Ҳаёт жуда қисқа. Қалбларни парчалаш бизга ярашмайди. Сизларни яхши кўраман. САБО МАРУФЖОНОВА.

#Ҳаётий ҳикоя

ФАРОСАТ...

У кўзгунинг олдида юзидаги ўзгаришларга синчиклаб тикилаётган аёлига яқинлашди-да, бир гапни айтмоқчи бўлди. Хаёлидан тилига сирғалиб чиқишга тайёр сўзлар қуйидагича эди:

"Болани олдирақол, хотин! Шундоғам 4та боламиз бор. Етар..."

Шу пайтда аёли унга кулимсираб қаради ва эрининг дилидан ўтаётган афкорни англагандек сўз қотди:

- Дадаси, мен бу боламизни бошқача суйсам керак. Ахир, сиз ҳам ойижонимнинг бешинчи фарзанди бўлгансиз-ку. У, - деб кўрсатаркан қорнини, - сиздек ақлли, фаросатли ва бахтли бўлишини истайман...

Йигит беҳол бўлиб ўтириб қолди. 38 йил олдин ўзи ҳақида ҳам шундай қарорга келишганда нима бўларди, деган савол уни ўтирғизиб қўйганди...

Самодил.

-Юр кетамиз
-Қайёққа борамиз
-Байрамга
-Ҳали эртаку
-Биз боргунимизча етиб келади байрам?
-Қўлингдагилар нима?
-Қайноқ муҳаббат, ширин мехр, тотли табассум, ёқимли ташвиш, ёрқин умид, соф орзу, чиройли бахт...яна нималардир бор!
-Инсонларга кўплик қилмайдими?
-Шулар билан мўъжизага айланамиз азизим....
Хайрли кун!

Абдуқаюм ЙЎЛДОШЕВ
ТЎЙ. 1-кисм.

Қисса.

Файзулланинг болалиги Мирзачўлнинг қоқ киндигида жойлашган қишлоқда, таъбир жоиз бўлса пахта ичида ўтди. Кўклам ягана, ёз бўйи чопиқ, куздан эса деярли Янги йилгача давом этадиган терим. 
Авваллари қишда сал нафас ростлаб оларди, аммо ёши катта бўлгач акаси
Сайдуллага қўшилиб яхоб суви қўйишга чиқа бошлади. Шунча иш ёш бошида бўлишига қарамасдан Файзулла ҳаётда техникага, мактабда эса аниқ фанларга қизиқиб ўсди. Балки шу сабаблидир мактабни битирган йилиёқ политехника институтига ўз кучи билан кириб кетди.
Ўқишни тугатгач, йўлланма билан шаҳардаги катта бир заводга ишга борди. Инженер бўлиб ишлади. Ёш мутахассис сифатида тўрт йилдан кейин унга бир хонали уй беришди. Уйланди.
Аввал ўғилли бўлди. Икки йилдан кейин қизли. Аммо...

*

Фалокат оёқ остида деганлари рост экан. Энди чопқиллай бошлаган икки ярим яшар қизчаси “дом” қаршисидаги болалар майдончасида ўйнаб юриб, бетон ариқчадан сакраб ўтаман деганда оёғи ариққа тушиб кетган.
Мувозанатини йўқотган қизалоқ бир айланиб орқаси билан бетон ариқчанинг қиррасига урилган. Ана шунда қизалоқнинг ҳали нозик умуртқа поғонаси қаттиқ
лат еган экан. Дўхтирлар аввалига буни пайқашмаган. 
Пайқашганида эса кеч бўлган экан.
Ҳабиба аввалига оқсоқлана бошлади. Дилноза қизалоғининг оёғига қўй думбасидан сурди, массаж қилди. Ҳабиба бора-бора юрмай ҳам қўйди.
Эр-хотиннинг обормаган дўхтирлари қолмади.Ҳатто эскича ҳам қилиб кўришди. Бефойда. Ҳабиба тўрт ёшга тўлган кунини ногиронлар аравачасида кутиб олди.
Дилнозанинг бўлари бўлди. Лўмбиллаган жувон бирдан озиб кетди, кўзлари киртайди.
Файзулланинг аҳволи хотинидан баттар бўлса баттар эдики, яхши эмасди.
Дўхтирларнинг қайта-қайта берган тавсияларига қарамасдан, эр-хотин Ҳабибани ногирон болалар уйига беришмади. Ахир, кўзлари мўлтираб турган ширингина қизалоқдан қандай қилиб ажралишсин... Тили бийрон, ўзи оқила...
Дилноза мактабдаги ишини ташлади ҳисоб. Файзулла ҳам ишини тугатар-тугатмас уйга чопади. Қизалоқ ногиронлиги боис уйдан кўчага чиқолмасди. Фақат аравада. Файзулла қизчасига табиатни кўрсатмоқчи бўлди. Шу мақсадда икки йилча қаттиқ ишлаб, етмаганига қарз-ҳавола қилиб бўлса ҳам сал эскироқ, лекин ишончли “Дамас” сотиб олди. Шу машинада Ҳабибани тоғларга олиб чиқишди, Самарқанд-Бухорога олиб боришди, муқаддас жойларни биргаликда зиёрат қилишди.
“Ҳабиба бир куни тузалиб кетади!” Эр-хотин мўъжизага ишониб яшашди.
Эр-хотин мўъжизани кутиб яшашди.Шу алфозда ўн йилдан кўпроқ вақт ўтди.



