This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
Реакция белгилаб куямиз 😊
😁61❤14👏8😇7👍2❤🔥1🌚1
🆕
Янги ҳикоя, янги ҳаётлар ва у ҳикоянинг қаҳрамонлари билан танишамиз бироздан. Ҳар ҳикоя бошида бўлгани каби бир неча бўлим воқеа ҳодисаларни ва ундаги қаҳрамонларни танишга ўзингизга фурсат беринг. Ишонаманки, қолган ҳикояларим каби бу асар ҳам кўнглингиздан жой олади. Ўзидангина☝️ илҳом ва имкон сўраб қолувчи ожиза ёзувчингиз қаламидан навбатдаги ҳикоя
Янги қисса
#Юлдуз
Муаллиф: Sulhida Davron
Огоҳлантириш бурчим⚠️
❗️Муаллиф рухсатисиз кўчириб олиш ва тарқатиш қонун олдида жавобгарликка олиб боради.❗️
Ёқимли мутолаа 📔
Яратганнинг номи билан бошладик!
Янги ҳикоя, янги ҳаётлар ва у ҳикоянинг қаҳрамонлари билан танишамиз бироздан. Ҳар ҳикоя бошида бўлгани каби бир неча бўлим воқеа ҳодисаларни ва ундаги қаҳрамонларни танишга ўзингизга фурсат беринг. Ишонаманки, қолган ҳикояларим каби бу асар ҳам кўнглингиздан жой олади. Ўзидангина☝️ илҳом ва имкон сўраб қолувчи ожиза ёзувчингиз қаламидан навбатдаги ҳикоя
Янги қисса
#Юлдуз
Муаллиф: Sulhida Davron
Огоҳлантириш бурчим⚠️
❗️Муаллиф рухсатисиз кўчириб олиш ва тарқатиш қонун олдида жавобгарликка олиб боради.❗️
Ёқимли мутолаа 📔
Яратганнинг номи билан бошладик!
❤45🔥7❤🔥1
#Юлдуз
106-қисм
Ҳамма бахтли яшашни истар, ҳамда ҳеч ёмон кунларни кўрмай. Аммо туннинг зулмати бўлмаса, ёруғ куннинг қиймати қоларми эди бунин кам одам тушунар экан. Бахтли ҳис этиш дегани, ёнингдагининг ҳам ўзини сенинг ёнингда ўзини бахтга лойиқ кўришида экан.
Қоронғу осмоним бор эди менинг. Тунлари ёлғиз, совуқ ва зулматли. Балкида минглаб юлдуз бор эди атфофда, аммо менинг кўзларимга лой булғанганди.
Ёнимда ширин уйқуда ётган аёлга қарадим. Худди кеча тунда осмондан бир юлдуз тушганди қўлларимга.
Узоқ вақт тикилдим ёйилган сочларига, юзининг ҳар қиррасига. Отахоннинг кеча кечқурунги гапларини эсладим.
“У энди сенга омонат. Аллоҳдан қўрқмаганлар омонатга хиёнат қиларлар.Мард бўлиб эрлигини билса эркак. Аёл деганинг ўзидан кетмаса керак”,-деганди.
Эслаган гапидан юзимда табассум пайдо бўлди.
Бирга нонушта қилдик.Юлдузнинг ҳар ҳаракатини кузата бошладим. Эски Юлдуз йўқ, ерига тортинчоқ уятчан бир аёл келганга ўхшарди. Гапирсам кўзимга тезлик билан қарамаган. Балки энди чин маънода бир- биримизни таниб яқиндан ўрганган бўламиз. У чойини ичар экан мен ўрнимдан туриб ётоқхонадан унга берадиган нарсамни олиб келдим. Ёнига ўтирдим. Менга уятчан кўзлари билан қаради. Унга узатган қўлимга қарди.
“Бу нима?”,-деб сўради.
“Пул”,-деб унга жилмайдим.
“Пул эканини кўряпман. Қаердан келди?”
“Илҳомдан”,-деганимда қошлари кўтарилди.
“Илҳом ким? Қарз олдингизми?”,-деди ҳайрат билан.
Оила қурганини иккинчи куни эрининг қарз олиб келганини кўрган камдан-кам аёллардан бўлса керак Юлдуз.
“Йўқ қарз олмадим. Шундоқ берди. Меҳнатимга берди”,-деб яна у билан ўйнашгим келди.
“Нима иш қилиб бунча доллар олдингиз?”,-деб ҳайрон қолди.
“Узоқ қийнамоқчи эдим,- лекин майли бу қўшиқларимни пули”,-деб яна унга тутқаздим.
Олмади қизиқмади. Ҳатто пулдан кўра менинг кўзларимга кўпроқ тикилди.
“Қўшиғимни сотдим деган эдингиз?”,-деб ҳақли савол берганди.
Унга қолган қўшиқларим ҳақида айтмаган эдим.
“Аввалги қўшиғим бир неча кунда оммага ёйилган эди. Уни яхши нархга олди.
Аммо кейингилари унақа нархда кўтармади. Майли баракасини берсин. Ол буларни”,-деб яна қўлига тутқаздим.
106-қисм
Ё қ у б
Ҳамма бахтли яшашни истар, ҳамда ҳеч ёмон кунларни кўрмай. Аммо туннинг зулмати бўлмаса, ёруғ куннинг қиймати қоларми эди бунин кам одам тушунар экан. Бахтли ҳис этиш дегани, ёнингдагининг ҳам ўзини сенинг ёнингда ўзини бахтга лойиқ кўришида экан.
Қоронғу осмоним бор эди менинг. Тунлари ёлғиз, совуқ ва зулматли. Балкида минглаб юлдуз бор эди атфофда, аммо менинг кўзларимга лой булғанганди.
Ёнимда ширин уйқуда ётган аёлга қарадим. Худди кеча тунда осмондан бир юлдуз тушганди қўлларимга.
Узоқ вақт тикилдим ёйилган сочларига, юзининг ҳар қиррасига. Отахоннинг кеча кечқурунги гапларини эсладим.
“У энди сенга омонат. Аллоҳдан қўрқмаганлар омонатга хиёнат қиларлар.Мард бўлиб эрлигини билса эркак. Аёл деганинг ўзидан кетмаса керак”,-деганди.
Эслаган гапидан юзимда табассум пайдо бўлди.
Бирга нонушта қилдик.Юлдузнинг ҳар ҳаракатини кузата бошладим. Эски Юлдуз йўқ, ерига тортинчоқ уятчан бир аёл келганга ўхшарди. Гапирсам кўзимга тезлик билан қарамаган. Балки энди чин маънода бир- биримизни таниб яқиндан ўрганган бўламиз. У чойини ичар экан мен ўрнимдан туриб ётоқхонадан унга берадиган нарсамни олиб келдим. Ёнига ўтирдим. Менга уятчан кўзлари билан қаради. Унга узатган қўлимга қарди.
“Бу нима?”,-деб сўради.
“Пул”,-деб унга жилмайдим.
“Пул эканини кўряпман. Қаердан келди?”
“Илҳомдан”,-деганимда қошлари кўтарилди.
“Илҳом ким? Қарз олдингизми?”,-деди ҳайрат билан.
Оила қурганини иккинчи куни эрининг қарз олиб келганини кўрган камдан-кам аёллардан бўлса керак Юлдуз.
“Йўқ қарз олмадим. Шундоқ берди. Меҳнатимга берди”,-деб яна у билан ўйнашгим келди.
“Нима иш қилиб бунча доллар олдингиз?”,-деб ҳайрон қолди.
“Узоқ қийнамоқчи эдим,- лекин майли бу қўшиқларимни пули”,-деб яна унга тутқаздим.
Олмади қизиқмади. Ҳатто пулдан кўра менинг кўзларимга кўпроқ тикилди.
“Қўшиғимни сотдим деган эдингиз?”,-деб ҳақли савол берганди.
Унга қолган қўшиқларим ҳақида айтмаган эдим.
“Аввалги қўшиғим бир неча кунда оммага ёйилган эди. Уни яхши нархга олди.
Аммо кейингилари унақа нархда кўтармади. Майли баракасини берсин. Ол буларни”,-деб яна қўлига тутқаздим.
❤71👍24🔥13❤🔥2
#Юлдуз
107-қисм
Акам билан гаплашиб келганимдан сўнг, Жамшид акага алоқага чиққандим. Қолган қўшиқларимни бир-бир овозли хабар кўринишда телеграмига жўнатдим. Орасидан фақат еттитаси хит бўлишга яроқли эканини ва уларнинг пиарига анча пул кетишини айтганди. Етти қўшиғимга ўн минг долларни олиб ҳафсалам пир бўлиб қайтдим.
Аввалгисига уч минг берганига, бу қўшиқларим камида йигирма минг бўлади деб умид қилган эканман. Кўзларида сўроқлар билан менга қараб турган Юлдузнинг қўлларига пулни тутқиздим.
“Бу пуллар сенга”,- деганимда бироз қараб турида кейин гапирди.
“Менга маҳр пулини кейинроқ берсангиз ҳам бўлади. Бу пул қўшиқларингиз пули бўлса, буни ишингизга тикиб кўпайтиринг”,-деб қайтиб қўлимга берди.
“Молга пулим бор, ўша етяпти”,-дегандим кулди.
“Неч кундан бери бозорга бориш учун, такси кутиб кеч қолганингизни биламан. Сиз яхшиси бир суриштиринг. Бу пулга бирорта кичик юк машинаси ёки дамас берар. Ўзингизда машина бўлса, юкка бемалол бориб келасиз. Сиз келганча мен савдода бўлиб тураман”,-деб кўзи чақнаб гапирди.
Юлдуз ёшлигидан пул топишга мажбур бўлганидан унинг мияси бунақа ишларга яхши ишларди. Унинг пешонасидан ўпиб, ичимда ўтмишнинг яраларининг устини бир умрга ёпдим.
Бир пайтлар қўлига топганимни берган аёл, ҳаммасини ўзига сарфлаб келарди. Бундан ҳозир шикоят қилмайман. Ҳамма айб ўзимда бўлган. Лекин Юлдузнинг бу иши шунчаки икки аёлнинг қаршилаштиришимга туртки бўлди.
“Бу пул машинага ҳам етади. Қолгани сеники.Хоҳлаган нарсангни ол”,-деганимда менга қараб кўзи яна чақнади.
“Хоҳлаган нарсамни олсам бўлади –а?”,-деб сўради.
“Албатта, ҳатто эртага бирга бориб машина танлаймиз.Қолгани сеники”,-деганимда хурсанд бўлди.
Мен бозорлик қилиб келдим. У эса қариндошларим учун дастурхон ёзди. Амакиларим оиласи билан,акам ва янгам Юлдузни кўриб кўнгиллари тинчди. Янгам раҳматли онамдан қолган бир узукни Юлдузнинг қўлига тақди. Онам бечора вафотидан олдин айтиб кетган экан. Ёқуб уйланса унинг аёлига берсан деб.
Ошхонада Юлдуз билан янгамнинг гаплашиб турганига кўзим тушди. Иккаласи яхши келишиб қуюқ суҳбатга киришганди.
“Ёқуб!”,-деб акам чақирди.
“Лаббай ака!”,-деб ёнига бордим.
“Кел жиян, ўтир”,-деб амаким орага кирди.
“Биз амаким билан маслаҳатлашдик. Отамиздан қолган бир ер бор эди. Бировга экин –текинга берилганди вақти замонида. Ҳозир шу ерлар қиммат бўлди. Сенга сотиб берсакми деган фикрдамиз. Нима дейсан?Ёки ерни номинга ўтказиб берайлик. Кадастр учун ёнида кичик временка қилинган. Хужжатлари бор”,-деди.
107-қисм
Акам билан гаплашиб келганимдан сўнг, Жамшид акага алоқага чиққандим. Қолган қўшиқларимни бир-бир овозли хабар кўринишда телеграмига жўнатдим. Орасидан фақат еттитаси хит бўлишга яроқли эканини ва уларнинг пиарига анча пул кетишини айтганди. Етти қўшиғимга ўн минг долларни олиб ҳафсалам пир бўлиб қайтдим.
Аввалгисига уч минг берганига, бу қўшиқларим камида йигирма минг бўлади деб умид қилган эканман. Кўзларида сўроқлар билан менга қараб турган Юлдузнинг қўлларига пулни тутқиздим.
“Бу пуллар сенга”,- деганимда бироз қараб турида кейин гапирди.
“Менга маҳр пулини кейинроқ берсангиз ҳам бўлади. Бу пул қўшиқларингиз пули бўлса, буни ишингизга тикиб кўпайтиринг”,-деб қайтиб қўлимга берди.
“Молга пулим бор, ўша етяпти”,-дегандим кулди.
“Неч кундан бери бозорга бориш учун, такси кутиб кеч қолганингизни биламан. Сиз яхшиси бир суриштиринг. Бу пулга бирорта кичик юк машинаси ёки дамас берар. Ўзингизда машина бўлса, юкка бемалол бориб келасиз. Сиз келганча мен савдода бўлиб тураман”,-деб кўзи чақнаб гапирди.
Юлдуз ёшлигидан пул топишга мажбур бўлганидан унинг мияси бунақа ишларга яхши ишларди. Унинг пешонасидан ўпиб, ичимда ўтмишнинг яраларининг устини бир умрга ёпдим.
Бир пайтлар қўлига топганимни берган аёл, ҳаммасини ўзига сарфлаб келарди. Бундан ҳозир шикоят қилмайман. Ҳамма айб ўзимда бўлган. Лекин Юлдузнинг бу иши шунчаки икки аёлнинг қаршилаштиришимга туртки бўлди.
“Бу пул машинага ҳам етади. Қолгани сеники.Хоҳлаган нарсангни ол”,-деганимда менга қараб кўзи яна чақнади.
“Хоҳлаган нарсамни олсам бўлади –а?”,-деб сўради.
“Албатта, ҳатто эртага бирга бориб машина танлаймиз.Қолгани сеники”,-деганимда хурсанд бўлди.
Мен бозорлик қилиб келдим. У эса қариндошларим учун дастурхон ёзди. Амакиларим оиласи билан,акам ва янгам Юлдузни кўриб кўнгиллари тинчди. Янгам раҳматли онамдан қолган бир узукни Юлдузнинг қўлига тақди. Онам бечора вафотидан олдин айтиб кетган экан. Ёқуб уйланса унинг аёлига берсан деб.
Ошхонада Юлдуз билан янгамнинг гаплашиб турганига кўзим тушди. Иккаласи яхши келишиб қуюқ суҳбатга киришганди.
“Ёқуб!”,-деб акам чақирди.
“Лаббай ака!”,-деб ёнига бордим.
“Кел жиян, ўтир”,-деб амаким орага кирди.
“Биз амаким билан маслаҳатлашдик. Отамиздан қолган бир ер бор эди. Бировга экин –текинга берилганди вақти замонида. Ҳозир шу ерлар қиммат бўлди. Сенга сотиб берсакми деган фикрдамиз. Нима дейсан?Ёки ерни номинга ўтказиб берайлик. Кадастр учун ёнида кичик временка қилинган. Хужжатлари бор”,-деди.
