ولی جدی، دفترچه بجز یکی دو تا ایراد تایپی خوب بود. کاش سنجش و وزارت بهداشت یکم مقاومت میکردن زیربار فشار چهارتا نماینده کصخل و اون مشاورهای کصخل‌تری که کمپین راه انداختن نمیرفتن

زندگی اکثر ماها خیلی پیچیده‌تر از چیزیه که واقعا برای یک انسان یا موجود باید اتفاق بیفته، هممون بدترین تجربه‌ها رو زندگی کردیم. هر کدوم به نحو خودمون. تو خانواده‌هایی بزرگ شدیم که حتی اگر خونواده های خوبی بودن بازم به دلایل مختلف مثل اینکه خودشون آموزش ندیدن، خودشون درست تربیت نشدن و شرایط سختی که تجربه کردن کلی ترومای روانی رو از همون بچگی به ذهنمون وارد کردن. توی ساختار غلط آموزشی و پرورشی قرار گرفتیم و بدترین نوع رفتار که با دانش‌آموز میشه داشت باهامون شده، جوریکه صراحتا نود درصدمون اگه مدرسه نمی‌رفتیم خیلی آدمای موفق‌تر یا حداقل سالم‌تری بودیم. مدارس بهمون اونچه که واقعا باید یاد میدادن یعنی زندگی‌کردن رو یاد ندادن. تو دوره جوونیمون یهو جامعه ترکیده، رشد فضای مجازی و ... ولی جای اینکه باعث پیشرفتمون بشه مغزمونو گاییده. تمام ذهنیتمون شده خوردن و خوابیدن و سکس. اعتبار آدما شده مدل گوشی و لمینت دندون و دماغ عملی و تعداد کص‌هایی که کردن یا دادن. تمرکزمون به حداقل رسیده، انقدر ریلزهای اینستا و اخبار کوتاه و ... دیدیم که عملا نمی‌تونیم یک ویدیو طولانی رو ببینیم یا یک متن طولانی رو بخونیم، عملا چه تو مدرسه چه تو دانشگاه همه در بدترین حالت ممکن هستن، رشته‌هایی و دانشگاههایی که یه زمانی آدمای موفق تربیت میکردن همشون پر شدن از آدمایی که به زور درسارو پاس میکنن، قویترین دانشجوی این روزا با ضعیفترین دانشجوی شش هفت سال پیش برابری میکنه. کنکوری‌ها عملا دور خودشون می‌پیچن، نه خلاقیتی برای حل مسئله وجود داره نه تمرکزی برای خوندن. صرفا بهونه، گشتن اینور اونور و گوهخوری. این شرح حال این روزهای همه‌ست، یک جمعیت شکست خورده افسرده.
ولی راهکاری هم هست؟
شاید
نکته اول: باید پذیرش کنیم. تمام ضعف‌ها، تروماهای روانی، پیچیدگی‌های دنیای امروزه اونم وضعیت فاجعه اقتصادی فرهنگی آموزشی ایران و ... رو بپذیریم. تا وقتی که نپذیریم اوضاع خرابه هیچ کاری نمیشه کرد.
نکته دوم: صریح باشیم. با هرکس صریح نیستیم با خودمون صریح باشیم، مقصر خیلی از اتفاقات بد زندگیمون نهایتا به خودمون برمیگرده، صراحتا بپذیریم و برای اصلاح اقدام کنیم، با دیگران هم صریح باشیم، اجازه ندیم کسی بهمون ظلم کنه، اجازه ندیم کسی بهمون توهین کنه. دربرابر آدمها وایسیم و در وهله اول در برابر خودمون وایسیم.
نکته سوم: در پی بهبود اوضاع باشیم. تغییر کنیم. قبل از اینکه شرایط مارو مجبور به اقدامی کنه خودمون اقدام کنیم. سختی بکشیم ولی اقدام کنیم. به دنبال راه‌حل باشیم، هر مشکلی پیش میاد جای عجز و ناله سریعا ذهنمون دنبال راه حل برای برون‌رفت از اون وضعیت باشه.