Эр-хотиннинг бахтига Азимжон эсли-ҳушли бола бўлиб ўсди. Кўп вақтини уйда ўтказади. Мактабдан келди дегунча синглисининг ёнига ошиқади. Унга турли-туман китоблар ўқиб беради. Натижада ака-сингил ашаддий китобхон бўлиб қолишди. Азим эса, синглисига ўқиб бергани етмагандай, кечалари ҳам хонасига қамалиб олиб бир асарларни эринмасдан қайтақайта мутолаа қиладиган бўлди. Сезгир Ҳабибанинг айтишига қараганда, Азим кейинги пайтлари шеър ҳам ёзаётганмиш. Дилноза шу ҳақда айтганида Файзулла ишонмади. 
Аввал кулиб қўя қолди, кейин жиддий тарзда ўз фикрини билдирди:

– Қарқуноқдан булбул чиқмайди, аяси. Келиб-келиб бир инженер билан бир математика ўқитувчисининг боласи шоир бўладими? Бу бир ҳавас бўлса керак-да. Балки биронтасини севиб қолгандир.

Дилноза норози тарзда қошларини чимирди:

– Нима, сизам шу ёшингизда бировни севиб қолиб, шеър ёзганмисиз?

Файзулла аниқ жавобдан ўзини олиб қочди:
– Э, мен шунчалик кўп қизларни севиб қолганманки, достон ёзсам ҳам барибир етмасди. Шунинг учун ҳеч нарса ёзмай қўя қолганман.

Шу билан Азимнинг шоирлиги масаласи очиқ қолди.

Боласига андармон бўлибми, Файзулла қишлоққа кам борадиган, тўй-маъракаларга камроқ аралашадиган бўлди. Мабодо бирон қиёлмайдиган хеш-уруғиникига бориб қолса ҳам уйга қайтгунча шошарди. Юраги ҳаприқиб кетаверар, худди уйда бирон нима юз бергандек бўлаверарди. Қишлоқдошлар, қариндошлар ҳам унинг аҳволини тушинишган шекилли, бу борада унчалик кўп безовта қилишавермасди.

Лекин бу оила бошига тушадиган ғам-аламлар, айрилиқлар, қайғули кўргиликлар бир чеккада ўз фурсатини кутиб ётган экан.

Август охирлари.
Цехда иш қизғин кетаётган эди. Томи баланд бинода тинмай

ТЎЙ. 2-кисм.


Уста Миркарим қўл силтади:– Сиз бемалол бориб, хизматларни қилиб келаверинг, хўжайин. Бошимдан ўтган, яхши биламан.Эртан-бир кун ўзингизнинг тўй-маъракангизда бегоналар эмас, шу жигарларингиз кунингизга ярайди. Бегона ейди-ичади, кетади, хизматни жони ачийдиган яқинларингиз қилади.
Ўзбекнинг тўй-маъракаси маълум.

Файзулла бошини қашлади:
– Қани, аввал манави детал масаласини ҳал қилиб олайлик-чи...

Икковлон яна чизма устига энгашишди.

