Синглинг касал экан, келолмади. Мана бу ёзганларини ўқиб кўришинг мумкин. Ойинг эса у беномуснинг юзини ҳам кўришни хоҳламайман, деб келмади,- деди нозир бир неча кундан кейин чақиртириб.
Уларнинг келмаганинг сабабини яхши англаб турардим. Қанчалик уринмайин, бегуноҳлигимни исботлаб бера олмадим. Чунки барча далиллар менга қарши эди. Нозир ҳам жон-жаҳти билан айбимни бўйнимга қўйишга уринаётган эди. Тезда ишини прократурага ошириб юборди. Бир нарса бутунлай руҳимни синдирди. Барча уринишларим бефойда эканлигини тушундим. Мен урган киши туман Ички Ишлар бўлими бошлиғи ўринбосари экан. Ҳаммасини ўша уюштираётганини аён эди. Судда ўзимни ҳимоя қилишга уриниб кўрдим. Лекин ҳеч нима қила олмадим. Суд 8 йилга ҳукм қилди. Ҳукм ўқилаётганда ойимнинг ўзини тутишидан ҳайратдан лол бўлиб қолдим.Ёлғиз ўғли ҳақида ҳукм ўқилаяпти-ю, юзида ғам-қайғудан асар ҳам йўқ эди. Аксинча, ич-ичидан севинаётгани аниқ сезилиб турарди. Қўлимга кишан солиб олиб чиқиб кетишаётганида ҳатто ҳайрлашишни ҳам лозим кўрмади.
Бир йилгача вояга етмаганлар тарбия колониясида бўлдим. Кейин катталар зонасига ўрказишди. Жазони ўташ зоналарида ўзига хос та
-Майли ихтиёринг. Лекин менинг уйимда қолганинг яхши бўларди-да,-деди у барибир мени ниятимдан қайтаролмаслигини билгани учун қаршилик қилмай.- Қаерда бўлсанг ҳам омон бўл. Сени ўз ўғлимдан кўраман. Унутиб юбормай келиб тур. Фақат илтимос, бирор ёрдамим керак бўлса ҳеч тортинма.
-Албатта келиб тураман. Нега унутар эканман?- дедим бу гапларидан таъсирланиб
Бир ҳафта ичида керакли ҳужжатларимни тайёрладим. Эртага Тошкентга жўнайман, деб турганимда бир милиционер келиб мени Ички Ишлар бўлимига чақиришаётганини айтди. Шаҳодатнинг олдига келган кишини урганим учун у шикоят қилган бўлса керак, деб ўйладим. Участка нозири нима учун чақирганимни биласанми, деб сўради. Мен билмаслигиммни айтганимда қўлидаги қоғозларни узатиб деди:
-Мана буларни ўқисанг билиб оласан. Бу синглингнинг аризаси. Мана буниси эса онангнинг гувоҳ сифатида берган кўргазмаси. Суд -экспертиза хулосасини ҳам ўқиб кўришинг мумкин.
Шаҳодат нега мендан арз қилди экан, деб ҳайрон бўлиб биринчи бўлиб унинг аризасини ўқидим. У, акам мени зўрлади, деб шикоят қилган, ўша кунги воқеа ҳақида эса ҳеч нима демаганди. Кўз олдим қоронғилашиб кетди. Гўёки ҳушимни йўқотгандай эдим . Нозир нимадир деганида гапига ҳам тушунмадим. У узатган сувдан озроқ ичганимдан кейин сал ўзимга келдим.
-Бу ёлғон, мен ундай қилмаганман,-дедим зўрға.
-Ёлғон дейсанми?-деб нозир ўшқирди.- Ўз синглинг сенга тухмат қиладими. Бу ҳам майли, онанг-чи, у ҳам тухмат қиладими?!
-Ҳа, тухмат қилишган, -деб
ўзимни тутолмай бақириб юбордим.
-Бақирма, бу катта холангнин уйи эмас!- деб нозир столга муштлади. -Бас қил ахмақона ўжарликни. Экспертиза хулосасини ўқиб кўришинг мумкин. Уриб ҳамма ёғини кўкартиргансан. Кийимларини ҳам дабдала қилиб юборгансан. Сенга яна қандай далил керак? Маслаҳатим, қайсарлик қилмай тан ол. Суд буни инобатга олади. Акс ҳолда ўзингга жабр бўлади халос.
-Ахир мен ундай қилмаганман, нега тан оларканман? Улар билан юзлаштиринг, исботлаб беришсин,-деб талаб қилдим.
-Ўҳ-ҳў, ҳуқуқингни талаб қилмоқчимисан? -деди шунда нозир киноя билан.-Майли, айтганинг бўлади. Фақат унгача яхшилаб ўйлаб кўр.
Ҳозирча мени қўйиб юборса керак, деб ўйлагандим. Лекин нозир мени қамаб қўйишни буюрди. Камерада ўтирарканман, бўлиб ўтган воқеани кўз олодимга келтириб даҳшатга тушдим. Бунинг ҳаммаси ойимнинг иши эканлигини англаб турардим. “Наҳотки шу даражага борган бўлса?- деб ҳаёлимдан ўтказа бошладим. -Бунинг мен учун қанчалик даҳшатли оқибатларга олиб келиши мумкинлигини, юзимга кетмас доғ тушиини, юрагимга тузалмас яра тушишини ва бундан бир умр азоб беришини ўйламадимикан? Шаҳодатга нима бўлди? Бунга қандай қўли борди экан-а? Уйдан чиқиб кетаётганимда қайтиб келмайман, ҳалақит бермайман, истаганларингдай яшайверинглар, дегандим-ку. Мендан яна нимани исташади?»
-Синглинг касал экан, келолмади. Мана бу ёзганларини ўқиб кўришинг мумкин. Ойинг эса у беномуснинг юзини ҳам кўришни хоҳламайман, деб келмади,- деди нозир бир неча кундан кейин чақиртириб.
Уларнинг келмаганинг сабабини яхши англаб турардим. Қанчалик уринмайин, бегуноҳлигимни исботлаб бера олмадим. Чунки барча далиллар менга қарши эди. Нозир ҳам жон-жаҳти билан айбимни бўйнимга қўйишга уринаётган эди. Тезда ишини прократурага ошириб юборди. Бир нарса бутунлай руҳимни синдирди. Барча уринишларим бефойда эканлигини тушундим. Мен урган киши туман Ички Ишлар бўлими бошлиғи ўринбосари экан. Ҳаммасини ўша уюштираётганини аён эди. Судда ўзимни ҳимоя қилишга уриниб кўрдим. Лекин ҳеч нима қила олмадим. Суд 8 йилга ҳукм қилди. Ҳукм ўқилаётганда ойимнинг ўзини тутишидан ҳайратдан лол бўлиб қолдим.Ёлғиз ўғли ҳақида ҳукм ўқилаяпти-ю, юзида ғам-қайғудан асар ҳам йўқ эди. Аксинча, ич-ичидан севинаётгани аниқ сезилиб турарди. Қўлимга кишан солиб олиб чиқиб кетишаётганида ҳатто ҳайрлашишни ҳам лозим кўрмади.
Бир йилгача вояга етмаганлар тарбия колониясида бўлдим. Кейин катталар зонасига ўрказишди. Жазони ўташ зоналарида ўзига хос та
😢150❤106🔥34👏10😍6❤🔥1👍1🌚1🙈1😇1
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
She’r muallifi Malika Tavfiq
Ovozsiz yig’lagan ko’zlarni ko’rdik❤️🩹
Ovozsiz yig’lagan ko’zlarni ko’rdik❤️🩹
IJROCHINGIZ SAADIYA IKRAMOVNA
❤12👏4😢2🕊2
ртиб-қоидалар бўлади. Ҳамма унга сўзсиз бўйсинади. Бу ердларда шундай кишилар бўладики, маҳбуслар маъмуриятдан кўра уларга кўпроқ бўйсинишади. Мен борган зонанинг бутун ихтиёри бухоролик Райимберди деган кишиниг қўлида экан. Уни Батька Рома, яъни Отахон Рома дейишар экан. У баланд бўйли, қорачадан келган, қотмагина киши эди. Келган кунимоқ унга рўпара қилишди. /азабдан афти бужмайиб, ҳеч нима демасдан юзимга тарсаки туширди. Кутилмаган зарбадан гангиб қолдим.
