#Руҳшунос минбари
#Уч_талоқ.
Уч талоқсан..
Бу сўзни овоз чиқармасдан ҳам айтиш мумкин эмас!
Бу сўздан Арши аъло ларзага келади, юраклар парам парча бўлиб кетади, фарзандлар ота-онасиз, эр хотинсиз, хотин эрсиз қолади.Тамом.
Бу сўзнинг қудрати шунча.
Бу мавзуда ёзаман,деб ўйламагандим.
Аммо,бу сўзнинг кучи, таъсири ҳақида ёзмасам бўлмайди.
Аслида, қурилган оила мустаҳкам бўлиши учун икки ёш оилавий ҳаётга, шахслараро муносабатларга ҳеч бўлмаса маънавий, психологик, иқтисодий тайёргарлик кўриб бориши кераклиги, бу масалада оила психологияси илми кераклигини деярли ҳар бир кўрсатувда гапириб келганман.
Қабулимга ажрим бўйича келаётган аксарият оилалар “Уч талоқ” дан кейин келаяпти.
Бир талоқ, икки талоқ, уч талоқ...Орқага йўл йўқ. Шу ерда оила тугади, парчаланди. Шу ерда муносабатлар тугади. Нуқта.
Йўўўқ, улар қайсидир чаламуллага бориб, юз, икки юз доллар бериб, никоҳни қайта ўқитиб яшайверади,оилага кулфат етаверади.Чунки бу энди никоҳ эмас, зино..
Талоқ сўзи билан қўрқитиб бўлмайди, бу сўз билан оилани бошқариб бўлмайди,муносабатларни яхшилаб бўлмайди. Бўлмайди.
Ўн йиллик оила шу сўз туфайли ажрашиш арафасида.
Эркак билмай гапириб қўйдим, деб ўтирибди. Ўртада иккита бола. Оила сарсон. Бир оғизда айтадими, бўлиб -бўлиб айтадими,фарқи йўқ, оила ва ундаги муносабатлар парчаланади.
Никоҳ илми бўйича мутахассисларга мурожаат қилдим.Улар “орқага йўл йўқ дейишди”.
- “Аёлимга севиб уйланганман, уни яхши кўраман, асабим бузилиб турганди. Ўзимни тиёлмадим. Уям “гиперактив” болани қарайман,деб асабий бўлиб қолган.Ўшанда билмай қолиб, уч талоқсан,дедим..Бошим қотган..Нима қилишимни билмайман..Оиламни тиклашим керак.”
- Қандай қилиб тиклайсиз, динимизда ортга йўл йўқ дейилган.Тилни тийиш керак эди. Бу сўзни айтмасликни ўрганиш,ғазаб келганда, уни жиловлашни ўрганиш керак эди.
-Билмадим ,бошим қотган...
Никоҳ бўйича кучли мутахассис билан олдида гаплашдим.
-Умуман йўл йўқ, Шоира опа. Фақат битта оғирроқ йўли бор, аёли бошқа одамга никоҳланади, у билан яшайди, кейин талоғини олади, кейин қайта никоҳ қилинади.
-Қандай қилиб,мени аёлим кимгадир никоҳланади, у билан бир кечани ўтказади, у билан яқинлик қилади..Мен бунга қандай чидайман? Кейин аёлим ўша эркакни севиб қолса-чи,ёқтириб қолса-чи,Ўша эркак аёлимнинг жавобини бермаса-чи,берса-ю,кейин мен уни қандай қабул қиламан,бир умр гумонда яшайманми?Азобда қолдим..Ажрашиб кимгадир уйлансам, уям бировнинг хотини, қиз бола олсам, ҳозир капсула билан қизман,деб эрга тегаяпти.Унгаям ишонч йўқ. Ичимда катта ғалаён.
Нима қилсам бўлади?
Сиздаги муаммода ечим йўқ. Бориям жудаям азобли.Кўтара олсангиз юринг!
Аммо..
Ечим бор!
Бу сўзни тилга олмаслик.
Тилни тийиш.
Қийин вазиятда жим бўлиш.
Сабр қилиш.
Ечимнинг бошқа йўлини топиш.
Чунки бу сўз бошқарув сўзи эмас.
Бу сўзни айтиш билан қўрқитиб бўлмайди,оиладаги муаммони бу сўз билан ечиб бўлмайди.
‼️Бу сўзни аёллар ҳам талаб қилмаслиги керак.
Эрнинг жаҳли чиқса “талоғимни беринг” деб турадиганлар бу сўз ўйинчоқ эмаслигини ҳис қилинг!
Оиладаги муаммолар,низоларни бошқа дипломатик йўл билан ҳал қилинг.
Шунга ўзингизни ўргатинг!
Шоира Исакова.
#Уч_талоқ.
Уч талоқсан..
Бу сўзни овоз чиқармасдан ҳам айтиш мумкин эмас!
Бу сўздан Арши аъло ларзага келади, юраклар парам парча бўлиб кетади, фарзандлар ота-онасиз, эр хотинсиз, хотин эрсиз қолади.Тамом.
Бу сўзнинг қудрати шунча.
Бу мавзуда ёзаман,деб ўйламагандим.
Аммо,бу сўзнинг кучи, таъсири ҳақида ёзмасам бўлмайди.
Аслида, қурилган оила мустаҳкам бўлиши учун икки ёш оилавий ҳаётга, шахслараро муносабатларга ҳеч бўлмаса маънавий, психологик, иқтисодий тайёргарлик кўриб бориши кераклиги, бу масалада оила психологияси илми кераклигини деярли ҳар бир кўрсатувда гапириб келганман.
Қабулимга ажрим бўйича келаётган аксарият оилалар “Уч талоқ” дан кейин келаяпти.
Бир талоқ, икки талоқ, уч талоқ...Орқага йўл йўқ. Шу ерда оила тугади, парчаланди. Шу ерда муносабатлар тугади. Нуқта.
Йўўўқ, улар қайсидир чаламуллага бориб, юз, икки юз доллар бериб, никоҳни қайта ўқитиб яшайверади,оилага кулфат етаверади.Чунки бу энди никоҳ эмас, зино..
Талоқ сўзи билан қўрқитиб бўлмайди, бу сўз билан оилани бошқариб бўлмайди,муносабатларни яхшилаб бўлмайди. Бўлмайди.
Ўн йиллик оила шу сўз туфайли ажрашиш арафасида.
Эркак билмай гапириб қўйдим, деб ўтирибди. Ўртада иккита бола. Оила сарсон. Бир оғизда айтадими, бўлиб -бўлиб айтадими,фарқи йўқ, оила ва ундаги муносабатлар парчаланади.
Никоҳ илми бўйича мутахассисларга мурожаат қилдим.Улар “орқага йўл йўқ дейишди”.
- “Аёлимга севиб уйланганман, уни яхши кўраман, асабим бузилиб турганди. Ўзимни тиёлмадим. Уям “гиперактив” болани қарайман,деб асабий бўлиб қолган.Ўшанда билмай қолиб, уч талоқсан,дедим..Бошим қотган..Нима қилишимни билмайман..Оиламни тиклашим керак.”
- Қандай қилиб тиклайсиз, динимизда ортга йўл йўқ дейилган.Тилни тийиш керак эди. Бу сўзни айтмасликни ўрганиш,ғазаб келганда, уни жиловлашни ўрганиш керак эди.
-Билмадим ,бошим қотган...
Никоҳ бўйича кучли мутахассис билан олдида гаплашдим.
-Умуман йўл йўқ, Шоира опа. Фақат битта оғирроқ йўли бор, аёли бошқа одамга никоҳланади, у билан яшайди, кейин талоғини олади, кейин қайта никоҳ қилинади.
-Қандай қилиб,мени аёлим кимгадир никоҳланади, у билан бир кечани ўтказади, у билан яқинлик қилади..Мен бунга қандай чидайман? Кейин аёлим ўша эркакни севиб қолса-чи,ёқтириб қолса-чи,Ўша эркак аёлимнинг жавобини бермаса-чи,берса-ю,кейин мен уни қандай қабул қиламан,бир умр гумонда яшайманми?Азобда қолдим..Ажрашиб кимгадир уйлансам, уям бировнинг хотини, қиз бола олсам, ҳозир капсула билан қизман,деб эрга тегаяпти.Унгаям ишонч йўқ. Ичимда катта ғалаён.
Нима қилсам бўлади?
Сиздаги муаммода ечим йўқ. Бориям жудаям азобли.Кўтара олсангиз юринг!
Аммо..
Ечим бор!
Бу сўзни тилга олмаслик.
Тилни тийиш.
Қийин вазиятда жим бўлиш.
Сабр қилиш.
Ечимнинг бошқа йўлини топиш.
Чунки бу сўз бошқарув сўзи эмас.
Бу сўзни айтиш билан қўрқитиб бўлмайди,оиладаги муаммони бу сўз билан ечиб бўлмайди.
‼️Бу сўзни аёллар ҳам талаб қилмаслиги керак.
Эрнинг жаҳли чиқса “талоғимни беринг” деб турадиганлар бу сўз ўйинчоқ эмаслигини ҳис қилинг!
Оиладаги муаммолар,низоларни бошқа дипломатик йўл билан ҳал қилинг.
Шунга ўзингизни ўргатинг!
Шоира Исакова.
❤100💯23😢20💔10😇8🙈1
#Ҳаётий ҳикоя
Кеча тунда бизга чақириқ тушди -кўп қаватли уйнинг бешинчи қаватида нафас олиш қийинлашган, ёши етмишдан ошган киши. Борганимизда у катта гавдали, жуда семиз одам экан. Ҳансираб нафас оларди, гавдасини кўтаришга ҳоли йўқ, ётган жойида қорни ва танаси алоҳида бўлиб кўринарди. Бошини зўрға кўтариб, ҳаёт учун курашарди.
Тезда текширдик -ўпка шиши. Ҳамкасбимга инъекция тайёрлашни буюриб, ўзим кислород баллон олиш учун машинага шошдим. Кислород бердик, дори дармонларни қилдик, бироқ беморни олиб чиқиш катта муаммо бўлди. Ётқизиб бўлмайди - нафаси тўхтаб қолиши мумкин. Фақат ярим ўтирган ҳолатда нафас ола оларди. Ўтиргичли замбил эса бизда йўқ, ёрдамга ёрдамга қўшимча бригада чақиришга тўғри келди.
Ниҳоят бригада етиб келди, келганда, врач йўқ эди - фақат ҳамшира билан ҳайдовчи. Уларга дори қутиси ва ЭКГни топшириб, ўзим беморни кўтаришга ёрдам бердим. Бизнинг ҳайдовчи -35 ёшларда, ўтган йили инфаркт бўлган, лекин бошқаларга нисбатан кўпроқ ҳаракат қилар, оғирликнинг асосий қисми унинг елкасига тушди.
Беморнинг ўғли эса юзаки ёрдам бериб турарди. Беморни зўрға олиб тушар эканмиз ҳайдовчимизга қараб ўйладим: инсон юраги соғлом бўлиши шарт эмас, муҳими - унинг ичидаги инсонийлик соғлом бўлсин.
Баллондаги кислород тугаб борарди. Бемор оғзини катта очиб, балиқдек ҳаво “ютиш”га уринарди, тили ташқарига чиқиб кетган. Дарҳол қўшимча муолажалар ўтказдик,, кислородни оширдик, мониторлар уладик.
Бу чақирув менда из қолдирди.
Шунда ўйлаб қолдим:
Нима учун инфаркт бўлган ҳайдовчи ўз соғлиғига хавф бўлса ҳам, оғир беморни кўтаришда барчадан фаол бўлди?
Нима учун ёрдамга чақирилган бригаданинг врачи ўзи келмади?
Нима учун беморнинг ўғли ўз отасини кўтаришга шунчалик бефарқ бўлди?
Инсонни гаплари билан эмас, ҳолатдаги ҳаракати билан баҳолаш керак. Ҳар ким ўзини яхши, меҳрибон, ҳалол деб ҳисоблайди. Лекин ҳаёт шундай синов қиладики - ҳақиқий юрак кимда эканини шу пайтда билисан.
Мен кўп марта гувоҳ бўлганман: сўз билан савоб ҳақида гапирганлар оғир пайтда йўқолиб кетади, аммо жимгина одамлар, ҳеч нима демайдиганлар, жонкуярлик кўрсатади. Ҳақиқий инсонни дипломи ёки лавозими эмас, балки бошқалар оғриғини ўз оғриғидек ҳис этиши аниқлайди.
Ҳайдовчи касал, юраги операция кўрган одам - ўша кеча бизга сабоқ берди.
У инсонийликни -юрак билан ишлашни кўрсатди.
Ҳусниддин Шарипов
Кеча тунда бизга чақириқ тушди -кўп қаватли уйнинг бешинчи қаватида нафас олиш қийинлашган, ёши етмишдан ошган киши. Борганимизда у катта гавдали, жуда семиз одам экан. Ҳансираб нафас оларди, гавдасини кўтаришга ҳоли йўқ, ётган жойида қорни ва танаси алоҳида бўлиб кўринарди. Бошини зўрға кўтариб, ҳаёт учун курашарди.
Тезда текширдик -ўпка шиши. Ҳамкасбимга инъекция тайёрлашни буюриб, ўзим кислород баллон олиш учун машинага шошдим. Кислород бердик, дори дармонларни қилдик, бироқ беморни олиб чиқиш катта муаммо бўлди. Ётқизиб бўлмайди - нафаси тўхтаб қолиши мумкин. Фақат ярим ўтирган ҳолатда нафас ола оларди. Ўтиргичли замбил эса бизда йўқ, ёрдамга ёрдамга қўшимча бригада чақиришга тўғри келди.
Ниҳоят бригада етиб келди, келганда, врач йўқ эди - фақат ҳамшира билан ҳайдовчи. Уларга дори қутиси ва ЭКГни топшириб, ўзим беморни кўтаришга ёрдам бердим. Бизнинг ҳайдовчи -35 ёшларда, ўтган йили инфаркт бўлган, лекин бошқаларга нисбатан кўпроқ ҳаракат қилар, оғирликнинг асосий қисми унинг елкасига тушди.
Беморнинг ўғли эса юзаки ёрдам бериб турарди. Беморни зўрға олиб тушар эканмиз ҳайдовчимизга қараб ўйладим: инсон юраги соғлом бўлиши шарт эмас, муҳими - унинг ичидаги инсонийлик соғлом бўлсин.
Баллондаги кислород тугаб борарди. Бемор оғзини катта очиб, балиқдек ҳаво “ютиш”га уринарди, тили ташқарига чиқиб кетган. Дарҳол қўшимча муолажалар ўтказдик,, кислородни оширдик, мониторлар уладик.
Бу чақирув менда из қолдирди.
Шунда ўйлаб қолдим:
Нима учун инфаркт бўлган ҳайдовчи ўз соғлиғига хавф бўлса ҳам, оғир беморни кўтаришда барчадан фаол бўлди?
Нима учун ёрдамга чақирилган бригаданинг врачи ўзи келмади?
Нима учун беморнинг ўғли ўз отасини кўтаришга шунчалик бефарқ бўлди?
Инсонни гаплари билан эмас, ҳолатдаги ҳаракати билан баҳолаш керак. Ҳар ким ўзини яхши, меҳрибон, ҳалол деб ҳисоблайди. Лекин ҳаёт шундай синов қиладики - ҳақиқий юрак кимда эканини шу пайтда билисан.
Мен кўп марта гувоҳ бўлганман: сўз билан савоб ҳақида гапирганлар оғир пайтда йўқолиб кетади, аммо жимгина одамлар, ҳеч нима демайдиганлар, жонкуярлик кўрсатади. Ҳақиқий инсонни дипломи ёки лавозими эмас, балки бошқалар оғриғини ўз оғриғидек ҳис этиши аниқлайди.