Барибир бормаса бўлмас экан. 
Ахир бир қориндан талашиб тушган акаси. Одам деб чақириб тургандан кейин.
Файзулла тонгда йўлга тушди.Ёз оёқлаётганига қарамасдан кун иссиқ эди. Бу ҳол айниқса қишлоқ яқинлашган сайин яққол сезила бошлади.
Терлаб-пишиб кетган, бўйнига оқ рўмол ташлаб олган Файзулла эски“Дамас”ида ўнқирчўнқир йўлда роса қийналди. Машинанинг гоҳ у баллони, гоҳ бу баллони чуқурга тушиб кетади. Баъзан бирдан иккала олдинги баллон ҳам чуқурликка “қарс” этиб тушади, шунда жойидан учиб кетган Файзулла бошини кабина тепасига уриб олади. 

Бунақа маҳаллари Файзулла алам билан бошини қашлайди:
– Ўҳ-ҳ!.. Йўлмисан йўл бўлибди-да ўзиям!

Ниҳоят қадрдон қишлоқнинг пастак уйлари кўзга ташланди. “Дамас” бироз юргач, ўнгга, тупроқ йўлга қайрилди. Шу заҳоти машина қуюқ чангга кўмилди. Димоғига чанг кирган Файзулла йўтала-йўтала машинасини томи қизил шиферли, атрофи пахса девор билан ўралган уй олдига олиб келиб тўхтатди.
Девор ёнида капоти устига бўғчалар тахланган эски “Москвич”. Машина ёнида бетоқатлик билан шу томонга қараб турган эллик беш ёшлардаги, аммо ёшига нисбатан қаримсиқ кўринадиган Сайдулла ака билан унинг қирқ йиллик ўртоғи Худойберди ака.
Эркаклардан сал нарида Сайдулла аканинг хотини, озғин Замира янга билан унинг синглиси Раҳима хола ҳам кўринди.
“Дамас” бир олам қуюқ чангга кўмилиб тўхтади ва ундан ҳамон йўталаётган Файзулла тушиб келди. Сайдулла ака укасига пешвоз чиқди. 
Ака-ука қучоқлашиб кўришишди.

– Бормисан, ука? Йўлингга сарғайиб қарайвериб эзилиб кетдик-ку.

– Ассалому алайкум. Тўйлар муборак, ака.

– Раҳмат, ука, раҳмат.

Орага Худойберди ака аралашди:
– Ҳар кимни тўйга етказсин. Яхши етиб келдингми, ука!

Файзулла Худойберди ака билан ҳам қучоқлашиб кўришди, сўнг ортда турган аёлларга салом берди:– Ассалому алайкум, яхшимисиз, чеча... 
Сиз яхшимисиз, опа!

Замира янга қувониб бош ирғади:– Ўзингиз яхшими, келин, болалар...

“Дамас”га танқидий кўз ташлаган Худойберди бир нимани маъқуллагандай бош ирғаб қўйди.
– Тузук, тузук... Бўлмаса гап бундай, ука. Сўрашиб ўтиришга вақт йўқ. Ҳўкиз-пўкиз ортилган грузовойни эрталаб ўзим жўнатиб юборганман. Кеча хабар олгани борганимда Аширмат кўрнинг авзойи бузуқроқ эди. Эртароқ бормасак бўлмайди. Кўр жанжал қилиб турган бўлса, болалар нима қилишини билмай гаранг бўлиб ўтиргандир. Тузукми?

– Қайси Аширмат ака? – ҳайрон бўлиб сўради Файзулла.

Худойберди ака аламини олишга фурсат келгандай бирдан тутаб кетди:
– Э, қуданинг бир доғули тоғаси бор. Худоям билиб туриб бир кўзини кўр қилиб қўйган-да. Текинини олаётганда кап-катта ҳўкиз кўзига тиррақи бузоқ бўлиб кўринадиганлардан. Борайлик, ўзинг кўрасан. 
Ҳангомани бориб келгандан кейин, кечқурун уйда бемалол ёнбошлаб олиб қилаверамиз, ука. Тузукми? Ҳозир шошилмасак бўлмайди.

– Шунақами? Майли, майли... – дарров рози бўлди Файзулла. Сўнг чўнтагидан икки даста минг сўмлик чиқарди: – Айтгандай, ака, атаган тўёнамиз. Оз бўлсаям кўп ўрнида кўрасиз энди, ака.

Сайдулла ака мамнун бўлиб пулни олди ва юзини бармоқларига сийпади.
– Барака топ, ука. Илоё тўйларингда қайтсин. Бошқалар ҳам фотиҳага қўшилишди.