-Нега урасиз? -дедим унга
-Нега дейсанми?- деб у яна урди.- /урурингни ҳимоя қилаяпсанми? Сен харомида ғурур нима қилсин? Сен ҳам одаммисан? Ахир сен қилган ишни ит ҳам ҳилмайди-ку!
Шунда Райимберди ака қамалганимнинг сабабидан хабардор эканлигини тушундим. Унинг гаплари юрагимга пичоқдай санчилди. Шу пайтгача кўрган кўгуликлаврим бир бўл- ди-ю, унинг «хароми» дегани бир бўлди. Эсимни таниганимдар бери кўзимга ёш келмаган эди. Хўрлигим келиб йиғлаб юбордим.
-Нега йиғлаяпсан «йигитча»,- деди у эрмаклагандай бўлиб.- Ёмон урдимми ёки кўз ёшларинг билан раҳмимни келтирмоқчимисан? Унда овора бўласан. Бу хали шеч нарса эмас. Бошингга итнинг кунини соламан. Туғилганингга ҳам пушаймон бўласан.
-Йўқ, унинг учун эмас,-дедим кўзларига тик қараб.- Урганингиз нима бўлибди, салдан кейин унутиб юборса ҳам бўлади. Сиз ҳам менга тухмат қилаяпсиз. Ундан кейин мен хароми эмасман. Ўлдирсангиз ўлдиринг, лекин ундай деманг. Мени унчалик ночор деб ҳам ўйламанг. Ёшингизни ҳурмат қилдим . Акс ҳолда…
-Нима акс ҳолда?- деб унинг ёнида турган лаби тиртиқ бир киши аралашди.- Жавоб қайтарармидинг? Кўрсатиб қўяман Батька Ромага қўл кўтаришни.
У шундай деб мени урмоқчи бўлди. Назаримда барча йиқилиб қолган нафратим унга қаратилган эди. Бор кучим билан урган эдим, нарига учиб кетди. Ўрнидан туриб ёпишганида яна урдим. Энди қайтиб туролмади. Ёнидагилар ташланмоқчи бўлганларида Райимберди ака уларни тўхтатиб қолди.
-Ҳа, зўр экансан. Чунки мен тухмат қилганим йўқ. Бор гапни айтаяпман.
-Мен ундай қилмаганман, эшитаяпсизми? Наҳотки мени шу даражада разил деб ўйласангиз? Гапларимга барибир ишонмайди, деб ўйлаяпман. Чунки ҳеч ким ишонмаган.
-Шундайми?- деб Райимберди ака курсига ўтирди.- Қани, бир бошидан гапириб бер-чи, балки ишонарман. Лекин алдашга уринма, оқибати жуда ёмон бўлади.
Шунда дадам ташлаб кетганидан то қамалганимча бўлган ҳамма воқеаларни гапириб бердим. Тугатганимда Райимберди ака ўйга толиб қолганди.
-Айтганларингга ишониш қийин. Чунки ақл бовар қилмайдиган қилмайди буларга. Лекин кўзларингдан рост гапираётганга ўхшайсан. Мен суриштириб кўраман. Ёлғон гапирган бўлсанг ўзингдан кўр,- деди бошини сарак-сарак қилиб. Назаримджа унинг овози ҳим ўзгаргандай эди.
-Суриштираверинг, лекин суд протоколинин ўқиб юрманг.Чунки уларда бутунлай бошқача ёзилган,-дедим .
-Қандай суриштиришни ўзим биламан. Майли боравер,- деб ёнидагиларга ҳозирча менга
тегмасликларини буюрди. Ҳақиқатдан ҳам мени ўз ҳолимга қўйишди. Ҳатто энг ашаддий зўравонлар ҳам менга тирғалиш у ёқда турсин, қаттиқроқ гапиришга ботинолмасди. Шунда Райимберди аканинг нималарга қодирлигини, айтганлари бутун зона учун қонун эканлигини англадим. Ўшанда у кишининг нега бунчалик дарғазаб бўлганининг сабабини тушунолмаган эдим. Кейинчалик аён бўлди. Аёлларга тажовуз қилгани учун қамалганларга жуда ёмон муносабатда бўлишар экан. Ундайлар учун қамоқ бу дунёнинг дўзахи деса ҳам бўлаверади. Дуч келган киши арзимаган баҳоналар билан ёки шунчаки эрмак учун ҳам истаганича уриши, ҳақоратлаши, хўрлаши мумкин экан. Ҳеч ким ёнини олмаскан. Уларни энг оғир, ифлос ишларни бажаришга мажбур этишаркан. Қисқаси, одам ўрнида кўрилмас эканлар. Бунинг сабаби, қамоқдагиларнинг ҳам синглиси, хотини , қизлари бор.
Бир куни Шаҳодатнинг кўргани келиб қолиши мен учун кутилмаган ҳол бўлди. Осилганича йиғлаб, кечирим сўрай бошлади. Ундан хафа эмаслигимни, бунинг ҳаммаси ойимнинг иши эканлиги менга аён эканлигини айтсам ҳам қайта-қайта кечирим сўрайверди. Шу пайт учрашув хонасига Райимберди ака кириб келса бўладими? Кейин билсам Шаҳодатни чақиртирган ҳам унинг ўзи экан.
-Аканг ростдан ҳам шундай қилганмиди?- деб сўради синглимдан.
-Йўғ-е, нималар деяпсиз? Акам ундай қилмаг
-Нега урасиз? -дедим унга
-Нега дейсанми?- деб у яна урди.- /урурингни ҳимоя қилаяпсанми? Сен харомида ғурур нима қилсин? Сен ҳам одаммисан? Ахир сен қилган ишни ит ҳам ҳилмайди-ку!
Шунда Райимберди ака қамалганимнинг сабабидан хабардор эканлигини тушундим. Унинг гаплари юрагимга пичоқдай санчилди. Шу пайтгача кўрган кўгуликлаврим бир бўл- ди-ю, унинг «хароми» дегани бир бўлди. Эсимни таниганимдар бери кўзимга ёш келмаган эди. Хўрлигим келиб йиғлаб юбордим.
-Нега йиғлаяпсан «йигитча»,- деди у эрмаклагандай бўлиб.- Ёмон урдимми ёки кўз ёшларинг билан раҳмимни келтирмоқчимисан? Унда овора бўласан. Бу хали шеч нарса эмас. Бошингга итнинг кунини соламан. Туғилганингга ҳам пушаймон бўласан.
-Йўқ, унинг учун эмас,-дедим кўзларига тик қараб.- Урганингиз нима бўлибди, салдан кейин унутиб юборса ҳам бўлади. Сиз ҳам менга тухмат қилаяпсиз. Ундан кейин мен хароми эмасман. Ўлдирсангиз ўлдиринг, лекин ундай деманг. Мени унчалик ночор деб ҳам ўйламанг. Ёшингизни ҳурмат қилдим . Акс ҳолда…
-Нима акс ҳолда?- деб унинг ёнида турган лаби тиртиқ бир киши аралашди.- Жавоб қайтарармидинг? Кўрсатиб қўяман Батька Ромага қўл кўтаришни.
У шундай деб мени урмоқчи бўлди. Назаримда барча йиқилиб қолган нафратим унга қаратилган эди. Бор кучим билан урган эдим, нарига учиб кетди. Ўрнидан туриб ёпишганида яна урдим. Энди қайтиб туролмади. Ёнидагилар ташланмоқчи бўлганларида Райимберди ака уларни тўхтатиб қолди.
-Ҳа, зўр экансан. Чунки мен тухмат қилганим йўқ. Бор гапни айтаяпман.
-Мен ундай қилмаганман, эшитаяпсизми? Наҳотки мени шу даражада разил деб ўйласангиз? Гапларимга барибир ишонмайди, деб ўйлаяпман. Чунки ҳеч ким ишонмаган.
-Шундайми?- деб Райимберди ака курсига ўтирди.- Қани, бир бошидан гапириб бер-чи, балки ишонарман. Лекин алдашга уринма, оқибати жуда ёмон бўлади.
Шунда дадам ташлаб кетганидан то қамалганимча бўлган ҳамма воқеаларни гапириб бердим. Тугатганимда Райимберди ака ўйга толиб қолганди.
-Айтганларингга ишониш қийин. Чунки ақл бовар қилмайдиган қилмайди буларга. Лекин кўзларингдан рост гапираётганга ўхшайсан. Мен суриштириб кўраман. Ёлғон гапирган бўлсанг ўзингдан кўр,- деди бошини сарак-сарак қилиб. Назаримджа унинг овози ҳим ўзгаргандай эди.
