#ижара_ҳаётлар
102-қисм
"Битта уйда яшаймиз! Сўрашим оддий ҳол эмасми? Менга ҳам бир кун шун.."
"Сенга ҳеч ким унақа қилмайди!",-деди тўқ овоз билан.
Яна акалик мавзусига ўтади шекилли.
"Сизлар... кимсизлар ўзи? Жасмина хотининг эмас. Ота -онаси қаерда? Нега сен билан бирга яшашига йўл қўйишган?",-деб гапни узоқдан олиб келмоқчи бўлдим.
Уф, тортиб ошхонага қараб кетди. Ортидан бордим. Менинг оёқ товушларимни эшитди. Орқасига ўгирилмай сўради.
"Мен қаҳва ичаман, ичасанми?",-деб сўради.
"Саволимга жавоб бер! Кейин ўйлаб кўраман",- деганимда, бошини орқага отди ва икки қўлини белига қўйди.
"Нимани билишни истайсан?",-деб сўради, худди безиб кетган инсондек.
"Савол бердим. Бу қиз нега ёнингда, ота-онаси қаерда?",-деб саволимни қайтардим.
"Сен ҳам ёнимдасан! Нега сен оилангдан қўрқмай яшаяпсан?",-деб кесатиб сўради.
"Мен..."
"Сен? Хотиним эмассан, лекин яшаяпсанку?",-деб, яна "яшаяпсанку" сўзини қалин ҳарфлар билан ёзгандек сўради.
Унга нима деб жавоб беришни билолмадим. Гапларида жон бор эди. Ота-онам билмай, улар билан бир уйда яшаётган эдим. Менга берган жавобларидан сўнг сув қўйди. Икки финжон олиб ичига қаҳва ва озроқ шакар солди.
"Мени ота -онам билмасада, мени ҳаётим Жасминанинг ҳаётидан тубдан фарқ қилади",-деб ўзимча удда чиққандек жавоб бердим.
Ёнга қараб мийиғида кинояли кулди.
"Худога шукур қил, одамига учрамадинг...ишон, сенинг бу феълинг билан Жасминадан баттар ҳаётинг бўларди",-деб жуда қаттиқ гапирди.
"У нима деганинг?",-деб сўрадим жаҳл билан.
Қаҳванинг сувини солди. Сўнг ортига ўгирилиб, менга қараб юрди. Қаҳваларни узатмади. Фақат бошини эгиб юзимга жуда яқин келди. Кўзларим ичига жуда чуқур қарагандек туюлди. Мен дунёдаги энг разил қиз эдим. Чунки Тимурнинг ҳаракатлари олдида ожизлигимга енгилиб тургандим.
"Баҳор, ўйнашма! Сенга бир марта айтган эдим. Ўйнашсанг, бошқа сафар аямайман дегандим ",-деб паст, лекин шунчалик ўткир оҳангда гапирганди.
Тупугимни ютишга вақт тополмадим.
"Агар сени авайламаганимда...Жасминани сенга раҳми келиб ўтирарди. Сени унга эмас" ,-деган гапи юзимга бошқа ҳақиқатларни ҳайқиргандек бўлганди.
Қаҳвани қўлимга тутқазди. Менга худди яхшилик қилгандек ўзини устун қўймоқчи бўлди.
102-қисм
"Битта уйда яшаймиз! Сўрашим оддий ҳол эмасми? Менга ҳам бир кун шун.."
"Сенга ҳеч ким унақа қилмайди!",-деди тўқ овоз билан.
Яна акалик мавзусига ўтади шекилли.
"Сизлар... кимсизлар ўзи? Жасмина хотининг эмас. Ота -онаси қаерда? Нега сен билан бирга яшашига йўл қўйишган?",-деб гапни узоқдан олиб келмоқчи бўлдим.
Уф, тортиб ошхонага қараб кетди. Ортидан бордим. Менинг оёқ товушларимни эшитди. Орқасига ўгирилмай сўради.
"Мен қаҳва ичаман, ичасанми?",-деб сўради.
"Саволимга жавоб бер! Кейин ўйлаб кўраман",- деганимда, бошини орқага отди ва икки қўлини белига қўйди.
"Нимани билишни истайсан?",-деб сўради, худди безиб кетган инсондек.
"Савол бердим. Бу қиз нега ёнингда, ота-онаси қаерда?",-деб саволимни қайтардим.
"Сен ҳам ёнимдасан! Нега сен оилангдан қўрқмай яшаяпсан?",-деб кесатиб сўради.
"Мен..."
"Сен? Хотиним эмассан, лекин яшаяпсанку?",-деб, яна "яшаяпсанку" сўзини қалин ҳарфлар билан ёзгандек сўради.
Унга нима деб жавоб беришни билолмадим. Гапларида жон бор эди. Ота-онам билмай, улар билан бир уйда яшаётган эдим. Менга берган жавобларидан сўнг сув қўйди. Икки финжон олиб ичига қаҳва ва озроқ шакар солди.
"Мени ота -онам билмасада, мени ҳаётим Жасминанинг ҳаётидан тубдан фарқ қилади",-деб ўзимча удда чиққандек жавоб бердим.
Ёнга қараб мийиғида кинояли кулди.
"Худога шукур қил, одамига учрамадинг...ишон, сенинг бу феълинг билан Жасминадан баттар ҳаётинг бўларди",-деб жуда қаттиқ гапирди.
"У нима деганинг?",-деб сўрадим жаҳл билан.
Қаҳванинг сувини солди. Сўнг ортига ўгирилиб, менга қараб юрди. Қаҳваларни узатмади. Фақат бошини эгиб юзимга жуда яқин келди. Кўзларим ичига жуда чуқур қарагандек туюлди. Мен дунёдаги энг разил қиз эдим. Чунки Тимурнинг ҳаракатлари олдида ожизлигимга енгилиб тургандим.
"Баҳор, ўйнашма! Сенга бир марта айтган эдим. Ўйнашсанг, бошқа сафар аямайман дегандим ",-деб паст, лекин шунчалик ўткир оҳангда гапирганди.
Тупугимни ютишга вақт тополмадим.
"Агар сени авайламаганимда...Жасминани сенга раҳми келиб ўтирарди. Сени унга эмас" ,-деган гапи юзимга бошқа ҳақиқатларни ҳайқиргандек бўлганди.
Қаҳвани қўлимга тутқазди. Менга худди яхшилик қилгандек ўзини устун қўймоқчи бўлди.
Бир лайк ташла, бир изоҳ ёз — кўнглим яйрасин,
Ҳикоя давомида сенинг исминг, ҳар саҳнада порласин.❤116🔥47🕊17👏12👍1
#ижара_ҳаётлар
103-қисм
Қаҳвасини юриб ичарди. Меҳмонхонага кирганида ортидан бордим. Ичимдаги ёнаётган ёнғинни сўндиришим керак эди. Ҳар хил гап билан мени мақсадимдан чалғитмоқчи бўляпти.
“Сизларни кимлигингизни билдим”,-дедим дадил оҳангда
Юриб турган ерида тўхтади ва ортига қаради.
“Хўш ким эканмиз?”,-деб ажабланиб сўради.
“Ким билади гиёҳвандмисизлар? Ёки қотил? Балки қамалиб чиққандирсизлар?”,-деб бир мартага тилимдаги ҳамма тугунларни айтдим.
Тимур кўксини шишириб безигандек нафас олди. Менга жавоб бериш ўрнига хонасига кирди. Мен эса қўлимда қаҳва билан унинг ортидан қараб қолдим. Жасмина қотиб ухларди. Бироз ўтиб, хонасидан қайтиб чиқди. Қўлида мен сумкасида кўрган селафан пакетим бор эди. Бурнини тортиб -тортиб менга қараб юра бошлади.
“Сени бу сўроқсиз бировни нарсаларига тегиш одатинг бир кун бошинга катта бало келтиради билиб қўй”,-деди.
Жасминанинг нарсаларини кесганимни назарда тутаётганди. Қўлидаги пакетдан оқ кукунни ҳовучи билан олиб қаҳвамни ичига солди. Нима қилганига қараб кўзларим катта очилди.
“Қаҳванг аччиқ бўлгандир.Уйда сут йўқ эди. Бироз сабр қилсанг қуритилган сутни ўзим олиб чиқиб қаҳвага солардим”,-деб кесатди.
Тилим боғланиб жим бўлиб қолди. Ўзининг финжонидаги қошиғини олиб менинг қаҳвамни аралаштирди ва қаҳва ранги очилди. Ўзининг идишини ҳам кўрсатди. У ҳам худди меникидек ранг ўзгарганди.
“Қандай билдинг?”,-деб овозим ичимга ютгандек сўрадим.
“Сумкамни очишга очиб, селефан пакетнинг учини замогига илдириб ёпибсан. Менинг энг катта диққат қиладиганим бу сумкамнинг қаттиқ ёпилиши. Чунки ичида иш қуролларим бор”,-деганида юзим ловвуллаб кетди.
“Мен қамалмаганман, Жасмина ҳам қамалмаган. Фақат бошқалардан эркинроқ яшаш тарзимиз бор. Унинг сабаби эса ҳеч кимни қизиқтирмайди”,-деди тўқ овозда.
“Эркин деганинг... Жасмина билан эр – хотиндек яшашингми?”,-деб чидолмай сўрадим.
Тилим узилиб тушсайдида шу гапни айтмасайдим. Аммо энди кеч. Ичимни қийнаган ва нега деган саволларнинг деярли ҳаммасини сўралган жойда бу ҳам қўшилганди.
“Сенга нима? Нимаси қизиқ сенга? Биз сени ҳаётингга аралашмаймиз. Сен ҳам бизга қизиқма!”,-деди жеркигандек бўлиб.
Кўзларим тўлиб келди. Ҳаддимни ошганимни билдим. Қаҳвасини қўлига тутқаздим. Қовоғини уйиб қараб қолди.
“Узр!”,-дедим бўғзимга бир нарса тиқилиб.
Унинг гапларидан хафа бўлмадим. Ўзимнинг шошиб ҳар хил хаёлларга борганимга бошқача бўлдим. Гиёҳванд деб ўйладим.
103-қисм
Қаҳвасини юриб ичарди. Меҳмонхонага кирганида ортидан бордим. Ичимдаги ёнаётган ёнғинни сўндиришим керак эди. Ҳар хил гап билан мени мақсадимдан чалғитмоқчи бўляпти.
“Сизларни кимлигингизни билдим”,-дедим дадил оҳангда
Юриб турган ерида тўхтади ва ортига қаради.
“Хўш ким эканмиз?”,-деб ажабланиб сўради.
“Ким билади гиёҳвандмисизлар? Ёки қотил? Балки қамалиб чиққандирсизлар?”,-деб бир мартага тилимдаги ҳамма тугунларни айтдим.
Тимур кўксини шишириб безигандек нафас олди. Менга жавоб бериш ўрнига хонасига кирди. Мен эса қўлимда қаҳва билан унинг ортидан қараб қолдим. Жасмина қотиб ухларди. Бироз ўтиб, хонасидан қайтиб чиқди. Қўлида мен сумкасида кўрган селафан пакетим бор эди. Бурнини тортиб -тортиб менга қараб юра бошлади.
“Сени бу сўроқсиз бировни нарсаларига тегиш одатинг бир кун бошинга катта бало келтиради билиб қўй”,-деди.
Жасминанинг нарсаларини кесганимни назарда тутаётганди. Қўлидаги пакетдан оқ кукунни ҳовучи билан олиб қаҳвамни ичига солди. Нима қилганига қараб кўзларим катта очилди.
“Қаҳванг аччиқ бўлгандир.Уйда сут йўқ эди. Бироз сабр қилсанг қуритилган сутни ўзим олиб чиқиб қаҳвага солардим”,-деб кесатди.
Тилим боғланиб жим бўлиб қолди. Ўзининг финжонидаги қошиғини олиб менинг қаҳвамни аралаштирди ва қаҳва ранги очилди. Ўзининг идишини ҳам кўрсатди. У ҳам худди меникидек ранг ўзгарганди.
“Қандай билдинг?”,-деб овозим ичимга ютгандек сўрадим.
“Сумкамни очишга очиб, селефан пакетнинг учини замогига илдириб ёпибсан. Менинг энг катта диққат қиладиганим бу сумкамнинг қаттиқ ёпилиши. Чунки ичида иш қуролларим бор”,-деганида юзим ловвуллаб кетди.
“Мен қамалмаганман, Жасмина ҳам қамалмаган. Фақат бошқалардан эркинроқ яшаш тарзимиз бор. Унинг сабаби эса ҳеч кимни қизиқтирмайди”,-деди тўқ овозда.