❤81🔥23👏21👍19🕊2❤🔥1
#Юлдуз
108-қисм
“Билмадим ака. У ерга сизнинг ҳам ҳаққингиз бор”,-дегандим амаким орага кирди.
“Аканга отангни уйи қоляпти-ку. Сен ол у ерни хоҳласанг сот, хоҳласанг ишлат”,-деди.
Оила давраси илиқ суҳбат билан давом этди. Юлдузнинг онаси кела оламди. Улар билан кейинроқ таништирадиган бўлдик. Юлдуз қўнғироқ қилганда, Қундузнинг эрини мазаси йўқлигини айтиб,кела олмагани учун узр сўради. Акамларга қайнонамнинг оёқлари ишламаслигини айтганимда улар ҳам шароитни тушунишди. Кейинги меҳмондорчилик акамларникида бўлишига келишиб яқинларимни кузатдик.
Ширин ташвишлар билан кунни якунландик. Бир одамга нима керак эди яна? Қорни тўқ, кўнгли хотиржам ва уйда сени ҳурмат қилган ва межр берган бир жон.
⭐️
“Сенга ҳам ўргатаман машина ҳайдашни”,-деб Юлдузга ҳазллашдим.
Аллоҳга шукур қўлимиздаги пул ва Юлдузнинг берган фикри билан янги бўлмасада яхши ҳолатдаги дамасимизни олдик. Машина бозордан тўғри қайнонам олдига бордик. Она дуосини олиб у кишини ҳам уйга олиб қайтдик.
⭐️
Қўлимиздаги молларни секин ёйиб савдони бошлаганимда, бир машина келиб тўхтади. Ичидан Гулини тушишини кутмагандим. Рулдан бир эркак тушди. Кўзида кўз ойнаги менсимай нарсаларга қаради.
“Сенга шартми шу ердан нарса олиш? Ким билади тозами йўқми?”,-деб Гулини жеркиб берди.
Унинг гапи зарра таъсир қилмади. Меванинг тозалигини суриштирганча ёнингдагининг тозалигига қара демоқчи бўлдим индамадим.
“Демак шу ерда қўним топдинг-а? Уйланди дейшиди. Кимга, сотувчи қизга уйландингми?”,-деб Юлдузни камсита бошлади.
Ёнида келган эркак телефонда гаплашиб қолганида у эшитмайдиган қилиб менга гапирарди.
Териб чиққан меваларимга бир- бир қўл юритди. Баъзиларини қастдан силаб менинг кўзларимга қарашга ҳаракат қиларди. Ёнида бошқа эркак бўла туриб унинг олдида бошқа эркакка суйкалганга нима дейиларди?
Мен айтдим сиз тушунган бўлинг.
“Уйландим тўғри. Фақат ўзини сотадиган қизга эмас, меҳр берган чин дилдан севган бирига”,-деганимда бурниннг учлари кенгайди. Кўзларимга худди ҳамма ерга ўт қўйишга тайёр кишидек боқарди.
Бир олмани олиб мендан кўзини узмай тишлади кейин ерга тупирди.
“Яхши эмас экан”,-деб бошқаларга эшиттириб гапирди.
“Ёқуб ака!”,-деб Юлдуз келиб қолди.
Ёки аввалроқ келиб кузатиб турган эдими?
Ортимга ўгирилиб унга қардим. Жилмайиб олдимга яқинлашди. Гулининг ерга тупирган олмасига қарди.
“Бу олма энг яхшиси”,-деб гапга кирди.
Гули юзини бурганди, Юлдуз расталар орасида турган пичоқни олиб, бир олмани иккига бўлди.
108-қисм
“Билмадим ака. У ерга сизнинг ҳам ҳаққингиз бор”,-дегандим амаким орага кирди.
“Аканга отангни уйи қоляпти-ку. Сен ол у ерни хоҳласанг сот, хоҳласанг ишлат”,-деди.
Оила давраси илиқ суҳбат билан давом этди. Юлдузнинг онаси кела оламди. Улар билан кейинроқ таништирадиган бўлдик. Юлдуз қўнғироқ қилганда, Қундузнинг эрини мазаси йўқлигини айтиб,кела олмагани учун узр сўради. Акамларга қайнонамнинг оёқлари ишламаслигини айтганимда улар ҳам шароитни тушунишди. Кейинги меҳмондорчилик акамларникида бўлишига келишиб яқинларимни кузатдик.
Ширин ташвишлар билан кунни якунландик. Бир одамга нима керак эди яна? Қорни тўқ, кўнгли хотиржам ва уйда сени ҳурмат қилган ва межр берган бир жон.
⭐️
“Сенга ҳам ўргатаман машина ҳайдашни”,-деб Юлдузга ҳазллашдим.
Аллоҳга шукур қўлимиздаги пул ва Юлдузнинг берган фикри билан янги бўлмасада яхши ҳолатдаги дамасимизни олдик. Машина бозордан тўғри қайнонам олдига бордик. Она дуосини олиб у кишини ҳам уйга олиб қайтдик.
⭐️
Қўлимиздаги молларни секин ёйиб савдони бошлаганимда, бир машина келиб тўхтади. Ичидан Гулини тушишини кутмагандим. Рулдан бир эркак тушди. Кўзида кўз ойнаги менсимай нарсаларга қаради.
“Сенга шартми шу ердан нарса олиш? Ким билади тозами йўқми?”,-деб Гулини жеркиб берди.
Унинг гапи зарра таъсир қилмади. Меванинг тозалигини суриштирганча ёнингдагининг тозалигига қара демоқчи бўлдим индамадим.
“Демак шу ерда қўним топдинг-а? Уйланди дейшиди. Кимга, сотувчи қизга уйландингми?”,-деб Юлдузни камсита бошлади.
Ёнида келган эркак телефонда гаплашиб қолганида у эшитмайдиган қилиб менга гапирарди.
Териб чиққан меваларимга бир- бир қўл юритди. Баъзиларини қастдан силаб менинг кўзларимга қарашга ҳаракат қиларди. Ёнида бошқа эркак бўла туриб унинг олдида бошқа эркакка суйкалганга нима дейиларди?
Мен айтдим сиз тушунган бўлинг.
“Уйландим тўғри. Фақат ўзини сотадиган қизга эмас, меҳр берган чин дилдан севган бирига”,-деганимда бурниннг учлари кенгайди. Кўзларимга худди ҳамма ерга ўт қўйишга тайёр кишидек боқарди.
Бир олмани олиб мендан кўзини узмай тишлади кейин ерга тупирди.
“Яхши эмас экан”,-деб бошқаларга эшиттириб гапирди.
“Ёқуб ака!”,-деб Юлдуз келиб қолди.
Ёки аввалроқ келиб кузатиб турган эдими?
Ортимга ўгирилиб унга қардим. Жилмайиб олдимга яқинлашди. Гулининг ерга тупирган олмасига қарди.
“Бу олма энг яхшиси”,-деб гапга кирди.
Гули юзини бурганди, Юлдуз расталар орасида турган пичоқни олиб, бир олмани иккига бўлди.
❤91👍36🤨8❤🔥2
#Юлдуз
109-қисм
Бўлган олмасининг ярмини менга, қолган ярмини Гулига узатди. Гули уни менсимаган ҳолатда
“Яхши эмас дедим-ку, мажбурлаб олдирасизми?”,-деб овозини кўтарганди.
Орага аралашмоқчи бўлдим.Юлдуз менга қўл ҳаракат билан тинчлан деди. Гули олмаган олмани олиб,
“Ёқмаган бўлса, ёқмагандир. Нега жаҳл қиласиз? Бу олма мени ҳаққим экан”,-деб менга қайрилиб жилмайди.
Унинг қўлидан ушлаб
“Унга энг ҳақли...бир сенсан”,-дегандим.
Гули билан келган эркак, Гулини онасидан сўкиб тезлашишини айтди. Гули юзидаги алами ҳамда мен ва хотиним олдида эшитган ҳақорати билан орқасига бурилиб кетди.
Улар кетди, мен Юлдузга қарадим.
“Юлдуз..”
“Мен сизга ўтмишингиз қизиқтирмайди дегандим”,-деб жилмайиб қўйди.
Замона шундай бўлган эди-ки, ҳамма ўқимишли ,қўлида ҳунари қиз қидиради. Менимча улар бўлса яхши аммо энг асосийси фароасти бор жуфт танлаш қанчалик муҳим эканини англадим.
⭐️
“Нега куласиз?”,-деб менга кўзини катта қилиб қарарди.
“Нега кулмай? Бу иш қаердан ақлинга келди?”
“Мен бу ишни неча йил қилдим хабарингиз борми? Дадам пулларимизни ароққа алмашмаганда ҳозир ўз уйимиз бўларди”
“Оламиз уй худо хоҳласа. Лекин бу пулни мен сенга ўзинга ишлат деб бердим”,-деб бироз унга жон куйдирдим.
“Мана ўзимга ишлатяпман-ку?”,-деб кулди.
“Ўзинга деганинг кардон олишинг эмасдир ахир?”
“Сиз кулинг, сиздан кўп пул топганимни кўрганингизда ҳамма ишингизни йиғиштириб менда ишлайсиз?”,-деб нозланди.
“Йўғе, хўжайин! Шунча ўзингизга ишонасиз яъни?”,-деб уни қитиқладим.
Кулгиси бутун хонани қоплади.
“Юлдуз!”,-деб онаси ичкаридан чақирди.
“Ҳҳ, ойим чақиряпти.Мен қараб келай”,- деб шошиб чиқди.
Унинг ортидан қараб қолдим. Ажойиб аёл эди. Содда лекин айни дамда меҳнат қилиб йиллар давомида ўз тажрибасига эга бўлганди. Унга қолдирган икки ярим нинг долларимни кардон иши қиламан деб тутирган эди.
“Барча чиқиндихоналар билан гаплашиб улардан нахтга сотиб олишимни айтаман”,- деди.
Чунки энг катта улгуржи оладиганнинг рақами бор экан. Гаплашиб олайлик деб ўз ҳолимга қўймаяпти.
“Машина бор, ҳатто бир ер топсак ўша ерда йиғсак. Улар ўзи келиб юклаб кетишади”,-деди.
Айтган гапларидан сўнг, ўйлаб қолдим. Балки отамдан қолган ерни сотгандан кўра, ўша ерни бир омбордек ишлатиб турсак бўлмайдими?
109-қисм
Бўлган олмасининг ярмини менга, қолган ярмини Гулига узатди. Гули уни менсимаган ҳолатда
“Яхши эмас дедим-ку, мажбурлаб олдирасизми?”,-деб овозини кўтарганди.
Орага аралашмоқчи бўлдим.Юлдуз менга қўл ҳаракат билан тинчлан деди. Гули олмаган олмани олиб,
“Ёқмаган бўлса, ёқмагандир. Нега жаҳл қиласиз? Бу олма мени ҳаққим экан”,-деб менга қайрилиб жилмайди.
Унинг қўлидан ушлаб
“Унга энг ҳақли...бир сенсан”,-дегандим.
Гули билан келган эркак, Гулини онасидан сўкиб тезлашишини айтди. Гули юзидаги алами ҳамда мен ва хотиним олдида эшитган ҳақорати билан орқасига бурилиб кетди.
Улар кетди, мен Юлдузга қарадим.
“Юлдуз..”
“Мен сизга ўтмишингиз қизиқтирмайди дегандим”,-деб жилмайиб қўйди.
Замона шундай бўлган эди-ки, ҳамма ўқимишли ,қўлида ҳунари қиз қидиради. Менимча улар бўлса яхши аммо энг асосийси фароасти бор жуфт танлаш қанчалик муҳим эканини англадим.
⭐️
“Нега куласиз?”,-деб менга кўзини катта қилиб қарарди.
“Нега кулмай? Бу иш қаердан ақлинга келди?”
“Мен бу ишни неча йил қилдим хабарингиз борми? Дадам пулларимизни ароққа алмашмаганда ҳозир ўз уйимиз бўларди”
“Оламиз уй худо хоҳласа. Лекин бу пулни мен сенга ўзинга ишлат деб бердим”,-деб бироз унга жон куйдирдим.
“Мана ўзимга ишлатяпман-ку?”,-деб кулди.
“Ўзинга деганинг кардон олишинг эмасдир ахир?”
“Сиз кулинг, сиздан кўп пул топганимни кўрганингизда ҳамма ишингизни йиғиштириб менда ишлайсиз?”,-деб нозланди.
“Йўғе, хўжайин! Шунча ўзингизга ишонасиз яъни?”,-деб уни қитиқладим.
Кулгиси бутун хонани қоплади.
“Юлдуз!”,-деб онаси ичкаридан чақирди.
“Ҳҳ, ойим чақиряпти.Мен қараб келай”,- деб шошиб чиқди.
Унинг ортидан қараб қолдим. Ажойиб аёл эди. Содда лекин айни дамда меҳнат қилиб йиллар давомида ўз тажрибасига эга бўлганди. Унга қолдирган икки ярим нинг долларимни кардон иши қиламан деб тутирган эди.
“Барча чиқиндихоналар билан гаплашиб улардан нахтга сотиб олишимни айтаман”,- деди.
Чунки энг катта улгуржи оладиганнинг рақами бор экан. Гаплашиб олайлик деб ўз ҳолимга қўймаяпти.
“Машина бор, ҳатто бир ер топсак ўша ерда йиғсак. Улар ўзи келиб юклаб кетишади”,-деди.
Айтган гапларидан сўнг, ўйлаб қолдим. Балки отамдан қолган ерни сотгандан кўра, ўша ерни бир омбордек ишлатиб турсак бўлмайдими?
👏56👍40❤38🔥18❤🔥1
#Юлдуз
Сўнги бонус
110-қисм
Ва бир кун келиб ҳаёт сенга тайёрмисан, сен ҳам юзинг кулиб, бахтга етасан дер экан. Ичимдаги таърифи йўқ туйғулар билан қозондаги ошни дамладим. Ёқуб билан оила қурганимизга бугун икки ой бўлди. Икки ой ичида худди бир- бирмизни икки умрга етадигандек танирдик. Чунки биз бир-биримизнинг иккинчи имкони эдик.
Илкидан дили куйган, орзулари ярим қолган икки ярали қуш эдик. Учишни бирга ўрганяпмиз. Парвозимиз завқли ва баъзида чарчоқли бўляпти. Рахматли қайнотамдан қолган ерни атрофини ўратиб, бир айвон ясатдик. Йиғиб келган кардонларимизни ўша ерга тўплаяпмиз. Менинг айтганим бўлди. Ёқуб бу ишдаги пулни билиб савдо ерини топширди. Мева бузилди, чириди деган дарди йўқ.
Гаплашилган ерлардан айтилган вақтда йиғиб келсак бўлгани. Агар ишлар айтилгандек кетса Тошкентдан эмас лекин Ёқубнинг туғилган ерларидан уй олишга қурбимиз етар экан. Шунга ҳаракат қиляпмиз. Ойим биз билан бирга доим дуода.