-Суриштираверинг, лекин суд протоколинин ўқиб юрманг.Чунки уларда бутунлай бошқача ёзилган,-дедим .
-Қандай суриштиришни ўзим биламан. Майли боравер,- деб ёнидагиларга ҳозирча менга
тегмасликларини буюрди. Ҳақиқатдан ҳам мени ўз ҳолимга қўйишди. Ҳатто энг ашаддий зўравонлар ҳам менга тирғалиш у ёқда турсин, қаттиқроқ гапиришга ботинолмасди. Шунда Райимберди аканинг нималарга қодирлигини, айтганлари бутун зона учун қонун эканлигини англадим. Ўшанда у кишининг нега бунчалик дарғазаб бўлганининг сабабини тушунолмаган эдим. Кейинчалик аён бўлди. Аёлларга тажовуз қилгани учун қамалганларга жуда ёмон муносабатда бўлишар экан. Ундайлар учун қамоқ бу дунёнинг дўзахи деса ҳам бўлаверади. Дуч келган киши арзимаган баҳоналар билан ёки шунчаки эрмак учун ҳам истаганича уриши, ҳақоратлаши, хўрлаши мумкин экан. Ҳеч ким ёнини олмаскан. Уларни энг оғир, ифлос ишларни бажаришга мажбур этишаркан. Қисқаси, одам ўрнида кўрилмас эканлар. Бунинг сабаби, қамоқдагиларнинг ҳам синглиси, хотини , қизлари бор.
Бир куни Шаҳодатнинг кўргани келиб қолиши мен учун кутилмаган ҳол бўлди. Осилганича йиғлаб, кечирим сўрай бошлади. Ундан хафа эмаслигимни, бунинг ҳаммаси ойимнинг иши эканлиги менга аён эканлигини айтсам ҳам қайта-қайта кечирим сўрайверди. Шу пайт учрашув хонасига Райимберди ака кириб келса бўладими? Кейин билсам Шаҳодатни чақиртирган ҳам унинг ўзи экан.
-Аканг ростдан ҳам шундай қилганмиди?- деб сўради синглимдан.
-Йўғ-е, нималар деяпсиз? Акам ундай қилмаг
❤213👍65🔥33🤨25❤🔥5✍2👏2🕊1😍1
#Ҳаётий ҳикоя
Ёнимдаги бахт..!
— Онам ёшлигимда нуқул сабр қилиш керак, «Сабрнинг таги сариқ олтин», дерди. Онамнинг ўгитлари доим қулоқларим остида янграйверади.
Дадам болалигимда бизни ташлаб кетган. Бир куни онамдан дадам ҳақида сўраганимда тонггача йиғлаб чиққани ёдимда. Ўшандан кейин улардан дадам ҳақида сўрамаганман…
Бўйим етиб, уйимиздан совчилар аримай қолди. Мени ёқтирган йигитларнинг бирини ўпоқ десам, бирини сўпоқ дердим. Икки орада онам қийналар, мен эса онаизоримни укаларим билан ёлғиз ташлаб кетишга кўнглим бормасди. Ахир оилани боқиш, уларни ****-ичириш фақат волидамга қолиб кетарди-да. Хуллас, вақт ўтди. Бу орада маҳалламиздаги бир йигитдан совчилар келди. Улар онамга маъқул бўлди. Куёв бўлмиш Тошкентдан Фарғонага қатнар, ойижонимнинг таъбири билан айтганда, йигитнинг «Пичоғи мой устида» экан.
Бир куни ишдан қайтаётиб, эшигим олдида турган оппоқ «Нексия»га кўзим тушди. «Яна келишибди-да», деган хаёлда ўтиб кетаётсам, машина ичида кўркамгина йигит ўтирибди. Унга бир қарадим-у, юрагим така-пука бўлиб кетди. Бу йигитни биринчи марта кўришим эмасди. Куни кеча ўқишим ёнида ҳам, ундан олдин бекатда турганимда ҳам кўргандим. Демак, у мени кузатиб юрган экан-да, деган фикр ўтди кўнглимдан. Бир куни ўқишдан қайтаётганимда яна уни учратдим. У машинасидан тушди-да, эшикни аста очди:
— Марҳамат, ўтиринг, Ҳилолахон. Агар ҳозир ўтирмасангиз, жуда хафа қилган бўласиз.
Ўйланиб турганимни кўрган йигит мен томон бир қадам босди. Қўрқиб кетганимдан машинага ўтириб олдим.
— Исмим Зиёд. Исмим нега бунақа қўйилганига ҳайрон бўляпсизми? Тўғрисини айтиб қўя қолай, оёғимдаги битта бармоғимнинг ёнида «болачаси» ҳам бор…
Кулгидан ўзимни зўрға тийдим.
— Ҳозир бир-биримизни қанчалик яхши билсак, ўзимизга яхши, чунки турмуш қургач, қийналмаймиз-да…
— Сизга ким тегаркан?
— Сиз, албатта. Мен тутган жойимни кесмасдан қўймайман. Сиз менга ёқиб қолдингиз. Ҳатто бир-икки марта овозимни ўзгартириб, сизни ўрамоқчийдим. Бўлмади. Қарғашга шунақанги уста экансизки… Мен орзу қилган қиз сизсиз, Ҳилолахон. Агар рози бўлсангиз, ўзингизни дунёдаги энг бахтли инсонлар қаторида кўрасиз!
Йигитнинг дангалчилиги менга ёқди ва тўйга розилик бердим. Икки ойда тўйимиз ҳам бўлиб ўтди. Қайнонам, қайнотам, қайнсинглим мени шунақанги эъзозлашардики…
Тўйимизга бир йил тўлиш арафасида янги мужда эшитган эримни ёш бола сингари сакрашини кўриб, ичагимиз узилгудек кулганимиз ҳамон ёдимда. Она бўлишимни эшитган оиламиздагилар ҳатто ошхонага ҳам йўлатмасди. Қайнсинглимни айтмайсизми? Уни шундоққина қўшнимизга узатганмиз. Ўзининг рўзғори бўлишига қарамай, менга ёрдамлашишга чиқар, кўнглим тусаган овқатни бирга тайёрлардик. Эрим эса ҳар гал йўлга чиққанида ҳадялар олиб келарди. Гоҳида бунинг барчасига куни келиб кўз тегмасин, деб ният қилардим. Орадан бир неча ой ўтиб, мен она бўлдим. Онамнинг қадрини, она бўлиш қадрини ўшанда англаб етдим. Қайнона-қайнотам боламни тўтиё қилиб, бошларига кўтаришарди. Боламни ҳатто менга ҳам ишонишмасди. Мен қайнонамнинг ёнида ётардим. Ўша дамларни ўйласам, ҳалиям ўртаниб кетаман. Ўғлимнинг кетидан қизим Ҳуснорани дунёга келтирдим.
Худойимнинг нега менга кетма-кет фарзанд ато этганини кейинроқ фаҳмладим. Орадан беш йил ўтди. Ўғлим Миршоҳид мактабга чиқди. Ҳуснора эса боғчада, ўзим ишга тушиб кетгандим. Шундай кунларнинг бирида…
Ҳаммамизнинг ҳаётимизни бузиб юборган шум хабарни эшитдик. Ўшанда қор забтига олиб ёғаётганди. Зиёд акам Тошкентга кетган, йўл жуда ёмон эди. Мактаб деразасидан ташқарига боқарканман, барчага оқлик, беғуборлик бахш этаётган қор кўзларимга балодек кўринарди. Чунки Зиёд акам қор ёққанда довон йўли яхмалак бўлишини, серқатнов машиналар орасида машина ҳайдаш амри маҳол эканини кўп бора таъкидларди. Шу пайт телефоним жиринглаб қолди. Тугмачани босдим. Қайнсинглимнинг ваҳимали овозидан дунё кўзларимга қоронғи бўлди.
Ёнимдаги бахт..!
— Онам ёшлигимда нуқул сабр қилиш керак, «Сабрнинг таги сариқ олтин», дерди. Онамнинг ўгитлари доим қулоқларим остида янграйверади.