“Эркин деганинг... Жасмина билан эр – хотиндек яшашингми?”,-деб чидолмай сўрадим.
Тилим узилиб тушсайдида шу гапни айтмасайдим. Аммо энди кеч. Ичимни қийнаган ва нега деган саволларнинг деярли ҳаммасини сўралган жойда бу ҳам қўшилганди.
“Сенга нима? Нимаси қизиқ сенга? Биз сени ҳаётингга аралашмаймиз. Сен ҳам бизга қизиқма!”,-деди жеркигандек бўлиб.
Кўзларим тўлиб келди. Ҳаддимни ошганимни билдим. Қаҳвасини қўлига тутқаздим. Қовоғини уйиб қараб қолди.
“Узр!”,-дедим бўғзимга бир нарса тиқилиб.
Унинг гапларидан хафа бўлмадим. Ўзимнинг шошиб ҳар хил хаёлларга борганимга бошқача бўлдим. Гиёҳванд деб ўйладим.
Бир лайк ташла, бир изоҳ ёз — кўнглим яйрасин,
Ҳикоя давомида сенинг исминг, ҳар саҳнада порласин.❤128🔥34👏28👍4🕊2
#ижара_ҳаётлар
104-қисм
Одам боласи ўзи хато қилса, адвокат. Бошқаси йўлдан чиққанида эса судья бўлар экан. 24 йиллик умримда қанча хатолар қилган бўлсамда, ҳеч бири бу сўнги ишимдек юзимни уялтирмади. Ўзимни ифода этиб беролмадим деб қўрқдим. Бировнинг нарсасига тегиладиган одатингни ташламасанг, бошинга балолар ёғаверади,деб кесатди.
Унга асл ниятим ва мақсадим ёмон одатдан эмаслигини тушунтириб беролмадим. Мен хатардан қўрқдим. Чунки бир уйда яшаётган инсонлар билан самимий ва дилдан суҳбат қуриб, уларни таниганим йўқ. Мен уларни босмачи, улар эса мени бошқанинг мулкига осон эгалик қилаётган бир киши сифатида кўришди.
Бир -биримизни танимасак, қўлимиздан нималар келишини билмадан қандай бир неча ой бир ерда яшар эдик?
Тонгни бир амаллаб орттирдим ва яна фильмдагидек бир хил ҳаёт ичида шошиб бораётган эдим. Уйдан кетаётганимда фақат Жасмина бор эди. Тимурнинг оёқ кийимини кўрмадим. Жасминанинг эса хонасидан телефонда гаплашган овози келганди. Вақтимни учга бўлиб тез ҳаракат қилгандим. Аслида эплай олсам, Жасмина билан бир- икки оғиз гаплашиб кўрмоқчи ҳам бўлдим. Лекин яна ботина олмадим.
Бугун охирги имтиҳоним ва ўқиш деган дафтарни 25-30 кунга ёпиб қўярдим. Бинодан ичкарига кирганимда Гуруҳдаги бир неча курсдошларим бир ерда ўтирарди. Ҳаммасига салом бериб, шунчаки ўтиб кетмоқчи эдим. Фақат Абдулазизнинг жим туриб юзини бошқа ёққа буриши эътиборимни тортди. Доим икки кўзи билан мени кузатиб биргина имоимга шошиб қолган йигитга нима бўлди?
Уни рад этгандим тўғри лекин илк кунлар бунақа реакциялар билдирмаган кишининг ўз-ўзидан бундай қилиши ғалати туюлди. Имтиҳонда гуруҳларга бўлинган эди. Унда ҳам ўзини бошқача тутди. Охири, ўқишдан чиқиш пайтида уни тўхтатиб сўрадим.
“Абдулазиз, тинчликми нимадир бўлдими?”,-деганимда телефонига овора бўлиб ўзини эшитмаганга олди.
“Бир –биримизни яхши тушундик деб ўйлаган эдим”,-деб гапни давом эттириб, мен ҳам унга энса қотиргандек бўлдим.
“Сиз менга йигитим бор деб айтганингизга тушунардим. Лекин...”,-деб гапини тугатмай қолди.
“Йигити бор деб, сизга ким айтди?”,-деб ҳайрон қолиб сўрадим.
“Дарсга келмай қолган кунингиз... уйингизга боргандим. Телефонингиз ўчиқ эди. Сизни қўни- қўшнидан сўрамоқчи бўлдим. Бир киши сиз билан бир уйда яшашини ва сизни қайтиб безовта қилмаслигимни айтганди”,-деганида қошларим чимрилди.
104-қисм
Одам боласи ўзи хато қилса, адвокат. Бошқаси йўлдан чиққанида эса судья бўлар экан. 24 йиллик умримда қанча хатолар қилган бўлсамда, ҳеч бири бу сўнги ишимдек юзимни уялтирмади. Ўзимни ифода этиб беролмадим деб қўрқдим. Бировнинг нарсасига тегиладиган одатингни ташламасанг, бошинга балолар ёғаверади,деб кесатди.
Унга асл ниятим ва мақсадим ёмон одатдан эмаслигини тушунтириб беролмадим. Мен хатардан қўрқдим. Чунки бир уйда яшаётган инсонлар билан самимий ва дилдан суҳбат қуриб, уларни таниганим йўқ. Мен уларни босмачи, улар эса мени бошқанинг мулкига осон эгалик қилаётган бир киши сифатида кўришди.
Бир -биримизни танимасак, қўлимиздан нималар келишини билмадан қандай бир неча ой бир ерда яшар эдик?
Тонгни бир амаллаб орттирдим ва яна фильмдагидек бир хил ҳаёт ичида шошиб бораётган эдим. Уйдан кетаётганимда фақат Жасмина бор эди. Тимурнинг оёқ кийимини кўрмадим. Жасминанинг эса хонасидан телефонда гаплашган овози келганди. Вақтимни учга бўлиб тез ҳаракат қилгандим. Аслида эплай олсам, Жасмина билан бир- икки оғиз гаплашиб кўрмоқчи ҳам бўлдим. Лекин яна ботина олмадим.
Бугун охирги имтиҳоним ва ўқиш деган дафтарни 25-30 кунга ёпиб қўярдим. Бинодан ичкарига кирганимда Гуруҳдаги бир неча курсдошларим бир ерда ўтирарди. Ҳаммасига салом бериб, шунчаки ўтиб кетмоқчи эдим. Фақат Абдулазизнинг жим туриб юзини бошқа ёққа буриши эътиборимни тортди. Доим икки кўзи билан мени кузатиб биргина имоимга шошиб қолган йигитга нима бўлди?
Уни рад этгандим тўғри лекин илк кунлар бунақа реакциялар билдирмаган кишининг ўз-ўзидан бундай қилиши ғалати туюлди. Имтиҳонда гуруҳларга бўлинган эди. Унда ҳам ўзини бошқача тутди. Охири, ўқишдан чиқиш пайтида уни тўхтатиб сўрадим.
“Абдулазиз, тинчликми нимадир бўлдими?”,-деганимда телефонига овора бўлиб ўзини эшитмаганга олди.
“Бир –биримизни яхши тушундик деб ўйлаган эдим”,-деб гапни давом эттириб, мен ҳам унга энса қотиргандек бўлдим.
“Сиз менга йигитим бор деб айтганингизга тушунардим. Лекин...”,-деб гапини тугатмай қолди.
“Йигити бор деб, сизга ким айтди?”,-деб ҳайрон қолиб сўрадим.
“Дарсга келмай қолган кунингиз... уйингизга боргандим. Телефонингиз ўчиқ эди. Сизни қўни- қўшнидан сўрамоқчи бўлдим. Бир киши сиз билан бир уйда яшашини ва сизни қайтиб безовта қилмаслигимни айтганди”,-деганида қошларим чимрилди.
Бир лайк ташла, бир изоҳ ёз — кўнглим яйрасин,
Ҳикоя давомида сенинг исминг, ҳар саҳнада порласин.❤133🔥52👏16👍2😍1🙈1
#ижара_ҳаётлар
105-қисм
“Ишончингиз комилми?”,-деб қайтиб сўрадим.
“Албатта, ҳатто акангиз деб ўйладим. У одамдан ҳам сўрадим, ҳеч қанақа акаси эмасман. Сен Баҳордан узоқ юр деб менга дўқ қилди”,-деганида янада ҳайратландим.
Тимур менга бу ҳолатни айтмаганди. Ёки Фарҳод эканми деб бир неча сония ўйладим, сўнг воз кечдим. Фарҳод келган куни телефоним ёниқ эди. Абдулазиз ўчган деганди. Мен ўз –ўзимдан бир нарсаларни ўйлаб топмаётган эдим. Шундай эмасми? Яна хаёлот дунёсига шўнғиб, Феруза опанинг бақириши билан ўзимга келгандим.
“Сенга минг марта айтдим!”,-деб телефонда кимгадир бақирарди.
Ишга келганимда ундан шартнома пули ҳақида сўраб, яна ойлигимни ҳам берса уйга боришимни айтгандим. Фақат Феруза опа жаҳл қилиб, ҳозир ортиқча пул йўқлигини Контракт пулимни ярмини тўлай олишини айтиб ҳатто ҳисобчиси билан ёнимда гаплашганди. Ҳисобчи тўлаган шартнома пулим, билан йиллик 75 фоиз ўқиш пулим тўланган эди. Қолган йигирма беш фоизини таътилдан қайтганимда бераман дегандек қилди.
Кўнишдан бошқа чорам қолмаганди. Бугун бу йил ҳисобига охиринги иш куним. Эртага кечқурунга поездга чипта олгандим. Кундуз вақти нарсаларимни йиғнаб бир –икки оладиган ҳадияларим бор эди. Феруза опа ҳар қанча бир ҳафтага кетишимга кўнмасин мен ўн кундан ошиқ кетишни режа қилгандим. Янги йилни оилам билан қарши олиб сўнг қайтардим.
Уйга келиб тезда ўзимга кечки таом тайёрлаб олдим. Икки қўшним кўринмас эди. Мен эмин- эркин овқатланиб, идиш товоқларни ювишга киришганда, уйга кириб келишди. Жасмина билан йўлакда дуч келдик. Унга бироз юмшоқроқ муомала қилишни истагандим.
“Бугун яхшироқмисан?”,-деганимда
“Бўлади”,-деди холос.
Ортиқча мулоқотга киришгиси келмаганини кўриб, индамадим. Хона ичида ишларимни тугатиб юрар эканман, Тимурнинг йўлакда овози келди. Уни кечадан бери кўрмаган эдим. Қўлимга ичган чойимнинг идишини кўтариб хонадан чиқдим. Мени кўриб, кўрмасликка олди. Юзим тушди. Кечаги ишимдан ҳали ҳам мендан хафа бўлса керак деб ўйладим.
“Мен эртага кетяпман”,-деганимда аввал бир қараб қўйдида сўнг,
“Оқ йўл!”,-деб қўя қолди.
“Бир нарса сўрамоқчи эдим”,-деганимда йўлида тўхтади.
“Гапир тез, чарчаганман!”,-деди жонига теккан одамдек.
“Бугун курсдошимни кўргандим. У менга беътоб бўлган куним уйга келаганини айтди”
105-қисм
“Ишончингиз комилми?”,-деб қайтиб сўрадим.
“Албатта, ҳатто акангиз деб ўйладим. У одамдан ҳам сўрадим, ҳеч қанақа акаси эмасман. Сен Баҳордан узоқ юр деб менга дўқ қилди”,-деганида янада ҳайратландим.
Тимур менга бу ҳолатни айтмаганди. Ёки Фарҳод эканми деб бир неча сония ўйладим, сўнг воз кечдим. Фарҳод келган куни телефоним ёниқ эди. Абдулазиз ўчган деганди. Мен ўз –ўзимдан бир нарсаларни ўйлаб топмаётган эдим. Шундай эмасми? Яна хаёлот дунёсига шўнғиб, Феруза опанинг бақириши билан ўзимга келгандим.
“Сенга минг марта айтдим!”,-деб телефонда кимгадир бақирарди.
Ишга келганимда ундан шартнома пули ҳақида сўраб, яна ойлигимни ҳам берса уйга боришимни айтгандим. Фақат Феруза опа жаҳл қилиб, ҳозир ортиқча пул йўқлигини Контракт пулимни ярмини тўлай олишини айтиб ҳатто ҳисобчиси билан ёнимда гаплашганди. Ҳисобчи тўлаган шартнома пулим, билан йиллик 75 фоиз ўқиш пулим тўланган эди. Қолган йигирма беш фоизини таътилдан қайтганимда бераман дегандек қилди.