Шундан сўнг Худойберди ака ишчанлик билан кафтларини бир-бирига ишқалади.
– Ука, қани, бу бўлка нонингнинг орқасини оч-чи. Би-ир нарсаларни ревизия қилиб олайликчи. – Худойберди ака чўнтагидан рўйхат ёзилган қоғоз чиқариб, белгилай бошлади: – Тузукми?
Хўш, ҳўкиз, икки қоп ун, бир қоп гуруч, мой, гўшт, ўттизта сув – буларнинг грузовойда кетди. Бизга қолади... Ҳой, келин, орт нарсаларингни.

Файзулла шошиб “Дамас”нинг орт эшигини очди, Замира янга билан Раҳима хола бўғчаларни кўтариб кела бошлашди. Худойберди ака рўйхатни текшириб турди.

– Тўққиз кийимлик тоза материал. Борм

ТЎЙ. 3-кисм.


Қудаларнинг уйи қўшни тумандаги хўжаликда экан. Бир соатча юришди. 
“Москвич” билан “Дамас” пахса деворли оддийгина уй ёнида олдинма-кейин тўхтади.

Файзулла сал нарироқда турган усти очиқ “Газ-51” юк машинасини кўрди. Машина 
устида ҳўкиз пишқириб турарди. 
Машиналаридан тушишган Сайдулла ака, Худойберди ака, Замира янга, Раҳима хола, 
Файзулла тақа-тақ берк дарвоза ёнида тўпланишди. 
– Биров кел деб кутиб олмаяпти-я, – деди Файзулла ҳайрон бўлиб. 
– Эчкига жон қайғуси, ука, – мийиғида илжайди Худойберди ака. – Лозим одамларга 
уч-тўрт сўм тарқатмагунча дарвоза ҳатлаб ўтолмаймиз. Урфимиз шу. Тузукми? 
Шу пайт уларнинг ёнига юк машинаси тарафдан белига оқ белбоғ боғлаган, дўппи 
кийган йигирма ёшлардаги Элдор чопиб келди. Элдор жавдираб Сайдулла акага 
қаради: 
– Қип-қизил жинни экан-ку катта қудангиз! Буқани энди тушираман деб тепалик 
излаётсам кела солиб “Йўқот бу тиррақи бузоқни! Мени элга шарманда қиладиган 
бунақанги қуда-андалар керак эмас!” деб бўкириб берди. 
Худойберди ака ўртоғига таънали боқди: 
– Айтгандим-ку, жўра. Бу ҳали бошланиши. Хўш, яна нима деди? 
– Э, кўп гапни айтиб ташлади! – куйиниб тушунтиришга тушди Элдор. – Чўнтагидан 
чопқи чиқариб, унқопни тешиб кўрди. “Эккинчи сорт экан! Бизга висший сорт керак!”
деб бўкирди. Гуручни кўриб “Бу оқшоқни бошимга ураманми!” деди. Мойни кам деди. 
“Сувнинг энг арзонидан олибсизлар! Буни дастурхонга қўйишгаям уяламан!” деди. 
Ишқилиб, роса сасиди! 
– Кўр ушлаганини қўймайди, деганлари шу-да, – бош ирғади Худойберди ака. – Ҳай, 
охири мева-чевани олдими? 
– Тўнғиллай-тўнғиллай, юз минг сўм қўшиб бериш шарти билан олди. Лекин ҳўкизни 
қайтариб олиб кетинглар, ё бўлмаса ёнига битта бўрдоқи қўчқор қўшинглар, деган 
шарт қўйди. Кейин… “Эл олдида уялиб қолмаслик учун ўзимнинг катта қўчқоримни