Дадам болалигимда бизни ташлаб кетган. Бир куни онамдан дадам ҳақида сўраганимда тонггача йиғлаб чиққани ёдимда. Ўшандан кейин улардан дадам ҳақида сўрамаганман…
Бўйим етиб, уйимиздан совчилар аримай қолди. Мени ёқтирган йигитларнинг бирини ўпоқ десам, бирини сўпоқ дердим. Икки орада онам қийналар, мен эса онаизоримни укаларим билан ёлғиз ташлаб кетишга кўнглим бормасди. Ахир оилани боқиш, уларни ****-ичириш фақат волидамга қолиб кетарди-да. Хуллас, вақт ўтди. Бу орада маҳалламиздаги бир йигитдан совчилар келди. Улар онамга маъқул бўлди. Куёв бўлмиш Тошкентдан Фарғонага қатнар, ойижонимнинг таъбири билан айтганда, йигитнинг «Пичоғи мой устида» экан.
Бир куни ишдан қайтаётиб, эшигим олдида турган оппоқ «Нексия»га кўзим тушди. «Яна келишибди-да», деган хаёлда ўтиб кетаётсам, машина ичида кўркамгина йигит ўтирибди. Унга бир қарадим-у, юрагим така-пука бўлиб кетди. Бу йигитни биринчи марта кўришим эмасди. Куни кеча ўқишим ёнида ҳам, ундан олдин бекатда турганимда ҳам кўргандим. Демак, у мени кузатиб юрган экан-да, деган фикр ўтди кўнглимдан. Бир куни ўқишдан қайтаётганимда яна уни учратдим. У машинасидан тушди-да, эшикни аста очди:
— Марҳамат, ўтиринг, Ҳилолахон. Агар ҳозир ўтирмасангиз, жуда хафа қилган бўласиз.
Ўйланиб турганимни кўрган йигит мен томон бир қадам босди. Қўрқиб кетганимдан машинага ўтириб олдим.
— Исмим Зиёд. Исмим нега бунақа қўйилганига ҳайрон бўляпсизми? Тўғрисини айтиб қўя қолай, оёғимдаги битта бармоғимнинг ёнида «болачаси» ҳам бор…
Кулгидан ўзимни зўрға тийдим.
— Ҳозир бир-биримизни қанчалик яхши билсак, ўзимизга яхши, чунки турмуш қургач, қийналмаймиз-да…
— Сизга ким тегаркан?
— Сиз, албатта. Мен тутган жойимни кесмасдан қўймайман. Сиз менга ёқиб қолдингиз. Ҳатто бир-икки марта овозимни ўзгартириб, сизни ўрамоқчийдим. Бўлмади. Қарғашга шунақанги уста экансизки… Мен орзу қилган қиз сизсиз, Ҳилолахон. Агар рози бўлсангиз, ўзингизни дунёдаги энг бахтли инсонлар қаторида кўрасиз!
Йигитнинг дангалчилиги менга ёқди ва тўйга розилик бердим. Икки ойда тўйимиз ҳам бўлиб ўтди. Қайнонам, қайнотам, қайнсинглим мени шунақанги эъзозлашардики…
Тўйимизга бир йил тўлиш арафасида янги мужда эшитган эримни ёш бола сингари сакрашини кўриб, ичагимиз узилгудек кулганимиз ҳамон ёдимда. Она бўлишимни эшитган оиламиздагилар ҳатто ошхонага ҳам йўлатмасди. Қайнсинглимни айтмайсизми? Уни шундоққина қўшнимизга узатганмиз. Ўзининг рўзғори бўлишига қарамай, менга ёрдамлашишга чиқар, кўнглим тусаган овқатни бирга тайёрлардик. Эрим эса ҳар гал йўлга чиққанида ҳадялар олиб келарди. Гоҳида бунинг барчасига куни келиб кўз тегмасин, деб ният қилардим. Орадан бир неча ой ўтиб, мен она бўлдим. Онамнинг қадрини, она бўлиш қадрини ўшанда англаб етдим. Қайнона-қайнотам боламни тўтиё қилиб, бошларига кўтаришарди. Боламни ҳатто менга ҳам ишонишмасди. Мен қайнонамнинг ёнида ётардим. Ўша дамларни ўйласам, ҳалиям ўртаниб кетаман. Ўғлимнинг кетидан қизим Ҳуснорани дунёга келтирдим.
Худойимнинг нега менга кетма-кет фарзанд ато этганини кейинроқ фаҳмладим. Орадан беш йил ўтди. Ўғлим Миршоҳид мактабга чиқди. Ҳуснора эса боғчада, ўзим ишга тушиб кетгандим. Шундай кунларнинг бирида…
Ҳаммамизнинг ҳаётимизни бузиб юборган шум хабарни эшитдик. Ўшанда қор забтига олиб ёғаётганди. Зиёд акам Тошкентга кетган, йўл жуда ёмон эди. Мактаб деразасидан ташқарига боқарканман, барчага оқлик, беғуборлик бахш этаётган қор кўзларимга балодек кўринарди. Чунки Зиёд акам қор ёққанда довон йўли яхмалак бўлишини, серқатнов машиналар орасида машина ҳайдаш амри маҳол эканини кўп бора таъкидларди. Шу пайт телефоним жиринглаб қолди. Тугмачани босдим. Қайнсинглимнинг ваҳимали овозидан дунё кўзларимга қоронғи бўлди.
❤96😢40🔥17🐳1
— Келинойи, тез шаҳар касалхонасига етиб келинг, акам, акам…
У ёғини эшитмадим. Қандай қилиб синфдан чиққаним, бўралаб ёғаётган қорга ҳам қарамай, пальтосиз кетганимни ҳам эслолмайман. Йўлакда турган яқинларимни кўриб, йиғлаб юбордим.
Қайнонам:
— Ҳилолахон, қўрқманг, болам яхши, фақат оёқлари салгина эзилибди. Олдинда келаётган юк машинаси сирғалиб кетиб, Зиёджонимнинг машинасини эзиб қўйибди-да, қўрқманг, келин, — деди.
Аммо қайнотамнинг қизарган кўзлари, қайнсинглимнинг аҳволидан ҳамма нарса аён эди. Зиёд акам операцияда экан. Қайнонам «Болаларни мактабдан, боғчадан олиб, уйга бораверинг», деди. Аммо кўнглимга ҳеч нарса сиғмасди. Шунда Худога илтижо қилдим. «Нима бўлса ҳам Зиёд акам яшаса бўлди. Қолган ҳамма нарсага тайёрман…»
Орадан тўққиз соат ўтгач, шифокорлар чиқишди.
— Болангиз яхши, — деди шифокор қайнотамнинг елкасига қоқиб. — Барчаси ортда қолди, муҳими, у яшайди.
Орадан бир ҳафта ўтгач, Зиёд акамни палатага олишди. Ўша куни эримни илк бора кўрдим. Ранги докадек оқариб кетган, соқоллари ўсиб, бир тутамгина бўлиб қолган турмуш ўртоғимнинг ёнига яқинлашарканман, бирдан унинг:
— Кет, — деган сўзидан чўчиб тушдим.
— Зиёд ака, дадаси…
— Кет дейман сенга!
Бошимдан совуқ сув ағдарилгандек бўлди. Қайнонам орага қўшилди.
— Зиёджон, болам, шу кунлар ҳам бор экан бошимизда!
— Ойи, айтинг, у кетсин. Болаларни ташласин-у, кетсин…
— Нима учун? Дадаси, нега, айбим бўлса, айтинг?..
— Сенми? Сенда айб йўқ, ҳамма айб менда! Мана! Мана, менинг айбим! — Зиёд акам устидаги қалин адёлни отиб юборди.
Не кўз билан кўрайки, эримнинг икки оёғи ўрнида бинтлаб ташланган икки бўлак эт турарди.
Э, воҳ! Фалакнинг бошимга солган синови шумиди? Наҳотки, наҳотки энди шу аҳволда яшаса?! Дам кесилган оёқларга, дам Зиёд акамга қарарканман, эсанкираб қолдим.
— Аҳволимни кўрдинг, энди кет!
— Нега, нега кетарканман? Сиз қай аҳволда бўлсангиз ҳам мен учун ўша-ўшасиз!
Ўша воқеадан кейин Зиёд акам ҳамма нарсага беэътибор, лоқайд бўлиб қолди. Кун кетидан ойлар, ойларни қувиб йиллар ўтди. Мен эримни ёш болалардек кўтариб, гоҳ чўмилтириб қўярдим, гоҳида аравачада ҳовлида айлантириб юрардим. Бир куни ён қўшнимиз Зарифа опа эримни кўтариб ётқизаётган вақтимда чиқиб қолди ва:
— Эҳ, гулдек умринг шу ярим жон эрингни деб ўтиб кетяпти. Кет, деганда кетсанг, бўлмасмиди? Иккита болангни ўзлари катта қилиб олишарди, сенга нима эди, кап-катта эркакни кўтариб юришингни қара! — дея дашном берди.