Кўнишдан бошқа чорам қолмаганди. Бугун бу йил ҳисобига охиринги иш куним. Эртага кечқурунга поездга чипта олгандим. Кундуз вақти нарсаларимни йиғнаб бир –икки оладиган ҳадияларим бор эди. Феруза опа ҳар қанча бир ҳафтага кетишимга кўнмасин мен ўн кундан ошиқ кетишни режа қилгандим. Янги йилни оилам билан қарши олиб сўнг қайтардим.
Уйга келиб тезда ўзимга кечки таом тайёрлаб олдим. Икки қўшним кўринмас эди. Мен эмин- эркин овқатланиб, идиш товоқларни ювишга киришганда, уйга кириб келишди. Жасмина билан йўлакда дуч келдик. Унга бироз юмшоқроқ муомала қилишни истагандим.
“Бугун яхшироқмисан?”,-деганимда
“Бўлади”,-деди холос.
Ортиқча мулоқотга киришгиси келмаганини кўриб, индамадим. Хона ичида ишларимни тугатиб юрар эканман, Тимурнинг йўлакда овози келди. Уни кечадан бери кўрмаган эдим. Қўлимга ичган чойимнинг идишини кўтариб хонадан чиқдим. Мени кўриб, кўрмасликка олди. Юзим тушди. Кечаги ишимдан ҳали ҳам мендан хафа бўлса керак деб ўйладим.
“Мен эртага кетяпман”,-деганимда аввал бир қараб қўйдида сўнг,
“Оқ йўл!”,-деб қўя қолди.
“Бир нарса сўрамоқчи эдим”,-деганимда йўлида тўхтади.
“Гапир тез, чарчаганман!”,-деди жонига теккан одамдек.
“Бугун курсдошимни кўргандим. У менга беътоб бўлган куним уйга келаганини айтди”
Бир лайк ташла, бир изоҳ ёз — кўнглим яйрасин,
Ҳикоя давомида сенинг исминг, ҳар саҳнада порласин.❤119👏47🔥29😍19👍4😇1
Forwarded from ஐ✨ღ⎠ 𝑀𝑜𝓎ç𝑒ç𝒶𝓀 ⎝ღ✨ஐ
Ойнинг ўн беши 1-қисм.
Эшик аввалига журъатсизгина, кейин қаттиқроқ тақиллади. Қизиқ китоб ўқиётган Самандарга бу малол келди. Истар- истамас ўрнидан турди. Эшик олдига етгунча яна кетма-кет тақиллади. «Оббо, намунча бесабр бўлмаса», деб ҳаёлидан ўтказиб, эшикни очди. Тутқични ушлаганича беихтиёр туриб колди. Остонада кулимсираганича Нилуфар турарди. Иссиқданми ёки тез юриб келганиданми, пешонаси ва юзларини майда тер томчилари қоплаган, ёноклари эса одатдагидан қизилроқ эди. Кўзларидаги хаяжон аломатлари яққол кўзга ташланиб турарди. Буларнинг ҳаммаси ҳуснига ўзгача руҳ, ўзгача жозиба бағишлагандай эди.
-Салом Самандар ака, сизга нима бўлди? Ёки бемаврид келдимми?- деб у Самандaрнинг бундай туриб қолганидан ҳайрон бўлиб қўл узатди.
-Йўғ-е, нега бемаврид бўлар экан,- деб ўзини қўлга олган Самандар пешвоз чикиб қизнинг нозик қўлини авайлабгина қисди.- Кечирасиз, хусни- жамолингизга махлиё бўлиб қолибман.
-Ҳушомад қилишга хам уста бўлиб кетибсизми? Хўш, кирсак бўладими?- деди Нилуфар қўлини тортиб оларкан.
-Албатта, нега бўлмас экан,- деб Самандар қизга йўл бўшатди. Уйга киришгач, журъатсизгина деди.- Ўзингизни уйингиздагидай ҳис қилаверинг.
-Ҳалиям тортинаётганим йўқ . Худо хоҳласа ҳақақатдан хам бу уй ўзимники бўлади,-деди Нилуфар шўх кулиб.
Самандар нимани назарда тутиб унинг бундай деганини тушуниб юраги орзиқиб кетди. Беихтиёр қизнинг белидан тутиб бағрига босди. У қўлларини кўксига тираб қаршилик кўрсатди.
-Қуйиб юборинг, сал яхши гапирса дарров ҳаддингиздан ошасиз,- деб қошларини чимирди. Тўғри, унинг қаршилиги унчалик кескин эмасди. Шундай бўлсада Самандар уни ранжитиб қўйишдан чўчиб қўйиб юборди. Кизариниб ўтиришга таклиф қилиб, кечирим сўради.
Ёнма-ён ўтиришгач, Нилуфар унинг бу ҳолатига кулиб юборди.
-Оббо, ёш болага ўхшаб шунга ҳам хафа бўлдингизми ? Сиз хафа бўлманг, ҳамма нарсанинг вақти бор. Унгача сабр қилишингизга тўғри келади,-деди Нилуфар жилмайиб.
Самандар унинг нимани назарда тутиб шундай деганини тушуниб яна юраги орзиқиб кетди. Лекин буни сездирмасликка уриниб деди:
-Нега ундай дейсиз? Шунга ҳам хафа бўламанми ?
-Ундай бўлса жуда яхши. Одатдагидай бугун ҳам ошхони менинг ихтиёримда бўлади. Нима овқат қилиб беришимни истайсиз?
«Менга барибир», дегандай Самандар елкасини учириб қўйди. Шу пайт ташқаридан Самандар, хой Самандар, деб кимдир чақирди. Самандар, мен чиқиб қарай-чи, ким экан, сиз бошлаб тураверинг, деб ташқарига чиқди. Чақирган қўшни подъезда турадган Мирзаахмад экан. Юз- кўзлари қизариб туришидан анчагина кайфи борлиги ссзилиб турарди. Кўзлари сузилиб, сигарет бер, деди. Самандар чўнтагидан сигаретни олиб, қутиси билан узатди. Мирзаахмад сигаретни олиб тутатди. Яна битта олиб қулоғининг орқасига қистирди. Ҳайрлашиб, уйига қараб кетди. Самандарнинг хам чеккиси келиб, сигарет тутатди. Йўлак четидаги ўриндиққа ўтириб чека бошлади. Уни четдан кузатган киши шунчаки ўтирибди-да, деб ўйлаши мумкин эди. Лекин унинг кунгли жуда безовта эди. Бунинг сабаби Нилуфарнинг келиши эди. Ахир бунга келишмаган эдилар-да.
«Демак нимадир бўлган?- деб ҳаёлидан ўтказа бошлади. -Ўзини тутиши бошқача. Нимадандир хаяжонланаётгани сезилиб турибди»…
Нилуфар кейинги пайтларда бир неча марта Жавлонбековнинг ўғлидан совчи келаётганини айтиб, сизники қачон келади, деб сўраган эди. Самандар хали бир қарорга келмагани учун хеч нима деёлмаган эди.
Бу қиз заводда хисобчи бўлиб ишларди. У кўнгли очиқ, қувноқ, лекин тутган жойидан кесадиган даражада қайсар қиз эди. Асло директорнинг қариндошиман, деб ўзини катта тутмасди. Самандар уни севиб қоламан, сира ўйламаган эди. Буни қандай содир бўлганини ўзи хам сезмай қолганди. Ўзини Нилуфарга муносиб деб хисобламагани учун кейинги муносабатлари қандай бўлишини ўзи ҳам тасаввур қилоломасди.
Шу пайтгача нафақат Нилуфар, балки энг якин дўстлари ҳам уни Болалар уйида тарбияланган, деб билардилар. Тўғрисини айтишга эса Самандар журъат қилолмаган эди. Шуларни ўйларкан, Нилуфар ўзи ва оиласи ҳақидаги бор ҳақиқатни билиб қолса қандай аҳволга тушади? Қамалганини-чи? Энг даҳшатлиси, нима учун қамалганини эшитса-чи? «Номард экансиз. Шу пайтгача алдаб юрган экансиз-а», деб юз ўгириб кетса-я, дега
Эшик аввалига журъатсизгина, кейин қаттиқроқ тақиллади. Қизиқ китоб ўқиётган Самандарга бу малол келди. Истар- истамас ўрнидан турди. Эшик олдига етгунча яна кетма-кет тақиллади. «Оббо, намунча бесабр бўлмаса», деб ҳаёлидан ўтказиб, эшикни очди. Тутқични ушлаганича беихтиёр туриб колди. Остонада кулимсираганича Нилуфар турарди. Иссиқданми ёки тез юриб келганиданми, пешонаси ва юзларини майда тер томчилари қоплаган, ёноклари эса одатдагидан қизилроқ эди. Кўзларидаги хаяжон аломатлари яққол кўзга ташланиб турарди. Буларнинг ҳаммаси ҳуснига ўзгача руҳ, ўзгача жозиба бағишлагандай эди.
-Салом Самандар ака, сизга нима бўлди? Ёки бемаврид келдимми?- деб у Самандaрнинг бундай туриб қолганидан ҳайрон бўлиб қўл узатди.
-Йўғ-е, нега бемаврид бўлар экан,- деб ўзини қўлга олган Самандар пешвоз чикиб қизнинг нозик қўлини авайлабгина қисди.- Кечирасиз, хусни- жамолингизга махлиё бўлиб қолибман.
-Ҳушомад қилишга хам уста бўлиб кетибсизми? Хўш, кирсак бўладими?- деди Нилуфар қўлини тортиб оларкан.
-Албатта, нега бўлмас экан,- деб Самандар қизга йўл бўшатди. Уйга киришгач, журъатсизгина деди.- Ўзингизни уйингиздагидай ҳис қилаверинг.
-Ҳалиям тортинаётганим йўқ . Худо хоҳласа ҳақақатдан хам бу уй ўзимники бўлади,-деди Нилуфар шўх кулиб.
Самандар нимани назарда тутиб унинг бундай деганини тушуниб юраги орзиқиб кетди. Беихтиёр қизнинг белидан тутиб бағрига босди. У қўлларини кўксига тираб қаршилик кўрсатди.
-Қуйиб юборинг, сал яхши гапирса дарров ҳаддингиздан ошасиз,- деб қошларини чимирди. Тўғри, унинг қаршилиги унчалик кескин эмасди. Шундай бўлсада Самандар уни ранжитиб қўйишдан чўчиб қўйиб юборди. Кизариниб ўтиришга таклиф қилиб, кечирим сўради.
Ёнма-ён ўтиришгач, Нилуфар унинг бу ҳолатига кулиб юборди.
-Оббо, ёш болага ўхшаб шунга ҳам хафа бўлдингизми ? Сиз хафа бўлманг, ҳамма нарсанинг вақти бор. Унгача сабр қилишингизга тўғри келади,-деди Нилуфар жилмайиб.
Самандар унинг нимани назарда тутиб шундай деганини тушуниб яна юраги орзиқиб кетди. Лекин буни сездирмасликка уриниб деди:
-Нега ундай дейсиз? Шунга ҳам хафа бўламанми ?
-Ундай бўлса жуда яхши. Одатдагидай бугун ҳам ошхони менинг ихтиёримда бўлади. Нима овқат қилиб беришимни истайсиз?
«Менга барибир», дегандай Самандар елкасини учириб қўйди. Шу пайт ташқаридан Самандар, хой Самандар, деб кимдир чақирди. Самандар, мен чиқиб қарай-чи, ким экан, сиз бошлаб тураверинг, деб ташқарига чиқди. Чақирган қўшни подъезда турадган Мирзаахмад экан. Юз- кўзлари қизариб туришидан анчагина кайфи борлиги ссзилиб турарди. Кўзлари сузилиб, сигарет бер, деди. Самандар чўнтагидан сигаретни олиб, қутиси билан узатди. Мирзаахмад сигаретни олиб тутатди. Яна битта олиб қулоғининг орқасига қистирди. Ҳайрлашиб, уйига қараб кетди. Самандарнинг хам чеккиси келиб, сигарет тутатди. Йўлак четидаги ўриндиққа ўтириб чека бошлади. Уни четдан кузатган киши шунчаки ўтирибди-да, деб ўйлаши мумкин эди. Лекин унинг кунгли жуда безовта эди. Бунинг сабаби Нилуфарнинг келиши эди. Ахир бунга келишмаган эдилар-да.