Ҳайдовчи касал, юраги операция кўрган одам - ўша кеча бизга сабоқ берди.
У инсонийликни -юрак билан ишлашни кўрсатди.
Ҳусниддин Шарипов
❤100🔥36👏23😢6👍4🕊1
• Суратини кўриб турганингиз бу боланинг исми Женя. Женя Тобаков.
• У етти ёшида опасини жиноятчидан ҳимоя қилаётиб ҳалок бўлган.
• Жасорати учун унга вафотидан кейин «Жасорат» ордени берилди ва Женя давлат мукофотига сазовор бўлган энг ёш Россия фуқароси сифатида ҳам тарихга кирди.
• 2008 йилнинг 28 ноябрь оқшоми эди. Женя ва унинг 12 ёшли опаси Яна уйда ёлғиз эдилар.
• Шунда эшик тақиллайди. Нотаниш бир кимса почтачи эканлигини айтади ва оналарига мактуб келтирганини маълум қилади.
• Уйда катталар йўқлигидан хабар топган нотаниш эркак, қайтиб келади-да, Янадан имзо чекиб беришини сўрайди.
• Унинг ёвуз ниятидан бехабар болалар, "почтачи"ни уйга киритишади.
• Эркак квартирага кириб олгач, ёнидан хат ўрнига пичоқ чиқаради. Янани ушлаб олади. У пул ва қимматбаҳо буюмларни талаб қила бошлайди.
• Рад жавобини олгач, Женяни пулни қидиришга мажбур қилади, Янани эса хаммомга судраб кириб, кийимларини йиртиб ташлашга уринади.
• Нима бўлаётганини кўриб турган Женя ошхонага югуриб киради, пичоқни олади ва нотаниш одамни пичоқлайди.
• Кейинчалик суд-тиббий экспертлар боланинг заифлиги туфайли пичоқ жиноятчининг танасига атиги уч сантиметр тешиб ўтганини тасдиқлашган.
• Нотаниш эркак танасига кирган пичоқ туфайли йиқилиб тушади ва Янани қўйиб юборади. Аммо тез ўрнидан туриб Женяга ташланади.
• Ғазаб отига минган эркак Женянинг саккиз жойига пичоқ санчади.
• Бу орада Яна қочишга муваффақ бўлади ва қўшниларни ёрдамга чақиради.
• Шовқиндан қўрқиб кетган жиноятчи квартирадан қочиб кетади.
• Женя касалхонага олиб кетилади, аммо, афсуски ҳаётини сақлаб қолиб бўлмайди. У ўша куни олган жароҳатларидан вафот этади.
©️ Сарвар Раҳимий тайёрлади
• У етти ёшида опасини жиноятчидан ҳимоя қилаётиб ҳалок бўлган.
• Жасорати учун унга вафотидан кейин «Жасорат» ордени берилди ва Женя давлат мукофотига сазовор бўлган энг ёш Россия фуқароси сифатида ҳам тарихга кирди.
• 2008 йилнинг 28 ноябрь оқшоми эди. Женя ва унинг 12 ёшли опаси Яна уйда ёлғиз эдилар.
• Шунда эшик тақиллайди. Нотаниш бир кимса почтачи эканлигини айтади ва оналарига мактуб келтирганини маълум қилади.
• Уйда катталар йўқлигидан хабар топган нотаниш эркак, қайтиб келади-да, Янадан имзо чекиб беришини сўрайди.
• Унинг ёвуз ниятидан бехабар болалар, "почтачи"ни уйга киритишади.
• Эркак квартирага кириб олгач, ёнидан хат ўрнига пичоқ чиқаради. Янани ушлаб олади. У пул ва қимматбаҳо буюмларни талаб қила бошлайди.
• Рад жавобини олгач, Женяни пулни қидиришга мажбур қилади, Янани эса хаммомга судраб кириб, кийимларини йиртиб ташлашга уринади.
• Нима бўлаётганини кўриб турган Женя ошхонага югуриб киради, пичоқни олади ва нотаниш одамни пичоқлайди.
• Кейинчалик суд-тиббий экспертлар боланинг заифлиги туфайли пичоқ жиноятчининг танасига атиги уч сантиметр тешиб ўтганини тасдиқлашган.
• Нотаниш эркак танасига кирган пичоқ туфайли йиқилиб тушади ва Янани қўйиб юборади. Аммо тез ўрнидан туриб Женяга ташланади.
• Ғазаб отига минган эркак Женянинг саккиз жойига пичоқ санчади.
• Бу орада Яна қочишга муваффақ бўлади ва қўшниларни ёрдамга чақиради.
• Шовқиндан қўрқиб кетган жиноятчи квартирадан қочиб кетади.
• Женя касалхонага олиб кетилади, аммо, афсуски ҳаётини сақлаб қолиб бўлмайди. У ўша куни олган жароҳатларидан вафот этади.
©️ Сарвар Раҳимий тайёрлади
😢126❤34🔥9👏6
ERKAK boʻlish uchun yoshni ahamiyati yoʻq! Baʼzilar 7 yoshda ham erkak boladi. Baʼzilar esa 30 40 ga kirsa ham bola. Oʻzingiz tushunib olavering!!!
#Moychechak
#Moychechak
👍55👏16😢9🕊3❤2😍1
ОТА ДУСТИНИНГ ХИЁНАТИ .
(хаётий хикоя)
Эрта тонгда уйига қайтаётган қабристон қоровули Қодир бобонинг кўзи қабрга суяниб ўтирган ёшгина қизга тушди. “Қизим, бу ерда нима қилиб ўтирибсан?” – дея унга яқинлашди бобо.
Қиз жавоб бермади, у жонсиз эди…
Қодир бобо шошилганча профилактика инспекторига хабар қилди.
Зудлик билан воқеа жойига етиб келган прокуратура ҳамда ички ишлар органлари ходимлари қизнинг шахсини аниқлашга киришишди. Ўн етти, ўн саккиз ёшлар атрофидаги бу қизнинг ёнидан ҳамёнидан бошқа ҳеч нарса топилмади.
Суд-тиббий экспертизаси хулосасига кўра, қизнинг кўп миқдорда уйқу дори истеъмол қилиши оқибатида заҳарланиб, вафот этгани ойдинлашди. Тезкор суриштирув натижасида шахси аниқланган марҳуманинг исми Лобар эканлиги, унинг пардоз-андоз буюмлари билан савдо қилувчи дўконда сотувчи бўлиб ишлаши ҳақидаги маълумотлар капитан Норматовни атир-упа дўконига етаклади.
Сотувчиларнинг: “Лобарнинг ишдан бўшаганига бир йилдан ошди. Шундан буён уни кўрганимиз йўқ”, деган жавобидан қониқмаган тезкор вакил сотувчи аёлни яна саволга тутди: – Лобарни кўпдан бери танийсизми? Унинг яқинларини биларсиз?
– Йўқ, – кескин жавоб берди у.
– Яхшиси, Мардон акадан сўранг. У мана шу дўконнинг хўжайини.
Лобарни ҳам ўзи ишга олган…– Сафарга кетганди, – деди ўзини Мардон аканинг турмуш ўртоғи деб таништирган аёл дўкон хўжайинини қидириб, унинг уйига борган капитан Норматовга.
– Ўзингиз ким бўласиз?
– Дўстиман, – деди тезкор вакил.
– Уларда зарур ишим бор эди.
Норматов бир неча кундан сўнг Лобарнинг қишлоқдаги уйига келди ва онасидан Мардон ака ҳақида сўраб-суриштирди.– У киши раҳматли хўжайинимнинг яқин дўсти эди. Уйимизда кўп меҳмон бўлган.
Лобар қизимнинг тўйига ҳам ўзи бош-қош бўлмоқчи эди, – деди азаси эскирмаган онаизор.– Қизингиз коллежда ўқимай, ўша кишининг дўконида ишлаган экан-а? – сўради капитан.
Она бу гапни эшитиб, ҳайратланганча ўтириб қолди…
Орадан бир неча кун ўтиб, капитан Мардон акани иш жойидан топди ва ундан Лобар ҳақида сўради.
– Нима десам экан, ажойиб қиз. Лекин кейинги пайтларда нимагадир ишга келмай қўйди, – деди дўкон хўжайини ўзини хотиржам тутишга уриниб.
– Сабабини билмадингизми? – унга синчков тикилди капитан.
– Яхшиликни билмайдиган шундай одамлар ҳам бор-да, – тутақиб кетди Мардон ака, – уни ишга жойладим, ёрдам бердим. Мана оқибати…
– Оқибати нима бўлди?
– Ёнимга сизни юборибди-ку!
– Ака, бундан уч кун аввал қабристондан Лобарнинг жасади топилди,
– деди босиқлик билан капитан нигоҳини дўкон хўжайинидан узмай. Мардон ака кўзини олиб қочди
.– Ажали етгандир, бунга менинг нима алоқам бор?
– Лобар ҳамма гапни онасига айтиб берган экан, – Норматов ўз иш тажрибасидан келиб-чиқиб таваккал қилди. – Шунинг учун чайналиб, дудуқланмасдан бор гапни рўй-рост айтиб беринг!Мардон ака бир сесканиб тушди-ю, яна ўзини қўлга олди.
– Онасига нима дебди? Ўлган ўлиб кетгач, ким нима деса деяверади-да!.. Таваккали иш бермагач: “Бу доғули одамни ҳозир айблашга асосим йўқ. Лекин Лобарнинг ўлимида унинг қўли борлигини ички бир туйғу билан сезяпман”, деб ўйлади капитан…
Кутилмаганда саҳарлаб уйига Мардон аканинг дўконида ишловчи кекса фаррош аёлнинг кириб келиши капитаннинг қалбидаги умид учқунларини алангалатди. У дўконга борганида бу аёлдан ҳам марҳума ҳақида суриштириб, тайинли бир гап ололмаган эди.
– Ўша куни сиз билан суҳбатлашганимизда Лобарнинг ўлимидан бехабар эдим, – деди аёл оғир хўрсиниб.
– Жуда очиқкўнгил, самимий қиз эди. Уни ўйлайвериб, виждоним қийналиб кетди. Охири сизнинг олдингизга келишга, бор гапни рўй-рост айтиб беришга аҳд қилдим. У менга бошидан ўтган воқеани йиғлаб гапириб берганди. Ўшанда сизга бу гапни айтолмагандим. Чунки Мардон ака ҳар қандай ёмонликдан қайтмайдиган одам. Қўлидан ҳар бало келади. Кўп қизларни бахтиқаро қилиб, ўзи сувдан қуруқ чиқиб кетган. Агар сизга айтмоқчи бўлган гапларим унинг қулоғига бориб етса, мени соғ қўймайди.– Хотиржам бўлинг, – деди капитан.
– Сизни қонун ҳимоя қилади.
У энди ҳеч кимга зиён етказолмайди. Билганларингизни гапираверинг.
(хаётий хикоя)
Эрта тонгда уйига қайтаётган қабристон қоровули Қодир бобонинг кўзи қабрга суяниб ўтирган ёшгина қизга тушди. “Қизим, бу ерда нима қилиб ўтирибсан?” – дея унга яқинлашди бобо.
Қиз жавоб бермади, у жонсиз эди…
Қодир бобо шошилганча профилактика инспекторига хабар қилди.
Зудлик билан воқеа жойига етиб келган прокуратура ҳамда ички ишлар органлари ходимлари қизнинг шахсини аниқлашга киришишди. Ўн етти, ўн саккиз ёшлар атрофидаги бу қизнинг ёнидан ҳамёнидан бошқа ҳеч нарса топилмади.
Суд-тиббий экспертизаси хулосасига кўра, қизнинг кўп миқдорда уйқу дори истеъмол қилиши оқибатида заҳарланиб, вафот этгани ойдинлашди. Тезкор суриштирув натижасида шахси аниқланган марҳуманинг исми Лобар эканлиги, унинг пардоз-андоз буюмлари билан савдо қилувчи дўконда сотувчи бўлиб ишлаши ҳақидаги маълумотлар капитан Норматовни атир-упа дўконига етаклади.
Сотувчиларнинг: “Лобарнинг ишдан бўшаганига бир йилдан ошди. Шундан буён уни кўрганимиз йўқ”, деган жавобидан қониқмаган тезкор вакил сотувчи аёлни яна саволга тутди: – Лобарни кўпдан бери танийсизми? Унинг яқинларини биларсиз?
– Йўқ, – кескин жавоб берди у.
– Яхшиси, Мардон акадан сўранг. У мана шу дўконнинг хўжайини.
Лобарни ҳам ўзи ишга олган…– Сафарга кетганди, – деди ўзини Мардон аканинг турмуш ўртоғи деб таништирган аёл дўкон хўжайинини қидириб, унинг уйига борган капитан Норматовга.
– Ўзингиз ким бўласиз?
– Дўстиман, – деди тезкор вакил.
– Уларда зарур ишим бор эди.
Норматов бир неча кундан сўнг Лобарнинг қишлоқдаги уйига келди ва онасидан Мардон ака ҳақида сўраб-суриштирди.– У киши раҳматли хўжайинимнинг яқин дўсти эди. Уйимизда кўп меҳмон бўлган.
Лобар қизимнинг тўйига ҳам ўзи бош-қош бўлмоқчи эди, – деди азаси эскирмаган онаизор.– Қизингиз коллежда ўқимай, ўша кишининг дўконида ишлаган экан-а? – сўради капитан.
Она бу гапни эшитиб, ҳайратланганча ўтириб қолди…
Орадан бир неча кун ўтиб, капитан Мардон акани иш жойидан топди ва ундан Лобар ҳақида сўради.
– Нима десам экан, ажойиб қиз. Лекин кейинги пайтларда нимагадир ишга келмай қўйди, – деди дўкон хўжайини ўзини хотиржам тутишга уриниб.
– Сабабини билмадингизми? – унга синчков тикилди капитан.
– Яхшиликни билмайдиган шундай одамлар ҳам бор-да, – тутақиб кетди Мардон ака, – уни ишга жойладим, ёрдам бердим. Мана оқибати…
– Оқибати нима бўлди?
– Ёнимга сизни юборибди-ку!
– Ака, бундан уч кун аввал қабристондан Лобарнинг жасади топилди,
– деди босиқлик билан капитан нигоҳини дўкон хўжайинидан узмай. Мардон ака кўзини олиб қочди
.– Ажали етгандир, бунга менинг нима алоқам бор?
– Лобар ҳамма гапни онасига айтиб берган экан, – Норматов ўз иш тажрибасидан келиб-чиқиб таваккал қилди. – Шунинг учун чайналиб, дудуқланмасдан бор гапни рўй-рост айтиб беринг!Мардон ака бир сесканиб тушди-ю, яна ўзини қўлга олди.
– Онасига нима дебди? Ўлган ўлиб кетгач, ким нима деса деяверади-да!.. Таваккали иш бермагач: “Бу доғули одамни ҳозир айблашга асосим йўқ. Лекин Лобарнинг ўлимида унинг қўли борлигини ички бир туйғу билан сезяпман”, деб ўйлади капитан…
Кутилмаганда саҳарлаб уйига Мардон аканинг дўконида ишловчи кекса фаррош аёлнинг кириб келиши капитаннинг қалбидаги умид учқунларини алангалатди. У дўконга борганида бу аёлдан ҳам марҳума ҳақида суриштириб, тайинли бир гап ололмаган эди.
– Ўша куни сиз билан суҳбатлашганимизда Лобарнинг ўлимидан бехабар эдим, – деди аёл оғир хўрсиниб.