Дадам эса афсуски эски одатига яна қайтган. Баъзи инсонлар ўзгармас экан. Унга қанчалик ичим ачимасин. Бизнинг гапимизга умуман қулоқ осмай қўйган.
Бугун Ёқубнинг туғилган куни. Уйимизга меҳмонлар келишади. Унга бир ҳадиям бор. Кўриб жуда хурсанд бўлади. Чунки бу унинг хоҳлаган нарсаси. Эрим томон мени яхши қабул қилди. Рахматли қайнонам ва қайнотамнинг қабрларини зиёрат қилиб келдик. Овсинимникида бир неча кун қолдик. Ойимни Қундуз, ора-сира уйига олиб кетганда Ёқуб билан унинг акасининг уйида бир –икки кун қолиб, кейин шаҳарга қайтамиз.
Иш еримиз ҳам деярли ўша томонда бўлганидан балкида уй олмасдан аввал кўчишимиз ҳам мумкин. Ёқуб ўзи қатнайдиган масжиди ва отахонини жуда яхши кўради. Ҳозир калом ёдлашни бошлади.Ширали овозидан қироат ҳам жуда гўзал чиқмоқда. Ойим унга “Сураларнинг таъсирли ва чироли чиқиши иймонингни, аҳлоқингни гўзаллашганидан”,-дерди.
“Юлдуз!”,-деб эшикдан кирди.
“Вой, кўзингизни юминг тез”,-деб уни шошилтирдим.
Қўлида нарсалари билан кўзини юмиб олди.
“Мен нега кўзим юмиқ туришим керак?”,-деб сўради.
Кулдим.
Қўлидан нарсаларни олиб Унинг кўзи юмиқ шаклда хонамизга олиб кирдим. Ойим бизни кўриб жилмайиб қўйди.
“Юлдуз, туғилган кунимга деб совға олдингми?”,-деб сўради.
“Ҳа, олдим лекин сизга сюрприз. Ўзингизни билмаганга олиб туринг”
Уни ётоғимиз устига ўтирғиздим.
“Кўзингизни очмай туринг”,-деб яна тайинладим.
“Бўлди мана кутяпман”,-деб кулди.
Оладиган нарсамни олиб тўғрилаб унга юзландим.
“Очинг!”
Кўзини очиб менга қаради.
“Қани совғам?”,-деб ҳайрон бўлиб сўради.
“Мана кўрмаяпсизми”,- деб ўзимни кўрсатдим.
“Сенми совға? Аммо бировни совғасини қайтиб совға қилиш яхши эмас Юлдузхон”,-деб бармоғи билан ишора қилди.
Юзим тушди. Наҳотки эътибор бермаган бўлса. Энди лабларимни буриб хафа бўлаётган эдим Ёнимга яқинлашим пешонамдан ўпти.
“Бу либос, бу рўмол ҳар аёлга- қизга ярашади. Лекин сенга бир бошқа ярашибди”,-деб икки кўзимнинг усидан ўпти.
“Аммо ёлғон бўлмасин бошқа ҳадия кутгандим?”
“Қанақа?”,-деб овозим зўрға чиқди.
“Бир эмизик, ёки гўдакнинг оёқ кийими?”,-дегнаида кўзимга ёш келди.
“Нега йиғлаяпсан?”,-деганди унга кафтим ичида яшириб турган нарсани кўрсатдим.
Унинг ҳам кўзига ёш келди.
“Ростанми? Ростанми?”,-деб мени кўтариб айлантирди.
“Рост! Мени қўйиб юборинг бошим айланяпти”,-дегандим.
“Сен-ку, менинг бошимни айлантирган”,-деб бағрига босди.
Ҳаёт паст-баланд, ўнқир –чўнқир. Бир бор, бир йўқ билан давом этар экан. Энг тубда бўлганлар бир кун азиз. Энг бошда деганимиз залил бўлиши мумкин. Бу ҳикоя Юлдузнинг менга берган бир саволи билан бошланганди.
“Бир эркак, бир аёлни қаттиқ севиб унга қўшиқ ёзадиган даражада ошиқ бўлса. Кейин уни унута оладими?”,-деганди.
Биргина шу жумла билан оёқ усти уни бир соатдан ошиқ тингладим. Айтиб берган ҳикоясидаги одамнинг машҳур қўшиқлари борлигини билгач, ҳайрон қолгандим. Юлдуз ўзи ўтмиш қизиқтирмайди деган бўлсада, Гулини қизғонганини сездим. Аммо ҳар гапида Ёқубга бўлган ҳурмати ва марҳаматини ҳис этдим. Ишқ уч ҳарф. Марҳамат ва ҳурмат эса анча узун сўз.
Сизга чексиз ҳурмат билан бошқа ҳикояларда ғойибона учрашгунча, ожиза ёзувчингиз Сулҳида Даврон🖊
Сўнги бонус
110-қисм
Ю л д у з
Ва бир кун келиб ҳаёт сенга тайёрмисан, сен ҳам юзинг кулиб, бахтга етасан дер экан. Ичимдаги таърифи йўқ туйғулар билан қозондаги ошни дамладим. Ёқуб билан оила қурганимизга бугун икки ой бўлди. Икки ой ичида худди бир- бирмизни икки умрга етадигандек танирдик. Чунки биз бир-биримизнинг иккинчи имкони эдик.
Илкидан дили куйган, орзулари ярим қолган икки ярали қуш эдик. Учишни бирга ўрганяпмиз. Парвозимиз завқли ва баъзида чарчоқли бўляпти. Рахматли қайнотамдан қолган ерни атрофини ўратиб, бир айвон ясатдик. Йиғиб келган кардонларимизни ўша ерга тўплаяпмиз. Менинг айтганим бўлди. Ёқуб бу ишдаги пулни билиб савдо ерини топширди. Мева бузилди, чириди деган дарди йўқ.
Гаплашилган ерлардан айтилган вақтда йиғиб келсак бўлгани. Агар ишлар айтилгандек кетса Тошкентдан эмас лекин Ёқубнинг туғилган ерларидан уй олишга қурбимиз етар экан. Шунга ҳаракат қиляпмиз. Ойим биз билан бирга доим дуода.
Дадам эса афсуски эски одатига яна қайтган. Баъзи инсонлар ўзгармас экан. Унга қанчалик ичим ачимасин. Бизнинг гапимизга умуман қулоқ осмай қўйган.
Бугун Ёқубнинг туғилган куни. Уйимизга меҳмонлар келишади. Унга бир ҳадиям бор. Кўриб жуда хурсанд бўлади. Чунки бу унинг хоҳлаган нарсаси. Эрим томон мени яхши қабул қилди. Рахматли қайнонам ва қайнотамнинг қабрларини зиёрат қилиб келдик. Овсинимникида бир неча кун қолдик. Ойимни Қундуз, ора-сира уйига олиб кетганда Ёқуб билан унинг акасининг уйида бир –икки кун қолиб, кейин шаҳарга қайтамиз.
Иш еримиз ҳам деярли ўша томонда бўлганидан балкида уй олмасдан аввал кўчишимиз ҳам мумкин. Ёқуб ўзи қатнайдиган масжиди ва отахонини жуда яхши кўради. Ҳозир калом ёдлашни бошлади.Ширали овозидан қироат ҳам жуда гўзал чиқмоқда. Ойим унга “Сураларнинг таъсирли ва чироли чиқиши иймонингни, аҳлоқингни гўзаллашганидан”,-дерди.
“Юлдуз!”,-деб эшикдан кирди.
“Вой, кўзингизни юминг тез”,-деб уни шошилтирдим.
Қўлида нарсалари билан кўзини юмиб олди.
“Мен нега кўзим юмиқ туришим керак?”,-деб сўради.
Кулдим.
Қўлидан нарсаларни олиб Унинг кўзи юмиқ шаклда хонамизга олиб кирдим. Ойим бизни кўриб жилмайиб қўйди.
“Юлдуз, туғилган кунимга деб совға олдингми?”,-деб сўради.
“Ҳа, олдим лекин сизга сюрприз. Ўзингизни билмаганга олиб туринг”
Уни ётоғимиз устига ўтирғиздим.
“Кўзингизни очмай туринг”,-деб яна тайинладим.
“Бўлди мана кутяпман”,-деб кулди.
Оладиган нарсамни олиб тўғрилаб унга юзландим.
“Очинг!”
Кўзини очиб менга қаради.
“Қани совғам?”,-деб ҳайрон бўлиб сўради.
“Мана кўрмаяпсизми”,- деб ўзимни кўрсатдим.
“Сенми совға? Аммо бировни совғасини қайтиб совға қилиш яхши эмас Юлдузхон”,-деб бармоғи билан ишора қилди.
Юзим тушди. Наҳотки эътибор бермаган бўлса. Энди лабларимни буриб хафа бўлаётган эдим Ёнимга яқинлашим пешонамдан ўпти.
“Бу либос, бу рўмол ҳар аёлга- қизга ярашади. Лекин сенга бир бошқа ярашибди”,-деб икки кўзимнинг усидан ўпти.
“Аммо ёлғон бўлмасин бошқа ҳадия кутгандим?”
“Қанақа?”,-деб овозим зўрға чиқди.
“Бир эмизик, ёки гўдакнинг оёқ кийими?”,-дегнаида кўзимга ёш келди.
“Нега йиғлаяпсан?”,-деганди унга кафтим ичида яшириб турган нарсани кўрсатдим.
Унинг ҳам кўзига ёш келди.
“Ростанми? Ростанми?”,-деб мени кўтариб айлантирди.
“Рост! Мени қўйиб юборинг бошим айланяпти”,-дегандим.
“Сен-ку, менинг бошимни айлантирган”,-деб бағрига босди.
Т а м о м
Ҳаёт паст-баланд, ўнқир –чўнқир. Бир бор, бир йўқ билан давом этар экан. Энг тубда бўлганлар бир кун азиз. Энг бошда деганимиз залил бўлиши мумкин. Бу ҳикоя Юлдузнинг менга берган бир саволи билан бошланганди.
“Бир эркак, бир аёлни қаттиқ севиб унга қўшиқ ёзадиган даражада ошиқ бўлса. Кейин уни унута оладими?”,-деганди.
Биргина шу жумла билан оёқ усти уни бир соатдан ошиқ тингладим. Айтиб берган ҳикоясидаги одамнинг машҳур қўшиқлари борлигини билгач, ҳайрон қолгандим. Юлдуз ўзи ўтмиш қизиқтирмайди деган бўлсада, Гулини қизғонганини сездим. Аммо ҳар гапида Ёқубга бўлган ҳурмати ва марҳаматини ҳис этдим. Ишқ уч ҳарф. Марҳамат ва ҳурмат эса анча узун сўз.
Сизга чексиз ҳурмат билан бошқа ҳикояларда ғойибона учрашгунча, ожиза ёзувчингиз Сулҳида Даврон🖊
👏137❤114👍55🔥28😍8❤🔥3
#Ноодатий ҳикоя
МАРҲУМНИНГ ТЕЛЕФОНИ
- Кечирасиз, телефон устаси қаерда ўтиради?
Дўконга кириб келган ёшгина жувон барча сотувчилар эътиборини тортди. У шунчаки истарали эмас, балки жуда чиройли эди. Қизларни “ўраш” бўйича устаси фаранг бўлиб кетган Фарҳод унинг олдида ҳозиру-нозир бўлди.
- Келинг, келинойи. Нима бўлди телефонизга?- қизларни мафтун этадиган табассумини ишга солиб сўради.
- Сиз телефон устасимисиз?
- Йўқ. Лекин бирор маслаҳат берарман. Қани бир кўрайчи,- деб қўлини узатди.
- Кечирасиз, менга уста керак..
Фарҳоднинг қўли ҳавода қолди ва ноқулай вазиятдан чиқиш учун кўрсатгич бармоғи билан устахона томон ишора қилди. Аёл усталар ичида энг жиддийи Тоҳир ака олдида тўхтади.
Уста Тоҳир ҳар доимгидек жиддий нигоҳини сочиб ташланган телефон деталларига тикканча бир нималарни тузатиш билан оввора эди. Боя аёлдан гап ололмаган Фарҳод бу одамдан бирор наф чиқмаслигини яхши билсада уриниб кўришга қарор қилди.
- Тоҳир ака, ҳозирги қизни телефонига нима бўлган экан?
- Блокировкага тушиб қолибди.
- Очиб бердизми?
- Йўқ.
Ҳар доимгидек совуққина жавоб. Фарҳод уни яна гапга сола бошлаганди Тоҳир бир хўмрайиб берди. Аёл қолдириб кетган телефонни унинг қўлига бермади ҳам... Йигит тарвузи қўлтиғидан тушиб яна жойига қайтди.
Тоҳир эса жувоннинг сўзларини эсларди: “Телефон ичидагилар омонат”. Албатта омонат, буни айтишмаса ҳам яхши тушунади. Бирор марта ҳам мижозлар ҳаққига, телефон ичидаги деталлар ёки маълумотларига ҳиёнат қилмаган уста учун бу каби огоҳлантириш ишончсизлик аломатидек туюларди. Қайсидир нопок усталар касрига бошқаларга ҳам шубҳа билан қараш нотўғри эди унинг наздида.
Кечки пайт ота-онаси уйқуга кетгач компютерини ёқиб жувон ташлаб кетган телефонни унга улади. Русуми жуда замонавий бўлса ҳам кодни бузиш қийин бўлмади.
Телефонни ўчириб, бир четга олиб қўймоқчи бўлганида кўнглида негадир ғашлик сезди. Жувоннинг сўзлари бўйича бу аппарат яқинда вафот этган эрига тегишли экан. Тоҳир унинг ичидаги файлларни бирров кўздан кечириш лозимлиги ҳақида ўйлади. Бошлагач эса “Эҳ! Афсус!” деб юборди. Мана унинг энг ёмон шубҳалари рўёбга чиқиб турибди.
Фаҳш видеолар ва расмлар солинган папкалар.
Телефон қайтариб берилганда оила аҳли марҳумнинг бу “қизиқиш”и ҳақида билишлари жуда хунук бўлиши ҳақида ўйлади. "Аллоҳ ўзи кечирсин" деб файлларни очиб кўрмасдан ҳам ўчира бошлади. Ёмон расмларни ҳам беш дақиқага қолмай тозалаб ташлади. Доим бундай нарсалардан ўзини тия билган Тоҳирнинг қизиқувчанлик ҳисси бу сафар ҳам унинг виждонини енга олмади.
Ҳирсни уйғотувчи файллар ўчирилгач бошқа папкаларни ҳам тафтиш қилишга киришди.
Оилавий суратлар. Булар раҳматликнинг ота-онаси бўлса керак. Сочларига оқ оралаган фариштали онахон ва юзидан нур таралувчи отахон. Ўғли ишга кетаётганида улар қўлларини дуога очиб туришларини, ишдан қайтганида эса бағриларини очиб кутиб олишларини тасаввур қилди беихтиёр.
Аёлини эса устахонада кўрган эди. Унинг суратларини катталаштирмади. Бегона жувон гарчи у энди бева бўлса ҳам суратларига разм солишни ўзига эп кўрмади...
Кейинги суратлар раҳматлик йигит ҳаётидаги энг бахтли онларни акс эттирарди.
