نَمی از جذبه‌ی چشم تو به دریا برسد
عمر این قوم بعید است به فردا برسد

از منِ سوخته‌دل روی بگردان، بگذار
بخشی از پیرهنت هم به زلیخا برسد

منِ بی‌مایه کجا؟ یوسف حُسن تو کجا؟
راضی‌ام از تو به من سهمِ تماشا برسد

نعمت همدم و هم‌صحبت عیسی بودن
گاه لطفی‌ست که شاید به یهودا برسد

بعد از آن روز که موی تو رها شد در باد
گردنت -گرد جنونی- که به هرجا برسد

#حسین_زحمتکش

دوباره می سرایمت، تو را که شاعرانه ای
بهـانـه میکند دلم، تـو را که بی بهانه ای

همیشه چشمهای تو، دلیلِ شعرهای من
میانِ این همه غزل، فقط تو عاشقانه ای

بخند خنده های تـو ، بهانهٔ ترانه هاست
دلیلِ هر سکوتی و ، شروعِ هر ترانـه ای!

#رضا_قریشی_نژاد

می سپارم گیسوانم را به باد دوره گرد

شعله شعله می وزد آتش بر این انبوه سرد

داغ تر از این نمی شد آتشی را حس کنی

هیچ کس اندازه ی من عشق را باور نکرد

در تنم هستی تو را حس میکنم هر روز و شب

تلخ تلخی _ دوستت دارم دقیقاً مثل درد

نی نی چشمان تو آهنگ رفتن کرده اند

شور دارم لطف کن از راه رفته برنگرد

برگ برگ زندگی از چشم من افتاده است

گرچه می رقصند با هم رو به رویم سرخ و زرد

#فاطمه_نوری

بـه جـز هـوای تـو و شـانـه‌ هـای آرامـت

بـرای گـریـه مگر، جای دیگری هـم هست

بـه کـامِ دل نـرسیـدیـم اگـر در ایـن دنیـا

به این خوشیم که دنیاۍدیگری هم هست

#سعید_بیابانکی

نگذار تا مجنونِ من ،تنها بماند
یک عمر را در حسرت لیلا بماند

نگذار این دلداده ی دربند عشقت
از کاروان عشقبازان جا بماند

معشوقه ای دیدم تو را با عشق و احساس
حیف است قلب عاشقم تنها بماند

مجنون و لیلای زمان باشیم باید
تا قصه ای از ما در این دنیا بماند

باید به پای عهد خود عمری بمانیم
تا عشقمان در یادها برجا بماند

نام تو را پای غزلها می نویسم
این شعرها حیف است بی امضا بماند

#اسماعیل_حاج_علیان

زین بی‌کاری که می‌گدازد جگرم
شرمنده‌ی اعتبارِ هر خشک و ترم

جز گریه چه ممکن است کارِ دگرم؟
آن هم وقتی که بر خود افتد نظرم

#بیدل_دهلوی

دلِ من کرده هـوای تـو، نمیـدانی که
ای دل و جان به فدای تو، نمیدانی که

گوشِ جان پُرشده از زمزمهٔ عاشقۍات
منـم و عشقِ صدای تـو نمیـدانی کـه

کرده ام نـذر، شود این دلِ نـالایقِ من
به فدای تـو، بـرای تـو، نمیـدانی کـه

سـوختـم  از غـمِ دوریِ تـو و افتـادم
مثل پروانـه به پای تـو نمیـدانی کـه

ای به قربانِ  عسل های لبت من بروم
ای بـه قربانِ وفـای تو...نمیـدانی که

من نمک گیرِ توأم، شاعرِ چشمانِ توأم
شاعـرم کرده صفای تـو ، نمیـدانی که

#صفا_رجبی

بی‌مونس و یار همنشینم کردی

با محنت و درد همقرینم کردی

این مرتبهٔ مقربان درِ توست...