– Жуда очиқкўнгил, самимий қиз эди. Уни ўйлайвериб, виждоним қийналиб кетди. Охири сизнинг олдингизга келишга, бор гапни рўй-рост айтиб беришга аҳд қилдим. У менга бошидан ўтган воқеани йиғлаб гапириб берганди. Ўшанда сизга бу гапни айтолмагандим. Чунки Мардон ака ҳар қандай ёмонликдан қайтмайдиган одам. Қўлидан ҳар бало келади. Кўп қизларни бахтиқаро қилиб, ўзи сувдан қуруқ чиқиб кетган. Агар сизга айтмоқчи бўлган гапларим унинг қулоғига бориб етса, мени соғ қўймайди.– Хотиржам бўлинг, – деди капитан.
– Сизни қонун ҳимоя қилади.
У энди ҳеч кимга зиён етказолмайди. Билганларингизни гапираверинг.
❤119😢63🔥20👍12👏4⚡3
– Мардон аканинг икки хонали уйи бор, – дея сўзида давом этди аёл.
– Буни уйдагилари билишмайди. Ўша уйда у қишлоқдан келган содда қизларнинг номусини поймол қилган. Лобар ҳам ана шундай қизларнинг бири. …Лобар оилада яккаю ёлғиз қиз эди. Отаси Абдусамад ака тадбиркорлик билан шуғулланар, қизининг ўқимишли бўлишини жуда-жуда орзу қиларди. “Мактабни тугатсанг, сени албатта, Тошкентга ўқишга юбораман. Ўзимга муносиб давомчи бўласан!” дерди ғурурланиб. Аммо тақдир Абдусамад акага бу бахтни насиб этмади. Лобар тўққизинчи синфни тамомлаш арафасида отаси автомобиль ҳалокатида вафот этди. Кутилмаганда бошларига тушган оғир мусибат Мадина опа ҳамда ёлғиз фарзанд – Лобарни гангитиб қўйди…
Тўққизинчи синфни тамомлаб, ҳужжатларини шаҳардаги иқтисодиёт коллежига топширмоқчи бўлиб юрган Лобар бир куни отасининг яқин дўсти Мардон акани учратиб қолди. У Лобарни машинасига ўтқазиб, ҳол-аҳвол сўради. Шаҳарга нима мақсадда келганини суриштирди. Лобарнинг кўнгли тўлиб, йиғлаб юборди. Сўнгра ўқишга кирмоқчи эканлигини, отасининг орзусини рўёбга чиқармоқчилигини айтди.
– Ўқишга кириб нима қиласан? Ҳозир ҳамма ўзини тадбиркорликка ураяпти. Сен ҳам шундай қил, ўзим ёрдам бераман. Ойингга тушунтир!
– деди Мардон ака.“Отамнинг қадрдон дўсти менга ёмонликни раво кўрмас, оила тебратишни ёлғиз онамга ташлаб қўйиш ҳам инсофданмас. Бироз оёққа туриб олиб, кейин ўқишга кирарман. Отамнинг мақсади ҳам мени тадбиркор қилиш эди-ку”…
Лобар узоқ ўйлаб ўтирмай шу қарорга келди.
Мардон ака гапининг устидан чиқди. Унга шаҳар марказидан ижарага икки хонали уй топиб берди. Орадан уч кун ўтгач, Мардон ака мева-чева, бироз егуликлар ҳамда турли ичимликлар кўтарганча Лобарникига кириб келди.
– Мен бир нарсани ваъда қилдимми, албатта, бажараман, – деди унга пешвоз чиққан Лобарнинг пешонасидан ўпиб. – Эртадан ишга тушасан.
– Сиздан бир умр миннатдорман, – деди Лобар қувончини ичига сиғдиролмай.
– Қанақа иш экан?
– Сотувчилик.
Онда-сонда сафарга чиқиб, мен билан мол олиб келиб турасан.
****
Лобар атир-упа дўконида ишлай бошлади. Иши ҳам, даромади ҳам ёмон эмасди. Мардон ака эса доим унга ғамхўрлик қилар, истаганини муҳайё қилишга интиларди…
Бир куни тунда Лобар яшайдиган ижара уйнинг қўнғироғи жиринглаб қолди. Қиз Мардон аканинг овозини эшитгач, ҳеч иккиланмай эшикни очди. У ғирт маст эди. Мардон аканинг бу ташрифи Лобарга ёқмаса-да, эшикни унинг юзига ёпа олмади. Боз устига, ўзига ош-нон, пул бериб турган хўжайинига қаршилик қилиш учун етарли даражада кучли, қатъиятли эмасди. Ўша мудҳиш тунда Лобар Мардон аканинг навбатдаги қурбонига айланди.
Шу кундан бошлаб Мардон ака Лобарникига тез-тез келадиган бўлиб қолди. Гоҳида уни ўзи билан бирга сафарга ҳам олиб кетар, турли қимматбаҳо совғалар ҳадя қиларди. Лобар баъзан “Пешонам шу экан”, дея тақдирга тан берар, гоҳида кўнглига чироқ ёқса ёришмасди. … Қишлоқда эса унинг тақдири ҳал бўлаётганди. Онаси, қариндош-уруғлари уни яхши бир оиланинг фарзандига унашиш тараддудида эдилар. Бу янгиликдан хабар топган Лобар бўшашибгина:– Майли, онажон, ўзингиз биласиз, – деди, холос. Сўнг хонасига кириб узоқ йиғлади. Чунки онаси айтаётган йигит унинг ўзига ҳам жуда ёқарди. Қиз шаҳарга қайтгунича, отасининг дўсти сифатида хонадонга маслаҳатга чақирилган Мардон ака бу янгиликни эшитиб бўлган эди.
– Ҳали ҳеч нима бўлмагандек турмуш қуриб кетасан, – деди Мардон ака юзсизларча. – Аммо шаҳардан кетма. Хоҳлаган нарсангни олиб бераман. Ўзим сени “бокира қиз”лардек турмушга узатаман, – деди.
Лекин Лобарнинг дарди дунёси қоронғу эди. Ахир, қачонгача ёлғонлар ичида яшайди?! У йигитнинг кўзига қандай қарайди?! Оғир гуноҳининг юкини қандай кўтариб юради?!Ахийри у бир қарорга келди. Кафтида бир сиқим уйқу дориси билан отасининг қабрига келди.
– Мени кечиринг, отажон.
Сизнинг ишончингизни оқлай олмадим, – деди.
Бу унинг сўнгги гапи бўлди…
хикоя тугади.
– Буни уйдагилари билишмайди. Ўша уйда у қишлоқдан келган содда қизларнинг номусини поймол қилган. Лобар ҳам ана шундай қизларнинг бири. …Лобар оилада яккаю ёлғиз қиз эди. Отаси Абдусамад ака тадбиркорлик билан шуғулланар, қизининг ўқимишли бўлишини жуда-жуда орзу қиларди. “Мактабни тугатсанг, сени албатта, Тошкентга ўқишга юбораман. Ўзимга муносиб давомчи бўласан!” дерди ғурурланиб. Аммо тақдир Абдусамад акага бу бахтни насиб этмади. Лобар тўққизинчи синфни тамомлаш арафасида отаси автомобиль ҳалокатида вафот этди. Кутилмаганда бошларига тушган оғир мусибат Мадина опа ҳамда ёлғиз фарзанд – Лобарни гангитиб қўйди…
Тўққизинчи синфни тамомлаб, ҳужжатларини шаҳардаги иқтисодиёт коллежига топширмоқчи бўлиб юрган Лобар бир куни отасининг яқин дўсти Мардон акани учратиб қолди. У Лобарни машинасига ўтқазиб, ҳол-аҳвол сўради. Шаҳарга нима мақсадда келганини суриштирди. Лобарнинг кўнгли тўлиб, йиғлаб юборди. Сўнгра ўқишга кирмоқчи эканлигини, отасининг орзусини рўёбга чиқармоқчилигини айтди.
– Ўқишга кириб нима қиласан? Ҳозир ҳамма ўзини тадбиркорликка ураяпти. Сен ҳам шундай қил, ўзим ёрдам бераман. Ойингга тушунтир!
– деди Мардон ака.“Отамнинг қадрдон дўсти менга ёмонликни раво кўрмас, оила тебратишни ёлғиз онамга ташлаб қўйиш ҳам инсофданмас. Бироз оёққа туриб олиб, кейин ўқишга кирарман. Отамнинг мақсади ҳам мени тадбиркор қилиш эди-ку”…
Лобар узоқ ўйлаб ўтирмай шу қарорга келди.
Мардон ака гапининг устидан чиқди. Унга шаҳар марказидан ижарага икки хонали уй топиб берди. Орадан уч кун ўтгач, Мардон ака мева-чева, бироз егуликлар ҳамда турли ичимликлар кўтарганча Лобарникига кириб келди.
– Мен бир нарсани ваъда қилдимми, албатта, бажараман, – деди унга пешвоз чиққан Лобарнинг пешонасидан ўпиб. – Эртадан ишга тушасан.
– Сиздан бир умр миннатдорман, – деди Лобар қувончини ичига сиғдиролмай.
– Қанақа иш экан?
– Сотувчилик.
Онда-сонда сафарга чиқиб, мен билан мол олиб келиб турасан.
****
Лобар атир-упа дўконида ишлай бошлади. Иши ҳам, даромади ҳам ёмон эмасди. Мардон ака эса доим унга ғамхўрлик қилар, истаганини муҳайё қилишга интиларди…
Бир куни тунда Лобар яшайдиган ижара уйнинг қўнғироғи жиринглаб қолди. Қиз Мардон аканинг овозини эшитгач, ҳеч иккиланмай эшикни очди. У ғирт маст эди. Мардон аканинг бу ташрифи Лобарга ёқмаса-да, эшикни унинг юзига ёпа олмади. Боз устига, ўзига ош-нон, пул бериб турган хўжайинига қаршилик қилиш учун етарли даражада кучли, қатъиятли эмасди. Ўша мудҳиш тунда Лобар Мардон аканинг навбатдаги қурбонига айланди.
Шу кундан бошлаб Мардон ака Лобарникига тез-тез келадиган бўлиб қолди. Гоҳида уни ўзи билан бирга сафарга ҳам олиб кетар, турли қимматбаҳо совғалар ҳадя қиларди. Лобар баъзан “Пешонам шу экан”, дея тақдирга тан берар, гоҳида кўнглига чироқ ёқса ёришмасди. … Қишлоқда эса унинг тақдири ҳал бўлаётганди. Онаси, қариндош-уруғлари уни яхши бир оиланинг фарзандига унашиш тараддудида эдилар. Бу янгиликдан хабар топган Лобар бўшашибгина:– Майли, онажон, ўзингиз биласиз, – деди, холос. Сўнг хонасига кириб узоқ йиғлади. Чунки онаси айтаётган йигит унинг ўзига ҳам жуда ёқарди. Қиз шаҳарга қайтгунича, отасининг дўсти сифатида хонадонга маслаҳатга чақирилган Мардон ака бу янгиликни эшитиб бўлган эди.
– Ҳали ҳеч нима бўлмагандек турмуш қуриб кетасан, – деди Мардон ака юзсизларча. – Аммо шаҳардан кетма. Хоҳлаган нарсангни олиб бераман. Ўзим сени “бокира қиз”лардек турмушга узатаман, – деди.
Лекин Лобарнинг дарди дунёси қоронғу эди. Ахир, қачонгача ёлғонлар ичида яшайди?! У йигитнинг кўзига қандай қарайди?! Оғир гуноҳининг юкини қандай кўтариб юради?!Ахийри у бир қарорга келди. Кафтида бир сиқим уйқу дориси билан отасининг қабрига келди.
– Мени кечиринг, отажон.
Сизнинг ишончингизни оқлай олмадим, – деди.
Бу унинг сўнгги гапи бўлди…
хикоя тугади.
😢150❤123💔17🔥12
Тун ярмидаги тақдир
(Тез ёрдам шифокорининг ҳикояси)
Ҳаёт… инсон ўйланмаган пайтда уни синовга тортадиган, тасодифларга тўла бир йўл. Тун яримдан ўтган,тонг нафаси кириб келишига атига бир неча соат қолганди. Олам қоронғи қуюнга бурканган, уйқу кўз қовоқларни тортиб борарди. Шундай дамларда инсоннинг кўзларига уйқу зилдек босилади, оёқ-кучлар бўшашади. Лекин дунёда бир сониялик ҳушёрлик неча инсон тақдирини ҳал қилишини фақат биз тунда юрадиганлар яхши биламиз. Ана шу дам… “Аллергия” сабаби билан чақирув тушди. Бундай вақтда чақирувлар кўпинча оғир бўлиши билан ажралиб туради.
Манзилга етиб борилганида эшикни беморнинг ўғли очди. Ювош, мулойим, ҳурмат билан кутиб олди. Унинг отаси 65-70 ёшлар атрофида, озғин, аммо кўзларида ҳаётга шукроналик жилваси бор оқсақол -орқасини деворга бериб ўтирган экан.
Ўғли қийналиб, бир оз хижолат билан шивирлади:
- Қон босимлари ошувди. Бир соатлар олдин магнезия қилувдик. Кейин териларига тошма тошиб кетди. Шунинг учун тез ёрдам чақирдик…
Беморни текшира бошладим. Қон босими, нафас,бошқа кўрсатгичлар меъёр-да,аллергия ҳақиқатдан бор. Лекин… юрак уриши… нотекис, ўртада секинлашиб қолади. Юракни эшитишим билан юрагининг қўрғон ичидаги ноласини эшитгандек бўлдим. Шубҳам қўзғалди. Шубҳа тўсатдан келади, аммо уни ҳайдаш учун ўн ўйлаш керак. Ёрдамчимга аллергияга қарши муолажаларни бошлашни буюриб, ЭКГ ускунасига қўл чўздим.
Лентада мени ҳар доим сергак қиладиган чизиқлар -ўткир коронар синдромининг ўчоғини кўрдим.Лекин бемор юрак хасталиклари ҳақидаги саволларимни инкор этарди.
-Дадангиз юрак оғриқлари ҳақида сўрасам, ҳаммасини инкор қилаяпти, - дедим ўғлига.
Бемор эса ҳар саволимда ювошгина жавоб берди.
-Жудаям яхши ўтирибман-ку… - дерди.
Ана шу “яхшиман” деган гап ҳар сафар қалбимни титратади. Неча марта шу гап ортидан ҳаётини қўлдан берган одамларни кўрмаганман…
Бир пайт ўғли секин имлаб, мени йўлакқа чақирди.Қоронғу ёритилган йўлакда унинг шивирлаган овози эшитилди:
- Доктор… отам жуда таъсирчан одам. Нима бўлганини менга айтинг.
Мен чуқур нафас олдим:
Ҳолати шошилинч. ЭКГда ўткир коронар синдром бор. Дараҳол касалхонага ётқизиш керак.
Ўғил ер чизиб туриб деди:
- Эрталаб тонг отса… ўзимиз олиб борамиз. Дадам барибир боришга рози бўлмайдилар. Ҳозир қўшниларни безовта қиламиз…
Бу гапнинг ҳар бир ҳарфи кўнглимга тош каби ботди. Бу нимаси бўлди, камтарликми... ишончсизликми. Баъзан инсон ўз оғриғини ўзи тан олмайди. Ёки тан олгиси келмайди. Ёхуд… бу юрак хасталигини “эркакча сабр” деб ютишни афзал билишмикан.
- Йўқ. Бу ерда соатлар эмас - дақиқалар қиммат. Дадаингиз ҳозир яхши кўриниши… бу чалғитиш. Юрак ҳозир курашаётган бўлиши мумкин. Бироз кечиксак, афсус билан кечириб бўлмайди.