«Демак нимадир бўлган?- деб ҳаёлидан ўтказа бошлади. -Ўзини тутиши бошқача. Нимадандир хаяжонланаётгани сезилиб турибди»…
Нилуфар кейинги пайтларда бир неча марта Жавлонбековнинг ўғлидан совчи келаётганини айтиб, сизники қачон келади, деб сўраган эди. Самандар хали бир қарорга келмагани учун хеч нима деёлмаган эди.
Бу қиз заводда хисобчи бўлиб ишларди. У кўнгли очиқ, қувноқ, лекин тутган жойидан кесадиган даражада қайсар қиз эди. Асло директорнинг қариндошиман, деб ўзини катта тутмасди. Самандар уни севиб қоламан, сира ўйламаган эди. Буни қандай содир бўлганини ўзи хам сезмай қолганди. Ўзини Нилуфарга муносиб деб хисобламагани учун кейинги муносабатлари қандай бўлишини ўзи ҳам тасаввур қилоломасди.
Шу пайтгача нафақат Нилуфар, балки энг якин дўстлари ҳам уни Болалар уйида тарбияланган, деб билардилар. Тўғрисини айтишга эса Самандар журъат қилолмаган эди. Шуларни ўйларкан, Нилуфар ўзи ва оиласи ҳақидаги бор ҳақиқатни билиб қолса қандай аҳволга тушади? Қамалганини-чи? Энг даҳшатлиси, нима учун қамалганини эшитса-чи? «Номард экансиз. Шу пайтгача алдаб юрган экансиз-а», деб юз ўгириб кетса-я, дега
❤186🤨34🔥13👏9😇6👍5🙈2🕊1🌚1
йишмаяпти. Ўғли ҳам шундан бошқаси керак эмас, деб оёқ тираб олган эмиш.Ҳайронман, унга бошқа қиз қуриб кетганмикан?
-Ўғлини кўрганмисиз?- сўради Самандар нима дейишини билмай.
-Ҳа, бир-икки марта келган эди.
-Дадангиз билан ойингиз нима дейишаяпти?-сўради Самандар қандайдир ҳадик билан.
-Дадам ихтиёр ўзингда деяптилар. Ойим эса шундай кишилар қуда бўлмоқчи эканлигидан жуда хурсандлар. Ҳатто аллақачон қўшнимиз билан бориб уйларини кўриб ҳам келибдилар. Жуда маъқул бўлган шекилли, мени кўндиришга жон-жаҳдлари билан харакат қилаяпдилар. «Шундай оилага келин бўлишнинг нимаси ёмон. Нега рози бўлмайсан», деб ҳеч қўймаяпдилар.
-Сиз ўзингиз қандай қарорга келдингиз?
-Мени синаш учун шундай деб сўраяпсизми ёки кўнглингизда бошқача ўй- фикр
пайдо бўлдими? Ундай бўлса кўнглингиз тўқ бўлсин. Ўнта Давронбекни сизга алиштирмайман,- деганича эркаланиб бошини Самандарнинг елкасига қўйди.
Бу гаплар Самандарнинг вужудида илиқ туйғуларни уйғотиб юборди. Қизнинг қалбида нақадар ўтли муҳаббат борлигини яна бир бора ҳис қилди. Уни бағрига босишдан, суюб-эркалашдан ҳозир бунинг мавриди эмаслигини англаб тургани учун ҳам зўрга ўзини тўхтатиб қолди. Шунда Нилуфарнинг муҳаббатлари учун хамма нарсага тайёрлигини ҳис қилди. Лекин ўзини бунга муносиб эмас, деб ҳисоблаб юраги эзилди.
-Бунча кўп ўйланмасангиз? Бугун мабода ўйланадиган кунингиз эмасми?-деб Нилуфар унинг елкасига туртиб ўзига қаратди.- Хали уйда шундай воқеа бўлдики, айтсам асло ишонмасангиз керак.
-Қани айтинг-чи, балки ишонарман.
Нилуфар бўлган воқеани ҳикоя қила бошлади. Диққат билан тинглаётган Самандар борган сари ҳайрати оша бошлади. Совчиларга айтганларини эшитганида бутунлай лол бўлиб қолди.
-Буларни сизга айтишни хам, айтмасликни ҳам билмай узоқ иккиландим,-деди Нилуфар унинг ҳолатига эътибор бермай.- Чунки бунга сизнинг қандай муносабат билдиришингизни билмасдимда. Менинг ўрнимда бўлган ҳар қандай қиз ҳам иккилиниши аник. Балки ботинолмаса ҳам керак. Лекин мен таваккал қилишга аҳд қилдим. Боя айтдим-а, энди бутунлай бу ерда қолишга ҳам қарор қилдим. Чунки борганим билан ойим уйга киритмайдилар. Чунки уларнинг феълини яхши биламан. Жаҳллари чикса ҳеч кимнинг, ҳатто дадамнинг ҳам гапларига қулоқ солмайдилар.
-Нега киритмайдилар? Ахир сиз у даражада ёмон иш қилганингиз йўқ-ку-деди Самандар бош чайқаб. -Лекин ростии айтсам, бундай қила олишингизни ҳаёлимга ҳам келтирмаган эдим. Бунга ажабланмасангиз ҳам бўлади.Чунки қайси қиз келган совчиларга ўзи жавоб бериб юборади?
-Бу балойи азимга қаёқдан ҳам йўлиқдим экан-а, деб афсусланаётган бўлсангиз керак?- деб Нилуфар қошини учириб қўйди.
-Бунақа гап ҳаёлимга ҳам келгани йўқ, -деб Самандар қизнинг қўлини авайлабгина қисди. -Сизни бугун кўраётганим йўқ-ку. Ундан ташқари, кўз ёш қилиб ўтирмай ўз бахти учун курашадиган қизлар менга кўпроқ ёқади. Эҳтимол сизни севиб қолишимга ҳам шу сабабдир. Лекин…
-Нима лекин? -деб Нилуфар унинг гапини кескинроқ охангда бўлди. Буни англаб ўзи ҳам афсусланди.- Севсангиз нега шу пайтгача совчи юбормайсиз? Бу ҳақда гап очсам ҳар хил баҳоналарни рўкач қиласиз. Шунинг учун сизнинг ҳақиқатдан ҳам севишингизга баъзан шубҳаланиб қоламан. Бор гапни очиқ айтаверинг. Ўзингизни ҳам, мени ҳам қийнаманг. Ўзимга яраша ғурурим бор. Суймасангиз суйкалмайман.
-Нилуфар, бекорга шубҳаланаяпсиз,-деди Самандар ҳаяжонланиб.- Мени тўғри тушунинг. Сабаби, баъзилар айтганидай, тенг-тенги билан…
-Нима?!- Нилуфар қичқириб юборди.- Бу билан нима демоқчисиз? Гапни айлантирмай очиғини айтаверинг. Сизнинг тенгингиз эмас эканманда, шундайми?!
-Йўқ, шошманг. Мен ундай демоқчи эмасдим,-деб Самандар унинг қўлидан ушлаб туриб кетишига йўл қўймади.-Аксинча, мен ўзимни сизга тенг эмас, деб ҳисоблайман.
-Нега ундай деяпсиз?- Нилуфар кўзларини катта-катта очиб суради.
Самандар нима дейишини билмай кўзини олиб қочди. Ўзи ҳақидаги бор ҳақиқатни айтиш- айтмасликни ҳамон билмасди.
-Қизини мендай ота-онасининг тайини йўқ йигитга беришга ким ҳам рози бўларди.
-Қўйинг бунақа гапни. Чунки, Самандар ака, бунинг мен учун аҳамияти йўқ,-деди Нилуфар овози ўзгариб.- Болалар уйида катта бўлганингизга сиз айбдор эмассиз-ку. Мабодо
ота-онам рози бўлишмаса уйда
-Ўғлини кўрганмисиз?- сўради Самандар нима дейишини билмай.
-Ҳа, бир-икки марта келган эди.
-Дадангиз билан ойингиз нима дейишаяпти?-сўради Самандар қандайдир ҳадик билан.
-Дадам ихтиёр ўзингда деяптилар. Ойим эса шундай кишилар қуда бўлмоқчи эканлигидан жуда хурсандлар. Ҳатто аллақачон қўшнимиз билан бориб уйларини кўриб ҳам келибдилар. Жуда маъқул бўлган шекилли, мени кўндиришга жон-жаҳдлари билан харакат қилаяпдилар. «Шундай оилага келин бўлишнинг нимаси ёмон. Нега рози бўлмайсан», деб ҳеч қўймаяпдилар.
-Сиз ўзингиз қандай қарорга келдингиз?
-Мени синаш учун шундай деб сўраяпсизми ёки кўнглингизда бошқача ўй- фикр
пайдо бўлдими? Ундай бўлса кўнглингиз тўқ бўлсин. Ўнта Давронбекни сизга алиштирмайман,- деганича эркаланиб бошини Самандарнинг елкасига қўйди.
Бу гаплар Самандарнинг вужудида илиқ туйғуларни уйғотиб юборди. Қизнинг қалбида нақадар ўтли муҳаббат борлигини яна бир бора ҳис қилди. Уни бағрига босишдан, суюб-эркалашдан ҳозир бунинг мавриди эмаслигини англаб тургани учун ҳам зўрга ўзини тўхтатиб қолди. Шунда Нилуфарнинг муҳаббатлари учун хамма нарсага тайёрлигини ҳис қилди. Лекин ўзини бунга муносиб эмас, деб ҳисоблаб юраги эзилди.
-Бунча кўп ўйланмасангиз? Бугун мабода ўйланадиган кунингиз эмасми?-деб Нилуфар унинг елкасига туртиб ўзига қаратди.- Хали уйда шундай воқеа бўлдики, айтсам асло ишонмасангиз керак.
-Қани айтинг-чи, балки ишонарман.
Нилуфар бўлган воқеани ҳикоя қила бошлади. Диққат билан тинглаётган Самандар борган сари ҳайрати оша бошлади. Совчиларга айтганларини эшитганида бутунлай лол бўлиб қолди.
-Буларни сизга айтишни хам, айтмасликни ҳам билмай узоқ иккиландим,-деди Нилуфар унинг ҳолатига эътибор бермай.- Чунки бунга сизнинг қандай муносабат билдиришингизни билмасдимда. Менинг ўрнимда бўлган ҳар қандай қиз ҳам иккилиниши аник. Балки ботинолмаса ҳам керак. Лекин мен таваккал қилишга аҳд қилдим. Боя айтдим-а, энди бутунлай бу ерда қолишга ҳам қарор қилдим. Чунки борганим билан ойим уйга киритмайдилар. Чунки уларнинг феълини яхши биламан. Жаҳллари чикса ҳеч кимнинг, ҳатто дадамнинг ҳам гапларига қулоқ солмайдилар.
-Нега киритмайдилар? Ахир сиз у даражада ёмон иш қилганингиз йўқ-ку-деди Самандар бош чайқаб. -Лекин ростии айтсам, бундай қила олишингизни ҳаёлимга ҳам келтирмаган эдим. Бунга ажабланмасангиз ҳам бўлади.Чунки қайси қиз келган совчиларга ўзи жавоб бериб юборади?
-Бу балойи азимга қаёқдан ҳам йўлиқдим экан-а, деб афсусланаётган бўлсангиз керак?- деб Нилуфар қошини учириб қўйди.
-Бунақа гап ҳаёлимга ҳам келгани йўқ, -деб Самандар қизнинг қўлини авайлабгина қисди. -Сизни бугун кўраётганим йўқ-ку. Ундан ташқари, кўз ёш қилиб ўтирмай ўз бахти учун курашадиган қизлар менга кўпроқ ёқади. Эҳтимол сизни севиб қолишимга ҳам шу сабабдир. Лекин…
-Нима лекин? -деб Нилуфар унинг гапини кескинроқ охангда бўлди. Буни англаб ўзи ҳам афсусланди.- Севсангиз нега шу пайтгача совчи юбормайсиз? Бу ҳақда гап очсам ҳар хил баҳоналарни рўкач қиласиз. Шунинг учун сизнинг ҳақиқатдан ҳам севишингизга баъзан шубҳаланиб қоламан. Бор гапни очиқ айтаверинг. Ўзингизни ҳам, мени ҳам қийнаманг. Ўзимга яраша ғурурим бор. Суймасангиз суйкалмайман.
-Нилуфар, бекорга шубҳаланаяпсиз,-деди Самандар ҳаяжонланиб.- Мени тўғри тушунинг. Сабаби, баъзилар айтганидай, тенг-тенги билан…
-Нима?!- Нилуфар қичқириб юборди.- Бу билан нима демоқчисиз? Гапни айлантирмай очиғини айтаверинг. Сизнинг тенгингиз эмас эканманда, шундайми?!