Бундай аччиқ гапларни жуда кўп эшитдим. Ҳатто онажоним ҳам тез-тез такрорларди. Зиёд акамнинг гоҳида кайфияти тушиб кетар, ўша онда ҳаммани, ҳатто болаларимни ҳам аямасди. Ҳафталаб хонасидан чиқмас, қўлига тушган нарсани дуч келган томонга улоқтирарди. Мен эса дув-дув кўз ёши тўкиб, ҳеч нарса бўлмагандек яна уларни парвариш қилишда давом этардим.
Ўғлининг ранг-рўйига, аҳволига, кўнглига қараб, аввал қайнонам, орадан ҳеч қанча вақт ўтмай, қайнотам вафот этди. Катта ҳовлида ўзимиз қолдик. Энди мен ҳам асабийлашадиган, болаларимга дўқ урадиган одат чиқаргандим. Орадан бир неча ой ўтди. Биз аста-секин жудоликка кўника бошладик.
Зиёд акам компьютерни яхши тушунгани учун турли баннерлар, афишалар дизайнини тайёрлаб, тажрибалари ортиб бораверди. Эримнинг ўзига овунчоқ топганидан ҳаммамиз қувондик. Шу тахлит йиллар ўтди. Бир куни Зиёд акамни сўраб, икки киши кириб келди. Уларнинг салобатидан қўрқиб кетдим. Англашимча, улар машҳур фирманинг вакиллари эди.
— Бизга катта ўлчамдаги реклама баннери керак. Агар ишингиз ёқса, сизни доимий ишга оламиз. Хафа бўлмайсиз, ука, бизнесда аввал синаб кўрилади, — деди ўзини Эркин деб таништирган қорачадан келган бўйи баланд киши.
Эрим бу таклифга рози бўлди. Икки ҳафтада баннер тайёр бўлди ва у фирма раҳбарига маъқул келди. Зиёд акам шу тахлит ишга кирди. Энди уларнинг иши кўпайгандан-кўпайганди. Ҳатто ҳаётга бўлган қизиқишлари ҳам ортган, аввалги қўполлигу одамовилик чекинган эди. Бундан жуда хурсанд эдик. Компаниянинг чет элдаги раҳбари Зиёд акамни кўриш учун уйга келди. Аҳволини кўргач, «Қандай ёрдам керак бўлса, айтинг?» деди.
У ёғини эшитмадим. Қандай қилиб синфдан чиққаним, бўралаб ёғаётган қорга ҳам қарамай, пальтосиз кетганимни ҳам эслолмайман. Йўлакда турган яқинларимни кўриб, йиғлаб юбордим.
Қайнонам:
— Ҳилолахон, қўрқманг, болам яхши, фақат оёқлари салгина эзилибди. Олдинда келаётган юк машинаси сирғалиб кетиб, Зиёджонимнинг машинасини эзиб қўйибди-да, қўрқманг, келин, — деди.
Аммо қайнотамнинг қизарган кўзлари, қайнсинглимнинг аҳволидан ҳамма нарса аён эди. Зиёд акам операцияда экан. Қайнонам «Болаларни мактабдан, боғчадан олиб, уйга бораверинг», деди. Аммо кўнглимга ҳеч нарса сиғмасди. Шунда Худога илтижо қилдим. «Нима бўлса ҳам Зиёд акам яшаса бўлди. Қолган ҳамма нарсага тайёрман…»
Орадан тўққиз соат ўтгач, шифокорлар чиқишди.
— Болангиз яхши, — деди шифокор қайнотамнинг елкасига қоқиб. — Барчаси ортда қолди, муҳими, у яшайди.
Орадан бир ҳафта ўтгач, Зиёд акамни палатага олишди. Ўша куни эримни илк бора кўрдим. Ранги докадек оқариб кетган, соқоллари ўсиб, бир тутамгина бўлиб қолган турмуш ўртоғимнинг ёнига яқинлашарканман, бирдан унинг:
— Кет, — деган сўзидан чўчиб тушдим.
— Зиёд ака, дадаси…
— Кет дейман сенга!
Бошимдан совуқ сув ағдарилгандек бўлди. Қайнонам орага қўшилди.
— Зиёджон, болам, шу кунлар ҳам бор экан бошимизда!
— Ойи, айтинг, у кетсин. Болаларни ташласин-у, кетсин…
— Нима учун? Дадаси, нега, айбим бўлса, айтинг?..
— Сенми? Сенда айб йўқ, ҳамма айб менда! Мана! Мана, менинг айбим! — Зиёд акам устидаги қалин адёлни отиб юборди.
Не кўз билан кўрайки, эримнинг икки оёғи ўрнида бинтлаб ташланган икки бўлак эт турарди.
Э, воҳ! Фалакнинг бошимга солган синови шумиди? Наҳотки, наҳотки энди шу аҳволда яшаса?! Дам кесилган оёқларга, дам Зиёд акамга қарарканман, эсанкираб қолдим.
— Аҳволимни кўрдинг, энди кет!
— Нега, нега кетарканман? Сиз қай аҳволда бўлсангиз ҳам мен учун ўша-ўшасиз!
Ўша воқеадан кейин Зиёд акам ҳамма нарсага беэътибор, лоқайд бўлиб қолди. Кун кетидан ойлар, ойларни қувиб йиллар ўтди. Мен эримни ёш болалардек кўтариб, гоҳ чўмилтириб қўярдим, гоҳида аравачада ҳовлида айлантириб юрардим. Бир куни ён қўшнимиз Зарифа опа эримни кўтариб ётқизаётган вақтимда чиқиб қолди ва:
— Эҳ, гулдек умринг шу ярим жон эрингни деб ўтиб кетяпти. Кет, деганда кетсанг, бўлмасмиди? Иккита болангни ўзлари катта қилиб олишарди, сенга нима эди, кап-катта эркакни кўтариб юришингни қара! — дея дашном берди.
Бундай аччиқ гапларни жуда кўп эшитдим. Ҳатто онажоним ҳам тез-тез такрорларди. Зиёд акамнинг гоҳида кайфияти тушиб кетар, ўша онда ҳаммани, ҳатто болаларимни ҳам аямасди. Ҳафталаб хонасидан чиқмас, қўлига тушган нарсани дуч келган томонга улоқтирарди. Мен эса дув-дув кўз ёши тўкиб, ҳеч нарса бўлмагандек яна уларни парвариш қилишда давом этардим.
Ўғлининг ранг-рўйига, аҳволига, кўнглига қараб, аввал қайнонам, орадан ҳеч қанча вақт ўтмай, қайнотам вафот этди. Катта ҳовлида ўзимиз қолдик. Энди мен ҳам асабийлашадиган, болаларимга дўқ урадиган одат чиқаргандим. Орадан бир неча ой ўтди. Биз аста-секин жудоликка кўника бошладик.
Зиёд акам компьютерни яхши тушунгани учун турли баннерлар, афишалар дизайнини тайёрлаб, тажрибалари ортиб бораверди. Эримнинг ўзига овунчоқ топганидан ҳаммамиз қувондик. Шу тахлит йиллар ўтди. Бир куни Зиёд акамни сўраб, икки киши кириб келди. Уларнинг салобатидан қўрқиб кетдим. Англашимча, улар машҳур фирманинг вакиллари эди.
— Бизга катта ўлчамдаги реклама баннери керак. Агар ишингиз ёқса, сизни доимий ишга оламиз. Хафа бўлмайсиз, ука, бизнесда аввал синаб кўрилади, — деди ўзини Эркин деб таништирган қорачадан келган бўйи баланд киши.
Эрим бу таклифга рози бўлди. Икки ҳафтада баннер тайёр бўлди ва у фирма раҳбарига маъқул келди. Зиёд акам шу тахлит ишга кирди. Энди уларнинг иши кўпайгандан-кўпайганди. Ҳатто ҳаётга бўлган қизиқишлари ҳам ортган, аввалги қўполлигу одамовилик чекинган эди. Бундан жуда хурсанд эдик. Компаниянинг чет элдаги раҳбари Зиёд акамни кўриш учун уйга келди. Аҳволини кўргач, «Қандай ёрдам керак бўлса, айтинг?» деди.