сўяман”, деди. “Айтганларимни қилмасаларинг орқага қайтиб кетаверинглар, сизларга 
берадиган кўчада қолган қизимиз йўқ” деди. 
– Уйга борсин ҳали бу келин, уйга борсин ҳали! – муштларини бир-бирига урди Раҳима 
хола. – Шундай ўйнатайки… 
– Шунисигаям шукр, – деди Худойберди ака кутилмаган хуш кайфиятда. – Демак гапга 
кўнишга майли бор. Қани, жўра, юз минг бер-чи. Бир ичкарига кириб тиррақи бузоқни 
буқага айлантириб чиқай. Агар кўнса бу кўр. 
Сайдулла ака норози тарзда бир даста минг сўмлик берди. Худойберди ака дарвозага 
туташ кичкина эшикни ғийқиллатиб очди ва зипиллаб ичкарига кириб кетди. 
Файзулла хавотирланиб сўради: 
– Ишқилиб, кўнармикан бу Аширмат деганлари? 
– Кўнади, – деди Сайдулла ака ишонч билан. – Кўнмай қаёққаям борарди? Энди, ука, 
унинг ҳам ўзига яраша мақсади бор-да: буқани сўйдирмай, эконом қилиб қолиш. Ҳам 
буқа эконом бўлса, ҳам юз минг ёнларига қолса. Бу кимга ёқмайди? 
– Э-ҳа, гап бу ёқда денг. Мен бўлса боядан бери тушунмай турибман. 
– Э, ука, сен тушунмайдиган нарсалар ҳали кўп бу ерда. Шаҳарлик бўлиб, урф- 
одатларимиздан узоқлашиб кетгансан-да. Ҳечқиси йўқ, уч-тўрт марта шунақанги 
тўққизларга, тўйларга борсанг анча пишиб қоласан. 
Шу маҳал ичкаридан Худойберди аканинг баланд овози эшитилди: “Ҳа, қани, рози 
бўлинг энди, тоғаси! Рози бўлинг! Нима камчилик бўлса, биздан ўтибди, ўтиниб 
сўрайман, шу сафар кечириб туринг энди! Тузукми?..” Бунга жавобан Аширмат 
тоғанинг жаҳлдор овози янгради: “Мақсадларинг бизни эл-юрт олдида шарманда 
қилишми, а? Ё бизда қасдларинг борми?” Яна Худойберди аканинг Аширмат тоғани 
аврашга уриниши эшитилди: “Мана, яна ўн қўшдим, жами юз бўлди, Аширмат тоға! 
Рози бўлинг энди. Қудаларингизам кутиб қолишди. Ахир, қудачилик – минг йилчилик, 
дейдилар…” Аширмат тоғанинг жеркиб бериши: “Э, сизлар билан қуда бўлганимизга 
ҳам минг пушаймон едик. На тутуриқларинг бор…” Худойберди аканинг ялинчоқ овози: 
“Рози бўлинг энди. Ҳали яна берамиз, катта қуда”. Аширмат тоға ишонқирамай 
сўраяпти: “Қачон? Аниқми?” Худойберди аканинг овози: “Оббо, сиз ҳам энди икки 
оёқни бир этикка тиқманг-да. Берамиз дедикми, берамиз!” Аширмат тоғанинг пўписага 
тўла овози: “Агар тўйгача қолган юзни бермасаларинг ёмон хапа қиламан лекин”. 
Худойберди ака қуюқ ваъда берди: “Берамиз, қуда. Ўртада мен турибман-ку! 
Ишонаверинг!” Аширмат тоға я