-Йўқ, шошманг. Мен ундай демоқчи эмасдим,-деб Самандар унинг қўлидан ушлаб туриб кетишига йўл қўймади.-Аксинча, мен ўзимни сизга тенг эмас, деб ҳисоблайман.
-Нега ундай деяпсиз?- Нилуфар кўзларини катта-катта очиб суради.
Самандар нима дейишини билмай кўзини олиб қочди. Ўзи ҳақидаги бор ҳақиқатни айтиш- айтмасликни ҳамон билмасди.
-Қизини мендай ота-онасининг тайини йўқ йигитга беришга ким ҳам рози бўларди.
-Қўйинг бунақа гапни. Чунки, Самандар ака, бунинг мен учун аҳамияти йўқ,-деди Нилуфар овози ўзгариб.- Болалар уйида катта бўлганингизга сиз айбдор эмассиз-ку. Мабодо
ота-онам рози бўлишмаса уйда
❤168🔥36👏27👍8🕊1
н кетишга ҳам тайёрман. Балки ҳозир хафа бўлишар. Лекин вақти келиб мени тушунишар, деб ўйлайман.
-Қўйинг ундай деманг,- деди Самандар анча ташвишга тушиб. Чунки Нилуфарнинг айтганидан қолмаслигини яхши биларди. -Балки бунгача етиб бормас.
-Бўлмаса нега иккилинаяпсиз? Бу ҳақда гапирсам мени чалғитиш харакатида бўласиз. Мақсадингиз нима ўзи, очиғини айтаверинг. Балки ўзим совчи жўнатайми? –деб Нилуфар
гапни ҳазилга бурди.
Самандар кулиб юборди. Лекин жавоб қайтармай бир нуқтага тикилиб қолди. Қизнинг тикилиб турганини сезиб ўгирилди. Нигоҳлари тўқнашганда унинг кўзларида чуқур дард борлиги сезилиб турарди.
-Самандар ака, нимадир демоқчи бўлаяпсиз-у, лекин айтолмаяпсиз, тўғрими?
-Тўғри, айтсам сизни ҳафа қилиб қўяманми, деб қўрқаяпман. Лекин нима бўлганда ҳам айтишим керак. Чунки мен ҳақимдаги бор ҳақиқатни билишингиз керак. Шундан кейин менга турмушга чиқиш-чиқмасликни ҳал қиласиз. Балки мендан юз ўгирарсиз. Лекин бунинг учун сиздан хафа бўлмайман. Чунки бунга ҳаққим ҳам йўқ,-деб Самандар гапни давом эттиролмай тўхтаб қолди. У шундай бир тушкун ҳолатда эдик-ки, буни сезиб Нилуфарнинг юраги эзилиб кетди.
-Самандар ака, бу нима деганингиз? Ҳудди катта гуноҳ қилгандай гапираяпсиз.
-Ха, гуноҳим катта , айниқса сизнинг олдингизда,-деди Самандар ака чуқур изтироб билан.
-Қандай гуноҳ экан ? – сўради Нилуфар. Кейин бирдан шубҳаланиб қолди. -Балки бошқаси билан….
-Йўғ-е, худо сақласин ,- деб Самандар унинг гапини бўлди.
-Ундан бошқа ҳар қандай гуноҳингизни кечиришга тайёрман,-деди Нилуфар чехраси ёришиб.
-Сизнинг тенгингиз эмасман, деганимда бутунлай бошқа нарсани назарда тутган эдим. Лекин айтолмагандим. Сизнинг олдингиздаги гуноҳим шуки, мен ҳақимда билганларингизнинг ҳаммаси ёлғон. Тўғрисини эса яшириб келган эдим. Сабабини ўзингиз тушуниб оларсиз. Дадам ёшлигимда ташлаб кетган. Ойим билан бир синглим бор …
-Шуми бор - йўғи гуноҳингиз?
-Йўқ. Мен қамалганимни яширгандим.
-Сиз… Сиз қамалгансиз ? ! - Нилуфар ҳайратланиб сўради.
-Ана, кўрдингизми, эшитибоқ бошқача бўлиб кетдингиз. Ҳа қамалганман. Уч йил. Аслида саккиз йил беришганди.
Ҳангу манг бўлиб қолган Нилуфар анчагача нима дейишини билмай қолди . Киприк ҳам қоқмай Самандарга қараганича туриб қолди. Ниҳоят ўзига келиб, ҳазиллашаяпсизми, дея олди. Ҳақиқатдан хам бу гапнинг шунчаки ҳазил бўлишини жуда-жуда истарди . Самандар ўрнидан туриб дераза олдига борди. Тўғрисини айтаяпман, деди.
-Нима учун ? Нима учун қамалгансиз? - сўради Нилуфар зўрғагина.
-Қўйинг ундай деманг,- деди Самандар анча ташвишга тушиб. Чунки Нилуфарнинг айтганидан қолмаслигини яхши биларди. -Балки бунгача етиб бормас.
-Бўлмаса нега иккилинаяпсиз? Бу ҳақда гапирсам мени чалғитиш харакатида бўласиз. Мақсадингиз нима ўзи, очиғини айтаверинг. Балки ўзим совчи жўнатайми? –деб Нилуфар
гапни ҳазилга бурди.
Самандар кулиб юборди. Лекин жавоб қайтармай бир нуқтага тикилиб қолди. Қизнинг тикилиб турганини сезиб ўгирилди. Нигоҳлари тўқнашганда унинг кўзларида чуқур дард борлиги сезилиб турарди.
-Самандар ака, нимадир демоқчи бўлаяпсиз-у, лекин айтолмаяпсиз, тўғрими?
-Тўғри, айтсам сизни ҳафа қилиб қўяманми, деб қўрқаяпман. Лекин нима бўлганда ҳам айтишим керак. Чунки мен ҳақимдаги бор ҳақиқатни билишингиз керак. Шундан кейин менга турмушга чиқиш-чиқмасликни ҳал қиласиз. Балки мендан юз ўгирарсиз. Лекин бунинг учун сиздан хафа бўлмайман. Чунки бунга ҳаққим ҳам йўқ,-деб Самандар гапни давом эттиролмай тўхтаб қолди. У шундай бир тушкун ҳолатда эдик-ки, буни сезиб Нилуфарнинг юраги эзилиб кетди.
-Самандар ака, бу нима деганингиз? Ҳудди катта гуноҳ қилгандай гапираяпсиз.
-Ха, гуноҳим катта , айниқса сизнинг олдингизда,-деди Самандар ака чуқур изтироб билан.
-Қандай гуноҳ экан ? – сўради Нилуфар. Кейин бирдан шубҳаланиб қолди. -Балки бошқаси билан….
-Йўғ-е, худо сақласин ,- деб Самандар унинг гапини бўлди.
-Ундан бошқа ҳар қандай гуноҳингизни кечиришга тайёрман,-деди Нилуфар чехраси ёришиб.
-Сизнинг тенгингиз эмасман, деганимда бутунлай бошқа нарсани назарда тутган эдим. Лекин айтолмагандим. Сизнинг олдингиздаги гуноҳим шуки, мен ҳақимда билганларингизнинг ҳаммаси ёлғон. Тўғрисини эса яшириб келган эдим. Сабабини ўзингиз тушуниб оларсиз. Дадам ёшлигимда ташлаб кетган. Ойим билан бир синглим бор …
-Шуми бор - йўғи гуноҳингиз?
-Йўқ. Мен қамалганимни яширгандим.
-Сиз… Сиз қамалгансиз ? ! - Нилуфар ҳайратланиб сўради.
-Ана, кўрдингизми, эшитибоқ бошқача бўлиб кетдингиз. Ҳа қамалганман. Уч йил. Аслида саккиз йил беришганди.
Ҳангу манг бўлиб қолган Нилуфар анчагача нима дейишини билмай қолди . Киприк ҳам қоқмай Самандарга қараганича туриб қолди. Ниҳоят ўзига келиб, ҳазиллашаяпсизми, дея олди. Ҳақиқатдан хам бу гапнинг шунчаки ҳазил бўлишини жуда-жуда истарди . Самандар ўрнидан туриб дераза олдига борди. Тўғрисини айтаяпман, деди.
-Нима учун ? Нима учун қамалгансиз? - сўради Нилуфар зўрғагина.
❤142🔥49🤨13👍12🕊11✍2
ОЙНИНГ ЎН БЕШИ . 3- қисм.
118 – модданинг 2 - қисми билан судланганман. Зўрлаб номусга тегиш.
Бу гапни эшитиб Нилуфар ўрнидан туриб кетганини билмай қолди. Самандарнинг
олдига келиб унинг икки қўлидан жон холатда силкитиб деди:- Нима?! Нима дедингиз?! Йўқ, бўлиши мумкин эмас! Ишонмайман, ишонмайман!!! Сизнинг қўлингиздан бундай иш келмайди!!!
-Суд ишонган-ку, одамлар ишонганку. Сиз нега ишонмайсиз?
Барибир Нилуфарнинг ишонгиси келмаётган эди. Қалбининг туб-тубидан бир садо келиб, ишонма бунга, ишонма, деётгандай эди. Аслида нима бўлган ? Наҳотки жондан азиз кўрган кишиси шундай тубанликка борган ? Кўнглида пайдо бўлаётган бу саволларга жавоб излаб Самандарнинг бўйнидан қучиб кўзларига термулди. Шунда унинг кўзларида шу пайтгача сезмаган қандайдир дард, чексиз ғам-алам борлигини пайқади-ю, кўз ёшларини тия олмади.
-Лекин мен ишонмайман, эшитяпсизми ишонмайман. Ишонишни ҳам истамайман! Одамларни алдашлари мумкин. Суд хам янглишган бўлиши мумкин. Аслида нима бўлган эди, илтимос айтинг,-деб Нилуфар. Самандарнинг индамай турганини кўриб зорланди.-
Гапирсангиз-чи, нега индамайсиз? Ёки ростдан хам шундай қилганмисиз?
Самандар қизнинг кўзидан ўпиб, кўз ёшларини кафти билан артди. Сўнг титроқ овозда деди:
-Албатта мен ундай қилмаганман. Тухмат қурбони бўлганман холос.
-Бундай ноҳақликка индамай туравердингизми? Нега бегуноҳ бўлсангиз исботлаб бермадингиз?
Самандар унинг қўлидан ушлаб диванга ўтиргизди. Ўзи ҳам ёнига ўтириб чуқур ух тортиб деди.
- Нилуфар, биласизми, киши ўғирлик ёки бошқа жиноят қилса далиллар ёрдамида айбини исботшлари мумкин. Бунда эса унчалик шарт эмас. Жабрланувчининг аризаси ва бўлса гувоҳ кўрсатмаси ва экспертиза хулосаси бўлса бас. Буларни эса қалбаки тарзда ҳам ташкил этса бўлади. Энг асосийси, менга даъво қилганлар шундай кишилар эди-ки, уларнинг тухмат қилишларини ҳеч ким ақлига сиғдиролмаслиги аниқ эди.
Самандар одатда Нилуфарнинг олдида чекмасликка харакат қиларди. Ҳозир эса қандай қилиб сигарет тутатганини сезмай ҳам қолди. Буни англагач узр сўради. Нилуфар чекаверинг, дегандай қўл силтади. Ҳатто сервантдан кулдон олиб столга қўйди. Давом эттиришини сабрсизлик билан кута бошлади. Лекин Самандардан анчагача садо чиқмади. Сабри чидамай кетма-кет савол берди.
-Улар кимлар эди? Нега бундай қилишди? Сизни қаматиш уларга нега керак бўлиб қолди? Нима ёмонлик қилган эдингиз?
-Ойим билан синглим,-деди Самандар паст овозда. Нилуфарнинг ишонқирамай қараб турганини куриб тасдиқ ишорасини қилди. Ўрнидан туриб деразанинг бир табақасини очди. Кечки шабада кириб шифтдаги сигарета тутинини тарқатиб юборди. Қайтиб келиб қизнинг рўпарасида тўхтади.
-Мен уларга ёмонлик қилмагандим. Фақат одамлардай яшашларини истаган эди,-деди маюслик билан. -Зўрламоқчи бўлди, деб синглим ариза берди. Ойим эса ҳақиқатдан ҳам шундай бўлди, деб кўрсатма берди. Фақатгина бу эмас, ҳам суддан қаттиқроқ жазо беришларини талаб қилди.