❤118🔥25⚡10🙈4👍2👏1
Эрим: «Маҳалла-кўй, қариндошларнинг кўмаги билан шу даражага етишдик, бу ёғига иш билан кўмиб ташланг», деб ҳазиллашди. Хуллас, яна янги режалар, янги лойиҳалар…
Буларнинг бари Зиёд акамни ҳаётга қайтарди. Яқинда уйимизни таъмирлатдик. Энди келин тушириш арафасидамиз.
Эрим гоҳида: «Эслайсанми, тўйимиздан олдин ўзингизни дунёдаги энг бахтли инсонлар қаторида кўрасиз, дегандим. Аммо сени бахтли қила олмадим», дейди.
Мен эса: «Менинг бахтим — сизсиз. Сиз, болаларим ёнимда бўлсангиз, мендан-да бахтли инсон йўқ», дейман. Айтмоқчи бўлганим, ҳар бир аёл ўз бахтидан сармаст бўлиб яшасин. Бахтни узоқдан эмас, фарзандларингиз, турмуш ўртоғингизнинг, яқинларингизнинг кулгисидан, уларнинг беғубор нигоҳидан қидиринг. Ҳаёт нақадар гўзал, у нақадар ёқимли эканини ана шунда туясиз.
Самодил.
Буларнинг бари Зиёд акамни ҳаётга қайтарди. Яқинда уйимизни таъмирлатдик. Энди келин тушириш арафасидамиз.
Эрим гоҳида: «Эслайсанми, тўйимиздан олдин ўзингизни дунёдаги энг бахтли инсонлар қаторида кўрасиз, дегандим. Аммо сени бахтли қила олмадим», дейди.
Мен эса: «Менинг бахтим — сизсиз. Сиз, болаларим ёнимда бўлсангиз, мендан-да бахтли инсон йўқ», дейман. Айтмоқчи бўлганим, ҳар бир аёл ўз бахтидан сармаст бўлиб яшасин. Бахтни узоқдан эмас, фарзандларингиз, турмуш ўртоғингизнинг, яқинларингизнинг кулгисидан, уларнинг беғубор нигоҳидан қидиринг. Ҳаёт нақадар гўзал, у нақадар ёқимли эканини ана шунда туясиз.
Самодил.
💯68❤54🔥27👏14🤗9❤🔥2🕊2👍1😇1
анди,-деб Шаҳодат бўлиб ўтган воқеаларнинг ҳаммасини гапириб берди. Райимберди ака ҳеч нима демай чиқиб кетди. Шаҳодат кетганида кейин чақиртирди.
-Ўшанда суриштирмасдан сенга ноҳақлик қилган эканман. Ўзиям сенга қўйилган айбни билган ҳар қандай кишиниг ҳам сенга нисбатан ғазаби қўзиб кетади-да. Айбсизлигингги ҳам ишонгиси келмасди. Шу ишим учун кечирим сўрамоқчиман,-деди ёнига ўтиргизиб.
-Сиздан ҳечам ҳафа эмасман.Чунки ундан ҳам ёмонроқ хўрланишларни бошимлдан кечирганман ва уларга бардош бера олганман. Шунинг учун кечирим сўрашингиз шарт эмас,-деб унга жавоб бердим.
-Лекин мени унақа пасткашлардан деб ўйлама,-деди Райимберди ака негадир юзи оқариб.- Шу пайтгача ҳеч кимни ноҳақ ранжитмаганман. Сенга эса ҳаддан ташқари ноҳақлик қилдим. Энг ёмони, «хароми» деб ҳақорат қилдим. Агар кечирмасанг умрбод виждон азобида қоламан. Ўзимни ўзим кечира олмайман.
У кишиниг мендан астойдил кечирим сўраётганидан ғалати бўлиб кетдим. Ўзимни жуда ноқулай ҳис қилдим. Буни сездирмаслик учун ҳазилга бурдим.
-Ҳа майли қўймадингиз қўймадингизда. Кечирдим сизни. Кўнглингиз тўқ бўлсин.
-«Қўймадингиз қўймадингиз» эмасда. Сен чин кўнгилдан айт . Ёки мендан қўрқаяпсанми, ҳечам қўрқмасдан гапиравер,-деди Райимберди ака ранжигандай бўлиб.
-Хотиржам бўлинг, мен чин кўнгилдан айтаяпман, қўрққанимдан эмас. Шу пайтгача ҳеч
кимдан қўрқмаганман,- деганимдан кейингина у киши хотиржам бўлди. Елкамдан аста қучиб кулимсиради. Бир оз ўйланиб туриб насиҳатомуз деди:
-Сени тушуниб турибман. Ёш бўлсанг ҳам бошингдан кўп оғир кунларни кечирибсан.
Лекин сен йигит кишисан. Иродали, сабр-тоқатли бўлишинг керак.Чунки ҳаёт жуда мураккаб нарса. Иродасиз бўлсанг жуда қийин бўлади. Кўпинча ожизлик ҳам қилиб қоласан. Лекин афсуски баъзида булар ҳам камлик қилиб қоларкан. Ақл-идрок билан иш қила олишинг керак бўлиб қоларкан. Яъни менга ўхшаб кўзга тушган гардни оламан, деб кўзни чиқариб кўймаслик керак экан. Ёшсан, ҳаётинг ҳали олдинда. Дунё сен ўйлаганчалик разиллик ботқоғига ботган эмас. Яхши одамлар ёмон одамларга қараганда кўпроқ. Фақат сен ундайларга камроқ дуч келгансан.
-Сиз, менга ўхшаб, деганингизда нимани назарда тутгандингиз?- деб сўрадим шунда.
-Э, бошимдан ўтганини назарда тутгандимда,-деди Райимберди ака « сўраб нима қиласан» дегандай қўл силтаб. Кейин буни билишга жуда қизиқаётганимни сезгани учунми ёки бошқа сабабданми, бошидан ўтказганларини гапириб берди.
У институтни тугатганидан кейин мутахасисслиги бўйича қурилиш ташкилотида ишлай бошлайди. Уйланиб, фарзандли бўлади. Бир неча йилдан кейин бош мухандис лавозимига кўтаришади. Бошлиғи Жалил деган киши билан жуда яхши муносабатда эди. Оилавий борди- келди ҳам қила бошлайдилар. Бир куни Бухорога хизмати сафари билан бориб келиб
хотини кўриб ҳайрон бўлади. Ранг-рўйи бир ахволда, кўзлари қизарган, қовоқлари шишган эди. Сенга нима бўлди, деб сўраганида у, мазам бўлмай турибди, деб негадир кўзларини олиб қочади. Чой дамлаш баҳонасида чиқиб кетади. Тўрт ёшли ўғли, дада, кеча сиз йўқлигингизда бир одам келиб аямни урди, дейди.
- Аянгни урди? Нега ? Танийсанми уни?- деб ҳайрон бўлиб сўрайди.
-Ҳа танийман,-дейди ўғли бидирлаб.- Уйимизга кўп келади-ку, халиги семиз одам, ўша.
Буни эшитиб Райимберди аканинг юраги орқасига тортиб кетади. «Жалил ака. Наҳотки Дилобар у билан дон олишса?! Бўлиши мумкин эмас. Урди, деяпти-ку. Демак бу ерда нимадир бор?» Хотини кириши билан кеча уйга ким келган эди, деб сўрайди. Хотини унинг авзойидан ҳамма гапдан хабар топганини сезади. Қўллари билан юзини ёпиб, менда айб йўқ, деб йиғлаб юборади.
-Унда нима бўлди, айтиб бер ҳаммасини,- деб Райимберди ака талаб қилади.
-Тўсатдан келиб қолди, -деб бошқа иложи қолмаган хотини бўлган воқеани айта бошлайди.- Анчадан бери тузоғига илинтирмоқчи бўлиб юрарди. Ҳар хил нарсаларни ваъда қилиб ўзига оғдириб олишга кўп уринди. Алдовларига учмаганимдан кейин, кўнмасанг эрингни қаматтириб юбраман, шунда барибир меники бўласан, деб пўписа қилди. Мақсадига етолмаслигини билганидан кейин кеча келиб…
-Нега шу пайтгача бу ҳақда менга бир оғиз бўлса ҳам айтмадинг?-сўрайди Райимберди ака.
-Сизни биламан. Айтсам уни бир нима қилиб қуйишиздан қўрқдим.
Давоми бор
-Ўшанда суриштирмасдан сенга ноҳақлик қилган эканман. Ўзиям сенга қўйилган айбни билган ҳар қандай кишиниг ҳам сенга нисбатан ғазаби қўзиб кетади-да. Айбсизлигингги ҳам ишонгиси келмасди. Шу ишим учун кечирим сўрамоқчиман,-деди ёнига ўтиргизиб.