Унинг кўзидаги норозилик, хавотир ва ташвиш бир-бирига қоришиб кетди. Аммо отасига вазиятни мулойим тушунтирганда, оқсақол ёстиққа суяниб, заиф оҳангда деди:
-Эрталаб борсакчи, ўғлим… ахир ҳозир яхши бўламан…
Касалхонага келганимизда, кардиолог ҳам ЭКГни кўриб ҳайрон қолди. Қайта-қайта сўраб, беморни текширди. Лекин оқсақол бу ерда ҳам ўзгармади:
- Ҳаммаси яхши… бироз чарчоқ, холос…
Бироқ инсон касалликни яширса ҳам, аппаратлар алдамайди. Ташхис тасдиқланди. Бемор шошилинч реанимацион бўлимга ётқизилди.
Мен эса коридорда тўхтаб, чуқур нафас олдим. Туннинг совуқ ҳавоси юрагимдаги қўрқинч ва хавотирни бир оз ювиб кетди.
Тез ёрдам машинасига қайтарканман, ўша оила - ота ва ўғилнинг кўзларидаги эҳтимол "эртага" ва "бугун"нинг фарқи -бутун умрга эсда қоларли дарсдек ўтди.
Бу тун яна бир ҳаётнинг қайтишини кўрди.
Умр деб аталмиш нозик ип эса яна бир бор узилмай қолди.
Шундагина кўнглимдан бир енгиллик ўтди. Гўё эркин шамол келиб юрагимдаги қўрқинч парчасини олиб кетгандек.
“Яратганга шукур…” дедим ичимда. “Шукурки, бу кеча яна бир инсоннинг омонат турган умри узайди. Бугунги чақирув -яна бир ҳаётнинг такдир бурилишидир.”
Тунни ёритиб қоронғу йўлда тез ёрдам машинаси ҳаракатланарди. Мен эса машинанинг хавфли товушидан кўра… одамнинг “яхшиман, ҳозир ҳеч нарса қилмайди” деган
(Тез ёрдам шифокорининг ҳикояси)
Ҳаёт… инсон ўйланмаган пайтда уни синовга тортадиган, тасодифларга тўла бир йўл. Тун яримдан ўтган,тонг нафаси кириб келишига атига бир неча соат қолганди. Олам қоронғи қуюнга бурканган, уйқу кўз қовоқларни тортиб борарди. Шундай дамларда инсоннинг кўзларига уйқу зилдек босилади, оёқ-кучлар бўшашади. Лекин дунёда бир сониялик ҳушёрлик неча инсон тақдирини ҳал қилишини фақат биз тунда юрадиганлар яхши биламиз. Ана шу дам… “Аллергия” сабаби билан чақирув тушди. Бундай вақтда чақирувлар кўпинча оғир бўлиши билан ажралиб туради.
Манзилга етиб борилганида эшикни беморнинг ўғли очди. Ювош, мулойим, ҳурмат билан кутиб олди. Унинг отаси 65-70 ёшлар атрофида, озғин, аммо кўзларида ҳаётга шукроналик жилваси бор оқсақол -орқасини деворга бериб ўтирган экан.
Ўғли қийналиб, бир оз хижолат билан шивирлади:
- Қон босимлари ошувди. Бир соатлар олдин магнезия қилувдик. Кейин териларига тошма тошиб кетди. Шунинг учун тез ёрдам чақирдик…
Беморни текшира бошладим. Қон босими, нафас,бошқа кўрсатгичлар меъёр-да,аллергия ҳақиқатдан бор. Лекин… юрак уриши… нотекис, ўртада секинлашиб қолади. Юракни эшитишим билан юрагининг қўрғон ичидаги ноласини эшитгандек бўлдим. Шубҳам қўзғалди. Шубҳа тўсатдан келади, аммо уни ҳайдаш учун ўн ўйлаш керак. Ёрдамчимга аллергияга қарши муолажаларни бошлашни буюриб, ЭКГ ускунасига қўл чўздим.
Лентада мени ҳар доим сергак қиладиган чизиқлар -ўткир коронар синдромининг ўчоғини кўрдим.Лекин бемор юрак хасталиклари ҳақидаги саволларимни инкор этарди.
-Дадангиз юрак оғриқлари ҳақида сўрасам, ҳаммасини инкор қилаяпти, - дедим ўғлига.
Бемор эса ҳар саволимда ювошгина жавоб берди.
-Жудаям яхши ўтирибман-ку… - дерди.
Ана шу “яхшиман” деган гап ҳар сафар қалбимни титратади. Неча марта шу гап ортидан ҳаётини қўлдан берган одамларни кўрмаганман…
Бир пайт ўғли секин имлаб, мени йўлакқа чақирди.Қоронғу ёритилган йўлакда унинг шивирлаган овози эшитилди:
- Доктор… отам жуда таъсирчан одам. Нима бўлганини менга айтинг.
Мен чуқур нафас олдим:
Ҳолати шошилинч. ЭКГда ўткир коронар синдром бор. Дараҳол касалхонага ётқизиш керак.
Ўғил ер чизиб туриб деди:
- Эрталаб тонг отса… ўзимиз олиб борамиз. Дадам барибир боришга рози бўлмайдилар. Ҳозир қўшниларни безовта қиламиз…
Бу гапнинг ҳар бир ҳарфи кўнглимга тош каби ботди. Бу нимаси бўлди, камтарликми... ишончсизликми. Баъзан инсон ўз оғриғини ўзи тан олмайди. Ёки тан олгиси келмайди. Ёхуд… бу юрак хасталигини “эркакча сабр” деб ютишни афзал билишмикан.
- Йўқ. Бу ерда соатлар эмас - дақиқалар қиммат. Дадаингиз ҳозир яхши кўриниши… бу чалғитиш. Юрак ҳозир курашаётган бўлиши мумкин. Бироз кечиксак, афсус билан кечириб бўлмайди.
Унинг кўзидаги норозилик, хавотир ва ташвиш бир-бирига қоришиб кетди. Аммо отасига вазиятни мулойим тушунтирганда, оқсақол ёстиққа суяниб, заиф оҳангда деди:
-Эрталаб борсакчи, ўғлим… ахир ҳозир яхши бўламан…
Касалхонага келганимизда, кардиолог ҳам ЭКГни кўриб ҳайрон қолди. Қайта-қайта сўраб, беморни текширди. Лекин оқсақол бу ерда ҳам ўзгармади:
- Ҳаммаси яхши… бироз чарчоқ, холос…
Бироқ инсон касалликни яширса ҳам, аппаратлар алдамайди. Ташхис тасдиқланди. Бемор шошилинч реанимацион бўлимга ётқизилди.
Мен эса коридорда тўхтаб, чуқур нафас олдим. Туннинг совуқ ҳавоси юрагимдаги қўрқинч ва хавотирни бир оз ювиб кетди.
Тез ёрдам машинасига қайтарканман, ўша оила - ота ва ўғилнинг кўзларидаги эҳтимол "эртага" ва "бугун"нинг фарқи -бутун умрга эсда қоларли дарсдек ўтди.
Бу тун яна бир ҳаётнинг қайтишини кўрди.
Умр деб аталмиш нозик ип эса яна бир бор узилмай қолди.
Шундагина кўнглимдан бир енгиллик ўтди. Гўё эркин шамол келиб юрагимдаги қўрқинч парчасини олиб кетгандек.
“Яратганга шукур…” дедим ичимда. “Шукурки, бу кеча яна бир инсоннинг омонат турган умри узайди. Бугунги чақирув -яна бир ҳаётнинг такдир бурилишидир.”
Тунни ёритиб қоронғу йўлда тез ёрдам машинаси ҳаракатланарди. Мен эса машинанинг хавфли товушидан кўра… одамнинг “яхшиман, ҳозир ҳеч нарса қилмайди” деган
❤117👍17👏5😍4🙈1
ужарлигининг қай даражада хатарли эканини яна бир бор ҳис қилар эдим.
Бу тун…
Бир ота ҳаёти ўзгарди.
Бир ўғилнинг қўрқуви умидга айланди.
Мен эса яна бир ҳаёт учун курашиш бахтини ҳис қилдим.
Бу тун…
Бир ота ҳаёти ўзгарди.
Бир ўғилнинг қўрқуви умидга айланди.
Мен эса яна бир ҳаёт учун курашиш бахтини ҳис қилдим.
❤79👏25🔥2
Qisqa hikoyalar maʼqulmi??? Kunduzi bilan qisqa hikoyalar oqshom serial hikoya beriladi
👍96😍36👏17❤13❤🔥4
#БИР КУНИ...
Аввал айтганимдек, туғилиб ўсган ҳовлимизда каттакон ҳовуз бўларди. Куннинг иссиғида ҳам, совуғида ҳам онам бизни сув бўйига боришга қўймасди. Боиси уч ёшли акам ўша ҳовузга тушиб кетиб бетобланганча, қайта ўзига келмай, нобуд бўлган экан. Ўша ҳасратли кунлар ёд этилса, онамнинг кўзларига ёш келарди.
Бир куни қозиқдаги сигир-бузоқни етаклаб кетаётган дадамни кўриб: “Сигирни қаерга олиб кетяпсиз, дадаси”, деб сўрабди. Бозорга, сотишга олиб кетаётганини эшитган онам отамни қайтаришга уринибди. “Бир қошиқ оққа зор бўламиз-ку, болаларнинг ризқи қийилмайдими?” – деган сўровига:
– Бу сигир сути билан битта менинг оиламга кор бўлади, сотиб ўйлаган ишимни амалга оширсам, эл-юртнинг кунига ярайдиган бўлади, – деб йўлида давом этибди.
Мол сотилгач, колхоз гаражида яроқсиз ётган “Победа” русумли автомобилни сотиб олиб таъмирлатибди. Кейин узоқ масофадан сим тортиб келиб телефон ўрнатибди. Уй манзили, телефон рақами ва “Тез ёрдам” машинаси борлиги ҳақида саккиз кўчага хабар берибди.
Онамнинг айтишича, ўша пайтларда шаҳар марказига боришга бизнинг уйдагидан бошқа автоулов йўқ экан. Дадам бояқиш тунда кимдир чақириб келса кечикиб қолмай, деб этигини ечмай омонат ётиб турар экан. Ўн икки йил элга шундай холис хизмат қилган.
Мен улғайиб ақлим етганида:
– Дада, сизга нима зарур эди, кундузи ишлаб келиб яна туни билан касал ташиб юрган экансиз. Ўшанда биров раҳмат деганми? Одамларни рози қилиб бўлармиди, – дея савол бердим. Шунда дадам:
– Қизим, мен бу эзгу ишларни одамларнинг розилиги учун эмас, Аллоҳ ризолиги йўлида қилдим. Холис қилинган хайрли ишнинг ортидан миннат қилмаслик керак. Ҳозирги замон билан ўша даврларни таққослаб бўлмайди. Халқ оч эди, ночор эди. Оналар, гўдаклар ўлими кўп эди. Қизамиқ, чечак, безгакдан боласи ўлганларнинг фарёди билан уйғонардик. Бир яқин қариндошимиз тўққиз фарзандни дунёга келтирган, аммо биттасига эга бўлмаган. Ҳаммасини гўдаклик пайтидаёқ ерга берган. Фалокат бўлиб куйган, чала туғилган, йиқилиб қон йўқотган она-болаларнинг қанчасини ҳаёти сақланди. Ҳар банда Аллоҳнинг берган умри, ризқи билан яшайди, аммо кимдир сабаб дардига малҳам топади. Мени сабабчи қилган Эгамга қуллуқ. Қани эди мендан олдин ҳам кимдир “Тез ёрдам” билан касалхонага етказиб олиб борганида мунчоқдек ўғлим кўзи очиқ ерга кўмилмаган бўларди, – деди...
Мунаввара УСМОНОВА – Ўзбекистонда хизмат кўрсатган маданият ходими, "Саодат" журналининг бош муҳаррири.
Аввал айтганимдек, туғилиб ўсган ҳовлимизда каттакон ҳовуз бўларди. Куннинг иссиғида ҳам, совуғида ҳам онам бизни сув бўйига боришга қўймасди. Боиси уч ёшли акам ўша ҳовузга тушиб кетиб бетобланганча, қайта ўзига келмай, нобуд бўлган экан. Ўша ҳасратли кунлар ёд этилса, онамнинг кўзларига ёш келарди.
Бир куни қозиқдаги сигир-бузоқни етаклаб кетаётган дадамни кўриб: “Сигирни қаерга олиб кетяпсиз, дадаси”, деб сўрабди. Бозорга, сотишга олиб кетаётганини эшитган онам отамни қайтаришга уринибди. “Бир қошиқ оққа зор бўламиз-ку, болаларнинг ризқи қийилмайдими?” – деган сўровига:
– Бу сигир сути билан битта менинг оиламга кор бўлади, сотиб ўйлаган ишимни амалга оширсам, эл-юртнинг кунига ярайдиган бўлади, – деб йўлида давом этибди.
Мол сотилгач, колхоз гаражида яроқсиз ётган “Победа” русумли автомобилни сотиб олиб таъмирлатибди. Кейин узоқ масофадан сим тортиб келиб телефон ўрнатибди. Уй манзили, телефон рақами ва “Тез ёрдам” машинаси борлиги ҳақида саккиз кўчага хабар берибди.
Онамнинг айтишича, ўша пайтларда шаҳар марказига боришга бизнинг уйдагидан бошқа автоулов йўқ экан. Дадам бояқиш тунда кимдир чақириб келса кечикиб қолмай, деб этигини ечмай омонат ётиб турар экан. Ўн икки йил элга шундай холис хизмат қилган.
Мен улғайиб ақлим етганида:
– Дада, сизга нима зарур эди, кундузи ишлаб келиб яна туни билан касал ташиб юрган экансиз. Ўшанда биров раҳмат деганми? Одамларни рози қилиб бўлармиди, – дея савол бердим. Шунда дадам:
– Қизим, мен бу эзгу ишларни одамларнинг розилиги учун эмас, Аллоҳ ризолиги йўлида қилдим. Холис қилинган хайрли ишнинг ортидан миннат қилмаслик керак. Ҳозирги замон билан ўша даврларни таққослаб бўлмайди. Халқ оч эди, ночор эди. Оналар, гўдаклар ўлими кўп эди. Қизамиқ, чечак, безгакдан боласи ўлганларнинг фарёди билан уйғонардик. Бир яқин қариндошимиз тўққиз фарзандни дунёга келтирган, аммо биттасига эга бўлмаган. Ҳаммасини гўдаклик пайтидаёқ ерга берган. Фалокат бўлиб куйган, чала туғилган, йиқилиб қон йўқотган она-болаларнинг қанчасини ҳаёти сақланди. Ҳар банда Аллоҳнинг берган умри, ризқи билан яшайди, аммо кимдир сабаб дардига малҳам топади. Мени сабабчи қилган Эгамга қуллуқ. Қани эди мендан олдин ҳам кимдир “Тез ёрдам” билан касалхонага етказиб олиб борганида мунчоқдек ўғлим кўзи очиқ ерга кўмилмаган бўларди, – деди...
Мунаввара УСМОНОВА – Ўзбекистонда хизмат кўрсатган маданият ходими, "Саодат" журналининг бош муҳаррири.
❤64👍60😢56🕊3
#Ҳаётий ҳикоя
📝КЕЛИН.....
Бугун қайнонасига қарагани эрининг опаси - қайнисинглиси Дилором опа келди. Кириб келганда қайнонаси уни “Кел, қизим” деб кутиб олди-ю, лекин бироздан кейин негадир “тескари тўнини кийди –қўйди”.
- Ойижонгинам, келинг ўзим егиздириб қўяман.
- Қўлингни тортте, қанақасига санга ойижон бўламан, мени ойижон дема.
- Ойии - қайниопасини кўзига ёш келди – мен қизингиз Дилоромман.
- Қанақасига қизим бўласан, мани қизим чиройли, сан қариб ётибсанку.
- Ўша чиройли Дилоромингиз ҳам қаридида онам, майли, келинг, оёқларингизни уқалаб қўяман.