یارب! به چه خدمت این چنینم کردی؟

#ابن‌نصوح

مالڪ  بی  مدعای  قلب من  تنها   تویے
آن ڪہ این دل را نمودش والہ و شیدا تویی

من تو را میخواهم اے زیباترین بانوی  شهر
در  وجودم  عشق  را  زیباترین  معنا  تویی

در دل سرد زمستان  با  تو  گرم و دلخوشم
مژدہ ی  فصل  بهاران  بعد این  سرما تویی

مثل   گلهای  بهاری  عطر   تو  عطر  بهشت
در  گلستان   وجودم   سوگل   بیتا   تویی

چشم  زیبایت  عسل   لبها  مثال  جام  مے
آنڪہ مستم  مے ڪند در بسترم  شبها  تویی

ظلمت  شبهاے دل  با  مهر  تو  روزے قشنگ
ناز  و  زیبایے و در هفت آسمان  تارا  تویی

در  میان  یڪ قفس دل  مردہ ام با حال زار
او ڪه با گل خندہ اش جانم ڪنداحیا تویی...


#پرویز_غلامے

جهان یادگار است و ما رفتنی
به گیتی نماند به جز گفتنی

به نام نکو گر بمیرم رواست
مرا نام باید که تن مرگ راست

#حکیم_ابوالقاسم_فردوسی

یقین بدان که در دلم، عزیز و مهربان تویی..
همان دوای آخرین، به دردِ بی امان تویی..

شبیه راز و گوهری، میان سینه‌ی صدف..
درون قلبِ کوچکم، عیان‌ترین نهان تویی..

هراس گم شدن کجا..؟ میان کوره راه‌ غم..
که مقصدم‌ به جاده و به راه بی‌نشان تویی..

نفس بریز بر تنم، که یخ زده جوانه‌ام..
خزان زده بهار را، بیا که باغبان تویی..

بخوان به لهجه‌ی دلت، غزلترین ترانه را..
به نای بینوایی‌ام، صدای نغمه‌خوان تویی..

چه می‌شود شبی مرا، بپوشی و به تن کنی..
برای لرزش تنم، پناه و سایبان تویی..

نشسته‌ام به انتظارِ آفتابِ روشنت..
غروب نیمه‌ جان منم، طلوع جاودان تویی..

ردیفِ شعر من اگر، حکایتی‌ست نا تمام..
قسم به عین و شین و قاف، تمام داستان تویی..

اگر چه نیستی ولی، خیالِ توست همدمم..
هنوز نبضِ جانی‌و همیشه خوش‌زبان تویی..

#نگار_حسینی

جهان به جان تو جان من و جهان منی
من از جهان به تو دلبسته‌ام که جان منی

جهان من همه تاریکی و تباهی بود
تو را چه شد که بدین روشنی جهان منی؟

به بام کلبهٔ من بوم می‌نشست و کنون
تو ای همای سعادت هم‌آشیان منی!

#شهریار

چہ بے بهانہ آمدے بہ خلوت شبانہ ام
برایم آرزو شدے بهار عاشقانہ ام

نسیم ڪوچہ دلم گرفتہ رنگ وبوے تو
تجسم ترانہ ایے بہ ذوق شاعرانہ ام

توآمدے رقم زدے بہ سر نوشت من بیا
بیا نرو مسافرم تڪیہ بدہ بہ شانہ ام

نباشہ رنگ وبوے تو.تهے تر از تهے منم
نمادے از نجابتے وذڪر عارفانہ ام

بہ سوے تو نماز من تو دیدہ ایے نیاز من
بتے شدے براے من بہ عصر جاهلانہ ام

پرستمت بہ جان ودل بہ قیمت شڪستنم
جواهرے بہ قلب من وگوهر خزانہ ام

نفس نفس بریدہ ام ڪہ هم نفس ندیدہ ام
دوبارہ زندہ میشوم بہ سوے تو روانہ ام...

#لاادری