-Наҳотки шундай қилиишган бўлса? Ҳеч ишонгим келмаяпди,-деди Нилуфар ҳайратланиб. Ўрнидан туриб Саманданинг олдига келди. Кўзларига тикилиб деди.- Биламан, сиз ундай қилмагансиз. Лекин уларнинг бунга қандай қўллари борди, тасаввур ҳам қилолмаяпман. Синглингизнинг шундай қилганига балки ишониш мумкиндир. Лекин онангизнинг…
-Афсуски шундай қилишганди. Мен ҳам одамман, хайвонмасман-ку, туғишганимага ҳам ёпишсам
,-деди Самандар титраб-қақшаб.
-Қўйинг, кўп куйинаверманг,-деб Нилуфар унинг қўлидан ушлаб ўтиришга ундади.-Келинг, ўтиринг. Ҳали ҳаммасини унутасиз. Мана, ёнингизда мен борман. Сизни ёғизлатиб қўймайман.
-Қандай қилиб унутаман! Қандай қилиб,-деди Самандар диванга ўтирганларидан кейин . У хали ҳаяжонидан тушмаган эди.- Бошқалар орзиқиб эслайдиган болаликни мен армон билан хотирлайман. Тенгдошларим ўйин-кулгу билан ўтказган ўсмирлик йилларимни мен зах камерада юрагим қонга тўлиб ўтказганман. Заррачагина айбим бўлганда ҳам бунчалик алам қилмасди. Биргина айбим, бошқаларга ўхшаб, ҳалол-пок яшайлик, деганим. Бу юрагимни эзмайди, дейсизми? Эзади, эзганда ҳам қандай? Энг оғири, умримнирнг охиригача эзади,деб ўйлайман.
Буларни эшитиб Нилуфарнинг вужуди титраб кетди. Севгилисининг қалби қанчалик ўртанаётганини,канча
118 – модданинг 2 - қисми билан судланганман. Зўрлаб номусга тегиш.
Бу гапни эшитиб Нилуфар ўрнидан туриб кетганини билмай қолди. Самандарнинг
олдига келиб унинг икки қўлидан жон холатда силкитиб деди:- Нима?! Нима дедингиз?! Йўқ, бўлиши мумкин эмас! Ишонмайман, ишонмайман!!! Сизнинг қўлингиздан бундай иш келмайди!!!
-Суд ишонган-ку, одамлар ишонганку. Сиз нега ишонмайсиз?
Барибир Нилуфарнинг ишонгиси келмаётган эди. Қалбининг туб-тубидан бир садо келиб, ишонма бунга, ишонма, деётгандай эди. Аслида нима бўлган ? Наҳотки жондан азиз кўрган кишиси шундай тубанликка борган ? Кўнглида пайдо бўлаётган бу саволларга жавоб излаб Самандарнинг бўйнидан қучиб кўзларига термулди. Шунда унинг кўзларида шу пайтгача сезмаган қандайдир дард, чексиз ғам-алам борлигини пайқади-ю, кўз ёшларини тия олмади.
-Лекин мен ишонмайман, эшитяпсизми ишонмайман. Ишонишни ҳам истамайман! Одамларни алдашлари мумкин. Суд хам янглишган бўлиши мумкин. Аслида нима бўлган эди, илтимос айтинг,-деб Нилуфар. Самандарнинг индамай турганини кўриб зорланди.-
Гапирсангиз-чи, нега индамайсиз? Ёки ростдан хам шундай қилганмисиз?
Самандар қизнинг кўзидан ўпиб, кўз ёшларини кафти билан артди. Сўнг титроқ овозда деди:
-Албатта мен ундай қилмаганман. Тухмат қурбони бўлганман холос.
-Бундай ноҳақликка индамай туравердингизми? Нега бегуноҳ бўлсангиз исботлаб бермадингиз?
Самандар унинг қўлидан ушлаб диванга ўтиргизди. Ўзи ҳам ёнига ўтириб чуқур ух тортиб деди.
- Нилуфар, биласизми, киши ўғирлик ёки бошқа жиноят қилса далиллар ёрдамида айбини исботшлари мумкин. Бунда эса унчалик шарт эмас. Жабрланувчининг аризаси ва бўлса гувоҳ кўрсатмаси ва экспертиза хулосаси бўлса бас. Буларни эса қалбаки тарзда ҳам ташкил этса бўлади. Энг асосийси, менга даъво қилганлар шундай кишилар эди-ки, уларнинг тухмат қилишларини ҳеч ким ақлига сиғдиролмаслиги аниқ эди.
Самандар одатда Нилуфарнинг олдида чекмасликка харакат қиларди. Ҳозир эса қандай қилиб сигарет тутатганини сезмай ҳам қолди. Буни англагач узр сўради. Нилуфар чекаверинг, дегандай қўл силтади. Ҳатто сервантдан кулдон олиб столга қўйди. Давом эттиришини сабрсизлик билан кута бошлади. Лекин Самандардан анчагача садо чиқмади. Сабри чидамай кетма-кет савол берди.
-Улар кимлар эди? Нега бундай қилишди? Сизни қаматиш уларга нега керак бўлиб қолди? Нима ёмонлик қилган эдингиз?
-Ойим билан синглим,-деди Самандар паст овозда. Нилуфарнинг ишонқирамай қараб турганини куриб тасдиқ ишорасини қилди. Ўрнидан туриб деразанинг бир табақасини очди. Кечки шабада кириб шифтдаги сигарета тутинини тарқатиб юборди. Қайтиб келиб қизнинг рўпарасида тўхтади.
-Мен уларга ёмонлик қилмагандим. Фақат одамлардай яшашларини истаган эди,-деди маюслик билан. -Зўрламоқчи бўлди, деб синглим ариза берди. Ойим эса ҳақиқатдан ҳам шундай бўлди, деб кўрсатма берди. Фақатгина бу эмас, ҳам суддан қаттиқроқ жазо беришларини талаб қилди.
-Наҳотки шундай қилиишган бўлса? Ҳеч ишонгим келмаяпди,-деди Нилуфар ҳайратланиб. Ўрнидан туриб Саманданинг олдига келди. Кўзларига тикилиб деди.- Биламан, сиз ундай қилмагансиз. Лекин уларнинг бунга қандай қўллари борди, тасаввур ҳам қилолмаяпман. Синглингизнинг шундай қилганига балки ишониш мумкиндир. Лекин онангизнинг…
-Афсуски шундай қилишганди. Мен ҳам одамман, хайвонмасман-ку, туғишганимага ҳам ёпишсам
,-деди Самандар титраб-қақшаб.
-Қўйинг, кўп куйинаверманг,-деб Нилуфар унинг қўлидан ушлаб ўтиришга ундади.-Келинг, ўтиринг. Ҳали ҳаммасини унутасиз. Мана, ёнингизда мен борман. Сизни ёғизлатиб қўймайман.
-Қандай қилиб унутаман! Қандай қилиб,-деди Самандар диванга ўтирганларидан кейин . У хали ҳаяжонидан тушмаган эди.- Бошқалар орзиқиб эслайдиган болаликни мен армон билан хотирлайман. Тенгдошларим ўйин-кулгу билан ўтказган ўсмирлик йилларимни мен зах камерада юрагим қонга тўлиб ўтказганман. Заррачагина айбим бўлганда ҳам бунчалик алам қилмасди. Биргина айбим, бошқаларга ўхшаб, ҳалол-пок яшайлик, деганим. Бу юрагимни эзмайди, дейсизми? Эзади, эзганда ҳам қандай? Энг оғири, умримнирнг охиригача эзади,деб ўйлайман.
Буларни эшитиб Нилуфарнинг вужуди титраб кетди. Севгилисининг қалби қанчалик ўртанаётганини,канча
❤152😢59🔥34👍20👏7🌚1
ДАСТХАТ
Ҳаётимда кўп дастхат ёзишга тўғри келган. Китоблар, альбомлар, суратлар... Фақат бир гал дастхат ёзиш мушкул иш эканини билганман.
Олис вилоятга борганимизда етимхонага таклиф қилишди. Дастурхон тўкин эди. Ширинликлар... Болаларнинг ўзи пиширган кулчалар... Томоғим хиппа бўғилиб, сув ҳам ўтмай қолди. Кейин концерт қўйишди. Болалар хушчақчақ қўшиқ айтаяптию, йиғлаётганга ўхшайди. Қизалоқлар шўх-шўх рақсга тушаяптию, кўзларида мунг бор, ғусса бор... Бир қизалоқнинг оёғидаги туфличалари икки хил.
Учрашув охирида етимхона журналига дастхат ёзишни илтимос қилишди. Узоқ ўйланиб қолдим. Сўнг ёздим: «Шу даргоҳдаги болаларнинг ота-онаси ўлган бўлса, Худо раҳмат қилсин. Тирик бўлса, юзи қаро бўлсин, қаро бўлсин, қаро бўлсин!»
Ўткир Ҳошимов.
Ҳаётимда кўп дастхат ёзишга тўғри келган. Китоблар, альбомлар, суратлар... Фақат бир гал дастхат ёзиш мушкул иш эканини билганман.
Олис вилоятга борганимизда етимхонага таклиф қилишди. Дастурхон тўкин эди. Ширинликлар... Болаларнинг ўзи пиширган кулчалар... Томоғим хиппа бўғилиб, сув ҳам ўтмай қолди. Кейин концерт қўйишди. Болалар хушчақчақ қўшиқ айтаяптию, йиғлаётганга ўхшайди. Қизалоқлар шўх-шўх рақсга тушаяптию, кўзларида мунг бор, ғусса бор... Бир қизалоқнинг оёғидаги туфличалари икки хил.
Учрашув охирида етимхона журналига дастхат ёзишни илтимос қилишди. Узоқ ўйланиб қолдим. Сўнг ёздим: «Шу даргоҳдаги болаларнинг ота-онаси ўлган бўлса, Худо раҳмат қилсин. Тирик бўлса, юзи қаро бўлсин, қаро бўлсин, қаро бўлсин!»
Ўткир Ҳошимов.
❤40😢29🔥3⚡2🕊1
лик унга оғир эканлигини аниқ ҳис қилаётган эди. Лекин унга таскин беришга сўз ҳам тополмаётган эди. Чорасизлигидан кўзларига ёш келди.
-Самандар ака, нима бўлганини менга гапириб беринг,-деб илтимос қилди.
-Э. булар сизга нима керак?-деб Самандар қўл силтади. –Ҳозир бу ҳақда эслагим ҳам келмаяпди. Дардим янгиланади, халос.
-Мен буни фақат шунчаки қизиққанимдан эмас, сиз ҳақингизда ҳаммасиним билмоқчи
бўлганим учун сўраяпман. Қолаверса, менга айтмасангиз кимга айтасиз? Балки бу билан зора дардингиз енгиллашса,-деди Нилуфар илтижо билан.
Самандар ўйланиб турди. Майли, айтсам айта қолай, деб ҳикоя қила бошлади.
-Мен 3 ёшга, синглим Шаҳодат 2 ёшга тўлганимизда дадам бизни ташлаб кетганди. Кейин билсам ойим ҳиёнат қилгани учун шундай қилган экан. Ойим бизни дадамиздан бездиришга харакат қиларди. Бизга у ҳақда шундай гапларни айтиб ёмонлар эдики, натижада дадамизга нисбатан нафрат пайдо бўлганди. Эсини таниганларидан кейин бор гапни билишса мендан юз ўгириб кетади, деб ўйлаб шундай қилган бўлса керакда. Дадамиз кўргани келганида балодар қочгандай қочар эдик. Орқамиздан чақирганиса қолаверарди. Уйга одам жўнатиб чақиртириши ҳам бефойда эди. Келган кишига ойим шундай бобиллаб берарди-ки, у келганига ҳам пушаймон бўлиб қайтиб кетарди. Агар дадангдан пул ёки бирор нарса олсанглар кунларингни кўрсатаман, дер эди. Эсимда, бир куни дадамни кўчада учратиб қолдим. Туфлимнинг йиртиқлигини кўриб , янги туфли оласан, деб пул берди. Буни билиб қолган ойим, мен сенга нима дегандим, деб қўлимга қизиган дазмолни босиб олди. Оғриғига чидолмай ҳушимдан кетиб қолибман. Кафтимнинг куйган эойи ҳилвираб турганига қарамай боғлаб қўишни ҳам лозим кўрмади. Эртаси куни қўшнимиз кўриб қолиб нима бўлганини сўради. Болалик қилиб ҳаммасини айтиб берибман. Раҳми келиб йиғлаб юборди. Дори суртиб боғлаб қўйди. У болаларни жуда яхши кўрарди. Афсуски, бефарзанд эди. Кечқурун уйимизга келиб, Самандарни менга беринг, ўзим катта қилиб оламан, деди. Шунда ойим, бола керак бўлса қисир сигирга ўхшаб юравермасдар ўзинг туғиб ол, деса бўладими.