Мана бу ширингина болакай ўғилчаси ҳойнаҳой. Онаси билан, бувиси ва буваси бағрида роса суратга тушибди. Бир неча дақиқадан бери қовоғидан қор ёғаётган Тоҳирнинг юзига табассум югурди. “Менга ҳам шундай ширин ўғилчалар берсин” деб ичида ният қилиб қўйди. Бир суратда эса болакай бир эркакни қучиб, оғзи қулоғига етгудек кулиб турибди. Мана ниҳоят телефон эгаси ҳам чиқди. Ўлган йигит жуда келишган, салобатли одам бўлган экан. Кўплаб қизларнинг орзу-ҳавасидагидек ҳақиқий шаҳзода. Бироқ умри қисқа экан.
Тоҳир оилавий папкадаги сўнгги суратга бироз тикилиб қолди. Ёш оила. Уларнинг нигоҳларидаги бахтни фақатгина кўзи ожиз кўра олмасди. Марҳум ўз аёли ва ўғли билан тушган бу сурат устага жуда қаттиқ таъсир қилди. Бир қарашда оддий сурат. Аммо бир оиланинг ҳақиқий бахтини ифода этади. У ўйланиб қолди. Вафот этган йигитнинг хавас қилса арзигулик аёли, оиласи бўла туриб нега фаҳш суратлар ва видеоларга қизиқиши бўлгани ҳақида ҳайратланди...
МАРҲУМНИНГ ТЕЛЕФОНИ
- Кечирасиз, телефон устаси қаерда ўтиради?
Дўконга кириб келган ёшгина жувон барча сотувчилар эътиборини тортди. У шунчаки истарали эмас, балки жуда чиройли эди. Қизларни “ўраш” бўйича устаси фаранг бўлиб кетган Фарҳод унинг олдида ҳозиру-нозир бўлди.
- Келинг, келинойи. Нима бўлди телефонизга?- қизларни мафтун этадиган табассумини ишга солиб сўради.
- Сиз телефон устасимисиз?
- Йўқ. Лекин бирор маслаҳат берарман. Қани бир кўрайчи,- деб қўлини узатди.
- Кечирасиз, менга уста керак..
Фарҳоднинг қўли ҳавода қолди ва ноқулай вазиятдан чиқиш учун кўрсатгич бармоғи билан устахона томон ишора қилди. Аёл усталар ичида энг жиддийи Тоҳир ака олдида тўхтади.
Уста Тоҳир ҳар доимгидек жиддий нигоҳини сочиб ташланган телефон деталларига тикканча бир нималарни тузатиш билан оввора эди. Боя аёлдан гап ололмаган Фарҳод бу одамдан бирор наф чиқмаслигини яхши билсада уриниб кўришга қарор қилди.
- Тоҳир ака, ҳозирги қизни телефонига нима бўлган экан?
- Блокировкага тушиб қолибди.
- Очиб бердизми?
- Йўқ.
Ҳар доимгидек совуққина жавоб. Фарҳод уни яна гапга сола бошлаганди Тоҳир бир хўмрайиб берди. Аёл қолдириб кетган телефонни унинг қўлига бермади ҳам... Йигит тарвузи қўлтиғидан тушиб яна жойига қайтди.
Тоҳир эса жувоннинг сўзларини эсларди: “Телефон ичидагилар омонат”. Албатта омонат, буни айтишмаса ҳам яхши тушунади. Бирор марта ҳам мижозлар ҳаққига, телефон ичидаги деталлар ёки маълумотларига ҳиёнат қилмаган уста учун бу каби огоҳлантириш ишончсизлик аломатидек туюларди. Қайсидир нопок усталар касрига бошқаларга ҳам шубҳа билан қараш нотўғри эди унинг наздида.
Кечки пайт ота-онаси уйқуга кетгач компютерини ёқиб жувон ташлаб кетган телефонни унга улади. Русуми жуда замонавий бўлса ҳам кодни бузиш қийин бўлмади.
Телефонни ўчириб, бир четга олиб қўймоқчи бўлганида кўнглида негадир ғашлик сезди. Жувоннинг сўзлари бўйича бу аппарат яқинда вафот этган эрига тегишли экан. Тоҳир унинг ичидаги файлларни бирров кўздан кечириш лозимлиги ҳақида ўйлади. Бошлагач эса “Эҳ! Афсус!” деб юборди. Мана унинг энг ёмон шубҳалари рўёбга чиқиб турибди.
Фаҳш видеолар ва расмлар солинган папкалар.
Телефон қайтариб берилганда оила аҳли марҳумнинг бу “қизиқиш”и ҳақида билишлари жуда хунук бўлиши ҳақида ўйлади. "Аллоҳ ўзи кечирсин" деб файлларни очиб кўрмасдан ҳам ўчира бошлади. Ёмон расмларни ҳам беш дақиқага қолмай тозалаб ташлади. Доим бундай нарсалардан ўзини тия билган Тоҳирнинг қизиқувчанлик ҳисси бу сафар ҳам унинг виждонини енга олмади.
Ҳирсни уйғотувчи файллар ўчирилгач бошқа папкаларни ҳам тафтиш қилишга киришди.
Оилавий суратлар. Булар раҳматликнинг ота-онаси бўлса керак. Сочларига оқ оралаган фариштали онахон ва юзидан нур таралувчи отахон. Ўғли ишга кетаётганида улар қўлларини дуога очиб туришларини, ишдан қайтганида эса бағриларини очиб кутиб олишларини тасаввур қилди беихтиёр.
Аёлини эса устахонада кўрган эди. Унинг суратларини катталаштирмади. Бегона жувон гарчи у энди бева бўлса ҳам суратларига разм солишни ўзига эп кўрмади...
Кейинги суратлар раҳматлик йигит ҳаётидаги энг бахтли онларни акс эттирарди.
Мана бу ширингина болакай ўғилчаси ҳойнаҳой. Онаси билан, бувиси ва буваси бағрида роса суратга тушибди. Бир неча дақиқадан бери қовоғидан қор ёғаётган Тоҳирнинг юзига табассум югурди. “Менга ҳам шундай ширин ўғилчалар берсин” деб ичида ният қилиб қўйди. Бир суратда эса болакай бир эркакни қучиб, оғзи қулоғига етгудек кулиб турибди. Мана ниҳоят телефон эгаси ҳам чиқди. Ўлган йигит жуда келишган, салобатли одам бўлган экан. Кўплаб қизларнинг орзу-ҳавасидагидек ҳақиқий шаҳзода. Бироқ умри қисқа экан.
Тоҳир оилавий папкадаги сўнгги суратга бироз тикилиб қолди. Ёш оила. Уларнинг нигоҳларидаги бахтни фақатгина кўзи ожиз кўра олмасди. Марҳум ўз аёли ва ўғли билан тушган бу сурат устага жуда қаттиқ таъсир қилди. Бир қарашда оддий сурат. Аммо бир оиланинг ҳақиқий бахтини ифода этади. У ўйланиб қолди. Вафот этган йигитнинг хавас қилса арзигулик аёли, оиласи бўла туриб нега фаҳш суратлар ва видеоларга қизиқиши бўлгани ҳақида ҳайратланди...
❤133😨30👍20😇7❤🔥3🔥2🕊1🙈1
Бошқа суратларни кетма-кет ўтказар экан раҳматликнинг
ҳаётига кириб бораётгандек ҳис қиларди ўзини. Мана у дўстлари даврасида. Чойхонада, қозон-ўчоқ олдида чиройли табассум билан капгир кўтариб турибди. Кейингилари ишхонасидан лавҳалар бўлса керак. Катта стол эгаси экан. Ёмон мансабда ишламаган кўринади.
Кейинги папка эса яна бир бор Тоҳирнинг нафратини қўзғотди. Телефон эгаси ишхонасида калта кўйлак кийган бир қизни белидан қучиб турарди. Бирин-кетин уларнинг муносабатларини акс эттирувчи лавҳалар чиқа бошлади. Суратлардан қиз унинг ўйнаши эканлиги сир эмасди. Ҳаттоки ундан бўса олаётгани ҳам муҳрланган суратлар бор экан.
Тоҳирнинг кўз олдида устахонага келган жувон намоён бўлди. Унинг мунгли кўзлари, дард тўла нигоҳи. Севган инсонидан, фарзандининг отаси, жуфту-ҳалолидан айрилгани аёлни ғамгин кўринишида ифода этарди. Бу аёл ўз эри ҳақида билмаган тафсилотлари маълум бўлса қай ҳолатга тушишини тасаввур қилди. Балки ёрқин, ширин хотиралар устини нафрат пардаси қоплаши мумкин эди.
Тоҳир телефонни барча кераксиз нарсалардан тозалашга аҳд қилди. Марҳум йигит ва ишхонадаги қизча муносабатларини акс эттирувчи барча суратлар ўчирилди. СМСлар орасида бир талай севги ёзишмалари бор экан. Мазмунидан ўша бегона қизга тегишли бўлганларини ҳаммасинини йўқ қилди. Уларнинг орасида йигитнинг аёлидан келганларига ҳам кўзи тушди. “Бегим, қачон келасиз? Сизни соғиндик”, “Адаси, чарчамаяпсизми? Сизни севаман”...
Раҳматликнинг шаънига доғ тушириши мумкин бўлган барча суратлар, ёзишмаларни ўчирилди. Мусиқалар орасида Қуръон суралари ёзилганлари бор экан. Тоҳир фаҳш файлларни муқаддас китоб оятлари янграган аудиолар билан қандай қилиб бир жойда сақланиши мумкинлигини тушунолмасди. Гўёки катта жавонда Қуръон китоби ва ёнгинасида шарманда кинолар акс этган дисклар тахлангандек. Ўлган йигитнинг қандай гуноҳларга ботганлигини таҳмин қилар экан уни мағфират қилишини Аллоҳ таолодан дилдан сўради.
Телефон ичини тозалаб бўлгач ўзини катта ишни амалга оширгандек ҳис қилди ва кўнгли ҳотиржам топди. Бамисоли катта жавонни тартибга келтириб, ифлосликни ахлат қутисига ташлагандек бўлди. Уйқуга кетаётганида бахтли оила суратини кўз олдига келтирди ва ўша жувон хотиралари энди нуқсонсиз бўлишини ўзича тасаввур қилди...
Шу уйқу Тоҳир устанинг сўнгги уйқуси вафотига уланиб кетди...
Одамлар орасида ўзининг яхши хулқи билан танилган Тоҳирнинг жанозасига кўп одам йиғилди. Йиғилганлар уни уйқуда жони узилганини таъкидлашарди. Маййит ётган хонага кириб чиққанлар эса Тоҳирнинг юзидан нур ёғилаётгандек кўрингани ҳақида тинмай гапирардилар...
Беш кундан кейин бева аёл яна ўша дўконга кириб келди. Сотувчи Фарҳод телефонни эгасига етказиш учун шошди. Тоҳирнинг кутилмаган ўлими унга қаттиқ таъсир қилган эди. Устанинг онасидан олган телефонни ичини кавлаганда бу эрли аёлнинг аппарати эканлигини англаган ва ва ҳушомад қилиш ниятидан қайтган эди.
- Келинойи, мана омонатиз. Тоҳир ака тузатиб қўйган эканлар.
- Уста ёш кетибдилар-да., - деди аёл- Сабаби нима экан?
- Ҳеч ким билмайди... Уйқуда жон берибдилар.
- Жойлари жаннатда бўлсин. Хизмат ҳақини уйдагиларига бериб қўйинг. Қиёматда бўйнимда қарз бўлиб қолмасин..
Фарҳод пулларни олгач аёлни сўзсиз кузатиб қолди...
Жувон эса ташқарига чиққач тўғри уйи томон юрмай яқин атрофдаги ҳиёбонга кирди. Бўш ўриндиқ топиб, раҳматлик эрининг телефонини очди.
Аёл кўзларидан сел каби қуйилаётган ёшлар аччиғини унча-мунча одам кўтаролмасди.
Бу томчиларда армон, изтироб, алам ва қайғу мужассам эди.
Оилавий расмларни кетма-кет кўрар экан ўзини йиғидан тиёлмасди.
Унга ҳаммадан ҳам таъсир қилгани – телефон дисплейидаги сурат эди. Бу расмни илгари кўрмаган экан. Ўзи ҳаёл суриб турганида эри билдирмай олган шекилли. Жуда табиий ва чиройли чиққан суратнинг бир чеккасида “Ягона бахтим” деган ёзув битилган эди...
Эслади.
Суратни ҳақиқатдан ҳам марҳум эри олганди. Бироқ унга сеҳрли сўзларни битиб, дисплейга жойлаштирган одам эса ўз ўлимидан бир неча соат аввал бегона одамнинг шаънини поклаб берган одам- Тоҳир уста эди.
Баҳром Муҳаммад
ҳаётига кириб бораётгандек ҳис қиларди ўзини. Мана у дўстлари даврасида. Чойхонада, қозон-ўчоқ олдида чиройли табассум билан капгир кўтариб турибди. Кейингилари ишхонасидан лавҳалар бўлса керак. Катта стол эгаси экан. Ёмон мансабда ишламаган кўринади.
Кейинги папка эса яна бир бор Тоҳирнинг нафратини қўзғотди. Телефон эгаси ишхонасида калта кўйлак кийган бир қизни белидан қучиб турарди. Бирин-кетин уларнинг муносабатларини акс эттирувчи лавҳалар чиқа бошлади. Суратлардан қиз унинг ўйнаши эканлиги сир эмасди. Ҳаттоки ундан бўса олаётгани ҳам муҳрланган суратлар бор экан.
Тоҳирнинг кўз олдида устахонага келган жувон намоён бўлди. Унинг мунгли кўзлари, дард тўла нигоҳи. Севган инсонидан, фарзандининг отаси, жуфту-ҳалолидан айрилгани аёлни ғамгин кўринишида ифода этарди. Бу аёл ўз эри ҳақида билмаган тафсилотлари маълум бўлса қай ҳолатга тушишини тасаввур қилди. Балки ёрқин, ширин хотиралар устини нафрат пардаси қоплаши мумкин эди.
Тоҳир телефонни барча кераксиз нарсалардан тозалашга аҳд қилди. Марҳум йигит ва ишхонадаги қизча муносабатларини акс эттирувчи барча суратлар ўчирилди. СМСлар орасида бир талай севги ёзишмалари бор экан. Мазмунидан ўша бегона қизга тегишли бўлганларини ҳаммасинини йўқ қилди. Уларнинг орасида йигитнинг аёлидан келганларига ҳам кўзи тушди. “Бегим, қачон келасиз? Сизни соғиндик”, “Адаси, чарчамаяпсизми? Сизни севаман”...
Раҳматликнинг шаънига доғ тушириши мумкин бўлган барча суратлар, ёзишмаларни ўчирилди. Мусиқалар орасида Қуръон суралари ёзилганлари бор экан. Тоҳир фаҳш файлларни муқаддас китоб оятлари янграган аудиолар билан қандай қилиб бир жойда сақланиши мумкинлигини тушунолмасди. Гўёки катта жавонда Қуръон китоби ва ёнгинасида шарманда кинолар акс этган дисклар тахлангандек. Ўлган йигитнинг қандай гуноҳларга ботганлигини таҳмин қилар экан уни мағфират қилишини Аллоҳ таолодан дилдан сўради.