- Йўқ, сен менга тегма, ана, ўзими қизим келяпти, ўша уқалайди – дея, уйга кириб келаётган келинга имо қилди.
Дилором опа келинни қаради. Анча озибди бечора. Унгаям қийин. Тўртта фарзанди бор. Бир ёқда инжиққина укаси, бир ёқда қариликданми, бироз гап-сўздан адашадиган, баъзан ўзининг фарзандларини ҳам танимайдиган бўлиб қолган 80 га яқинлашиб қолган онасига қарайди.
Она вақти келса ўзининг фарзандларини танимайди, лекин келинини жуда яхши танийди, келиндан бошқа одамни қўлидан овқат емайди, келиндан бошқа одамга ҳатто уст –бошини ушлатгиздирмайди.
Дилором бир неча йиллар аввал шу келинига ўтказган зулмларини эслади, ўзидан уялди. Ёш эканда, укасини, ота –онасини келинга қилаётган яхши муомаласига қараб, ичи куйиб, ғаши келарди. Ўша вақтларда ҳар куни ишдан қайтишда ота уйига бир кирарди. Келин уни кулиб кутиб олар, кулиб кутиб олмай ҳам кўрсинчи, уйни бошига кўтариб жанжал қиларди, ҳеч бўлмаганда келин бечора дарҳол нимадир тайёрлаб қайни опасини кўнглини олгиси келаётгани билиб турса ҳам, буни устамонликка, тиғёғламаликка, айёрликка ёйиб, битта аччиқ гап билан илондек “чақиб” олиб, кейин уйига кетарди.
"Шу келинни хайдатмасамми" дерди ўша вақтларда. Укасига ҳар ҳил гаплар айтиб урдириб ҳам кўрди, ота-онасига ёмонлаб, уларга "Мани десанглар шу келинни хайдайсизлар" деб хайдатиб ҳам кўрди, лекин келин жуда сабрли экан. Ҳаммасига чидади.
Дилором онасининг ёнида ўтган кунларни ўйлаб ўтираркан, уйга кичик синглиси кириб келди. Улар қучоқ очиб кўришишди.
- Сизлар онамни ёнида гаплашиб ўтира туринглар, ман дарҳол бирор овқатга харакат қилай – деди келин.
- Йўқ, кетма – ҳали келинни гапи тугамасдан қайнонасини гапга аралашди – анави иккиси ким? Нега мени уларни ёнига ташлаб кетяпсан?
- Ойижон, ман Дилдорангизман – деди ҳозиргина кириб келган кичик қизи.
Она барибир танимади, икки қизига тескари бўлиб ўтириб олди.
- Келинойи, ана иссиққина овқат қилиб келганман, қўйинг, ҳеч нимага уннаманг, ҳеч нарса қилманг, шу онамга қараганингиз етарли бизга. Кейин, нариги сумкани ичида сизга битта куйлак кўтариб келгандим.
- Вой, синглиме, нима қилардингиз овора бўлиб?
- Овора бўлганим йўқ, шундоқ ҳам онам сизни ёнидан бир зумга қуйиб юбормайди, анчадан бери бирор куйлак олганингизни билмайман. Қани, кийиб кўрингчи келинойи, лойиқ келармикан?
Жуда чиройли куйлак экан, ярашди, келинни кўзлари қувнади, қайни сингилларига миннатдорчилик билдирди.
- Бугун мани ясанадиган куним экан, Дилором опам румол олиб келгандилар. Раҳмат Дилдорахон. Опажон, сизга ҳам раҳмат. Борликларингизга шукур.
- Аслида сизга раҳмат, сизга тарбия берган ота – онангизга раҳмат – деди Дилором - Илоҳим онамга қилаётган яхшиликларингиз фарзандларингиздан қайтсин. Кейин, анчадан бери бир гап айтаман деб юргандим.- дея бироз тўхталиб турди - Бир вақтлар сизга роса зулм ўтказдирган эдик. Ўшалар учун бизни кечиринг, синглим.
- Унақа деманг опа, ҳаммаси эсимдан чиқиб кетган.
Дилором ўрнидан туриб келинини бағрига босди. Уларни ёнига Дилдора келди. Учаласи бир зум бир – бирини бағрига босиб турди. Уларни кўзларини қири билан кузатиб ўтирган онаси, қариликка хос ҳирқироқ овозда – Ҳой, мени қизимни қўйиб юборинглар, ўзим қучоқлайман уни – дея бақира кетди. Қизлар барчалари бирдек кулиб юборишди...
Малика Аъзамжоновна.
📝КЕЛИН.....
Бугун қайнонасига қарагани эрининг опаси - қайнисинглиси Дилором опа келди. Кириб келганда қайнонаси уни “Кел, қизим” деб кутиб олди-ю, лекин бироздан кейин негадир “тескари тўнини кийди –қўйди”.
- Ойижонгинам, келинг ўзим егиздириб қўяман.
- Қўлингни тортте, қанақасига санга ойижон бўламан, мени ойижон дема.
- Ойии - қайниопасини кўзига ёш келди – мен қизингиз Дилоромман.
- Қанақасига қизим бўласан, мани қизим чиройли, сан қариб ётибсанку.
- Ўша чиройли Дилоромингиз ҳам қаридида онам, майли, келинг, оёқларингизни уқалаб қўяман.
- Йўқ, сен менга тегма, ана, ўзими қизим келяпти, ўша уқалайди – дея, уйга кириб келаётган келинга имо қилди.
Дилором опа келинни қаради. Анча озибди бечора. Унгаям қийин. Тўртта фарзанди бор. Бир ёқда инжиққина укаси, бир ёқда қариликданми, бироз гап-сўздан адашадиган, баъзан ўзининг фарзандларини ҳам танимайдиган бўлиб қолган 80 га яқинлашиб қолган онасига қарайди.
Она вақти келса ўзининг фарзандларини танимайди, лекин келинини жуда яхши танийди, келиндан бошқа одамни қўлидан овқат емайди, келиндан бошқа одамга ҳатто уст –бошини ушлатгиздирмайди.
Дилором бир неча йиллар аввал шу келинига ўтказган зулмларини эслади, ўзидан уялди. Ёш эканда, укасини, ота –онасини келинга қилаётган яхши муомаласига қараб, ичи куйиб, ғаши келарди. Ўша вақтларда ҳар куни ишдан қайтишда ота уйига бир кирарди. Келин уни кулиб кутиб олар, кулиб кутиб олмай ҳам кўрсинчи, уйни бошига кўтариб жанжал қиларди, ҳеч бўлмаганда келин бечора дарҳол нимадир тайёрлаб қайни опасини кўнглини олгиси келаётгани билиб турса ҳам, буни устамонликка, тиғёғламаликка, айёрликка ёйиб, битта аччиқ гап билан илондек “чақиб” олиб, кейин уйига кетарди.
"Шу келинни хайдатмасамми" дерди ўша вақтларда. Укасига ҳар ҳил гаплар айтиб урдириб ҳам кўрди, ота-онасига ёмонлаб, уларга "Мани десанглар шу келинни хайдайсизлар" деб хайдатиб ҳам кўрди, лекин келин жуда сабрли экан. Ҳаммасига чидади.
Дилором онасининг ёнида ўтган кунларни ўйлаб ўтираркан, уйга кичик синглиси кириб келди. Улар қучоқ очиб кўришишди.
- Сизлар онамни ёнида гаплашиб ўтира туринглар, ман дарҳол бирор овқатга харакат қилай – деди келин.
- Йўқ, кетма – ҳали келинни гапи тугамасдан қайнонасини гапга аралашди – анави иккиси ким? Нега мени уларни ёнига ташлаб кетяпсан?
- Ойижон, ман Дилдорангизман – деди ҳозиргина кириб келган кичик қизи.
Она барибир танимади, икки қизига тескари бўлиб ўтириб олди.
- Келинойи, ана иссиққина овқат қилиб келганман, қўйинг, ҳеч нимага уннаманг, ҳеч нарса қилманг, шу онамга қараганингиз етарли бизга. Кейин, нариги сумкани ичида сизга битта куйлак кўтариб келгандим.
- Вой, синглиме, нима қилардингиз овора бўлиб?
- Овора бўлганим йўқ, шундоқ ҳам онам сизни ёнидан бир зумга қуйиб юбормайди, анчадан бери бирор куйлак олганингизни билмайман. Қани, кийиб кўрингчи келинойи, лойиқ келармикан?
Жуда чиройли куйлак экан, ярашди, келинни кўзлари қувнади, қайни сингилларига миннатдорчилик билдирди.
- Бугун мани ясанадиган куним экан, Дилором опам румол олиб келгандилар. Раҳмат Дилдорахон. Опажон, сизга ҳам раҳмат. Борликларингизга шукур.
- Аслида сизга раҳмат, сизга тарбия берган ота – онангизга раҳмат – деди Дилором - Илоҳим онамга қилаётган яхшиликларингиз фарзандларингиздан қайтсин. Кейин, анчадан бери бир гап айтаман деб юргандим.- дея бироз тўхталиб турди - Бир вақтлар сизга роса зулм ўтказдирган эдик. Ўшалар учун бизни кечиринг, синглим.
- Унақа деманг опа, ҳаммаси эсимдан чиқиб кетган.
Дилором ўрнидан туриб келинини бағрига босди. Уларни ёнига Дилдора келди. Учаласи бир зум бир – бирини бағрига босиб турди. Уларни кўзларини қири билан кузатиб ўтирган онаси, қариликка хос ҳирқироқ овозда – Ҳой, мени қизимни қўйиб юборинглар, ўзим қучоқлайман уни – дея бақира кетди. Қизлар барчалари бирдек кулиб юборишди...
Малика Аъзамжоновна.
❤128😢24😍21👏15🔥4🕊1
#Кун ҳикояси
📝"МЕН СИЗДЕК ЭМАСМАН...”
(хикоя)
- Нима?! Ўғлингнинг эси жойидами ўзи?! “Барибир, шу қизга уйланаман!” дегани нимаси энди? – дастурхон ёнига ўтириши билан хотинидан эшитган бу гапи унга худди чақмоқ ургандай таъсир қилди. Ўғли курсдошига кўнгил қўйганини анча аввал эшитган, қизни роса суриштиришганди, хотини қаршилик қилмаган бўлса-да, қизнинг оиласи ҳам, ўзи ҳам Шойим акага унчалик маъқул бўлмаганди. Тўғрироғи, қадрдон оғайниси билан ўзаро келишиб, қуда бўлишга ваъдалашиб қўйишгани учун ҳам қилдан қийиқ ахтариб, келинликка номзодни рад этди. Жасур отасининг норозилигини эшитиб, бир сўз айтмади. Шунинг учун “ҳали ёш-да, унутиб юборади”, деб ўйлаб юрганди. Мана энди бу гап! У иштаҳаси бўғилиб, косани нари сурди. Гулсара опа айбдордай бошини эгиб ўтираркан, ботинмайгина деди:
- Дадаси, чамамда, ўғлингиз ўша қизни қаттиқ севади-ёв! Қўйинг, рози бўлақолинг, уйланса, уйлансин...
Шойим ака баттар тутақиб кетди:
- Ўзи асли сени эсинг жойидамас! Мен Ботирга ваъда қилиб қўйганман, нима, унутдингми?
- Ботир ака тушунган одам, ётиғи билан айтсангиз, йўқ демас... – она ёлворувчан оҳангда гапида давом этди, - сиз билмайсиз, шу гап чиққанидан бери Жасур кечалари ухлолмай тўлғониб чиқади, уҳ тортгани-тортган... Кўнгли ўксимасин, дейман-да! Эрта бир кун таъна қилиб юрмасмикин...
- Бўлди, бас! – шахд билан унинг гапини кесди Шойим ака, - ўзи қани?
- Ҳали келмади, амалиётга чиқишган-ку ўқишидан, касалхонада бўлса керак.
Овқат томоғидан ўтмади. Индамай ўзининг хонасига кириб кетди. Севармиш! Ҳа энди, ёшликда бўлади-да, ўзи ҳам ёшлигида бошқа қизни ёқтирарди, лекин отаси айтганига уйланди, мана, кам бўлгани йўқ-ку! У чуқур уф тортиб, диванга ўтирди. Беихтиёр ёпирилиб келган ёшлик хотиралари хаёлини олис ўтмишга етаклаб кетди. Талабалик даври, ўт-олов ёшлиги, Санам, муҳаббати... Ҳа, у отасининг кўнгли учун шундай қиздан воз кечди, уни зор йиғлатиб кетди...
Санам Шойимлардан бир курс пастда ўқирди. Сочлари узун, жуссаси кичиккина бўлса-да, ўзи истарали, ёқимтойгина, юзларида кулгичи бор қиз эди. Аввалдан турли тадбирларда бирга бошловчилик қилишгани учунми, ўзаро яқин эдилар, Шойимлар битирадиган йили пахтага чиқишганида эса... Хуллас, чегарадан анчагина ҳатлаб ўтишган, аммо унинг кўнгли тўқ, чунки шу қизга уйланаман, деб қарор қилганди. Санам унга жуда ишонарди, шунинг учун яқин ”муносабат”лари пахтадан қайтишгач ҳам давом этаверди, ахийри, отасининг кутилмаган қарори уни эсанкиратиб, нима қилишни билмай юрган кезларида Санам бир гап айтди:
- Шойим ака, мен...ҳалиги...бўйимда бор, шекилли...
У бу хабарни эшитиб, баттарроқ гангиб қолди. Отаси билиб қолса, борми...Энг ёмони, Санамга ростини айтиш ўрнига уни алдади.
- Сен қишлоғингга кетавер, мен тез орада совчи юбораман, ҳаммаси яхши бўлади...
Қиз унинг ваъдасига ишониб, тамоман хотиржам ҳолда қишлоғига жўнади. Шойим отасига ҳеч нарсани айта олмади, қўрқди. Эҳтимол, гаплашиб кўрганида у киши рози бўлармиди? Бу орада у ўқишни битирган, отасининг яқин жўраси ўзи ишлайдиган идорага бирдан бўлим бошлиғи лавозимига ишга олганди. Тўй ҳам жуда тез ўтди, фотиҳадан сўнг икки ҳафта ўтар-ўтмас, данғиллама тўй қилиб, Гулсарани келин қилиб, тушириб олишди. У ишлари юришаётганидан, янги куёвликнинг иззат-икромли кунларидан сармаст юриб, Санамни унутиб ҳам юборди. Чамаси, олти ойлардан кейин курсдоши Шерзоддан у ҳақида эшитди.
- Айтганча, Санам бор эди-ку, бирга бошловчилик қилардинглар, ўша қизни кимдир ёмон алдаб кетибди-да! Ҳалигидай юришган экан, ҳомиладор бўлиб қолибди, ота-онаси “юзимизни ерга қаратдинг”, деб уйдан ҳайдаб юборишибди бечорани...
Унинг кўз олди қоронғулашиб кетди, бир сўз айта олмай, гапнинг давомини кутиб, ўртоғининг оғзига термулди, Шерзод унинг бу ҳолатини Санамга қаттиқ ачинаётганга йўйди.
- Собир уни чекка туманда ишлаб юрганини кўрибди, аввалги Санамдан асар ҳам йўқ эмиш, одамларга ишонмайдиган бўлиб қолибди, дейди. Ўзи айтиб берибди йиғлаб...
📝"МЕН СИЗДЕК ЭМАСМАН...”