-Бунча бағритош бўлмасангиз. Худо бермаса мен нима қилай? Мен-ку фарзандсизман, болага зорман. Сиз эса илоё болаларингиз бўла туриб бола меҳрига зор бўлинг,-деб қўшнимиз йиғлагинича чиқиб кетди.
Самандар шундай деб чап қўлининг кафтини очиб кўрсатди. Дарҳақиқат, кафтининг қачонлардир қаттиқ куйгани чандиқлардан билиниб турарди. Буни кўриб Нилуфарнинг кўнгли алланечук бўлиб кетди. Самандар буни сезмагандай давом этди.
-Дадам ташлаб кетгандан кейин ойим очиқчасига ножўя йўлга кириб кетди. ( Ўз онаси ҳақида бундай гапларни айтиш унга қанчалик оғирлиги сезилиб турарди.) Кечқурунлари уйимизга бегона кишилар тез-тез келиб туришарди. Баъзи сурбетлари эса кундузлари ҳам келаверарди. Бундай пайтларда ойим синглим иккаламизни бир хонага қамаб қўйиб, овозларинг чиқса ўлдириман, дерди. То ойимнинг «меҳмонлари» кетгунича оч-наҳор ўтираверардик. Баъзан унинг бир неча кунлаб уйга келмаган кунлари ҳам бўларди. Болалариимнинг ҳоли нима кечди, ёлғиз ўзлари қўрқишмайдими, деган ўй ҳаёлига ҳам келмасди. Бундай кунлари қўшнимиз Сарви хола жонимизга аро кирарди. Иссиқ- совуғимиздан хабар олар, ёлғиз ётманглар, деб катта ўғлини қолдириб кетарди.
Ойимнинг беандишалиги, ахлоқсизлигини болалик қилиб яхши тушунмаганман, албатта. Ёшим улғайган сари англаб ета бошладим. Бу менга жуда ёмон таъсир қилар, юрагимни эзарди. Лекин қўлимдан нима ҳам келарди. Ойимни бу йўлдан қайтаришга ожизлик қилардим. «Бу одамлар келмасин. Ундам кўра дадамни олиб келинг», дейишимга ойимдан аёвсиз калтакланиш, қарғиш эшитишлар билан жавоб олардим. Бир куни уйимизга келган бир кишининг машинасининг балонини мих билан тешиб қўйдим. Буни билиб қолган ойим шундай калтаклади-ки, баданимда соғ жойим қолмади. Бу ҳам етмаганидек, ертўлага судраб тушиб, ўлсанг шу ерда ўлақол, қутулардим сен шум етимдан, қулфлаб қўйди. Қанча ётганимни билмайман, синглим Шаҳодатнинг, акажон, тирикмисиз, мен сизни ўлиб қолдингиз, қўрқаётган эдим, деб йиғлашидан ўзимга келибман. Хўрлигим келиб мен ҳам йиғлаб юбордим. Кейин билсам ойим ўша куни қаёққадир кетибди. Шаҳодат ертўла эшигини очолмай йиғлаб ўтирав
-Самандар ака, нима бўлганини менга гапириб беринг,-деб илтимос қилди.
-Э. булар сизга нима керак?-деб Самандар қўл силтади. –Ҳозир бу ҳақда эслагим ҳам келмаяпди. Дардим янгиланади, халос.
-Мен буни фақат шунчаки қизиққанимдан эмас, сиз ҳақингизда ҳаммасиним билмоқчи
бўлганим учун сўраяпман. Қолаверса, менга айтмасангиз кимга айтасиз? Балки бу билан зора дардингиз енгиллашса,-деди Нилуфар илтижо билан.
Самандар ўйланиб турди. Майли, айтсам айта қолай, деб ҳикоя қила бошлади.
-Мен 3 ёшга, синглим Шаҳодат 2 ёшга тўлганимизда дадам бизни ташлаб кетганди. Кейин билсам ойим ҳиёнат қилгани учун шундай қилган экан. Ойим бизни дадамиздан бездиришга харакат қиларди. Бизга у ҳақда шундай гапларни айтиб ёмонлар эдики, натижада дадамизга нисбатан нафрат пайдо бўлганди. Эсини таниганларидан кейин бор гапни билишса мендан юз ўгириб кетади, деб ўйлаб шундай қилган бўлса керакда. Дадамиз кўргани келганида балодар қочгандай қочар эдик. Орқамиздан чақирганиса қолаверарди. Уйга одам жўнатиб чақиртириши ҳам бефойда эди. Келган кишига ойим шундай бобиллаб берарди-ки, у келганига ҳам пушаймон бўлиб қайтиб кетарди. Агар дадангдан пул ёки бирор нарса олсанглар кунларингни кўрсатаман, дер эди. Эсимда, бир куни дадамни кўчада учратиб қолдим. Туфлимнинг йиртиқлигини кўриб , янги туфли оласан, деб пул берди. Буни билиб қолган ойим, мен сенга нима дегандим, деб қўлимга қизиган дазмолни босиб олди. Оғриғига чидолмай ҳушимдан кетиб қолибман. Кафтимнинг куйган эойи ҳилвираб турганига қарамай боғлаб қўишни ҳам лозим кўрмади. Эртаси куни қўшнимиз кўриб қолиб нима бўлганини сўради. Болалик қилиб ҳаммасини айтиб берибман. Раҳми келиб йиғлаб юборди. Дори суртиб боғлаб қўйди. У болаларни жуда яхши кўрарди. Афсуски, бефарзанд эди. Кечқурун уйимизга келиб, Самандарни менга беринг, ўзим катта қилиб оламан, деди. Шунда ойим, бола керак бўлса қисир сигирга ўхшаб юравермасдар ўзинг туғиб ол, деса бўладими.
-Бунча бағритош бўлмасангиз. Худо бермаса мен нима қилай? Мен-ку фарзандсизман, болага зорман. Сиз эса илоё болаларингиз бўла туриб бола меҳрига зор бўлинг,-деб қўшнимиз йиғлагинича чиқиб кетди.
Самандар шундай деб чап қўлининг кафтини очиб кўрсатди. Дарҳақиқат, кафтининг қачонлардир қаттиқ куйгани чандиқлардан билиниб турарди. Буни кўриб Нилуфарнинг кўнгли алланечук бўлиб кетди. Самандар буни сезмагандай давом этди.
-Дадам ташлаб кетгандан кейин ойим очиқчасига ножўя йўлга кириб кетди. ( Ўз онаси ҳақида бундай гапларни айтиш унга қанчалик оғирлиги сезилиб турарди.) Кечқурунлари уйимизга бегона кишилар тез-тез келиб туришарди. Баъзи сурбетлари эса кундузлари ҳам келаверарди. Бундай пайтларда ойим синглим иккаламизни бир хонага қамаб қўйиб, овозларинг чиқса ўлдириман, дерди. То ойимнинг «меҳмонлари» кетгунича оч-наҳор ўтираверардик. Баъзан унинг бир неча кунлаб уйга келмаган кунлари ҳам бўларди. Болалариимнинг ҳоли нима кечди, ёлғиз ўзлари қўрқишмайдими, деган ўй ҳаёлига ҳам келмасди. Бундай кунлари қўшнимиз Сарви хола жонимизга аро кирарди. Иссиқ- совуғимиздан хабар олар, ёлғиз ётманглар, деб катта ўғлини қолдириб кетарди.
Ойимнинг беандишалиги, ахлоқсизлигини болалик қилиб яхши тушунмаганман, албатта. Ёшим улғайган сари англаб ета бошладим. Бу менга жуда ёмон таъсир қилар, юрагимни эзарди. Лекин қўлимдан нима ҳам келарди. Ойимни бу йўлдан қайтаришга ожизлик қилардим. «Бу одамлар келмасин. Ундам кўра дадамни олиб келинг», дейишимга ойимдан аёвсиз калтакланиш, қарғиш эшитишлар билан жавоб олардим. Бир куни уйимизга келган бир кишининг машинасининг балонини мих билан тешиб қўйдим. Буни билиб қолган ойим шундай калтаклади-ки, баданимда соғ жойим қолмади. Бу ҳам етмаганидек, ертўлага судраб тушиб, ўлсанг шу ерда ўлақол, қутулардим сен шум етимдан, қулфлаб қўйди. Қанча ётганимни билмайман, синглим Шаҳодатнинг, акажон, тирикмисиз, мен сизни ўлиб қолдингиз, қўрқаётган эдим, деб йиғлашидан ўзимга келибман. Хўрлигим келиб мен ҳам йиғлаб юбордим. Кейин билсам ойим ўша куни қаёққадир кетибди. Шаҳодат ертўла эшигини очолмай йиғлаб ўтирав
❤186😢89🔥11🌚11😇6😍4👍2🤨1🙈1
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
Ассалому алайкум ва роҳматуллоҳи ва барокатуҳу!
Бошланган янги кун барчангизга хотиржамлик ва барокатлар, яхшиликлар билан келсин!
Аллох гунохларимизни кечириб, тутган рўзаларимизни қабул айласин!
•┈┈•┈•⊰✿ 📖 ✿⊱•┈┈•┈┈•
❤10
Bugun, 9 mart
☁️ +18°...+10°, Bulutli
Hozir: ☁️ +12°, ⬅️ 1.4 m/s
Tong: ☁️ +13°
Kun: ☁️ +17°
Oqshom: ☁️ +15°
Namlik: 29%
Shamol: G'arbiy, 2.7 m/s
Bosim: 764 mm sim. ust.
Oy: Qisqarayotgan oy
Quyosh chiqishi: 06:32
Quyosh botishi: 18:09
☁️ +18°...+10°, Bulutli
Hozir: ☁️ +12°, ⬅️ 1.4 m/s
Tong: ☁️ +13°
Kun: ☁️ +17°
Oqshom: ☁️ +15°
Namlik: 29%
Shamol: G'arbiy, 2.7 m/s
Bosim: 764 mm sim. ust.
Oy: Qisqarayotgan oy
Quyosh chiqishi: 06:32
Quyosh botishi: 18:09
❤7
MUALLIF:
Muallif ruhsatsız koʻchirib olish va ijro qilish taqiqlanadi🛑
Please open Telegram to view this post
VIEW IN TELEGRAM
❤21✍7🔥6
#ижара_ҳаётлар
106-қисм
“Хўш?”
“Хўши шуки, уни нега қувдинг?”,-деганимда бир қоши кўтарилди.
“Узр билмабман. Бундан сўнг келган ҳар бирига эшикни очиб бераман”,-деб кесатди.
“Менга акалик қилишинг ёқмади. Илтимос иккинчи марта менинг ишларим ва муносабатимга аралашма”
“Сенинг қиз бола таниш ёки дугоналаринг йўқми? Нега доим йигит болалар атрофингда?”,-деб овоз оҳанги ғалати аҳволда сўради.
“Сенга нима? Синглинг эмасман... сен нега ҳаётимга аралашасан?”,-деб менга жўнатган смсига ишора қилиб кесатдим.
“Сенга менга сингллик қилолмайсан.Чунки мен... сенга қилган ишимни.... ҳаётда синглимга қилмайман”,-деб нимани ишора қилганини билиб юзим қизарди.
“Хуллас, менга ака, сенга сингл керак эмас. Мен эртага кетяпман. Тезда қайтаман. Ишонаманки, “севгилинг” ёки бошқаси хонамнинг эшигини бузиб нарсаларимга тегмайди”,-деб мен ҳам қаттиқроқ гапирдим.
“Бировни нарсасига тегадиган биз эмас, ўзинг!”,-деганида ер ёрилиб, ерга кирмасайдим.
Тимур бошқа гапимни эшитмай кетиб қолди. Мен эса яна эртанги йўлга чиқиш ташвишларим билан қолдим. Эртаси куни шошмай уйғондим. Нарсаларимни йиғнашдан аввал бозорга бориб бир-икки ҳадия олиб келдим. Уйда ёлғизлигимдан фойдаланиб бафуржа, йиғналиб ниҳоят йўлга чиқдим.
Тўрт-беш соатга қолмай уйда бўлардим. Ҳаммасидан ҳам энг қийини ойимга тутилардим.