نکته چهارم: هروقت به مشکلی برمیخوریم از خودمون بپرسیم ایا مشکل برای مسیرمون هست؟ ما چون آدمای پرتوقع گشادی هستیم عمدتا هر مشکلی پیش میاد میندازیم گردن مسیری که توش قدم گذاشتیم ولی کافیه هربار فکر کنیم تو موقعیت و مسیر دیگه ای هستیم، میفهمیم که مشکل از مسیر نیست بلکه مشکل از خودمونه پس خودمون رو باید اصلاح کنیم.
نکته پنجم: معیارهای ذهنیمون رو عوض کنیم. جای اینکه تمام ارزش و اعتبارمون حداقل نزد خودمون این باشه که چند نفر رو کردیم یا به چه اشخاصی دادیم، گوشی تو دستمون چه گوهیه و ... کمی به این فکر کنیم که واقعا چی داریم. حداقل ذهنمون چی داره؟ صرفا ارضای جسم باعث یک اعتیاد کسل کننده میشه که عملا بعد از مدتی هیچ چیز لذت نخواهد داشت. ارضای روح مهمترین مسئله ست.
دیگه چی؟

چی میشه که چنین اتفاقی میوفته؟ توی ۹ سال اخیر توی ایران چهار بار علیه نظام قیام شده، دو تا جنگ اتفاق افتاده، سه تا رییس جمهور عوض شده، دوبار میشد یه رشته کارشناسی رو تموم کرد و ... . اما چه اتفاقی میفته که این شخص و خیلیای دیگه حتی یک قدم مثبت در زمینه درس خوندنشون برنمیدارن؟ اولین دلیلش همینه که خودشون گفتن، آدم همیشه سال بعد، ماه بعد، روز بعد رو قشنگتر میبینه چون ساختار منظم‌تر و ایده آل تری داره، چون مغز انسان همیشه به دنبال ایده‌آل‌ترین حالت میگرده، ولی ایده‌آل هیچوقت وجود نخواهد داشت به دو دلیل: ۱) اساسا خود شرایط هیچوقت در بهترین حالت نیست ۲) انسان ذاتا موجود ناراضی‌ای هست. ولی واقعیت اینه سال بعد، ماه بعد و فردا ما دقیقا همون آدم با همون میزان نظم و انگیزه‌ایم، صرفا تاریخ عوض شده. دومین دلیل میتونه فرار از شکست باشه، خیلیا میترسن اگه بخونم ولی قبول نشم چی؟ پس هی پشت این نخوندن قایم میشه. تعمدا نمی‌خونه چون میترسه بخونه و قبول نشه و اونطوری مورد قضاوت خودش و بقیه قرار بگیره، اینطوری نه شکستی رو متحمل میشه نه موفقیتی رو. این موضوع هم هر سال که بگذره تو مغزت قویتر میشه، یه بار که از زندگی و درس عقب بیفتی شرمنده میشی یکم، این باعث میشه انرژیت کم بشه و اعتماد به نفست هم بیاد پایین، این مدلی بیشتر از درس فرار می‌کنی و توی یه چرخه اشتباه شرم - کم‌شدن انرژی - کمبود اعتماد به نفس و قرار از درس گیر می‌کنی عین یک باتلاق. هرچند این سه تا علت رو بیشتر میبینم ولی ممکنه مشکلت زمان هم نباشه، ساختار نداشته باشی، وقتی که ساختار منظمی برای خودت تعریف نمیکنی که دقیقا چیکار کنی مغزت دقیقا میره به این سمت که کار آسون رو انجام بده. آسونترین کار چیه؟ اینکه هیچ کاری نکنید. ولی باور کن برای همیشه معلق میمونی، مثل الانت که نه دیگه دانش‌آموز به حساب میای و نه وارد دنیای پس از دانش‌آموزی شدی (محصل یا شاغل) توی یک حالت معلق موندی که از هر شکستی بدتره. از یه طرفم هی خسته و خسته تر شدی، هر سال به خودت قول میدی که از سه روز بعد کنکور شروع می‌کنی و انقدر این فکر، این تصمیم تکرار میشه که به جای اینکه انگیزه داشته باشی فقط خسته میشی و تو همون حالت کرختی هیچ کاری نکردن میمونی. تو نه تنبل بودی، نه بی عرضه بودی صرفا از داخل قفل شدی. حالا چیکار میشه کرد؟ مشکل تو نه با انگیزه حل میشه و نه تصمیم بزرگی لازم داری، صرفا باید از این چرخه معیوب دربیای. برای اینکه دربیای هم نباید بجنگید باهاش بلکه صرفا کافیه قطعش کنی، تو الان اگه با خودت فکر کنی: به‌به از فردا این چرخه رو از بین میبرم و با یک برنامه دقیق ده ساعت درس میخونم باز تو چرخه گرفتار میشی. تو صرفا یک نقطه شروع لازم داری، یهو پاشو بدون هیچ برنامه و پلن و ساعت حساب کردنی بشین یه فصل از یه درسی رو بخون. انقدر بخون که خسته بشی. ممکنه حتی یه فصل یه درس رو توی یه روز تموم کنی و این هدف تو هست که صرفا شروع کنی. مغز ما اصلا نصیحت نمی‌فهمه، ولی یه چیزی رو خوب می‌فهمه اونم «تجربه» ست. وقتی حتی یه شروع کوچیک داری مغزت ناخودآگاه روشن میشه و خودش از اون چرخه خارج میشه. حالا که مغزت راه افتاد نیاز داری ساختار بسازی و مغزت رو توی ساختار قفل کنی. اراده محدودترین منبع مغز انسانه و نمیشه باهاش از این کرختی خارج شد، به جاش یه ساختار ثابت برای خودت بساز: ساعت ثابت شروع - جای ثابت خوندن - تایم های کوتاه ولی تکراری، جوری که شروع کردن برات تصمیم نباشه بلکه اجبار محیطی باشه که توش قرار میگیری. من شدیداً و عمیقأ برای وضعیت تو توصیه میکنم که از کتابخونه در ساعات مشخص روزانه استفاده کنی. اینم یادت باشه قرار نیست منتظر باشی احساست و حالت خوب باشه تا شروع کنی، این هیچوقت اتفاق نمیفته، این شروع کردن هست که باعث میشه حالت کم کم خوب بشه و این چرخه ناامیدی شکسته بشه. آرزو رو هدف بزرگ قرار نده، الان لازم نیست هدف تو قبولی باشه، الان هدف تو این باشه که مثلا روزی ۵ ساعت یا ۶ ساعت یا هرچقدر درس بخونی. هدفت این باشه امروز در اون ساعت ثابت شروعت، در اون مکانت قرار بگیری. همین. شروع کن هرچقدر کوچیک، روزانه تکرارش کن، ساختار بساز و به جای تصمیم های سنگین از تصمیم های کوچیک شروع کن. فکر و احساس خوب رو کنار بذار، تو با حرکت از این چرخه خارج میشی و تمام. ما نسبت به خودمون مسئولیم، تو این روزگار هیچکس قرار نیست به داد من و شما برسه، باید خودمون سگ‌دو بزنیم. مملکت خرابه؟ بله، ولی کاری نکنیم یه روز حتی برای نون شبمون هم محتاج میشیم. تو وضعیت خوبی نیستیم و نباید شل بازی دربیاریم، باید عین سگ کار کنیم / درس بخونیم تا شرایطمون مطلوب‌تر بشه. کرختی رو کنار بذارید و بدویید.