در روزگاری که شب‌های تیره‌ام را رنگ می‌کردم، تو همان تک چراغِ روشن در میان کویرِ برهوت زندگانی‌ام بودی. که در واپسین لحظاتِ سحرگاهم ظهور کردی تا خورشیدم را با نورت به رنگ حیات درآوری و چشمان تر شده‌ام از فراغت را به آغوشِ نگاه ستاره بارنت کشانی؛ ای غریب ترین محبوبِ من.
__ستاره کوچولو💌

مرا ‌پرسید؛ چرا تنهایی!
گفتم؛ ز آزار خلق جهان به تنهاییم پناه برده‌ام…

سکوت را بیشتر می‌پسندم؛
آخر معلوم که نمی‌کند اگر زبان باز کنم شاید تمامیِ اهالیِ زمین برای به گوش ایستادنِ حرف‌هایم کم باشند!
__ستاره کوچولو

مجبور نیستی، آدم خوبه‌ی داستان زندگیِ هیچکس باشی!

و اما؛
هرچند بیشتر
زمان،
به پیش قدم بر‌می‌دارد؛
عمیق‌تر
لمس میکنم،
ایراد از سایه‌ام نیست که عطر کهنسالی دارد!
در حقیقت؛
تنها در من
تعلقاتی وابسته،
به دهه‌ای گمشده در تاریخ است
که کوچک‌ترین شباهتی،
با جهانِ پر همهمه و پیشرو امروزی ندارد!
و شاید هم؛
گویا
ما تنها بازماندگانِ تاریخیم که،
در بندِ روایاتِ این نسل
گنجیده نخواهیم شد.
همچون شمعی سوزان؛
در میان قاب‌هایِ
قفسه‌ای چوبی و شکسته در کتابخانه‌ای
از یاد رفته،
که در حال
بوییدنِ نسیمِ خاکِ کهنگی روحمان هستیم.
و یا؛
همچون قطاری به راه افتاده
در مسیری بی‌بازگشت،
قدم برداشته‌ایم تا شاید
به آسمانی رسیم که در آن،
چوبِ قضاوت به جای ابرهایش
حکمرانی نخواهند کرد.
__ستاره کوچولو