Такси билан уй эшиги олдига етганимда телефоним жиринглай бошлади. Тимур эканини кўриб юрагим бошқача урди. Фақат ойим аллақчон дарвозани очиб, мени қарши олгани учун гўшакни кўтара олмадим.
Бир неча ой олдин кўрган ойим билан дилдан кўришиб ичкарига кирдик. Укамлар билан ҳам кўришиб, уларга олиб келган совғаларни бердим.Хаёлим телефонимда эди. Тезроқ сўрашиш фасли тугаб, хонамга кирсам дегандим.
“Эртага яхшилаб ҳамма ерни тозалаймиз. Индинга меҳмонлар келади”,-деб ойим гапирганига ҳам қулоқ осмай, хонамга киридм.
Телефонимни қўлимга олиб унга қўнғироқ қилиш қилмаслигикни ўйланиб охири смс ёздим.
“Қўнғироққа жавоб беролмадим. Нимага телефон қилдингиз?”,-деб ёзиб, сўнг сизлаш ерини ўчирдим ва қайтиб нега телефон қилдинг деб ўзгартирдим.
Жавобни кутиб узоқ термулдим. Ниҳоят бир смс келди.
“Бордингми?”
Бир оғиз сўз эдими?
“Келдим!”,-деб жавоб ёзганимга бош бармоқ ишораси билан яхши деган белги қўйди холос.
Ўзим уйда бўлсамда, хаёлим Тошкенда, ўша уйда қолиб кетди. Ойимнинг қаттиқ назорати остида эртаси куни бошим ишдан чиқмай ишладим. Келиб кетган қўшниларни айтмаса вазият сокин эди. Бироқ менинг қайта-қайта телефонимга қараб қўйишим. Ва Тимурдан смс кутганимдан ташқари, ҳамамси оддий давом этарди.
106-қисм
“Хўш?”
“Хўши шуки, уни нега қувдинг?”,-деганимда бир қоши кўтарилди.
“Узр билмабман. Бундан сўнг келган ҳар бирига эшикни очиб бераман”,-деб кесатди.
“Менга акалик қилишинг ёқмади. Илтимос иккинчи марта менинг ишларим ва муносабатимга аралашма”
“Сенинг қиз бола таниш ёки дугоналаринг йўқми? Нега доим йигит болалар атрофингда?”,-деб овоз оҳанги ғалати аҳволда сўради.
“Сенга нима? Синглинг эмасман... сен нега ҳаётимга аралашасан?”,-деб менга жўнатган смсига ишора қилиб кесатдим.
“Сенга менга сингллик қилолмайсан.Чунки мен... сенга қилган ишимни.... ҳаётда синглимга қилмайман”,-деб нимани ишора қилганини билиб юзим қизарди.
“Хуллас, менга ака, сенга сингл керак эмас. Мен эртага кетяпман. Тезда қайтаман. Ишонаманки, “севгилинг” ёки бошқаси хонамнинг эшигини бузиб нарсаларимга тегмайди”,-деб мен ҳам қаттиқроқ гапирдим.
“Бировни нарсасига тегадиган биз эмас, ўзинг!”,-деганида ер ёрилиб, ерга кирмасайдим.
Тимур бошқа гапимни эшитмай кетиб қолди. Мен эса яна эртанги йўлга чиқиш ташвишларим билан қолдим. Эртаси куни шошмай уйғондим. Нарсаларимни йиғнашдан аввал бозорга бориб бир-икки ҳадия олиб келдим. Уйда ёлғизлигимдан фойдаланиб бафуржа, йиғналиб ниҳоят йўлга чиқдим.
Тўрт-беш соатга қолмай уйда бўлардим. Ҳаммасидан ҳам энг қийини ойимга тутилардим.
Такси билан уй эшиги олдига етганимда телефоним жиринглай бошлади. Тимур эканини кўриб юрагим бошқача урди. Фақат ойим аллақчон дарвозани очиб, мени қарши олгани учун гўшакни кўтара олмадим.
Бир неча ой олдин кўрган ойим билан дилдан кўришиб ичкарига кирдик. Укамлар билан ҳам кўришиб, уларга олиб келган совғаларни бердим.Хаёлим телефонимда эди. Тезроқ сўрашиш фасли тугаб, хонамга кирсам дегандим.
“Эртага яхшилаб ҳамма ерни тозалаймиз. Индинга меҳмонлар келади”,-деб ойим гапирганига ҳам қулоқ осмай, хонамга киридм.
Телефонимни қўлимга олиб унга қўнғироқ қилиш қилмаслигикни ўйланиб охири смс ёздим.
“Қўнғироққа жавоб беролмадим. Нимага телефон қилдингиз?”,-деб ёзиб, сўнг сизлаш ерини ўчирдим ва қайтиб нега телефон қилдинг деб ўзгартирдим.
Жавобни кутиб узоқ термулдим. Ниҳоят бир смс келди.
“Бордингми?”
Бир оғиз сўз эдими?
“Келдим!”,-деб жавоб ёзганимга бош бармоқ ишораси билан яхши деган белги қўйди холос.
Ўзим уйда бўлсамда, хаёлим Тошкенда, ўша уйда қолиб кетди. Ойимнинг қаттиқ назорати остида эртаси куни бошим ишдан чиқмай ишладим. Келиб кетган қўшниларни айтмаса вазият сокин эди. Бироқ менинг қайта-қайта телефонимга қараб қўйишим. Ва Тимурдан смс кутганимдан ташқари, ҳамамси оддий давом этарди.
Бир лайк ташла, бир изоҳ ёз — кўнглим яйрасин,
Ҳикоя давомида сенинг исминг, ҳар саҳнада порласин.❤119👍40🔥35👏9🕊4🤨3😍1
#ижара_ҳаётлар
107-қисм
Тунда Жасминанинг саҳифасига кириб яна унинг қўйган видео ва расмларини кўрдим. Ҳаммаси интернетдан олинган қўшиқли расм ва видеолар эди. Тимурнинг 14 дона бўлган пости 15 бўлганди.Ичим янада қизиб қолди. У расмни кўргим келганди. Фақат бу саҳифамдан унга қабул қилиши учун сўров жўнатсам, мени бошқача тушунмас эканми? Ичидмаги қизиқиш борган сари кучайиб, охири нима деб ўйласа,ўйласин деб обуна бўлиш тугмасига босдим.
Юрагимда ҳаяжонли ҳислар билан кутдим лекин қабул қилмади. Навбатдаги куни ҳам қабул қилмади. Кўрмагандир деб ўйладим. Қилган ишимда ичимда пушаймонлик пайдо бўлди.
“Баҳор тезроқ қимирла!“,-деб ойим тинмай иш буюрарди.
“Келадиган ким ўзи ойи?”
“Совчилар”,-деганида қўлимдаги идиш билан юрган йўлимда қотдим.
“Кимга?”,-деб оғзимдан хато сўз чиққанди, кимдан демоқчи бўлган эдим аслида.
“Катта холанга Баҳор! Бу уйда совчи келадиган бир киши бор у ҳам сенсан”,-деб мени жеркиб берди.
“Ойи, мен эрга тегишни истамайман ҳали”,-деганимда
“Бекорларни гапирибсизда сиз!”,-деб баттар жаҳли чиқди.
“Кимдан эканини айтинг ҳеч бўлмаса?”
“Нега, нима қиласан кимданлигини билиб яна отанга шикоят қиласанми? ”,-деганида идишни тезда эрга қўйиб ёнига бордим.
“Ойи, бунга ҳаққингиз йўқ. Мени ҳали ўқишим бор кейин...”
“Қолганини эрингни уйида ўқийсан. Ҳатто отанг билан келишдик. Бизга сенинг келажагинг муҳим. Оила қурганинг аҳамиятли. Ўқиб нима бўлардинг?”,-деб гапирди.
“Ойи, нима деганингиз у, ўқишимни 6 ойи қолди. Шунча ўқиганимчи?”,-деб жон куйдира бошладим.
“Ҳа унда унаштириб қўямиз. Куйов бўладиганни ўзи сени назорат қилсин”
“Мени назорат қилиш керак эмас ойи?”
“Керак!”,-деб бақирди.
Бироқ овоз оҳанги паст бўлсада сўзлари тешиб ўтадиган турдан бўлди.
“Нега унақа гапиряпсиз?”,-деб ҳафсалам пир бўлиб сўрадим.
“Отанг уйингда борганда хоналарнинг бирида эркак кишининг кийимини кўрибди. Сен кимни алдаб юрибсан!?”,-деб дўқ қилди.
Отам меҳмонхонада ётганди. Наҳотки уйнинг бошқа хоналарига қараган бўлса? Юрагим ваҳимадан тез ура бошлади.
“Отанг билан келишдик. Бизга шу Элбек маъқул. Уйдагилари келиб қолай деди. Бошингни боғлаб қўямиз. Ўқийди деса, ўқийсан. Бўлмаса йиғиштирасан Тошкентингни! Бизга сенинг обрўйинг муҳимроқ”,-деб шарт қўйганида бошимдан қайноқ сув оққандек бўлдим.
107-қисм
Тунда Жасминанинг саҳифасига кириб яна унинг қўйган видео ва расмларини кўрдим. Ҳаммаси интернетдан олинган қўшиқли расм ва видеолар эди. Тимурнинг 14 дона бўлган пости 15 бўлганди.Ичим янада қизиб қолди. У расмни кўргим келганди. Фақат бу саҳифамдан унга қабул қилиши учун сўров жўнатсам, мени бошқача тушунмас эканми? Ичидмаги қизиқиш борган сари кучайиб, охири нима деб ўйласа,ўйласин деб обуна бўлиш тугмасига босдим.
Юрагимда ҳаяжонли ҳислар билан кутдим лекин қабул қилмади. Навбатдаги куни ҳам қабул қилмади. Кўрмагандир деб ўйладим. Қилган ишимда ичимда пушаймонлик пайдо бўлди.
“Баҳор тезроқ қимирла!“,-деб ойим тинмай иш буюрарди.
“Келадиган ким ўзи ойи?”
“Совчилар”,-деганида қўлимдаги идиш билан юрган йўлимда қотдим.
“Кимга?”,-деб оғзимдан хато сўз чиққанди, кимдан демоқчи бўлган эдим аслида.
“Катта холанга Баҳор! Бу уйда совчи келадиган бир киши бор у ҳам сенсан”,-деб мени жеркиб берди.
“Ойи, мен эрга тегишни истамайман ҳали”,-деганимда
“Бекорларни гапирибсизда сиз!”,-деб баттар жаҳли чиқди.
“Кимдан эканини айтинг ҳеч бўлмаса?”
“Нега, нима қиласан кимданлигини билиб яна отанга шикоят қиласанми? ”,-деганида идишни тезда эрга қўйиб ёнига бордим.
“Ойи, бунга ҳаққингиз йўқ. Мени ҳали ўқишим бор кейин...”
“Қолганини эрингни уйида ўқийсан. Ҳатто отанг билан келишдик. Бизга сенинг келажагинг муҳим. Оила қурганинг аҳамиятли. Ўқиб нима бўлардинг?”,-деб гапирди.
“Ойи, нима деганингиз у, ўқишимни 6 ойи қолди. Шунча ўқиганимчи?”,-деб жон куйдира бошладим.
“Ҳа унда унаштириб қўямиз. Куйов бўладиганни ўзи сени назорат қилсин”
“Мени назорат қилиш керак эмас ойи?”
“Керак!”,-деб бақирди.
Бироқ овоз оҳанги паст бўлсада сўзлари тешиб ўтадиган турдан бўлди.
“Нега унақа гапиряпсиз?”,-деб ҳафсалам пир бўлиб сўрадим.
“Отанг уйингда борганда хоналарнинг бирида эркак кишининг кийимини кўрибди. Сен кимни алдаб юрибсан!?”,-деб дўқ қилди.
Отам меҳмонхонада ётганди. Наҳотки уйнинг бошқа хоналарига қараган бўлса? Юрагим ваҳимадан тез ура бошлади.
“Отанг билан келишдик. Бизга шу Элбек маъқул. Уйдагилари келиб қолай деди. Бошингни боғлаб қўямиз. Ўқийди деса, ўқийсан. Бўлмаса йиғиштирасан Тошкентингни! Бизга сенинг обрўйинг муҳимроқ”,-деб шарт қўйганида бошимдан қайноқ сув оққандек бўлдим.
Бир лайк ташла, бир изоҳ ёз — кўнглим яйрасин,
Ҳикоя давомида сенинг исминг, ҳар саҳнада порласин.❤98👍41🙈24🔥22👏5