Телефон ичини тозалаб бўлгач ўзини катта ишни амалга оширгандек ҳис қилди ва кўнгли ҳотиржам топди. Бамисоли катта жавонни тартибга келтириб, ифлосликни ахлат қутисига ташлагандек бўлди. Уйқуга кетаётганида бахтли оила суратини кўз олдига келтирди ва ўша жувон хотиралари энди нуқсонсиз бўлишини ўзича тасаввур қилди...
Шу уйқу Тоҳир устанинг сўнгги уйқуси вафотига уланиб кетди...
Одамлар орасида ўзининг яхши хулқи билан танилган Тоҳирнинг жанозасига кўп одам йиғилди. Йиғилганлар уни уйқуда жони узилганини таъкидлашарди. Маййит ётган хонага кириб чиққанлар эса Тоҳирнинг юзидан нур ёғилаётгандек кўрингани ҳақида тинмай гапирардилар...
Беш кундан кейин бева аёл яна ўша дўконга кириб келди. Сотувчи Фарҳод телефонни эгасига етказиш учун шошди. Тоҳирнинг кутилмаган ўлими унга қаттиқ таъсир қилган эди. Устанинг онасидан олган телефонни ичини кавлаганда бу эрли аёлнинг аппарати эканлигини англаган ва ва ҳушомад қилиш ниятидан қайтган эди.
- Келинойи, мана омонатиз. Тоҳир ака тузатиб қўйган эканлар.
- Уста ёш кетибдилар-да., - деди аёл- Сабаби нима экан?
- Ҳеч ким билмайди... Уйқуда жон берибдилар.
- Жойлари жаннатда бўлсин. Хизмат ҳақини уйдагиларига бериб қўйинг. Қиёматда бўйнимда қарз бўлиб қолмасин..
Фарҳод пулларни олгач аёлни сўзсиз кузатиб қолди...
Жувон эса ташқарига чиққач тўғри уйи томон юрмай яқин атрофдаги ҳиёбонга кирди. Бўш ўриндиқ топиб, раҳматлик эрининг телефонини очди.
Аёл кўзларидан сел каби қуйилаётган ёшлар аччиғини унча-мунча одам кўтаролмасди.
Бу томчиларда армон, изтироб, алам ва қайғу мужассам эди.
Оилавий расмларни кетма-кет кўрар экан ўзини йиғидан тиёлмасди.
Унга ҳаммадан ҳам таъсир қилгани – телефон дисплейидаги сурат эди. Бу расмни илгари кўрмаган экан. Ўзи ҳаёл суриб турганида эри билдирмай олган шекилли. Жуда табиий ва чиройли чиққан суратнинг бир чеккасида “Ягона бахтим” деган ёзув битилган эди...
Эслади.
Суратни ҳақиқатдан ҳам марҳум эри олганди. Бироқ унга сеҳрли сўзларни битиб, дисплейга жойлаштирган одам эса ўз ўлимидан бир неча соат аввал бегона одамнинг шаънини поклаб берган одам- Тоҳир уста эди.
Баҳром Муҳаммад
😢185👍90❤82👏18❤🔥13🔥10😇4🌚1
#Ҳикоялар
Дил оғриғи
Қизлик уй бозор. Шоҳ ҳам келади, гадо ҳам. Ноила бўй етганда ҳам "остонани супурувчилар" сони бисъёр бўлди. Сабаб ҳам ҳар доимги сабаб: Ноила оқила, чаққон, боз устига чиройли ҳам эди.
Ота-она бунақа вақтда шошилиб қолар экан. Бир қарорга келиш жуда маъсулиятли. Умр савдоси ахир. Совчилар эса ҳар турфа кишилар.
Бир куни эса... Бир куни қўшни маҳаллалик Соли соқовнинг ўғлига сўраб совчилар келди. Ота томонидан дангал "Йўқ!" жавоби айтилди. Совчилар ҳам биттада бўш келадиган хилидан эмас экан. Иккинчи марта яна келишди... ва келганларига минг пушаймон ейишди. Гарчи куёвликка номзод йигит ўқимишли, яхши касбни эгаллаган бўлса-да, бу тарозининг оғир палласини боса олмади:
- Менинг соқов хонадонига берадиган қизим йўқ, - гапни шарт кесди ота.
Ота сўзида турди. Қизини тагли-тугли оилага келинликка берди.
Ота бир умр пушаймон бўлиб яшади. Уч набиралик бўлган ота, набираларини хар бағрига босиб суйганда ич-ичидан эзилади. У набираларининг ҳеч бири "Бобожон" деб эркаланмаслигидан куяди.
Қандай эркалансин? Уччови ҳам безабон бўлса...
Астағфируллоҳ.... Тилга эхтиёт бўлинг. Гохида ноҳақ айблов ёки ноҳақ айтилган сўз, қарғиш ва дуоибад каби ўзингизга қайтиши мумкин...
Хазонрезги
Дил оғриғи
Қизлик уй бозор. Шоҳ ҳам келади, гадо ҳам. Ноила бўй етганда ҳам "остонани супурувчилар" сони бисъёр бўлди. Сабаб ҳам ҳар доимги сабаб: Ноила оқила, чаққон, боз устига чиройли ҳам эди.
Ота-она бунақа вақтда шошилиб қолар экан. Бир қарорга келиш жуда маъсулиятли. Умр савдоси ахир. Совчилар эса ҳар турфа кишилар.
Бир куни эса... Бир куни қўшни маҳаллалик Соли соқовнинг ўғлига сўраб совчилар келди. Ота томонидан дангал "Йўқ!" жавоби айтилди. Совчилар ҳам биттада бўш келадиган хилидан эмас экан. Иккинчи марта яна келишди... ва келганларига минг пушаймон ейишди. Гарчи куёвликка номзод йигит ўқимишли, яхши касбни эгаллаган бўлса-да, бу тарозининг оғир палласини боса олмади:
- Менинг соқов хонадонига берадиган қизим йўқ, - гапни шарт кесди ота.
Ота сўзида турди. Қизини тагли-тугли оилага келинликка берди.
Ота бир умр пушаймон бўлиб яшади. Уч набиралик бўлган ота, набираларини хар бағрига босиб суйганда ич-ичидан эзилади. У набираларининг ҳеч бири "Бобожон" деб эркаланмаслигидан куяди.
Қандай эркалансин? Уччови ҳам безабон бўлса...
Астағфируллоҳ.... Тилга эхтиёт бўлинг. Гохида ноҳақ айблов ёки ноҳақ айтилган сўз, қарғиш ва дуоибад каби ўзингизга қайтиши мумкин...
Хазонрезги
😢90❤38😇12👍8✍5💯3❤🔥1🙈1
#Ҳикоялар
МУАЛЛИМ
Урушдан кейинги йиллар…
Куз изғирини этни жунжиктиради.
Саҳар қоронғусидан кўча супуришга чиққан аёлнинг хаёли паришон. Момақалдироқ гумбурлагани сайин ичи қалтирайди, оғир ўй миясини пармалайди: “Болаларимнинг усти юпқа, оёғи юпун. Эгни-ку, бир гап бўлар. Кичигимнинг оёғидаги қиш бўйи жанда бўлиб кетди. Шўрлик болам яна оғриб қолмасайди..
У қийналибгина рўзғор тебратади. Ёлғиз ўзи нимаям қилсин, қирққа кирмай беш болани бағрига босганча бева қолган бўлса? Катта ўғлининг топганиям рўзғор ғорига урвоқ бўлаётгани йўқ. Ахир осонми, жўжабирдай жон – унисига етса, бунисига етмайди.
Муаллим жунжикиб турган болага яқинлашди. Бола айбдорона елка қисиб турар, юзлари ёмғирданми, кўзёшданми ҳўл эди.
– Нега юпун кийиниб келдинг? Оёғинг қалинми ишқилиб? Вой-бў, шу ёмғирда йиртиқ пойабзал билан келдингми?.. Тез уйингга бор, кийимларингни алмаштир, шамоллаб қолма тағин!
Муаллимнинг ичидан бир нима узилгандек бўлди. Ўзининг етим ўтган болалигини эслади. Ўшанда ёмғир шаррос қуймоқда эди. У эски мактабнинг тунука томи тагида жаладан паналаб турибди. Аммо оёқлари жиққа ҳўл, лаблари кўм-кўк. Тишларининг тақиллаётганини билдирмаслик учун жағларини маҳкам қисган кўйи қунишиб олган. Шу пайт ёнига немис тили устози келди, унга ўроғлиқ бир нарса узатди. Кейин оталарча меҳр билан: “Синфхонага кир-да, кийиб ол, ўғлим. Ўртоқларингни киргизмай тураман. Мендан олганингни улар билиши шарт эмас”, деди шивирлаб.
Қалин кийим тафтидан баданига илиқлик югуриб, қаттиқ ҳаяжон ичида янги пойабзални киёлмай қўллари титраётган болакай, устозининг “Бошмоғинг эски бўлса ҳам бутун. Кейинги маошгача амаллаб тур”, дея ўз ўғлини кўндирганидан бехабар эди.
Мактабга юпун кетиб, қалин кийим, иссиқ пойабзалда қайтган ўғлини кўрган онаизори узоқ йиғлаганди…
Оғир йиллар ортда қолди. Бугун у – Муаллим.
Тақдирни қаранг, қаршисида худди ўзининг ёшлигидек ўксик бир бола совуқдан дилдираб турибди. Кўксининг энг нозик нуқтасида бир оғриқ туйган Муаллим бугуноқ унинг уйига боришга аҳд қилди.
Ўқувчиларга уй вазифаларини бериб, дарс тугаши билан кўчага чиқди. Тушлик ҳам қилмади. Ҳали унут бўлиб улгурмаган етимлик йилларини кўз олдида кечагидек гавдалантириб қўйган болакай учун нимадир қилишни ўйлади. Ахир эзгуликдан сабоқ бериб кетган устозига муносиб шогирд бўлишга аҳд қилган эди-ку?! Чуқур ўйга толганча беихтиёр чўнтакларини кавлади…
Деворлари нурай деб турган эскигина уй рўпарасида бир зум тек қотди. Уни униқиб кетган либосдаги аёл қарши олди. Кўзларига мунг чўккан бу аёлга боқиб, онасини эслади…
Салом-аликдан сўнг ўзини таништирди, ҳол-аҳвол сўради. Кетаётиб қўлидаги қоғозхалтани узатди ва: “Бу Баротга ҳадя. Мендан эканини билмасин…” деди-да, ортига қайтди.
Эртаси куни Барот мактабга келмади.
Касалхонага етиб борган Муаллим боланинг оташ-аланга бўлиб ёнаётган пешанасига кафтини босди. У ихрар, ора-сира: “Аяжон, оёғим совқотяпти!” дея алаҳсирарди.
Совуқ буйракларини шикастлабди…
Нимжонгина вужуди хасталикка қарши курашолмади…
Муаллим туш кўрди. Атроф ям-яшил. Борлиқни райҳоннинг муаттар бўйи қоплаган. Шогирдлари билан ўрик гулларига бурканган боғ оралаб боришмоқда. Улар орасида Барот ҳам бор. Оёқларида яп-янги пойабзал. Шўрлик: “Малим¹, энди оёғим совқотмаяпти. Қаранг, аям бошмоқ олиб берди”, дея суюнармиш…
Ҳаво сарин, осмон тунд. Қабристон ҳар галгидек жимжит. Сукунатни фақат шаррос қуяётган ёмғирнинг алланечук ҳазин оҳанги бузмоқда. Гўё само ичра сузаётган қоп-қора булутлар карвони қабрлар устида кўзёш тўкаётгандек. Бир қарашда оддийгина ҳол – ёмғир Баротнинг қабри узра ҳам ёғмоқда.
Йўқ.
Ёмғир Муаллимнинг ичига ёғаётир.
Ёмғир Муаллимнинг кўзларидан ёғаётир…
Гулбаҳор АБДУЛЛОҲ
МУАЛЛИМ
Урушдан кейинги йиллар…
Куз изғирини этни жунжиктиради.
Саҳар қоронғусидан кўча супуришга чиққан аёлнинг хаёли паришон. Момақалдироқ гумбурлагани сайин ичи қалтирайди, оғир ўй миясини пармалайди: “Болаларимнинг усти юпқа, оёғи юпун. Эгни-ку, бир гап бўлар. Кичигимнинг оёғидаги қиш бўйи жанда бўлиб кетди. Шўрлик болам яна оғриб қолмасайди..
У қийналибгина рўзғор тебратади. Ёлғиз ўзи нимаям қилсин, қирққа кирмай беш болани бағрига босганча бева қолган бўлса? Катта ўғлининг топганиям рўзғор ғорига урвоқ бўлаётгани йўқ. Ахир осонми, жўжабирдай жон – унисига етса, бунисига етмайди.
Муаллим жунжикиб турган болага яқинлашди. Бола айбдорона елка қисиб турар, юзлари ёмғирданми, кўзёшданми ҳўл эди.
– Нега юпун кийиниб келдинг? Оёғинг қалинми ишқилиб? Вой-бў, шу ёмғирда йиртиқ пойабзал билан келдингми?.. Тез уйингга бор, кийимларингни алмаштир, шамоллаб қолма тағин!
Муаллимнинг ичидан бир нима узилгандек бўлди. Ўзининг етим ўтган болалигини эслади. Ўшанда ёмғир шаррос қуймоқда эди. У эски мактабнинг тунука томи тагида жаладан паналаб турибди. Аммо оёқлари жиққа ҳўл, лаблари кўм-кўк. Тишларининг тақиллаётганини билдирмаслик учун жағларини маҳкам қисган кўйи қунишиб олган. Шу пайт ёнига немис тили устози келди, унга ўроғлиқ бир нарса узатди. Кейин оталарча меҳр билан: “Синфхонага кир-да, кийиб ол, ўғлим. Ўртоқларингни киргизмай тураман. Мендан олганингни улар билиши шарт эмас”, деди шивирлаб.
Қалин кийим тафтидан баданига илиқлик югуриб, қаттиқ ҳаяжон ичида янги пойабзални киёлмай қўллари титраётган болакай, устозининг “Бошмоғинг эски бўлса ҳам бутун. Кейинги маошгача амаллаб тур”, дея ўз ўғлини кўндирганидан бехабар эди.
Мактабга юпун кетиб, қалин кийим, иссиқ пойабзалда қайтган ўғлини кўрган онаизори узоқ йиғлаганди…
Оғир йиллар ортда қолди. Бугун у – Муаллим.
Тақдирни қаранг, қаршисида худди ўзининг ёшлигидек ўксик бир бола совуқдан дилдираб турибди. Кўксининг энг нозик нуқтасида бир оғриқ туйган Муаллим бугуноқ унинг уйига боришга аҳд қилди.