(хикоя)
- Нима?! Ўғлингнинг эси жойидами ўзи?! “Барибир, шу қизга уйланаман!” дегани нимаси энди? – дастурхон ёнига ўтириши билан хотинидан эшитган бу гапи унга худди чақмоқ ургандай таъсир қилди. Ўғли курсдошига кўнгил қўйганини анча аввал эшитган, қизни роса суриштиришганди, хотини қаршилик қилмаган бўлса-да, қизнинг оиласи ҳам, ўзи ҳам Шойим акага унчалик маъқул бўлмаганди. Тўғрироғи, қадрдон оғайниси билан ўзаро келишиб, қуда бўлишга ваъдалашиб қўйишгани учун ҳам қилдан қийиқ ахтариб, келинликка номзодни рад этди. Жасур отасининг норозилигини эшитиб, бир сўз айтмади. Шунинг учун “ҳали ёш-да, унутиб юборади”, деб ўйлаб юрганди. Мана энди бу гап! У иштаҳаси бўғилиб, косани нари сурди. Гулсара опа айбдордай бошини эгиб ўтираркан, ботинмайгина деди:
- Дадаси, чамамда, ўғлингиз ўша қизни қаттиқ севади-ёв! Қўйинг, рози бўлақолинг, уйланса, уйлансин...
Шойим ака баттар тутақиб кетди:
- Ўзи асли сени эсинг жойидамас! Мен Ботирга ваъда қилиб қўйганман, нима, унутдингми?
- Ботир ака тушунган одам, ётиғи билан айтсангиз, йўқ демас... – она ёлворувчан оҳангда гапида давом этди, - сиз билмайсиз, шу гап чиққанидан бери Жасур кечалари ухлолмай тўлғониб чиқади, уҳ тортгани-тортган... Кўнгли ўксимасин, дейман-да! Эрта бир кун таъна қилиб юрмасмикин...
- Бўлди, бас! – шахд билан унинг гапини кесди Шойим ака, - ўзи қани?
- Ҳали келмади, амалиётга чиқишган-ку ўқишидан, касалхонада бўлса керак.
Овқат томоғидан ўтмади. Индамай ўзининг хонасига кириб кетди. Севармиш! Ҳа энди, ёшликда бўлади-да, ўзи ҳам ёшлигида бошқа қизни ёқтирарди, лекин отаси айтганига уйланди, мана, кам бўлгани йўқ-ку! У чуқур уф тортиб, диванга ўтирди. Беихтиёр ёпирилиб келган ёшлик хотиралари хаёлини олис ўтмишга етаклаб кетди. Талабалик даври, ўт-олов ёшлиги, Санам, муҳаббати... Ҳа, у отасининг кўнгли учун шундай қиздан воз кечди, уни зор йиғлатиб кетди...
Санам Шойимлардан бир курс пастда ўқирди. Сочлари узун, жуссаси кичиккина бўлса-да, ўзи истарали, ёқимтойгина, юзларида кулгичи бор қиз эди. Аввалдан турли тадбирларда бирга бошловчилик қилишгани учунми, ўзаро яқин эдилар, Шойимлар битирадиган йили пахтага чиқишганида эса... Хуллас, чегарадан анчагина ҳатлаб ўтишган, аммо унинг кўнгли тўқ, чунки шу қизга уйланаман, деб қарор қилганди. Санам унга жуда ишонарди, шунинг учун яқин ”муносабат”лари пахтадан қайтишгач ҳам давом этаверди, ахийри, отасининг кутилмаган қарори уни эсанкиратиб, нима қилишни билмай юрган кезларида Санам бир гап айтди:
- Шойим ака, мен...ҳалиги...бўйимда бор, шекилли...
У бу хабарни эшитиб, баттарроқ гангиб қолди. Отаси билиб қолса, борми...Энг ёмони, Санамга ростини айтиш ўрнига уни алдади.
- Сен қишлоғингга кетавер, мен тез орада совчи юбораман, ҳаммаси яхши бўлади...
Қиз унинг ваъдасига ишониб, тамоман хотиржам ҳолда қишлоғига жўнади. Шойим отасига ҳеч нарсани айта олмади, қўрқди. Эҳтимол, гаплашиб кўрганида у киши рози бўлармиди? Бу орада у ўқишни битирган, отасининг яқин жўраси ўзи ишлайдиган идорага бирдан бўлим бошлиғи лавозимига ишга олганди. Тўй ҳам жуда тез ўтди, фотиҳадан сўнг икки ҳафта ўтар-ўтмас, данғиллама тўй қилиб, Гулсарани келин қилиб, тушириб олишди. У ишлари юришаётганидан, янги куёвликнинг иззат-икромли кунларидан сармаст юриб, Санамни унутиб ҳам юборди. Чамаси, олти ойлардан кейин курсдоши Шерзоддан у ҳақида эшитди.
- Айтганча, Санам бор эди-ку, бирга бошловчилик қилардинглар, ўша қизни кимдир ёмон алдаб кетибди-да! Ҳалигидай юришган экан, ҳомиладор бўлиб қолибди, ота-онаси “юзимизни ерга қаратдинг”, деб уйдан ҳайдаб юборишибди бечорани...
Унинг кўз олди қоронғулашиб кетди, бир сўз айта олмай, гапнинг давомини кутиб, ўртоғининг оғзига термулди, Шерзод унинг бу ҳолатини Санамга қаттиқ ачинаётганга йўйди.
- Собир уни чекка туманда ишлаб юрганини кўрибди, аввалги Санамдан асар ҳам йўқ эмиш, одамларга ишонмайдиган бўлиб қолибди, дейди. Ўзи айтиб берибди йиғлаб...
❤94😢40💔20👍12🔥1
Гап шу ерга келганида юрагини ваҳм босди, наҳотки, асл “айбдор” у эканлигини ҳам айтган бўлса?! Шерзод бепарво гапида давом этарди:
- Шунча қистасам ҳам кимлигини айтмади, дейди Собир, билганимда шундай қизни хароб қилган аблаҳни уриб, дабдала қилардим, дейди... Бечора Санам!
Шойим ака шунча йиллар ичида бу воқеани ҳар эслаганида, худди юрагида оғир тош бордай ҳис қилади. Бир-икки кун ўйлаб юради-да, ахийри, “Э, бирортага тегиб, бахтини топиб кетгандир аллақачон! Кўзга яқин қиз эди-ю”, деб ўзига тасалли берган бўлади.
Ҳозиргилар маҳмадона, у ўғлининг ёшида отасидан ўлгудай ҳайиқарди, бир оғиз гап қайтара олмасди. Ўғли бўлса... “Йўқ, менки, отамнинг сўзидан чиқмаган эканман, ўғлим учун ҳам менинг гапим қонун бўлиши керак!” Ўйлаб-ўйлаб, охири шу қарорга келди.
Бир маҳал ташқарида аввал дарвоза тарақлагани, кейин хотинининг “Вой ўлмасам!” деган ташвишли хитоби эшитилди. У шошиб, ҳовлига чиқди. Ёқавайрон, юзлари бўғриқиб, қизариб кетган Жасур онасига суяниб, чайқалганича бир-бир қадам босиб, келарди. Ота ўғлини бу аҳволда биринчи марта кўраётгани учун аввалига ҳайрон бўлди, кейин бирдан ғазабга минди.
Бу нима юриш?! Энди ичадиган ҳунар чиқардингми, хумпар?!
Жасурнинг ширакайф кўзлари отасига ўқдай қадалди.
- Ҳ-ҳа! – деди зўрға тили калимага келиб, - ним-ма қилай бўлм-маса? – у бирдан ойисини қўйиб юбориб, ҳовли ўртасида тўхтади, - ой-йи, ойижон-н, айти-и-инг, м-мен ал-ламимдан ичиб к-келдим бугун, б-биринчи марта, биринчи ва о-охирги мар-рта! Э-эртадан б-бошлаб, б-бу уйга қадам бос-смайман! С-салима б-билан-н бошимни олиб-б к-кетаман...
Гулсара опа лабини қаттиқ тишлаб, эрига қаради. Шойим аканинг ғазаби янаям қўзиб кетди. Ўзини тутолмай, қандай бориб, ўғлининг юзига тарсаки тортиб юборганини ўзиям сезмай қолди:
Кўрнамак! Битта қизни деб, ота-онангдан кечасанми, аҳмоқ?!
Вой шўрим, дадаси! – қичқириб, ўғлига ташланди она. Жасур юзини чангаллаб, ўтириб қолди, кейин ерга қараган кўйи мастлиги тарқагандай, астагина, дона-дона қилиб деди:
Ҳа, дадажон, кетаман! Чунки сизга ўхшаб, бир ожизани ишонтириб қўйиб, кейин номардларча ташлаб кетолмайман! – у бирдан шахд билан отасига қаради, - билдингизми, мен сиздай бўлолмайман!!!
Шойим ака турган ерида қотиб қолди. Ҳеч нарсага тушунолмай жавдираб турган хотинининг саволомуз нигоҳини ҳис этаркан, бирор оғиз сўз айта олмади, аста-аста юриб, ичкарига кириб кетди...
Эртасига эрталаб индамай кўчага отланди.
- Йўл бўлсин? Бугун дам олиш куни-ку?! – журъатсизгина сўради Гулсара опа.
- Ботирникига, онаси... Вазиятни тушунтиргани кетяпман...
тамом.
Хуршида АБДУЛЛАЕВА
- Шунча қистасам ҳам кимлигини айтмади, дейди Собир, билганимда шундай қизни хароб қилган аблаҳни уриб, дабдала қилардим, дейди... Бечора Санам!
Шойим ака шунча йиллар ичида бу воқеани ҳар эслаганида, худди юрагида оғир тош бордай ҳис қилади. Бир-икки кун ўйлаб юради-да, ахийри, “Э, бирортага тегиб, бахтини топиб кетгандир аллақачон! Кўзга яқин қиз эди-ю”, деб ўзига тасалли берган бўлади.
Ҳозиргилар маҳмадона, у ўғлининг ёшида отасидан ўлгудай ҳайиқарди, бир оғиз гап қайтара олмасди. Ўғли бўлса... “Йўқ, менки, отамнинг сўзидан чиқмаган эканман, ўғлим учун ҳам менинг гапим қонун бўлиши керак!” Ўйлаб-ўйлаб, охири шу қарорга келди.
Бир маҳал ташқарида аввал дарвоза тарақлагани, кейин хотинининг “Вой ўлмасам!” деган ташвишли хитоби эшитилди. У шошиб, ҳовлига чиқди. Ёқавайрон, юзлари бўғриқиб, қизариб кетган Жасур онасига суяниб, чайқалганича бир-бир қадам босиб, келарди. Ота ўғлини бу аҳволда биринчи марта кўраётгани учун аввалига ҳайрон бўлди, кейин бирдан ғазабга минди.
Бу нима юриш?! Энди ичадиган ҳунар чиқардингми, хумпар?!
Жасурнинг ширакайф кўзлари отасига ўқдай қадалди.
- Ҳ-ҳа! – деди зўрға тили калимага келиб, - ним-ма қилай бўлм-маса? – у бирдан ойисини қўйиб юбориб, ҳовли ўртасида тўхтади, - ой-йи, ойижон-н, айти-и-инг, м-мен ал-ламимдан ичиб к-келдим бугун, б-биринчи марта, биринчи ва о-охирги мар-рта! Э-эртадан б-бошлаб, б-бу уйга қадам бос-смайман! С-салима б-билан-н бошимни олиб-б к-кетаман...
Гулсара опа лабини қаттиқ тишлаб, эрига қаради. Шойим аканинг ғазаби янаям қўзиб кетди. Ўзини тутолмай, қандай бориб, ўғлининг юзига тарсаки тортиб юборганини ўзиям сезмай қолди:
Кўрнамак! Битта қизни деб, ота-онангдан кечасанми, аҳмоқ?!
Вой шўрим, дадаси! – қичқириб, ўғлига ташланди она. Жасур юзини чангаллаб, ўтириб қолди, кейин ерга қараган кўйи мастлиги тарқагандай, астагина, дона-дона қилиб деди:
Ҳа, дадажон, кетаман! Чунки сизга ўхшаб, бир ожизани ишонтириб қўйиб, кейин номардларча ташлаб кетолмайман! – у бирдан шахд билан отасига қаради, - билдингизми, мен сиздай бўлолмайман!!!
Шойим ака турган ерида қотиб қолди. Ҳеч нарсага тушунолмай жавдираб турган хотинининг саволомуз нигоҳини ҳис этаркан, бирор оғиз сўз айта олмади, аста-аста юриб, ичкарига кириб кетди...
Эртасига эрталаб индамай кўчага отланди.
- Йўл бўлсин? Бугун дам олиш куни-ку?! – журъатсизгина сўради Гулсара опа.
- Ботирникига, онаси... Вазиятни тушунтиргани кетяпман...
тамом.
Хуршида АБДУЛЛАЕВА
❤92😢39🔥30👏4😍3🌚1
👆👆👆👆👆👆👆👆👆👆
Yangi hikoya!!! Nurfariz Qurbonovadan!!!!
Muallif ruhsatsız koʻchirib olish va tarqatish taqiqlanadi 🛑
Please open Telegram to view this post
VIEW IN TELEGRAM
✍50❤37😍15👏3😇1
#QISMATIM
МУАЛЛИФ НУРФАРИЗ ҚУРБОНОВА
38-қисм
-Нима депти?- Сабоҳат жимиб қолгани учун сабрсизланди Хуморхон. Сабоҳат кўз қири билан деразага қаради
-Ҳалиги... Ўша ерда жўраларига... Хумор қиз боламас депти...
-Ааа?- Хуморхонинг бошига биров гурзи билан ургандай бўлди. Сабоҳат яна гапирайми йўқми деб Хуморга қараб иккиланиб қолди. Аммо айтмаса бўлмайди.
-Яна у дебдики... У билан қилар ишни қилиб ташлаб кетдим. Роса изимдан юрди... Ўхшатиб покизагина хотинимга уйланиб олдим деб мақтанибди....
-Кейинчи?- деди Хуморхон оғир нафас олиб.
-Кейин агар ҳозир ҳам бир имо қилсам қўйнимга киради. Аммо мен пок тўшагимни қаердаги қ....қ билан ҳаром қилмайман депти... Бу гапларини эшитган амаким ёқасидан олибди. У эса мастликда оғзига келганини қайтармай кўп оғир гапларни айтибди. Амаким чойхонадан чиқиб кейин йиқилиб қолган экан....
Хумор додлаб юборди
-Мени деб кун кўрмаган онажоним!! Боши ташвишдан чиқмаган дадажоним... Мени дунёга келтириб шунча азоб боқиб катта қилгунча бир ит боқсангиз бўлмасмиди!!...
-Хумор ўзингни бос..
-Ўлдираман... Ҳаммасини йўқ қиламан!! Шу ланатланган қишлоққа ўт қўяман!!
Сабоҳат дугонаси то ўзига келиб олгунча бағрига босиб ўтирди. Кейин кеч кириб келаётганини кўриб безовта бўлди
-Юрақол Хумор... Бир иккта зарур нарсаларингни олайлик бизникига чиқамиз..
Хуморхон қаршилик қиладиган холда эмасди индамай дугонасига эргашди. Сабоҳатларникига кириб боргач Умриниса хола билан қандай кўришди нима деди ёдида йўқ. Ўзи ва Сабоҳатга ажратилган хонага кириб солинган ўринга чўзилди. Кўзларини қаттиқ юмиб олди. Қани эди шу холича ўлиб сира уйғонмасам деб ўйларди Хуморхон...
Сабоҳат отасидан эрта етим қолган, қишлоқ тили билан айтганда ,, чўлоқъъ қиз эди. Эри ўлиб анча моддий қийинчиликда қолган Умриниса ая йиқилиб оёғи синган қизини тузук докторга ҳам кўрсатолмади. Уйда ўзи билганча тухум сариғи билан тахтакачлаб боғлаб қўйди. Охири натижа шу бўлдики суқсурдек қиз бир оёғи иккинчисидан узунроқ ва бироз қийшиқ бўлиб қолди. Қишлоқ аҳли бундай қизни ўғилларига раво кўрмас аксинча хотини ўлган ёши катта эркаклар ёки қариб қаровга мухтож бўлиб қолган чолларга сўрашарди. Шу сабабдан ҳам чиройли, одобли қиз бўлса ҳам Сабоҳат ҳамон турмуш қурмаганди.