ТЎЙ. 5-кисм.

– Вой, қудағай… – дея юмшоқ гап билан айбини ювишга урина бошлади Раҳима хола. 
Аммо Вазира хола уни гапиргани қўймай, жеркиб берди: 
– Қудағай деманг мени! Гулдай келинчакнинг қадри шу бўлдими? Олинг бу “қимат” 
матоҳингизни! – Шундай дея аёл бир кийимлик матони Раҳима холанинг олдига отиб 
юборди. – Бир кунингизга яраб қолар. Ўрнига дарров нармалний бир нарса 
қўймасангиз, бўғчангизни қўлингизга қайтариб тутқазиб юбораман! 
Раҳима холанинг ҳам ранги сал ўчинқиради, қўллари титрай бошлади. 
– Лекин қудағай… – Шу пайт унинг ёнида ёнида ўтирган Замира янга синглисининг 
сонидан чимчилади ва лабини тишлаб, бош чайқади. Бу ишорани тушунган Раҳима 
хола дарров ўзгариб, илжайганча юмшоқ оҳангга ўтди: – Бўлди, қудағай, бўлди. 
Тўққизни ўтказиб олайлик, кечиминан эртага абитгача бир кийим тоза материал 
биздан! 
Вазира хола меҳмонларга ишонқирамай қаради. 
– Эртага келиб текшириб кетаман-а… Хўш… – Навбатдаги бўғча очилди. – Туфлилар… 
Ие, бор-йўғи уч парами? Бу нима деган гап? Нима, сизлар бизни мазах 
қилаяпсизларми? 
– Қудағайжон, тўққиз жуфт олмоқчийдик, – шоша-пиша изоҳ беришга уринди Раҳима 
хола. – Лекин келинимизга қандай фасон ёқишини билмаганимиздан қолганини тўйдан 
кейин ўзига олдирмоқчи бўлдик. Куёвингиз айтган экан, бу гап келингаям маъқул 
бўлибди. 
Бу гапдан қониқиш ҳосил қилмаган, энг асосийси – ишонмаган Вазира хола синглиси 
Холида холага саволомуз қаради. Холида хола шоша-пиша бош ирғади. 
– Майли, – деб қўйди Вазира хола. – Бу номерларинг ўтди ҳисоб. Лекин кейин ўзим 
буниям текшириб кўраман. Агар алдасаларинг… Ие, ие… пальто қани? Кашмири
пальто қани, қудағай? 
Бу хитобни эшитган Замира янга синглиси Раҳимага мўлтираб қаради, гўёки “Ўзинг 
қутқар!” демоқчи бўлди. 
Раҳима хола яна отни қамчилади: 
– Ҳозир ёз бўлса, қудағай… 
Чуқур нафас олган Вазира хола гапни пичингдан бошлади: 
– Нима, бу йил куз-қиш келмасмишми? 
– Келади, албатта келади, – бидирлаб кетди Раҳима хола. – Лекин унга довур модалар 
ўзгариб кетса фалон сўмлик пальто шифонерда туриб қолмасин деб… Худо хоҳласа, 
тўй ўтсин, келинимиз ишласин, ана ундан кейин, қишга яқин келин-куёв қўлтиқлашиб 
бозорга бориб, ўзларига мосини танлаб олса ярашади… 
Вазира хола ногоҳ қаддини ростлади, бўлғуси қудаларига адоқсиз нафрат ва ғазаб 
билан қаради. Аввал ўнг қўлини белига тиради, кечин чапини. Шундан кейингина 
гулдураган овозда бобиллаб берди: 
– Ҳо, гулдай қизимизни сизларга ишлаш учун бераяпмизми? Бекорларнинг бештасини 
епсизлар! Сизларга текин хизматкор керак бўлса, бошқа ерга боринглар! Нозима 
ишламайди, ўтиради кенг уйнинг келини бўлиб! Керак бўлса эри боқади! 
– Ҳалиям, қудағай, ҳалиям, – иккинчи марта қовун туширганини англаган Раҳима хола 
роса ўсал бўлди. 
Вазира хола синглиси, келиннинг онаси Холидага саволомуз қаради. Холида хола яна 
бош ирғаб қўйди. 
Энди ҳужумни кучайтирмоқчи бўлган Вазира хола бирдан ўзини тўхтатди ва куёв 
тарафдан келган нарсаларни ғазаб билан кўздан кечиришда давом этди. Бирдан аёл 
чинқириб юборди.
– Вой, тилла қани? 
Гап нимадалигини англаган Раҳима хола титраб-қақшаб тушунтиришга уринди: 
– Айтдик-ку, келинимизни эсон-омон уйга обориб олганимиздан кейин… 
Энди Вазира холани тўхтатиб қоладиган куч йўқ эди. 
– Бас! Бунақа чўпчакларингизни айтишга бошқа овсарларни топинг! Биз патир 
ушатилгандаёқ айтиб қўйганмиз: буюмларнинг устига ё тилла зирак, ё тилла сепочка 
қўйиб келасизлар деб. Қани? Кўрмаяпман. Ё яна кўзим хиралашиб қолдими? 
Даврадаги аёллардан бири Раҳима холага мурожаат қилди: 
– Рост-да, айланай. Тилла кўринмаяпти-ку. Ана, ўтган ҳафта Ўроқ тегирмончининг 
қизига тўққиз келди. Бордик. Куёв томон тўққизта коробка устига нархи бир ярим 
миллион сўмлик сепочка қўйиб келибди. Ана уни ҳурмат деса бўлади, ана уни иззат 
қилиш деса бўлади. 
Сал ўзига келиб улгурган Раҳима хола бўлғуси қудағайларни гап билан ўхшатиб чақиб 
олиш фурсати етди деб ўйлади шекилли, ҳозиргина гапирган аёл томон энгашиб, 
уйида тайёрлаб келган хабарини тўкиб солди: 
– Бизнинг қишлоқдаям биттаси келинининг тўққизига икки миллион сўмлик бриллиант 
кўзли сирға қўшиб берганди. Кейин нима бўлди денг? Бир йилга етмай ажрашиб 
кетиш