Ўқувчиларга уй вазифаларини бериб, дарс тугаши билан кўчага чиқди. Тушлик ҳам қилмади. Ҳали унут бўлиб улгурмаган етимлик йилларини кўз олдида кечагидек гавдалантириб қўйган болакай учун нимадир қилишни ўйлади. Ахир эзгуликдан сабоқ бериб кетган устозига муносиб шогирд бўлишга аҳд қилган эди-ку?! Чуқур ўйга толганча беихтиёр чўнтакларини кавлади…
Деворлари нурай деб турган эскигина уй рўпарасида бир зум тек қотди. Уни униқиб кетган либосдаги аёл қарши олди. Кўзларига мунг чўккан бу аёлга боқиб, онасини эслади…
Салом-аликдан сўнг ўзини таништирди, ҳол-аҳвол сўради. Кетаётиб қўлидаги қоғозхалтани узатди ва: “Бу Баротга ҳадя. Мендан эканини билмасин…” деди-да, ортига қайтди.
Эртаси куни Барот мактабга келмади.
Касалхонага етиб борган Муаллим боланинг оташ-аланга бўлиб ёнаётган пешанасига кафтини босди. У ихрар, ора-сира: “Аяжон, оёғим совқотяпти!” дея алаҳсирарди.
Совуқ буйракларини шикастлабди…
Нимжонгина вужуди хасталикка қарши курашолмади…
Муаллим туш кўрди. Атроф ям-яшил. Борлиқни райҳоннинг муаттар бўйи қоплаган. Шогирдлари билан ўрик гулларига бурканган боғ оралаб боришмоқда. Улар орасида Барот ҳам бор. Оёқларида яп-янги пойабзал. Шўрлик: “Малим¹, энди оёғим совқотмаяпти. Қаранг, аям бошмоқ олиб берди”, дея суюнармиш…
Ҳаво сарин, осмон тунд. Қабристон ҳар галгидек жимжит. Сукунатни фақат шаррос қуяётган ёмғирнинг алланечук ҳазин оҳанги бузмоқда. Гўё само ичра сузаётган қоп-қора булутлар карвони қабрлар устида кўзёш тўкаётгандек. Бир қарашда оддийгина ҳол – ёмғир Баротнинг қабри узра ҳам ёғмоқда.
Йўқ.
Ёмғир Муаллимнинг ичига ёғаётир.
Ёмғир Муаллимнинг кўзларидан ёғаётир…
Гулбаҳор АБДУЛЛОҲ
😢130❤71👍14❤🔥3✍1
Andijonda qor yogʻmayapti??
Qayerlarda qor avjida hozir
Qayerlarda qor avjida hozir
🕊19❤4❤🔥1
#Ҳикоялар
📝ҒАФЛАТГА БОТГАН ОДАМ...
Ярим тун…
Лазиз ўзига келди. Кўзлари дераза дарпардаларининг майин ҳилпираб турганлигини кўргач, қўлларини қимирлатишни хоҳлади. Аммо қўл томирларига осма уколнинг уланганлигини кўрди. Оёқларини узатиб, керилмоқчи бўлди. Лекин негадир оёқлари қимирламади, бутун танасида шундай оғриқ сездики, хонани бошига кўтариб қичқириб юборди:
— Она… Онажон…
Унинг овозини эшитиб, навбатчи ҳамшира югуриб келди. Ҳамшира садафдек тишларини кўрсатиб, жилмайди:
— Ё худойим, у кўзини очди! — деди-ю шошиб хонани тарк этди. Ва ёнида дўхтирлар билан кириб келди. Улар рус тилида бир нималарни гапиришди. Лазиз касалхонада эканлигини билди-ю, лекин ўзи билан нима ҳодисалар юз берганлигини фаҳмлай олмади. Фақат танасидаги оғриқдан ингранди. Оёқлари устига оппоқ чойшаб ёпилганлигини кўрди. У узун бўйли бўлганлиги сабабли ҳар доим оёқларини каравотга сиғмай, четга осилтириб ётар эди. Бугун эса каравотда оёқлари йўқлигини сезди. Аммо кўзларига ишонмади, яна ва яна оёқларини излади. Иккала оёғининг тиззасидан паст қисми кесиб ташланганини кўрди. Чойшаб сиртидан унинг калта-калта сон болдирлари чойшаб юпқалиги учун кўриниб турарди.
— Оёқларим! – у қўлига уланган осма уколни бир зарбда узиб юборди, майда шланг осилиб, ерга суюқ модда томчилай бошлади. Яна икки нафар дўхтир югуриб хонага кирдилар, Лазизнинг ҳолатини кўриб, тез орада унга тинчлантирувчи укол қилдилар. Лазизни қора тер босди. У ўз ҳолига ачинганлигидан кўз ёшлари юзини юва бошлади. У яна ҳушидан кетди…
Лазиз 10 кун шу аҳволда ётди. Ўзига келганида ўрнида ўзи эмас, худди бошқа биров ётгандек туюлди. Ярим тунда босинқираб қичқирар, онасини чақирарди. Кўзларини очиб, ўзининг аҳволини кўришни истамади. Секин-секин рўй берган воқеаларни эслашга уринди…
Тоғасининг ўғли Аъзам неча йилки Россия давлатига ўз машинасида киракашлик қилади. Улар бехос Манғит шаҳрида учрашиб қолдилар.
Аъзам:
— Россия давлатига ишлаш учун кетмоқчиман, йўл тараддудини кўраяпман, – деди. Лазиз ҳам айнан шундай ниятда юрганини, 3-4 ой ишлаб келишни мўлжаллаётганини айтди.
— Агар бирор фабрика ёки заводга ишга жойлашсам, бир-икки сўм жамғариб, муаммоларимни ҳал этардим, — дейиши билан Аъзам уни ўзи билан бирга кетишга кўндирди.
Мана, тўрт ойки Россиянинг энг чекка бир қишлоғида, фермерга ёрдамчи бўлиб ишга жойлашди. Икки ойлик маошини олиб уйига жўнатди. Бугун эса яна маош беришди. Қишлоқ билан шаҳар оралиғи 13 километр масофа, у яёв шаҳарчага отланди. Керакли нарсаларини харид қилишни дилига тугди. Кафега кириб овқатланди, тўйиб ичди, ўзини буткул унутди. Кейин-чи? У оғир хўрсинди, эслашга қанча ҳаракат қилмасин, эслай олмади.
У ичкиликдан сармаст гандираклаб, қишлоқ йўлига чиқди.
Гоҳ тўхтаб, гоҳ ўтириб, дам олиб, иродаси ўзига бўйсунмаса ҳам қишлоқ сўқмоғига бир амаллаб чиқиб олди. Йўлни поезд йўли кесиб ўтарди. Поезд ўтадиган йўл анча баланд эди. У эмаклаб поезд йўлига чиқиб олди. Қаттиқ чарчади, оёқларини рельслар устига узатди-да гавдасини орқага ташлаб, кўзи илинди. Мастлик ва чарчоқ туфайли қаттиқ уйқуга кетди.
Узоқлардан келаётган поезд овози, унинг огоҳлантирувчи чинқириғи ҳам уни уйғота олмади. Узоқроқда қўй боқиб юрган чўпон ёрдамга югурди. Таёғини баландга кўтариб, жон ҳолатда қичқирар, аммо, ғофил банда уни эшитмасди. Шиддат билан чинқириб келаётган поезд Лазизнинг оёқларини мажақлаганча бир зумда кўздан ғойиб бўлди. Чўпон Лазизни шу ҳолатида ташлаб кета олмади. Танимаса ҳам уни касалхонага жойлаштириб, рўй берган ҳодисадан одамларни хабардор қилиб кетган эди.
Бу воқеаларни дўхтирлардан эшитгач, Лазиз ўзидан-ўзи жирканди. Аламдан кўкрагига муштлари билан уриб, «оёқларим, оёқларим”, дея ҳушидан кетди…
Мана азиз ватандошларим ичкиликнинг оқибати туфайли оёқларидан айрилиб колган Лазизбекнинг аччиқ қисмати ҳақидаги ҳикояни ўқиб чиқдингиз. Ичкиликбозлик ҳеч қачон яхшиликка олиб келмаслигининг гувохи бўлдингиз. Қадрдон эркаклар ва йигитлар ўзингизни ичкиликдан тийинг ва эҳтиёт бўлинг!!!
Бундай ачинарли ҳодисалар сизнинг ҳам ҳаётингизга раҳна солмасин.
Самодил.
📝ҒАФЛАТГА БОТГАН ОДАМ...
Ярим тун…
Лазиз ўзига келди. Кўзлари дераза дарпардаларининг майин ҳилпираб турганлигини кўргач, қўлларини қимирлатишни хоҳлади. Аммо қўл томирларига осма уколнинг уланганлигини кўрди. Оёқларини узатиб, керилмоқчи бўлди. Лекин негадир оёқлари қимирламади, бутун танасида шундай оғриқ сездики, хонани бошига кўтариб қичқириб юборди:
— Она… Онажон…
Унинг овозини эшитиб, навбатчи ҳамшира югуриб келди. Ҳамшира садафдек тишларини кўрсатиб, жилмайди:
— Ё худойим, у кўзини очди! — деди-ю шошиб хонани тарк этди. Ва ёнида дўхтирлар билан кириб келди. Улар рус тилида бир нималарни гапиришди. Лазиз касалхонада эканлигини билди-ю, лекин ўзи билан нима ҳодисалар юз берганлигини фаҳмлай олмади. Фақат танасидаги оғриқдан ингранди. Оёқлари устига оппоқ чойшаб ёпилганлигини кўрди. У узун бўйли бўлганлиги сабабли ҳар доим оёқларини каравотга сиғмай, четга осилтириб ётар эди. Бугун эса каравотда оёқлари йўқлигини сезди. Аммо кўзларига ишонмади, яна ва яна оёқларини излади. Иккала оёғининг тиззасидан паст қисми кесиб ташланганини кўрди. Чойшаб сиртидан унинг калта-калта сон болдирлари чойшаб юпқалиги учун кўриниб турарди.
— Оёқларим! – у қўлига уланган осма уколни бир зарбда узиб юборди, майда шланг осилиб, ерга суюқ модда томчилай бошлади. Яна икки нафар дўхтир югуриб хонага кирдилар, Лазизнинг ҳолатини кўриб, тез орада унга тинчлантирувчи укол қилдилар. Лазизни қора тер босди. У ўз ҳолига ачинганлигидан кўз ёшлари юзини юва бошлади. У яна ҳушидан кетди…
Лазиз 10 кун шу аҳволда ётди. Ўзига келганида ўрнида ўзи эмас, худди бошқа биров ётгандек туюлди. Ярим тунда босинқираб қичқирар, онасини чақирарди. Кўзларини очиб, ўзининг аҳволини кўришни истамади. Секин-секин рўй берган воқеаларни эслашга уринди…
Тоғасининг ўғли Аъзам неча йилки Россия давлатига ўз машинасида киракашлик қилади. Улар бехос Манғит шаҳрида учрашиб қолдилар.
Аъзам:
— Россия давлатига ишлаш учун кетмоқчиман, йўл тараддудини кўраяпман, – деди. Лазиз ҳам айнан шундай ниятда юрганини, 3-4 ой ишлаб келишни мўлжаллаётганини айтди.
— Агар бирор фабрика ёки заводга ишга жойлашсам, бир-икки сўм жамғариб, муаммоларимни ҳал этардим, — дейиши билан Аъзам уни ўзи билан бирга кетишга кўндирди.
Мана, тўрт ойки Россиянинг энг чекка бир қишлоғида, фермерга ёрдамчи бўлиб ишга жойлашди. Икки ойлик маошини олиб уйига жўнатди. Бугун эса яна маош беришди. Қишлоқ билан шаҳар оралиғи 13 километр масофа, у яёв шаҳарчага отланди. Керакли нарсаларини харид қилишни дилига тугди. Кафега кириб овқатланди, тўйиб ичди, ўзини буткул унутди. Кейин-чи? У оғир хўрсинди, эслашга қанча ҳаракат қилмасин, эслай олмади.
У ичкиликдан сармаст гандираклаб, қишлоқ йўлига чиқди.
Гоҳ тўхтаб, гоҳ ўтириб, дам олиб, иродаси ўзига бўйсунмаса ҳам қишлоқ сўқмоғига бир амаллаб чиқиб олди. Йўлни поезд йўли кесиб ўтарди. Поезд ўтадиган йўл анча баланд эди. У эмаклаб поезд йўлига чиқиб олди. Қаттиқ чарчади, оёқларини рельслар устига узатди-да гавдасини орқага ташлаб, кўзи илинди. Мастлик ва чарчоқ туфайли қаттиқ уйқуга кетди.
Узоқлардан келаётган поезд овози, унинг огоҳлантирувчи чинқириғи ҳам уни уйғота олмади. Узоқроқда қўй боқиб юрган чўпон ёрдамга югурди. Таёғини баландга кўтариб, жон ҳолатда қичқирар, аммо, ғофил банда уни эшитмасди. Шиддат билан чинқириб келаётган поезд Лазизнинг оёқларини мажақлаганча бир зумда кўздан ғойиб бўлди. Чўпон Лазизни шу ҳолатида ташлаб кета олмади. Танимаса ҳам уни касалхонага жойлаштириб, рўй берган ҳодисадан одамларни хабардор қилиб кетган эди.
Бу воқеаларни дўхтирлардан эшитгач, Лазиз ўзидан-ўзи жирканди. Аламдан кўкрагига муштлари билан уриб, «оёқларим, оёқларим”, дея ҳушидан кетди…
Мана азиз ватандошларим ичкиликнинг оқибати туфайли оёқларидан айрилиб колган Лазизбекнинг аччиқ қисмати ҳақидаги ҳикояни ўқиб чиқдингиз. Ичкиликбозлик ҳеч қачон яхшиликка олиб келмаслигининг гувохи бўлдингиз. Қадрдон эркаклар ва йигитлар ўзингизни ичкиликдан тийинг ва эҳтиёт бўлинг!!!
Бундай ачинарли ҳодисалар сизнинг ҳам ҳаётингизга раҳна солмасин.
Самодил.
❤105😢45🔥8🙈8👏3❤🔥1😍1
Столлар сирини очган муҳаббат
Мен уни кўрганимга эндигина икки ҳафта бўлса-да, қалбимда нимадир узилмас боғланиш пайдо бўлди. Ҳатто ўтириб турганимда ҳам хаёлим унга боғланар, юрагим унинг суратини қайта-қайта чизарди. Ахир мен — катта бир эркак, севги деган машмашага ўралашиб юришим ўзимга ғалати туюларди. Севги ўйинлари ёшлар иши эмасми?
Биринчи марта кўрганимда уни турмушдан ажрашган деб ўйлагандим. Кейин билсам, у ҳали турмуш ҳам қурмаган экан. Танишганимизга ўн кун бўлганида, бизда бир одат пайдо бўлди: ҳар куни тушликда бир столга ўтириш. Бир вақтда ошхонага тушамиз, овқат танлаймиз, бироз суҳбатлашамиз ва кейин дераза ортига термулиб сукутга чўкамиз. Иккимиз ҳам камгап, аммо сукутимизда ҳам бир-биримизнинг овозини эшитардик.