-Сиздан ҳечам ҳафа эмасман.Чунки ундан ҳам ёмонроқ хўрланишларни бошимлдан кечирганман ва уларга бардош бера олганман. Шунинг учун кечирим сўрашингиз шарт эмас,-деб унга жавоб бердим.
-Лекин мени унақа пасткашлардан деб ўйлама,-деди Райимберди ака негадир юзи оқариб.- Шу пайтгача ҳеч кимни ноҳақ ранжитмаганман. Сенга эса ҳаддан ташқари ноҳақлик қилдим. Энг ёмони, «хароми» деб ҳақорат қилдим. Агар кечирмасанг умрбод виждон азобида қоламан. Ўзимни ўзим кечира олмайман.
У кишиниг мендан астойдил кечирим сўраётганидан ғалати бўлиб кетдим. Ўзимни жуда ноқулай ҳис қилдим. Буни сездирмаслик учун ҳазилга бурдим.
-Ҳа майли қўймадингиз қўймадингизда. Кечирдим сизни. Кўнглингиз тўқ бўлсин.
-«Қўймадингиз қўймадингиз» эмасда. Сен чин кўнгилдан айт . Ёки мендан қўрқаяпсанми, ҳечам қўрқмасдан гапиравер,-деди Райимберди ака ранжигандай бўлиб.
-Хотиржам бўлинг, мен чин кўнгилдан айтаяпман, қўрққанимдан эмас. Шу пайтгача ҳеч
кимдан қўрқмаганман,- деганимдан кейингина у киши хотиржам бўлди. Елкамдан аста қучиб кулимсиради. Бир оз ўйланиб туриб насиҳатомуз деди:
-Сени тушуниб турибман. Ёш бўлсанг ҳам бошингдан кўп оғир кунларни кечирибсан.
Лекин сен йигит кишисан. Иродали, сабр-тоқатли бўлишинг керак.Чунки ҳаёт жуда мураккаб нарса. Иродасиз бўлсанг жуда қийин бўлади. Кўпинча ожизлик ҳам қилиб қоласан. Лекин афсуски баъзида булар ҳам камлик қилиб қоларкан. Ақл-идрок билан иш қила олишинг керак бўлиб қоларкан. Яъни менга ўхшаб кўзга тушган гардни оламан, деб кўзни чиқариб кўймаслик керак экан. Ёшсан, ҳаётинг ҳали олдинда. Дунё сен ўйлаганчалик разиллик ботқоғига ботган эмас. Яхши одамлар ёмон одамларга қараганда кўпроқ. Фақат сен ундайларга камроқ дуч келгансан.
-Сиз, менга ўхшаб, деганингизда нимани назарда тутгандингиз?- деб сўрадим шунда.
-Э, бошимдан ўтганини назарда тутгандимда,-деди Райимберди ака « сўраб нима қиласан» дегандай қўл силтаб. Кейин буни билишга жуда қизиқаётганимни сезгани учунми ёки бошқа сабабданми, бошидан ўтказганларини гапириб берди.
У институтни тугатганидан кейин мутахасисслиги бўйича қурилиш ташкилотида ишлай бошлайди. Уйланиб, фарзандли бўлади. Бир неча йилдан кейин бош мухандис лавозимига кўтаришади. Бошлиғи Жалил деган киши билан жуда яхши муносабатда эди. Оилавий борди- келди ҳам қила бошлайдилар. Бир куни Бухорога хизмати сафари билан бориб келиб
хотини кўриб ҳайрон бўлади. Ранг-рўйи бир ахволда, кўзлари қизарган, қовоқлари шишган эди. Сенга нима бўлди, деб сўраганида у, мазам бўлмай турибди, деб негадир кўзларини олиб қочади. Чой дамлаш баҳонасида чиқиб кетади. Тўрт ёшли ўғли, дада, кеча сиз йўқлигингизда бир одам келиб аямни урди, дейди.
- Аянгни урди? Нега ? Танийсанми уни?- деб ҳайрон бўлиб сўрайди.
-Ҳа танийман,-дейди ўғли бидирлаб.- Уйимизга кўп келади-ку, халиги семиз одам, ўша.
Буни эшитиб Райимберди аканинг юраги орқасига тортиб кетади. «Жалил ака. Наҳотки Дилобар у билан дон олишса?! Бўлиши мумкин эмас. Урди, деяпти-ку. Демак бу ерда нимадир бор?» Хотини кириши билан кеча уйга ким келган эди, деб сўрайди. Хотини унинг авзойидан ҳамма гапдан хабар топганини сезади. Қўллари билан юзини ёпиб, менда айб йўқ, деб йиғлаб юборади.
-Унда нима бўлди, айтиб бер ҳаммасини,- деб Райимберди ака талаб қилади.
-Тўсатдан келиб қолди, -деб бошқа иложи қолмаган хотини бўлган воқеани айта бошлайди.- Анчадан бери тузоғига илинтирмоқчи бўлиб юрарди. Ҳар хил нарсаларни ваъда қилиб ўзига оғдириб олишга кўп уринди. Алдовларига учмаганимдан кейин, кўнмасанг эрингни қаматтириб юбраман, шунда барибир меники бўласан, деб пўписа қилди. Мақсадига етолмаслигини билганидан кейин кеча келиб…
-Нега шу пайтгача бу ҳақда менга бир оғиз бўлса ҳам айтмадинг?-сўрайди Райимберди ака.
-Сизни биламан. Айтсам уни бир нима қилиб қуйишиздан қўрқдим.
Давоми бор
❤171😢77🔥40🤨23🌚4👍3❤🔥1👏1😇1
Muallif: BINAFSHA
MUALLIF RUHSATSIZ KOʻCHIRIB OLISH VA IJRO QILISH TAQIQLANADI!!!
Please open Telegram to view this post
VIEW IN TELEGRAM
👏27👍6🔥3❤2
Изҳорсиз ишқ
Муаллиф :Бинафша
52-қисим
Бек Малакни уйга олиб кетар экан, тинмай унга йигитларни ишига аралашиш керакмаслигини айтарди. Қиз нима учундир бу сафар жим эшитиб турибди. Ўзи таниганига кўп бўлмаган бўлса ҳам, лекин Малакни характерини озроқ билиб қолган Бек қизнинг бу ҳолатига ҳайрон бўлди. Ҳатто атайлаб жиғига ҳам тегиб ҳам кўрди. Охири бўлмади. Малак қаттиқ қўрқди ёки нимадир бўлди.
-Малак сенга нимадир бўлдими?
-Нима? Йўқ ҳеч нарса бўлмади.
-Қўрқдингми? Ёки чиндан Зафарга раҳминг келдими? Бек бу гапни гапиришга гапирдию, лекин ичини рашк куйдириб ўтди. Бир зум нахотки деган фикрни ўзи уни ақлдан оздирди.
-Унга раҳмим келгани йўқ. Чунки кўрдим у ҳам сен каби муштумзўр экан. Бек сенга битта саволда, нима учун сиз эркаклар доим кимнидир урушни хоҳлаясизлар. Ахир муаммони тинч йўл билан ҳал қилса ҳам бўладику . Йўқ сизлар дарров кучингизни кўрсатишни истайсиз. Хатто аёлларга ҳам.
-Малак бу сенга бунчалик ёмон таъсир қилади деб ўйламаган эдим. Лекин мен ҳеч қачон қизларга қўл кўтармаганман.
-Бориб бориб кўтарасан. Дадам ҳам бошида жуда яхши бўлган экан. Аммо кейин жуда ўзгарган.
Реакция ва изоҳларни кутиб қоламан.
Муаллиф :Бинафша
52-қисим
Бек Малакни уйга олиб кетар экан, тинмай унга йигитларни ишига аралашиш керакмаслигини айтарди. Қиз нима учундир бу сафар жим эшитиб турибди. Ўзи таниганига кўп бўлмаган бўлса ҳам, лекин Малакни характерини озроқ билиб қолган Бек қизнинг бу ҳолатига ҳайрон бўлди. Ҳатто атайлаб жиғига ҳам тегиб ҳам кўрди. Охири бўлмади. Малак қаттиқ қўрқди ёки нимадир бўлди.
-Малак сенга нимадир бўлдими?
-Нима? Йўқ ҳеч нарса бўлмади.