Хуморхон қанча уҳлади билмайди. Уйғониб кетиб нариги хонага чиқди. Сабоҳатларнинг бор ё икки хонали пастаккина уйи ва бир ошхонаси бор эди. Хуморхон она бўла чой ичиб гаплашиб ўтирганини кўриб бир дам умидсиз тикилиб қолди. Яқиндагина у ҳам ойиси билан шунқа ширин суҳбат қуриб ўтирарди. Энди эса...
-Ойи боя сиз қўшниникига чиқиб кетгач уйимизга Нафосат келди.
-Нима деди?- қош чимирди Умриниса ая.Сабоҳат уф тортди
-Нимаям дерди, яна эридан нолийди. Индамай хасратини эшитиб ўтиргандим. Аммо Хумор ҳақида гапиргач чидолмадим. Ачиқ- ачиқ гап билан қайириб ташладим.
-Товба иккиси бир яқин дугона эдия! Нафосатни қилиғини қара. Товба қилдим...
-Нимамиш Хумор эрини йўлдан уришга уринаётганмиш? Ҳамид Хуморни деб Нафосатга қарамай қўйганмиш. Товба эр хотинлик сирини ҳам олиб чиқиб дастурхон қилади бу. Нимамиш эри неча кундан бери чапга қараб ётармиш. Эе ўргилдим дедим. Шунақа гап қиладиган бўлсанг, Хуморни яна бир марта номини тилинга олиб ёмонлайдиган бўлсанг бизникига келма дедим. Хуморни ҳеч кими бўлмаса ҳам мана биз бормиз ҳеч кимга талатиб қўймаймиз!
Умриниса ая ҳам уф тортди
-Бу она болалар ўзи шунақа эканда. Кеча Ҳошимнинг тўйига боргандим. Аёллар даврасида Ўғилхон ҳам бор экан. Ҳаммани оғзига қаратиб Хуморни ёмонлаяпти. Уялмай, бир икки ёрдам берган, шаҳарга духтирга олиб бориб келган раисни Хуморга ўйнаш қилиб қўйди. Куёвим ўзи тилла, Хумор ўлгур ўзи сузиляпти дейди. Ачиғим келиб гапирдим. Хумор қандайлигини ҳеч ким билмаса мана мен биламан. Уялинг оз бўлсаям дедим.
Сабоҳат овозини пасайтириб онасига энгашди
-Ойи Хумор эшитмасинуу... Уни уйимизга олиб келиб тўғри қилдик. Ана Ҳамид жувонмарг Хумор энди ёлғиз қолди. Бир кун бориб қўйнимга солсам, кейин ўлсам ham mayli debdi.
МУАЛЛИФ НУРФАРИЗ ҚУРБОНОВА
38-қисм
-Нима депти?- Сабоҳат жимиб қолгани учун сабрсизланди Хуморхон. Сабоҳат кўз қири билан деразага қаради
-Ҳалиги... Ўша ерда жўраларига... Хумор қиз боламас депти...
-Ааа?- Хуморхонинг бошига биров гурзи билан ургандай бўлди. Сабоҳат яна гапирайми йўқми деб Хуморга қараб иккиланиб қолди. Аммо айтмаса бўлмайди.
-Яна у дебдики... У билан қилар ишни қилиб ташлаб кетдим. Роса изимдан юрди... Ўхшатиб покизагина хотинимга уйланиб олдим деб мақтанибди....
-Кейинчи?- деди Хуморхон оғир нафас олиб.
-Кейин агар ҳозир ҳам бир имо қилсам қўйнимга киради. Аммо мен пок тўшагимни қаердаги қ....қ билан ҳаром қилмайман депти... Бу гапларини эшитган амаким ёқасидан олибди. У эса мастликда оғзига келганини қайтармай кўп оғир гапларни айтибди. Амаким чойхонадан чиқиб кейин йиқилиб қолган экан....
Хумор додлаб юборди
-Мени деб кун кўрмаган онажоним!! Боши ташвишдан чиқмаган дадажоним... Мени дунёга келтириб шунча азоб боқиб катта қилгунча бир ит боқсангиз бўлмасмиди!!...
-Хумор ўзингни бос..
-Ўлдираман... Ҳаммасини йўқ қиламан!! Шу ланатланган қишлоққа ўт қўяман!!
Сабоҳат дугонаси то ўзига келиб олгунча бағрига босиб ўтирди. Кейин кеч кириб келаётганини кўриб безовта бўлди
-Юрақол Хумор... Бир иккта зарур нарсаларингни олайлик бизникига чиқамиз..
Хуморхон қаршилик қиладиган холда эмасди индамай дугонасига эргашди. Сабоҳатларникига кириб боргач Умриниса хола билан қандай кўришди нима деди ёдида йўқ. Ўзи ва Сабоҳатга ажратилган хонага кириб солинган ўринга чўзилди. Кўзларини қаттиқ юмиб олди. Қани эди шу холича ўлиб сира уйғонмасам деб ўйларди Хуморхон...
Сабоҳат отасидан эрта етим қолган, қишлоқ тили билан айтганда ,, чўлоқъъ қиз эди. Эри ўлиб анча моддий қийинчиликда қолган Умриниса ая йиқилиб оёғи синган қизини тузук докторга ҳам кўрсатолмади. Уйда ўзи билганча тухум сариғи билан тахтакачлаб боғлаб қўйди. Охири натижа шу бўлдики суқсурдек қиз бир оёғи иккинчисидан узунроқ ва бироз қийшиқ бўлиб қолди. Қишлоқ аҳли бундай қизни ўғилларига раво кўрмас аксинча хотини ўлган ёши катта эркаклар ёки қариб қаровга мухтож бўлиб қолган чолларга сўрашарди. Шу сабабдан ҳам чиройли, одобли қиз бўлса ҳам Сабоҳат ҳамон турмуш қурмаганди.
Хуморхон қанча уҳлади билмайди. Уйғониб кетиб нариги хонага чиқди. Сабоҳатларнинг бор ё икки хонали пастаккина уйи ва бир ошхонаси бор эди. Хуморхон она бўла чой ичиб гаплашиб ўтирганини кўриб бир дам умидсиз тикилиб қолди. Яқиндагина у ҳам ойиси билан шунқа ширин суҳбат қуриб ўтирарди. Энди эса...
-Ойи боя сиз қўшниникига чиқиб кетгач уйимизга Нафосат келди.
-Нима деди?- қош чимирди Умриниса ая.Сабоҳат уф тортди
-Нимаям дерди, яна эридан нолийди. Индамай хасратини эшитиб ўтиргандим. Аммо Хумор ҳақида гапиргач чидолмадим. Ачиқ- ачиқ гап билан қайириб ташладим.
-Товба иккиси бир яқин дугона эдия! Нафосатни қилиғини қара. Товба қилдим...
-Нимамиш Хумор эрини йўлдан уришга уринаётганмиш? Ҳамид Хуморни деб Нафосатга қарамай қўйганмиш. Товба эр хотинлик сирини ҳам олиб чиқиб дастурхон қилади бу. Нимамиш эри неча кундан бери чапга қараб ётармиш. Эе ўргилдим дедим. Шунақа гап қиладиган бўлсанг, Хуморни яна бир марта номини тилинга олиб ёмонлайдиган бўлсанг бизникига келма дедим. Хуморни ҳеч кими бўлмаса ҳам мана биз бормиз ҳеч кимга талатиб қўймаймиз!
Умриниса ая ҳам уф тортди
-Бу она болалар ўзи шунақа эканда. Кеча Ҳошимнинг тўйига боргандим. Аёллар даврасида Ўғилхон ҳам бор экан. Ҳаммани оғзига қаратиб Хуморни ёмонлаяпти. Уялмай, бир икки ёрдам берган, шаҳарга духтирга олиб бориб келган раисни Хуморга ўйнаш қилиб қўйди. Куёвим ўзи тилла, Хумор ўлгур ўзи сузиляпти дейди. Ачиғим келиб гапирдим. Хумор қандайлигини ҳеч ким билмаса мана мен биламан. Уялинг оз бўлсаям дедим.
Сабоҳат овозини пасайтириб онасига энгашди
-Ойи Хумор эшитмасинуу... Уни уйимизга олиб келиб тўғри қилдик. Ана Ҳамид жувонмарг Хумор энди ёлғиз қолди. Бир кун бориб қўйнимга солсам, кейин ўлсам ham mayli debdi.
❤367😢153👍31🔥16😍11🙈7🌚6😇3👏2😁1🕊1
#QISMATIM
МУАЛЛИФ НУРФАРИЗ ҚУРБОНОВА
39-қисм.
Она бола яна узоқ гаплашишди. Хуморхонга юраклари ачишди. Аммо Хуморхон... У энди ҳамма нарсага қўл силтаб фақат бир нарсани хоҳларди Қасос! У индамай ортига қайтди. Нима қилишни аниқ билмасди. Фақат юраги қаттиқ оғриди. Шунинг аламиданми балки, қолганларни ҳам юрагини оғритмоқчи бўлди. Кечаси билан ухламай режа тузиб чиқди. Мақсад аниқ эди Ҳамид ва Нафосатни ҳам адо қилиш. Ҳаётларини заҳарлаш эди. Хуморхонинг режаси дарров амалга ошди. Бир ойга қолмай Ҳамид Хуморхон нима деса сўзсиз бажарадиган малайга айланиб қолди. Хатто ота онасию, ўғиллари ҳам, ўсга ҳаммага мақтанган покиза хотини ҳам кўзига кўринмади. Бу бебош нафси энди фақат Хуморхоннинг рухсорини хоҳларди. Далада итдек ишлаб, тер тўкиб топган пулини бир сўмини ҳам оиласига бермас, фақат Хуморнинг кўнглига ёқиш учун аямай совурарди.
Кейинроқ эса Хуморхоннинг кўнгли шаҳарни тусаб қолди. У Ҳамид гўё ёш йигитчалардек ясаниб учрашувга келганда шундай деди
-Шаҳардан ижарага бўлса ҳам уй топинг! Фақат ҳеч ким билмасин. Мен бу ерлардан кетмоқчиман. Шундагина сизни никохингизга ўтишга рози бўламан.
Ҳамид қизнинг дадиллигидан шошиб қолди. Ушалмас орзудек бўлган Хуморхон унга турмушга чиқмоқчи. Майли нима бўлса бўлар аммо Хуморни қўлдан чиқармайди. Керак бўлса Нафосатни жавобини беради. Ўзиям иккита туғиб қаримсиқ бўлиб қолган. Худди битта у бола туғгандек нолигани нолиган...
Ҳамид шундай ўйлар билан уйига қандай етиб келганини билмади. Олдига чиқиб қарши олган хотинига ҳам, эркаланиб. Бўйнига осилган Равшанга ҳам қарамади. Фикри ёди қандай қилиб бўлса ҳам шаҳардан уй топиш эди. Ижара уйнинг ҳам ўзи бўлмас, нархи отни калласидек келар.
Ҳамид ёнига ўтириб энди дейдиёсини бошлаган хотинига бақириб ташлади
-Ҳиққилдоғимга келдинг Нафосс!! Нима битта сенми бола туққан ё рўзғор ишини қилган. Ахволингни қара рўдапо! Битта онам билан ҳам келишолмайсан, муомала маданиятини билмайсан. Яхшиям тўртта синглим бор ўрнинга дала ишларини қилди. Бўлмаса олдингга туриб ҳам бўлмасаканда. Эее онангни...
Ҳамид сўкиниб ташқарига чиқиб кетди. Нафосат эса кўзда ёш билан ортидан қараб қолди. У ҳозиргина эскиларнинг ,,эринг севди , элинг севдиъъ деган мақолини маъносини тушуниб етди. Бу уйда ҳамма биттагина келин, ёлғиз акамизни хотини деб райига қарши ҳам Ҳамиднинг мана шундай беришлари олдида бир тийинга қиммат эди. У бу уйга келиб фақат Ҳамиддан меҳр кутди. Аммо Ҳамид унга бир суюкли ёр, болаларининг онаси деб эмас нафс қондирувчи ёстиқдошдек қаради. Базан ойлаб ҳам яқин келмай кетади. Бирозгина ширин сухбатнику хаёл қилмаса ҳам бўлади. Охирги ойларда эса бутунлай оралари совуган. Нима қилишни билмасди. Аслида Нафосатда ҳам айб бор эди. У дарахтдаги барг ерга тушмасдан супуриб оладиган, ошхонада картошкани ҳам санат асаридек пиширадиган эпли келин эди. Аммо жуда тўнг фелли одам эди. Дарди бўлса очиқ айтмас, ўзича ўзи аразлаб юрар ёки бирор гап эшитса суриштирмасдан ишониб қолганларга ҳам овоза қиладиганлар хилидан эди. Ҳеч қачон бир фикрда мустаҳкам турмас, дарров бошқа томонга оғиб кетарди. Эри билан гаплашишда ҳам меёрни билмас гап деб ҳар гапни гапиравериб ўзидан бездириб юборганди. Аммо Нафосат ўзини сира тафтиш қилмас, мени борим шу дерди...
Алихон турт ёшга тўлганда яна бўйида бўлганини билиб жуда қувонди. Қайнонасининг айтишича катта эҳтимол билан қиз экан. Даладан қайтган эрига суйинчилаб хушхабарни айтганида, эрининг гапдан биров устига совуқ сув қўйгандек бўлиб кетди. Ҳамид очиқчасига
-Қиз бўлса жуда яҳшида. Исмини Хумор қўяман!
Шу кундан эътиборан Нафосат болани ёмон кўриб қолди. Тушириб юбориш учун қўлидан келганча ҳаракат қилди. Уксуз ичди, ҳамир туриш ичди, энг огир ишларни қилди. Аммо боланиям жони қаттиқ эканми тушмади. Кунга кун уланиб ой куни ҳам етиб келди. Бир куни қоқ туш пайти оёғи куйган товуқдек питирлаб Ҳамид келиб қолди
-Тез кейин! Сени бир жойга олиб бормасам бўлмайди.
-Қаёққа?-деди Нафосат.
-Хумор... Туғаяптi!
МУАЛЛИФ НУРФАРИЗ ҚУРБОНОВА
39-қисм.
Она бола яна узоқ гаплашишди. Хуморхонга юраклари ачишди. Аммо Хуморхон... У энди ҳамма нарсага қўл силтаб фақат бир нарсани хоҳларди Қасос! У индамай ортига қайтди. Нима қилишни аниқ билмасди. Фақат юраги қаттиқ оғриди. Шунинг аламиданми балки, қолганларни ҳам юрагини оғритмоқчи бўлди. Кечаси билан ухламай режа тузиб чиқди. Мақсад аниқ эди Ҳамид ва Нафосатни ҳам адо қилиш. Ҳаётларини заҳарлаш эди. Хуморхонинг режаси дарров амалга ошди. Бир ойга қолмай Ҳамид Хуморхон нима деса сўзсиз бажарадиган малайга айланиб қолди. Хатто ота онасию, ўғиллари ҳам, ўсга ҳаммага мақтанган покиза хотини ҳам кўзига кўринмади. Бу бебош нафси энди фақат Хуморхоннинг рухсорини хоҳларди. Далада итдек ишлаб, тер тўкиб топган пулини бир сўмини ҳам оиласига бермас, фақат Хуморнинг кўнглига ёқиш учун аямай совурарди.