Бир куни у мендан: — Хотираингиз яхшими? — деб сўради. — Албатта, — дедим.
Шунда биз қайси столларда ўтирганимизни эсладик. Менинг хотирамда рақамлар жонланди: 18, 8, бугун эса 24. У хотирамни мақтади. Мен осмонга учдим. Унга муҳаббатимни айтмоқчи бўлдим, аммо журъатим етмади.
Бир куни сирли кодни англаб қолдим. Биз ўтирган столлар гапирар экан. Телевизорда рақамлардан яширин сўз топиш ўйини кўрсатилаётган эди. Мен ҳам стол рақамларини эсладим. Улардан “Сиз менга...” деган сўз пайдо бўлди. Давоми нима бўлар экан?
Эртаси куни 23-стол банд эди. Биз ярим соат кутиб турдик. Ана шунда англадим: бу рақамлар орқали қалбларимиз яқинлашмоқда.
Бир куни қитмирлик қилдим. Сўз охирлашай деганда — “Сиз менга ёқ...” — деб тўхтаганимизда, м ҳарфига мос келадиган столга ўтиришни таклиф қилдим. У эса: — Бугун биринчи столга ўтирамиз, — деди.
Шунда тахминим тўғри чиқди. У сўзлар билан бошлаган гапни мен сирламасдан очиқ айтдим. Қўлимда мўжазгина гулдаста билан бордим ва: — Севаман, — дедим.
У рози бўлди. Энди насиб тўйга айтаман сизларни.
Қизиқ томони — қирқдан ўтган куёв ва қирққа яқинлашган келинни дугоналари гул отиб, поёндоз тортиб кутадилар. Улар базмга, ҳаётнинг янги саҳифасига, муҳаббатнинг янги қаҳрамонларига дош беролармикан? Ахир улар бироз кексайган, бироз кучдан қолган, биз бўлсак баралла янги ҳаёт остонасига қараб бораяпмиз...
Нуриддин Зиё
Мен уни кўрганимга эндигина икки ҳафта бўлса-да, қалбимда нимадир узилмас боғланиш пайдо бўлди. Ҳатто ўтириб турганимда ҳам хаёлим унга боғланар, юрагим унинг суратини қайта-қайта чизарди. Ахир мен — катта бир эркак, севги деган машмашага ўралашиб юришим ўзимга ғалати туюларди. Севги ўйинлари ёшлар иши эмасми?
Биринчи марта кўрганимда уни турмушдан ажрашган деб ўйлагандим. Кейин билсам, у ҳали турмуш ҳам қурмаган экан. Танишганимизга ўн кун бўлганида, бизда бир одат пайдо бўлди: ҳар куни тушликда бир столга ўтириш. Бир вақтда ошхонага тушамиз, овқат танлаймиз, бироз суҳбатлашамиз ва кейин дераза ортига термулиб сукутга чўкамиз. Иккимиз ҳам камгап, аммо сукутимизда ҳам бир-биримизнинг овозини эшитардик.
Бир куни у мендан: — Хотираингиз яхшими? — деб сўради. — Албатта, — дедим.
Шунда биз қайси столларда ўтирганимизни эсладик. Менинг хотирамда рақамлар жонланди: 18, 8, бугун эса 24. У хотирамни мақтади. Мен осмонга учдим. Унга муҳаббатимни айтмоқчи бўлдим, аммо журъатим етмади.
Бир куни сирли кодни англаб қолдим. Биз ўтирган столлар гапирар экан. Телевизорда рақамлардан яширин сўз топиш ўйини кўрсатилаётган эди. Мен ҳам стол рақамларини эсладим. Улардан “Сиз менга...” деган сўз пайдо бўлди. Давоми нима бўлар экан?
Эртаси куни 23-стол банд эди. Биз ярим соат кутиб турдик. Ана шунда англадим: бу рақамлар орқали қалбларимиз яқинлашмоқда.
Бир куни қитмирлик қилдим. Сўз охирлашай деганда — “Сиз менга ёқ...” — деб тўхтаганимизда, м ҳарфига мос келадиган столга ўтиришни таклиф қилдим. У эса: — Бугун биринчи столга ўтирамиз, — деди.
Шунда тахминим тўғри чиқди. У сўзлар билан бошлаган гапни мен сирламасдан очиқ айтдим. Қўлимда мўжазгина гулдаста билан бордим ва: — Севаман, — дедим.
У рози бўлди. Энди насиб тўйга айтаман сизларни.
Қизиқ томони — қирқдан ўтган куёв ва қирққа яқинлашган келинни дугоналари гул отиб, поёндоз тортиб кутадилар. Улар базмга, ҳаётнинг янги саҳифасига, муҳаббатнинг янги қаҳрамонларига дош беролармикан? Ахир улар бироз кексайган, бироз кучдан қолган, биз бўлсак баралла янги ҳаёт остонасига қараб бораяпмиз...
Нуриддин Зиё
❤82👏47😍11👍8❤🔥2🔥2😇2
#Ҳикоялар
📝ОНАМНИНГ ЁЛҒОНЛАРИ
Ўша куни айни шом маҳали эди. Мен оғил айвонида боғлиқ турган соғин сигирга емиш – маккапоя ташлаш учун чиқиб кетаётганимда онам укамнинг оёқ-қўлини спиртлаб, уқалаб ўтирганди, аммо неча кундан бери йўталиб турган чақалоқ ғингшиб, тинчланмаётган эди. Мен онам ҳозир чиқиб сигирни соғади, деган хаёлда ийдириш учун онасига талпиниб турган бузоқни қўйиб юбордим. Шу пайт онам уйдан укамни кўтариб чиқди.
– Муроджон, бузоқни жойига боғлаб қўй. Сигирни келиб соғаман. Укангни дўхтрига олиб борайлик, иситмаси баттар кўтарилиб, қалтираб кетяпти. – Гапини тугатмасдан катта синглимга буюрди. – Болам, сизлар уйда яхшигина ўтириб туринглар. Дарров келамиз. Ташқарига чиқманглар, кун совуқ. Адёлни бер.
Мен бузоқни аранг тортиб, жойига боғладим-да, онамнинг ёнига бордим. Синглим адёлни олиб чиқди. Онам иситмалаб ётган укамни ўраб, йўлга тушди. Мен ёнида. Қор босган, яккам-дуккам из тушган тош кўчада кетяпмиз.
– Вой, каллам қурсин-а, – деди онам анча юриб қўйганимиздан кейин. – На пул олибман, на оёғимга тузукроқ нарса кийибман. Калишда чиқиб кетибман. Сен ҳам бошингга бирор нарса киймабсан.
– Совқотмайман, чопоним бор-ку…
Юриб кетаётганимиз учунми, ҳозир ҳавонинг совуқлиги билинмаётганди. Аммо кечки изғирин забтига ола бошлади. Эгнимда чопон бўлгани билан оёғимда мактабга кийиб бўлмай қолган, «оғзи» бир очилиб, ёпилган, эзилиб қолган кроссовка эди. Ҳадемай совқота бошладим.
– Она, дўхтирнинг уйи қаерда?
– А, йитиб кетган. Эски колхоз идорасининг олдида. – Онам юришдан тўхтаб, чирқираб йиғлаётган укамнинг юзини, адёлнинг олдини кенгроқ очди. Йўл чеккасига чиқиб, бир деворни шамолга пана қилиб, эмизмоқчи бўлиб кўкрак тутди. Чақалоқ эммади. Онам унинг пешанасига қўлини қўйди. Иссиқ, «ёниб» ётибди. Онам адёлни менга узатди-да, укамни узун жемперининг олдига ўраб, яна йўлга тушди.
– Ё Художон, ўзинг шарманда қилмагин. Нима бўлсаям, дўхтир уйида бўлсин…
Онам шундай нола қилиб, тошкўчанинг из тушган жойларидан юриб борарди. Чамаси, уч километрлар юргач, ниҳоят, қишлоқ врачининг ҳовлисига етиб бордик. Йўлда мен бир неча марта тўхтаб, нафас ростлаган киши бўлдим, аммо онам укамни опичлаганича ҳадаҳа кетаверди.
Хайрият, дўхтир уйида экан. Чамаси эллик ёшларда. Семизлигидан пилдираб- бир ғалати юрар экан. Бизларни кўриб, ачиниш билан бош чайқади.
– Киринг, киринг. У-ҳу, она-бола совуқдан кўкариб кетибсизлар-ку. – Фельдшернинг бемор аҳволини кўрганида ачинганиданми, «У-ҳу, чуқ-чуқ-чуқ» дейдиган одати бор экан. Бизларни уйга бошлаётиб ҳам шундай қилди. – У-ҳу, нима бўлди бу полвонга?
– Иситмалаб ётибди. Қаранг.
Укамнинг юзи менга кўринмагани учун онамга қарадим, юз-кўзи кўкариб, оёқлари қизариб кетибди. Қаттиқ калиш урганми ёки аввалдан йиртиқ бўлганми, пайпоғининг иккаласи ҳам товонидан йиртилиб кетибди. У ердан қор кириб, оёғини қизартириб юборибди.
Дўхтир бирдан укамнинг ҳароратини ўлчади.
– У-ҳу, чуқ-чуқ-чуқ, ўттиз тўққиз ярим! Келин, шу вақтгача олиб ўтирдингизми-а? Ҳозир. – У картон қутидан икки хил дори олиб, аралаштирди-да, укол қилди. Сўнг никель қошиқнинг тутқичини укамнинг оғзига тиқиб, томоғини кўрди. – У-ҳу, қизариб, йиринглаб кетибди-ку. Шунинг учун истмалаб ётибди-да. Буни даволаш керак. – У кўрсаткич бармоғига дока ўраб, спиртлади-да, укамни чирқиратиб томоғини икки марта артди. Иккаласида ҳам бармоғи учида қон аралаш йиринг чиқди. – Олинг, бир эмизиб юборинг.
Онам «Болажоним-а…» деб укамни олди-да, дўхтирга орқа ўгириб, чақалоқни эмиза бошлади. Шунда дўхтирнинг ҳам кўзи онамнинг йиртиқ пайпоқдан кўриниб турган товонига тушди.
– Ҳозир қиш бўлса, оёғингизга бутун, қалинроқ нарса кийиб юринг. Соғлиқ ўзингизга керак. Ҳозир ичаги узилгудай биғиллаб йиғлаб ётган бу болалар ҳадемай катта бўлиб, уйланса, сиз қолиб, хотинининг пинжига кириб кетади. Жон-жон, ўзингизнинг жонингиз. Ўзингизни ҳам ўйланг.
– Шошганимдан шундай чиқиб кетибман-да... Ўзимгаям билинди. Оёғим қақшаб кетди. Майли, дўхтир, қўяверинг. Ишқилиб, болам тузалиб кетса бўлди.
📝ОНАМНИНГ ЁЛҒОНЛАРИ
Ўша куни айни шом маҳали эди. Мен оғил айвонида боғлиқ турган соғин сигирга емиш – маккапоя ташлаш учун чиқиб кетаётганимда онам укамнинг оёқ-қўлини спиртлаб, уқалаб ўтирганди, аммо неча кундан бери йўталиб турган чақалоқ ғингшиб, тинчланмаётган эди. Мен онам ҳозир чиқиб сигирни соғади, деган хаёлда ийдириш учун онасига талпиниб турган бузоқни қўйиб юбордим. Шу пайт онам уйдан укамни кўтариб чиқди.
– Муроджон, бузоқни жойига боғлаб қўй. Сигирни келиб соғаман. Укангни дўхтрига олиб борайлик, иситмаси баттар кўтарилиб, қалтираб кетяпти. – Гапини тугатмасдан катта синглимга буюрди. – Болам, сизлар уйда яхшигина ўтириб туринглар. Дарров келамиз. Ташқарига чиқманглар, кун совуқ. Адёлни бер.
Мен бузоқни аранг тортиб, жойига боғладим-да, онамнинг ёнига бордим. Синглим адёлни олиб чиқди. Онам иситмалаб ётган укамни ўраб, йўлга тушди. Мен ёнида. Қор босган, яккам-дуккам из тушган тош кўчада кетяпмиз.
– Вой, каллам қурсин-а, – деди онам анча юриб қўйганимиздан кейин. – На пул олибман, на оёғимга тузукроқ нарса кийибман. Калишда чиқиб кетибман. Сен ҳам бошингга бирор нарса киймабсан.
– Совқотмайман, чопоним бор-ку…
Юриб кетаётганимиз учунми, ҳозир ҳавонинг совуқлиги билинмаётганди. Аммо кечки изғирин забтига ола бошлади. Эгнимда чопон бўлгани билан оёғимда мактабга кийиб бўлмай қолган, «оғзи» бир очилиб, ёпилган, эзилиб қолган кроссовка эди. Ҳадемай совқота бошладим.
– Она, дўхтирнинг уйи қаерда?
– А, йитиб кетган. Эски колхоз идорасининг олдида. – Онам юришдан тўхтаб, чирқираб йиғлаётган укамнинг юзини, адёлнинг олдини кенгроқ очди. Йўл чеккасига чиқиб, бир деворни шамолга пана қилиб, эмизмоқчи бўлиб кўкрак тутди. Чақалоқ эммади. Онам унинг пешанасига қўлини қўйди. Иссиқ, «ёниб» ётибди. Онам адёлни менга узатди-да, укамни узун жемперининг олдига ўраб, яна йўлга тушди.
– Ё Художон, ўзинг шарманда қилмагин. Нима бўлсаям, дўхтир уйида бўлсин…
Онам шундай нола қилиб, тошкўчанинг из тушган жойларидан юриб борарди. Чамаси, уч километрлар юргач, ниҳоят, қишлоқ врачининг ҳовлисига етиб бордик. Йўлда мен бир неча марта тўхтаб, нафас ростлаган киши бўлдим, аммо онам укамни опичлаганича ҳадаҳа кетаверди.
Хайрият, дўхтир уйида экан. Чамаси эллик ёшларда. Семизлигидан пилдираб- бир ғалати юрар экан. Бизларни кўриб, ачиниш билан бош чайқади.
– Киринг, киринг. У-ҳу, она-бола совуқдан кўкариб кетибсизлар-ку. – Фельдшернинг бемор аҳволини кўрганида ачинганиданми, «У-ҳу, чуқ-чуқ-чуқ» дейдиган одати бор экан. Бизларни уйга бошлаётиб ҳам шундай қилди. – У-ҳу, нима бўлди бу полвонга?
– Иситмалаб ётибди. Қаранг.
Укамнинг юзи менга кўринмагани учун онамга қарадим, юз-кўзи кўкариб, оёқлари қизариб кетибди. Қаттиқ калиш урганми ёки аввалдан йиртиқ бўлганми, пайпоғининг иккаласи ҳам товонидан йиртилиб кетибди. У ердан қор кириб, оёғини қизартириб юборибди.
Дўхтир бирдан укамнинг ҳароратини ўлчади.