-Қўрқдингми? Ёки чиндан Зафарга раҳминг келдими? Бек бу гапни гапиришга гапирдию, лекин ичини рашк куйдириб ўтди. Бир зум нахотки деган фикрни ўзи уни ақлдан оздирди.
-Унга раҳмим келгани йўқ. Чунки кўрдим у ҳам сен каби муштумзўр экан. Бек сенга битта саволда, нима учун сиз эркаклар доим кимнидир урушни хоҳлаясизлар. Ахир муаммони тинч йўл билан ҳал қилса ҳам бўладику . Йўқ сизлар дарров кучингизни кўрсатишни истайсиз. Хатто аёлларга ҳам.
-Малак бу сенга бунчалик ёмон таъсир қилади деб ўйламаган эдим. Лекин мен ҳеч қачон қизларга қўл кўтармаганман.
-Бориб бориб кўтарасан. Дадам ҳам бошида жуда яхши бўлган экан. Аммо кейин жуда ўзгарган.
Реакция ва изоҳларни кутиб қоламан.
🔥104❤47👏26👍13
Изҳорсиз ишқ
Муаллиф :Бинафша
53-қисим
-Демак сени даданг билан боғлиқ оғриқларинг бор. Малак менга бемалол айтишинг мумкин анча енгил тортасан.
-Ҳеч қандай оғриқ йўқ. Шунчаки айтдим қўйдим. Мана етиб ҳам келдик. Энди уйга борай, ойим хавотир олиб ўтиргандир.
-Майли борақол. Малак мени нотўғри тушунма сени бу ерда ҳимоя қиладиган ҳеч ким йўқ. Шунинг учун ёнинга яхши йигитлар келса жим бўлардим. Аммо буларни нияти яхши эмасди.
-Бўлди тушундим Бек. Шунда ёнимдаги яхши йигит сенсан шундайми.
-Агар сен истасанг шундай.
Малак Бекка кулиб қараб турганди, унинг бу гапидан юзлари ловуллаб кетди. Бекни кўзлари ҳам бошқача қараётгандек туюлди. Секин ўзини орқага олиб,тушушга чоғланди. Бек уни бунақа ҳуркиб кетади деб ўйламаганди. Чунки у танишган қизлар бундай вазиятда ўзлари рўйхушлик бериб турарди. Аммо бу қиз умуман ўзгача. Унинг уятдан қизарган юзлари, қурқувдан пирпираётган кўзлари ва ҳаяжондан бўлса керак тез тез қимтиб қўяётган табиий гунчадек лаблари Бекни кўзларига жуда жилвакор кўринарди. Ўзи ҳар гапга сапчиб жавоб қайтаргани билан, ҳали бирон марта йигитлар билан яқин муносабатда бўлмагани аниқ деган ўй ўтди ҳаёлидан. Шу пайтгача қанча қизлар билан ишқий саргузаштларни бошдан кечирган йигит учун бу қиз ҳақиқий эверст чўққисидек туюлди.
Муаллиф :Бинафша
53-қисим
-Демак сени даданг билан боғлиқ оғриқларинг бор. Малак менга бемалол айтишинг мумкин анча енгил тортасан.
-Ҳеч қандай оғриқ йўқ. Шунчаки айтдим қўйдим. Мана етиб ҳам келдик. Энди уйга борай, ойим хавотир олиб ўтиргандир.
-Майли борақол. Малак мени нотўғри тушунма сени бу ерда ҳимоя қиладиган ҳеч ким йўқ. Шунинг учун ёнинга яхши йигитлар келса жим бўлардим. Аммо буларни нияти яхши эмасди.
-Бўлди тушундим Бек. Шунда ёнимдаги яхши йигит сенсан шундайми.
-Агар сен истасанг шундай.
Малак Бекка кулиб қараб турганди, унинг бу гапидан юзлари ловуллаб кетди. Бекни кўзлари ҳам бошқача қараётгандек туюлди. Секин ўзини орқага олиб,тушушга чоғланди. Бек уни бунақа ҳуркиб кетади деб ўйламаганди. Чунки у танишган қизлар бундай вазиятда ўзлари рўйхушлик бериб турарди. Аммо бу қиз умуман ўзгача. Унинг уятдан қизарган юзлари, қурқувдан пирпираётган кўзлари ва ҳаяжондан бўлса керак тез тез қимтиб қўяётган табиий гунчадек лаблари Бекни кўзларига жуда жилвакор кўринарди. Ўзи ҳар гапга сапчиб жавоб қайтаргани билан, ҳали бирон марта йигитлар билан яқин муносабатда бўлмагани аниқ деган ўй ўтди ҳаёлидан. Шу пайтгача қанча қизлар билан ишқий саргузаштларни бошдан кечирган йигит учун бу қиз ҳақиқий эверст чўққисидек туюлди.
❤100🔥58👍14😍9👏3🤨1
Изҳорсиз ишқ
Муаллиф :Бинафша
54-қисим
Бир зум шундай туришганидан кейин, Малак эшикни очдию чиқиб кетди. У минг хил ўйлар билан хонасига кириб ётди. Ҳаёл суриб онаси келганини ҳам сезмади. Туғилган кун қандай бўлганини сўрагани келган онаси билан бироз тасуротларни гаплашгач ҳозирги ғалати ҳолатдан чиқиб олди. Ўзини қўлга олиб бу ҳақида ўйламасликка қаттиқ тиришарди. Бек эса уйга қандай келганию қандай ўрнига ётганини ҳам ҳис қилмади. У қалбида қандайдир бошқариб бўлмас ёввойи ҳислар пайдо бўлганини билар, аммо тан олгиси келмасди. Лекин шу ондан иккисининг ҳам юрагига ишқ деб аталмиш туйғу аллақачон куртак ёзиб улгурганди.
Шу кундан бошлаб Малак ва Бек бир биридан қочиб юрадиган бўлишди. Чунки кўз кўзга тушиб ўша ҳолатни қайта ҳис қилишдан қўрқишарди. Малак деярли ўзи уйда бўлмай қолди. Ўқиш бошланишига кам вақт қолгани учун турк тили ва инглиз тили курсларига қатнай бошлади. Уйда бўлган вақтлари ҳам фақат дарс қиладиган бўлиб қолганди. Бек Малак ҳақидаги ўйларни ҳайдаш учун яна янги қизлар билан вақт ўтказарди. Лекин энди аввалгидек бўлмай қолганини ҳис қилар аммо тан олмасди. Нимагадир қайси қизга боқмасин Малакни жовдираган нигоҳларини изларди. Буни сезиб қолиб дарҳол бошқа нарсага чалғиб кетарди.
Реакция ва изоҳларни кутиб қоламан.
Муаллиф :Бинафша
54-қисим
Бир зум шундай туришганидан кейин, Малак эшикни очдию чиқиб кетди. У минг хил ўйлар билан хонасига кириб ётди. Ҳаёл суриб онаси келганини ҳам сезмади. Туғилган кун қандай бўлганини сўрагани келган онаси билан бироз тасуротларни гаплашгач ҳозирги ғалати ҳолатдан чиқиб олди. Ўзини қўлга олиб бу ҳақида ўйламасликка қаттиқ тиришарди. Бек эса уйга қандай келганию қандай ўрнига ётганини ҳам ҳис қилмади. У қалбида қандайдир бошқариб бўлмас ёввойи ҳислар пайдо бўлганини билар, аммо тан олгиси келмасди. Лекин шу ондан иккисининг ҳам юрагига ишқ деб аталмиш туйғу аллақачон куртак ёзиб улгурганди.
Шу кундан бошлаб Малак ва Бек бир биридан қочиб юрадиган бўлишди. Чунки кўз кўзга тушиб ўша ҳолатни қайта ҳис қилишдан қўрқишарди. Малак деярли ўзи уйда бўлмай қолди. Ўқиш бошланишига кам вақт қолгани учун турк тили ва инглиз тили курсларига қатнай бошлади. Уйда бўлган вақтлари ҳам фақат дарс қиладиган бўлиб қолганди. Бек Малак ҳақидаги ўйларни ҳайдаш учун яна янги қизлар билан вақт ўтказарди. Лекин энди аввалгидек бўлмай қолганини ҳис қилар аммо тан олмасди. Нимагадир қайси қизга боқмасин Малакни жовдираган нигоҳларини изларди. Буни сезиб қолиб дарҳол бошқа нарсага чалғиб кетарди.
Реакция ва изоҳларни кутиб қоламан.
🔥101❤62👏25👍11🙈8