Кейинроқ эса Хуморхоннинг кўнгли шаҳарни тусаб қолди. У Ҳамид гўё ёш йигитчалардек ясаниб учрашувга келганда шундай деди
-Шаҳардан ижарага бўлса ҳам уй топинг! Фақат ҳеч ким билмасин. Мен бу ерлардан кетмоқчиман. Шундагина сизни никохингизга ўтишга рози бўламан.
Ҳамид қизнинг дадиллигидан шошиб қолди. Ушалмас орзудек бўлган Хуморхон унга турмушга чиқмоқчи. Майли нима бўлса бўлар аммо Хуморни қўлдан чиқармайди. Керак бўлса Нафосатни жавобини беради. Ўзиям иккита туғиб қаримсиқ бўлиб қолган. Худди битта у бола туғгандек нолигани нолиган...
Ҳамид шундай ўйлар билан уйига қандай етиб келганини билмади. Олдига чиқиб қарши олган хотинига ҳам, эркаланиб. Бўйнига осилган Равшанга ҳам қарамади. Фикри ёди қандай қилиб бўлса ҳам шаҳардан уй топиш эди. Ижара уйнинг ҳам ўзи бўлмас, нархи отни калласидек келар.
Ҳамид ёнига ўтириб энди дейдиёсини бошлаган хотинига бақириб ташлади
-Ҳиққилдоғимга келдинг Нафосс!! Нима битта сенми бола туққан ё рўзғор ишини қилган. Ахволингни қара рўдапо! Битта онам билан ҳам келишолмайсан, муомала маданиятини билмайсан. Яхшиям тўртта синглим бор ўрнинга дала ишларини қилди. Бўлмаса олдингга туриб ҳам бўлмасаканда. Эее онангни...
Ҳамид сўкиниб ташқарига чиқиб кетди. Нафосат эса кўзда ёш билан ортидан қараб қолди. У ҳозиргина эскиларнинг ,,эринг севди , элинг севдиъъ деган мақолини маъносини тушуниб етди. Бу уйда ҳамма биттагина келин, ёлғиз акамизни хотини деб райига қарши ҳам Ҳамиднинг мана шундай беришлари олдида бир тийинга қиммат эди. У бу уйга келиб фақат Ҳамиддан меҳр кутди. Аммо Ҳамид унга бир суюкли ёр, болаларининг онаси деб эмас нафс қондирувчи ёстиқдошдек қаради. Базан ойлаб ҳам яқин келмай кетади. Бирозгина ширин сухбатнику хаёл қилмаса ҳам бўлади. Охирги ойларда эса бутунлай оралари совуган. Нима қилишни билмасди. Аслида Нафосатда ҳам айб бор эди. У дарахтдаги барг ерга тушмасдан супуриб оладиган, ошхонада картошкани ҳам санат асаридек пиширадиган эпли келин эди. Аммо жуда тўнг фелли одам эди. Дарди бўлса очиқ айтмас, ўзича ўзи аразлаб юрар ёки бирор гап эшитса суриштирмасдан ишониб қолганларга ҳам овоза қиладиганлар хилидан эди. Ҳеч қачон бир фикрда мустаҳкам турмас, дарров бошқа томонга оғиб кетарди. Эри билан гаплашишда ҳам меёрни билмас гап деб ҳар гапни гапиравериб ўзидан бездириб юборганди. Аммо Нафосат ўзини сира тафтиш қилмас, мени борим шу дерди...
Алихон турт ёшга тўлганда яна бўйида бўлганини билиб жуда қувонди. Қайнонасининг айтишича катта эҳтимол билан қиз экан. Даладан қайтган эрига суйинчилаб хушхабарни айтганида, эрининг гапдан биров устига совуқ сув қўйгандек бўлиб кетди. Ҳамид очиқчасига
-Қиз бўлса жуда яҳшида. Исмини Хумор қўяман!
Шу кундан эътиборан Нафосат болани ёмон кўриб қолди. Тушириб юбориш учун қўлидан келганча ҳаракат қилди. Уксуз ичди, ҳамир туриш ичди, энг огир ишларни қилди. Аммо боланиям жони қаттиқ эканми тушмади. Кунга кун уланиб ой куни ҳам етиб келди. Бир куни қоқ туш пайти оёғи куйган товуқдек питирлаб Ҳамид келиб қолди
-Тез кейин! Сени бир жойга олиб бормасам бўлмайди.
-Қаёққа?-деди Нафосат.
-Хумор... Туғаяптi!
❤385👍70🤨43😢17🔥14😍11🌚4💘2😇1
#QISMATIM
МУАЛЛИФ НУРФАРИЗ ҚУРБОНОВА
40-қисм.
Ҳеч ҳаётингизда кундошига доялик қилиб туғдириб олган аёлни кўрганмисиз? Кўрмагансиз балки эшитмагандурсиз ҳам. Аммо Нафосат шундай қилди. Ҳаётнинг барча қонунларига қарши чиқиб икки дунё орасида турган Хуморхони туғдириб олди. Хуморхонинг ҳам боласининг ҳам ҳаёти Нафосатнинг қўлида эди. Бир харакат билан уларни иккисини ҳам у дунёга равона қилиши мумкин эди. Лекин Нафосат бундай қилмади. Эрининг хиёнат мевасига ёруғ дунёни кўрсатди. Нафосат киндиги кесилиб чирқилаб йиғлаётган болага қараб ғалати бўлиб кетди. Қиз, Хуморнинг боласи қиз эди. Худди онасидек гўзал хозирдан сезилиб турарди. Чақалоқни йўргаклаб аста Хуморнинг ёнига ётқизди. Ёшланган кўзларини кўрсатмаслик учун аста ташқарига чиқди. Ташқарида Ҳамид бетоқат бўлиб у ёқдан бу ёққа юрарди. Иккисининг нигоҳи бир дам тўқнашди. Нафосатнинг юраги қаттиқ оғриди. Ич ичидан нимадир узилиб кетди. Балки Ҳамидга бўлган севгисидир. Аммо Нафосат йиғламади, бу икки хиёнаткор олдида йиғлаб ўзини баттар камситишни истамади. Бир кучини тўплаб жилмайди
-Суйинчи беринг! Қизли бўлдингиз...
Нафосатнинг овози титраб кетди. Нафосат... Нақадар матонатли аёл. Юраги ёнаётганини билдирмай кулиб турарди. Ҳамид каловланиб қолди. У Нафосатдан бунақа илтифот, бу қадар олийжаноблик кутмаганди. Нафосат эса ошхона томон юрди
-Атала қилай... Янги туққан аёлга куч бўлади.
Ҳамид Нафосатга бирор сўз айтолмади. Айни вақтда Нафосат ҳам ортиқча гапиришни истамасди. Ўзини кучли ва мағрур кўрсатиб, жилмайиб турарди. Орадан икки соат ўтгач Нафосат Хуморга атала олиб кирди. Йиғлаётган боласини эмизишга қийналаётган Хуморни кўриб ёрдамлашди
-Мана бундай- деди Нафосат икки бармоғини қайчи усулда қилиб кўкрагини бироз кўтариб- шундай қилсанг осонроқ бўлади...
Бироз муддат ўтгач Нафосат ўрнидан турди
-Энди мен борай... Қолганини ўзинглар бир амаларсиз...
Нафосат эшик томон юрди аммо ортидан эшитилган ожиз нидо сабаб тўхтаб қолди
-Нафос... Индамай кетаверасанми?- деди Хуморхон дардчил оҳангда. Нафосат изтиҳзо аралаш кулди
-Яна нима қилай? Яна қандай илтифот кутяпсан мендан?!...- Нафосатнинг бўғизига йиғи тиқилиб овози титраб кетди. Хуморхон холсиз эди. Бор кучини тўплаб гапирди
-Билмадим... Нимадир де. Аммо индамай кетма...
Нафосат дугонасининг кўзларига алам билан тикилди
-Яхши- деди у бўғиқ оҳангда- Бугундан дуҳоналигимиз батамом тугади. Энди қайтиб йўлимдан чиқма. Бугунги қилган ишим... Сенга эмас ёки Ҳамид акамга ҳам эмас... Бегуноҳ болага эҳсон деб бил. Сенга сўнги гапим... Тиригинг мени... Ўлигинг жаннат юзини кўрмасин!!
Нафосат эшикни қарс этиб ёпиб чиқиб кетди. Кўзларида шу вақтгача матонат билан ушлаб турган кўзёши шувиллаб тўкилди. Бир аёлга бундан ортиқ хорлик бўлиши мумкинми? Кўз очиб кўргани, ягона муҳаббати, болаларининг отаси томонидан... Худди эски бир буюмдек бошқа бир аёлга алмаштирилиши нақадар оғир зарба... Нафосат қанча юрди билмайди. Шаҳарнинг ўзи ҳам билмайдиган қайсидир кўчасига келиб қолганди. Атрофга қараб баттар хўрлиги келди. Лоақал ортидан кузатиб чиқмадия эри. Нахот бу катта шаҳардан қишлоққа қандай етиб боради деб ўйламади. Ахир оғир оёқ, тез кунда туғадику...
Нафосат миясида айланаётган фикрлар таъсирида баттар йиғлар кўзлари умуман йўлни кўрмай қолганди. Кимдир қўлидан секин ушлаб тортди. Нафосат қарамаса ҳам ичида бир енгиллик туйди. Эри ортидан келибди. Нафосат шу ўй билан қўлидан тутган одамга ўгрилиб қаради ва қотиб қолди. Қўлидан ушлаб турган Ҳамид эмас мутлақо бир бошқа эркак эди. Умрида бегонани ўзига яқинлаштирмаган Нафосатнинг ўтакаси ёрилай деди. Кўзлари катта очилиб кетди. Бир силтаниб қўлини чиқариб олди. Эркак эса шошилиб изоҳ берди
-Синглим... Нотўғри тушунманг яна. Шунчаки... Оғироёқ экансиз... Шунга бу хавода кўчада турманг. Ҳадемай ёмғир ёғади. Юринг манзилингизга элтиб қўяман.
Нафосат бош чайқади
-Йўқ овора бўлманг!
Нафосат яна атрофга аланглади. Ёзувларни ўқиб қишлоғи қайси томондалигини анiqlashga urindi
МУАЛЛИФ НУРФАРИЗ ҚУРБОНОВА
40-қисм.
Ҳеч ҳаётингизда кундошига доялик қилиб туғдириб олган аёлни кўрганмисиз? Кўрмагансиз балки эшитмагандурсиз ҳам. Аммо Нафосат шундай қилди. Ҳаётнинг барча қонунларига қарши чиқиб икки дунё орасида турган Хуморхони туғдириб олди. Хуморхонинг ҳам боласининг ҳам ҳаёти Нафосатнинг қўлида эди. Бир харакат билан уларни иккисини ҳам у дунёга равона қилиши мумкин эди. Лекин Нафосат бундай қилмади. Эрининг хиёнат мевасига ёруғ дунёни кўрсатди. Нафосат киндиги кесилиб чирқилаб йиғлаётган болага қараб ғалати бўлиб кетди. Қиз, Хуморнинг боласи қиз эди. Худди онасидек гўзал хозирдан сезилиб турарди. Чақалоқни йўргаклаб аста Хуморнинг ёнига ётқизди. Ёшланган кўзларини кўрсатмаслик учун аста ташқарига чиқди. Ташқарида Ҳамид бетоқат бўлиб у ёқдан бу ёққа юрарди. Иккисининг нигоҳи бир дам тўқнашди. Нафосатнинг юраги қаттиқ оғриди. Ич ичидан нимадир узилиб кетди. Балки Ҳамидга бўлган севгисидир. Аммо Нафосат йиғламади, бу икки хиёнаткор олдида йиғлаб ўзини баттар камситишни истамади. Бир кучини тўплаб жилмайди
-Суйинчи беринг! Қизли бўлдингиз...
Нафосатнинг овози титраб кетди. Нафосат... Нақадар матонатли аёл. Юраги ёнаётганини билдирмай кулиб турарди. Ҳамид каловланиб қолди. У Нафосатдан бунақа илтифот, бу қадар олийжаноблик кутмаганди. Нафосат эса ошхона томон юрди
-Атала қилай... Янги туққан аёлга куч бўлади.
Ҳамид Нафосатга бирор сўз айтолмади. Айни вақтда Нафосат ҳам ортиқча гапиришни истамасди. Ўзини кучли ва мағрур кўрсатиб, жилмайиб турарди. Орадан икки соат ўтгач Нафосат Хуморга атала олиб кирди. Йиғлаётган боласини эмизишга қийналаётган Хуморни кўриб ёрдамлашди
-Мана бундай- деди Нафосат икки бармоғини қайчи усулда қилиб кўкрагини бироз кўтариб- шундай қилсанг осонроқ бўлади...
Бироз муддат ўтгач Нафосат ўрнидан турди
-Энди мен борай... Қолганини ўзинглар бир амаларсиз...
Нафосат эшик томон юрди аммо ортидан эшитилган ожиз нидо сабаб тўхтаб қолди
-Нафос... Индамай кетаверасанми?- деди Хуморхон дардчил оҳангда. Нафосат изтиҳзо аралаш кулди
-Яна нима қилай? Яна қандай илтифот кутяпсан мендан?!...- Нафосатнинг бўғизига йиғи тиқилиб овози титраб кетди. Хуморхон холсиз эди. Бор кучини тўплаб гапирди
-Билмадим... Нимадир де. Аммо индамай кетма...
Нафосат дугонасининг кўзларига алам билан тикилди
-Яхши- деди у бўғиқ оҳангда- Бугундан дуҳоналигимиз батамом тугади. Энди қайтиб йўлимдан чиқма. Бугунги қилган ишим... Сенга эмас ёки Ҳамид акамга ҳам эмас... Бегуноҳ болага эҳсон деб бил. Сенга сўнги гапим... Тиригинг мени... Ўлигинг жаннат юзини кўрмасин!!
Нафосат эшикни қарс этиб ёпиб чиқиб кетди. Кўзларида шу вақтгача матонат билан ушлаб турган кўзёши шувиллаб тўкилди. Бир аёлга бундан ортиқ хорлик бўлиши мумкинми? Кўз очиб кўргани, ягона муҳаббати, болаларининг отаси томонидан... Худди эски бир буюмдек бошқа бир аёлга алмаштирилиши нақадар оғир зарба... Нафосат қанча юрди билмайди. Шаҳарнинг ўзи ҳам билмайдиган қайсидир кўчасига келиб қолганди. Атрофга қараб баттар хўрлиги келди. Лоақал ортидан кузатиб чиқмадия эри. Нахот бу катта шаҳардан қишлоққа қандай етиб боради деб ўйламади. Ахир оғир оёқ, тез кунда туғадику...
Нафосат миясида айланаётган фикрлар таъсирида баттар йиғлар кўзлари умуман йўлни кўрмай қолганди. Кимдир қўлидан секин ушлаб тортди. Нафосат қарамаса ҳам ичида бир енгиллик туйди. Эри ортидан келибди. Нафосат шу ўй билан қўлидан тутган одамга ўгрилиб қаради ва қотиб қолди. Қўлидан ушлаб турган Ҳамид эмас мутлақо бир бошқа эркак эди. Умрида бегонани ўзига яқинлаштирмаган Нафосатнинг ўтакаси ёрилай деди. Кўзлари катта очилиб кетди. Бир силтаниб қўлини чиқариб олди. Эркак эса шошилиб изоҳ берди
-Синглим... Нотўғри тушунманг яна. Шунчаки... Оғироёқ экансиз... Шунга бу хавода кўчада турманг. Ҳадемай ёмғир ёғади. Юринг манзилингизга элтиб қўяман.
Нафосат бош чайқади
-Йўқ овора бўлманг!
Нафосат яна атрофга аланглади. Ёзувларни ўқиб қишлоғи қайси томондалигини анiqlashga urindi
❤382🤨71👍46🔥39✍17😇7❤🔥4🌚4😢2👏1🕊1