– У-ҳу, чуқ-чуқ-чуқ, ўттиз тўққиз ярим! Келин, шу вақтгача олиб ўтирдингизми-а? Ҳозир. – У картон қутидан икки хил дори олиб, аралаштирди-да, укол қилди. Сўнг никель қошиқнинг тутқичини укамнинг оғзига тиқиб, томоғини кўрди. – У-ҳу, қизариб, йиринглаб кетибди-ку. Шунинг учун истмалаб ётибди-да. Буни даволаш керак. – У кўрсаткич бармоғига дока ўраб, спиртлади-да, укамни чирқиратиб томоғини икки марта артди. Иккаласида ҳам бармоғи учида қон аралаш йиринг чиқди. – Олинг, бир эмизиб юборинг.
Онам «Болажоним-а…» деб укамни олди-да, дўхтирга орқа ўгириб, чақалоқни эмиза бошлади. Шунда дўхтирнинг ҳам кўзи онамнинг йиртиқ пайпоқдан кўриниб турган товонига тушди.
– Ҳозир қиш бўлса, оёғингизга бутун, қалинроқ нарса кийиб юринг. Соғлиқ ўзингизга керак. Ҳозир ичаги узилгудай биғиллаб йиғлаб ётган бу болалар ҳадемай катта бўлиб, уйланса, сиз қолиб, хотинининг пинжига кириб кетади. Жон-жон, ўзингизнинг жонингиз. Ўзингизни ҳам ўйланг.
– Шошганимдан шундай чиқиб кетибман-да... Ўзимгаям билинди. Оёғим қақшаб кетди. Майли, дўхтир, қўяверинг. Ишқилиб, болам тузалиб кетса бўлди.
❤122😢54👍12😇6😍5🔥2🤨2❤🔥1🙈1
– Насиб бўлса, отдай бўлиб кетади. Томоғини рўмолча билан боғлаб юринг. Кейин, манави доридан кунига уч маҳал ичиринг.
Онам бир қўлини узатиб, дорини олди. Бу пайтга келиб, укам анча тинчланиб, уйқуга кета бошлаганди.
– Худога шукр, ухламоқчи. Кўзи илиняпти… – деди онам қувониб.
– Ҳа, индаманг, бирпас ухласин. Манави ерга ётқизинг. – Дўхтир ора-сира кириб-чиқиб юрган хотинига: «Чой-пойга қаранглар»,- деди.
Уй бекаси дастурхон ёзди. Онам билан менга чой узатди. Бир бурдадан нон ****, бир пиёладан чой ичдик.
– Энди кета қолайлик. Уйда болаларим ёлғиз қолган, – деди онам. – Дўхтир бува, сизга катта раҳмат. Илоё, қўлингиз дард кўрмасин. Болаларингизнинг ҳузурини кўринг. Бу дорига неча пул берайлик?
– Ҳа, шу… – дўхтир арзимас пул айтди, аммо онам каловланиб қолди.
– Кечирасиз-да. Шошганимдан, пул ҳам олмай чиқиб кетибман…
– У-ҳу, тушунаман. Онасиз-да. Эрта-индин етказарсиз…
– Раҳмат. Илоё, кам бўлманг.
Дўхтирнинг уйидан чиққанимизда хуфтон кириб, қишлоқда ғимир-симир тинган эди.
– Ўзларинг қўрқмайсизларми? Хўжайин қаерда? – сўради дўхтир.
– У киши ишга кетганди… – онам негадир чуқур хўрсинди.
– Ҳа, қайда бўлсаям, боши омон бўлсин. Ҳаммамиз ҳам рўзғор, бола-чақа деб яшаб юрибмиз.
Онам бошқа гапирмади. Йўлга тушдик. Онам ухлаб қолган укамни адёлга ўраб олганди. Теварак жим-жит. Фақат ён-атрофдан итларнинг ҳургани эшитилади. Ерда қор бўлгани учун ғира-шира ёруғлик бор эди. Бир маҳал онам негадир ҳиқ-ҳиқ қила бошлади. Сер солиб қарасам, йиғлаяпти…
– Нега йиғлаяпсиз, она? – деб сўрадим.
Онам аввалига жавоб бергиси келмади, кейин бурнини яна бир тортди-да, укамни янаям қаттиқроқ бағрига босди.
– Биласан-ку, кўнглим бўш. Ҳар нарсага кўзимга ёш келаверади... Укангнинг иситмаси тушганига хурсанд бўлиб… – онам бошқа гапиролмади.
Бироз юргач, совқота бошладим. Онам буни сезди-да, жемперини ечиб берди..
– Ма, буни кийиб ол. Совқотяпсан. Энди сен касал бўлиб қолмагин.
– Буни мен кийсам, сиз совқотиб қоласиз-ку! – дедим.
– Йўқ. Мен юрсам, исиб кетавераман… Ма, кийиб ол.
Онам мени мажбурлаб, жемперини кийдирди. Иссиққина экан. Танимга роҳат кирди, аммо энди бошим совқотаётган эди. Пича юргач, онам қизариб кетган бурним ва қулоқларимга қараб, чидолмади. Рўмолини ҳам ечиб берди, ўзи бошяланг қолди.
– Ма, буни бошингга ўраб ол.
– Она-аа? – дедим буни истамай.
– Айтганимни қил, болам. Укангга ўхшаб, иситмалаб қолсанг, мен сени бундай кўтариб юролмайман.
– Сизнинг бошингиз яхламайдими?
– Айтдим-ку, юрсам исиб кетавераман. Каллам ҳам қизиб кетади, шу рўмоллар оғирлик қилa бошлайди… Ма, болам, айтганимни қил. Шуни ўраб олгин. Кечаси ҳеч ким кўрмайди.
Онам мажбурлаб бошимга рўмолини боғлаб, қулоқ-бурнимни ўраб ташлади. Қизларга ўхшаб қолдим. Аммо бирдан танимга ором кирди. Исидим. Уйгача шундай бордим. Онам эса укамни қўлидан қўймади, бирор жойда тўхтаб дам ҳам олмади.
Уйга боргач, укамни бешикка ётқизди. Кун бўйи йиғлайвериб, ҳориб кетган эканми, укам бир ғингшиди-ю, яна дарров ухлаб қолди. Онам боя овқатга улгурмаган экан-да, катта синглим овқат қилибди. Кам қилган экан, ўзлари ****, бизларга бир коса қолдирган экан. Онам уни иситиб, менинг олдимга қўйди.
– Сиз ҳам енг, – дедим.
– Йўқ, сен еявер. Биласан-ку, кўп юрсам, бир жойга борсам, овқат егим келмайди… Олақол, болам. Е! Сен ҳам катта йигит бўлибсан. Отангнинг ўрнига отаўғил бўлиб, мени дўхтирнинг уйига олиб бориб келдинг-а! Айланай сендан!
Онам мени мақтади. Эркалатди. Овқатни ҳам едирди. Тамадди қилгач, уйқу элита бошлади.
– Жойингга кириб ёт, – деди онам.
Ухлаб қолибман. Бир маҳал уйғонсам, бешик жойида-ю, онам ўрнида йўқ. Сингилларим, укам, ҳамма ухлаб ётибди. Секин туриб, даҳлизга чиқдим. Чироқ ёниқ, онам қўлларини, оёқларини уқалаб ўтирибди. Негадир спирт ҳиди ҳам келди.
– Нега ухламаяпсиз? – дедим.
– Уйқум қочди. Биласан-ку, кам уйқу бўлиб қолганман. Кир болам, сен безовта бўлма, ухлайвер…
Онам бир қўлини узатиб, дорини олди. Бу пайтга келиб, укам анча тинчланиб, уйқуга кета бошлаганди.
– Худога шукр, ухламоқчи. Кўзи илиняпти… – деди онам қувониб.
– Ҳа, индаманг, бирпас ухласин. Манави ерга ётқизинг. – Дўхтир ора-сира кириб-чиқиб юрган хотинига: «Чой-пойга қаранглар»,- деди.
Уй бекаси дастурхон ёзди. Онам билан менга чой узатди. Бир бурдадан нон ****, бир пиёладан чой ичдик.
– Энди кета қолайлик. Уйда болаларим ёлғиз қолган, – деди онам. – Дўхтир бува, сизга катта раҳмат. Илоё, қўлингиз дард кўрмасин. Болаларингизнинг ҳузурини кўринг. Бу дорига неча пул берайлик?
– Ҳа, шу… – дўхтир арзимас пул айтди, аммо онам каловланиб қолди.
– Кечирасиз-да. Шошганимдан, пул ҳам олмай чиқиб кетибман…
– У-ҳу, тушунаман. Онасиз-да. Эрта-индин етказарсиз…
– Раҳмат. Илоё, кам бўлманг.
Дўхтирнинг уйидан чиққанимизда хуфтон кириб, қишлоқда ғимир-симир тинган эди.
– Ўзларинг қўрқмайсизларми? Хўжайин қаерда? – сўради дўхтир.
– У киши ишга кетганди… – онам негадир чуқур хўрсинди.
– Ҳа, қайда бўлсаям, боши омон бўлсин. Ҳаммамиз ҳам рўзғор, бола-чақа деб яшаб юрибмиз.
Онам бошқа гапирмади. Йўлга тушдик. Онам ухлаб қолган укамни адёлга ўраб олганди. Теварак жим-жит. Фақат ён-атрофдан итларнинг ҳургани эшитилади. Ерда қор бўлгани учун ғира-шира ёруғлик бор эди. Бир маҳал онам негадир ҳиқ-ҳиқ қила бошлади. Сер солиб қарасам, йиғлаяпти…
– Нега йиғлаяпсиз, она? – деб сўрадим.
Онам аввалига жавоб бергиси келмади, кейин бурнини яна бир тортди-да, укамни янаям қаттиқроқ бағрига босди.
– Биласан-ку, кўнглим бўш. Ҳар нарсага кўзимга ёш келаверади... Укангнинг иситмаси тушганига хурсанд бўлиб… – онам бошқа гапиролмади.
Бироз юргач, совқота бошладим. Онам буни сезди-да, жемперини ечиб берди..
– Ма, буни кийиб ол. Совқотяпсан. Энди сен касал бўлиб қолмагин.
– Буни мен кийсам, сиз совқотиб қоласиз-ку! – дедим.
– Йўқ. Мен юрсам, исиб кетавераман… Ма, кийиб ол.
Онам мени мажбурлаб, жемперини кийдирди. Иссиққина экан. Танимга роҳат кирди, аммо энди бошим совқотаётган эди. Пича юргач, онам қизариб кетган бурним ва қулоқларимга қараб, чидолмади. Рўмолини ҳам ечиб берди, ўзи бошяланг қолди.
– Ма, буни бошингга ўраб ол.
– Она-аа? – дедим буни истамай.
– Айтганимни қил, болам. Укангга ўхшаб, иситмалаб қолсанг, мен сени бундай кўтариб юролмайман.
– Сизнинг бошингиз яхламайдими?
– Айтдим-ку, юрсам исиб кетавераман. Каллам ҳам қизиб кетади, шу рўмоллар оғирлик қилa бошлайди… Ма, болам, айтганимни қил. Шуни ўраб олгин. Кечаси ҳеч ким кўрмайди.
Онам мажбурлаб бошимга рўмолини боғлаб, қулоқ-бурнимни ўраб ташлади. Қизларга ўхшаб қолдим. Аммо бирдан танимга ором кирди. Исидим. Уйгача шундай бордим. Онам эса укамни қўлидан қўймади, бирор жойда тўхтаб дам ҳам олмади.
Уйга боргач, укамни бешикка ётқизди. Кун бўйи йиғлайвериб, ҳориб кетган эканми, укам бир ғингшиди-ю, яна дарров ухлаб қолди. Онам боя овқатга улгурмаган экан-да, катта синглим овқат қилибди. Кам қилган экан, ўзлари ****, бизларга бир коса қолдирган экан. Онам уни иситиб, менинг олдимга қўйди.
– Сиз ҳам енг, – дедим.
– Йўқ, сен еявер. Биласан-ку, кўп юрсам, бир жойга борсам, овқат егим келмайди… Олақол, болам. Е! Сен ҳам катта йигит бўлибсан. Отангнинг ўрнига отаўғил бўлиб, мени дўхтирнинг уйига олиб бориб келдинг-а! Айланай сендан!
Онам мени мақтади. Эркалатди. Овқатни ҳам едирди. Тамадди қилгач, уйқу элита бошлади.
– Жойингга кириб ёт, – деди онам.
Ухлаб қолибман. Бир маҳал уйғонсам, бешик жойида-ю, онам ўрнида йўқ. Сингилларим, укам, ҳамма ухлаб ётибди. Секин туриб, даҳлизга чиқдим. Чироқ ёниқ, онам қўлларини, оёқларини уқалаб ўтирибди. Негадир спирт ҳиди ҳам келди.
– Нега ухламаяпсиз? – дедим.
– Уйқум қочди. Биласан-ку, кам уйқу бўлиб қолганман. Кир болам, сен безовта бўлма, ухлайвер…
❤126🔥20😢15👍6❤🔥3😍1
– Яхшимисиз?
– Ҳа, яхшиман, болам, яхшиман. Мендан хавотир олма. Жойингга кириб ётавер.
Эрталаб турсак, укам яхши, аммо онам бошини кўтаролмайди…
– Дори олиб келайми? – дедим ёнига ўтириб. Онам эса менинг қўлларимни маҳкам ушлади. «Ёниб» ётибди.
– Мендан хавотир олма, Муроджон. Ҳадемай ўтиб кетади. Биласан-ку, кечаси яхши ухлолмасам,баъзан шундай иситмам чиқиб туради.
– Пул беринг, дўхтирнинг уйига бориб келай. Ҳам, кечаги қарзимизни бераман.
Онам чуқур хўрсинди.
– Индама қани. Отанг Янги йил арафасида келаман деганди. Унгача ҳали ўн беш кун бор. Бугун-эрта телефон қилиб қолар…
Дўхтир нима деркин?
Холиёр САФАРОВ
– Ҳа, яхшиман, болам, яхшиман. Мендан хавотир олма. Жойингга кириб ётавер.
Эрталаб турсак, укам яхши, аммо онам бошини кўтаролмайди…
– Дори олиб келайми? – дедим ёнига ўтириб. Онам эса менинг қўлларимни маҳкам ушлади. «Ёниб» ётибди.
– Мендан хавотир олма, Муроджон. Ҳадемай ўтиб кетади. Биласан-ку, кечаси яхши ухлолмасам,баъзан шундай иситмам чиқиб туради.
– Пул беринг, дўхтирнинг уйига бориб келай. Ҳам, кечаги қарзимизни бераман.
Онам чуқур хўрсинди.
– Индама қани. Отанг Янги йил арафасида келаман деганди. Унгача ҳали ўн беш кун бор. Бугун-эрта телефон қилиб қолар…
Дўхтир нима деркин?
Холиёр САФАРОВ
😢159❤29🔥6⚡5💘5❤🔥2
👆👆👆👆👆👆👆👆👆👆
Yangi hikoya!!! Nurfariz Qurbonovadan!!!!
Muallif ruhsatsız koʻchirib olish va tarqatish taqiqlanadi 🛑
Please open Telegram to view this post
VIEW IN TELEGRAM
👏28❤7✍6❤🔥1