"နားလည်တယ်ဆိုရင် ရေမြန်မြန်သွားချိုးတော့ ..နောက်တစ်နာရီလောက်နေရင်... မိုးမခမြိုင်က အကြိုလွှတ်လိုက်တဲ့ကားကရောက်လာတော့မှာ "
" ရှင်...ဟုတ်...ဟုတ်ကဲ့ပါ..အ..အမေ "
ပုန်းညက်ပွင့် အသားမကျသေးတဲ့ လေယူလေသိမ်းနဲ့ဟုတ်ကဲ့လို့ပြောလိုက်မိရင်းက ရေချိုးခန်းထဲကို အမြန်ဝင်လိုက်ရတယ်။ပုန်းညက်ပွင့်စိတ်ထဲမှာတော့ ဒီတစ်ညတော့ တည်းခိုခန်းမှာ နေရလိမ့်အုံးမယ်လို့တွေးထားခဲ့မိတာလေ။အခုတော့လဲ သူမထင်ထားသလိုမဟုတ်ဘဲ ခရီးစဉ်ရဲ့အဆုံးဖြစ်တဲ့ မိုးမခမြိုင်စံအိမ်ကြီးရှိရာဆီကို ချက်ချင်းကို ခရီးဆက်ရတော့မှာတဲ့လေ။
===a===k====y=====i====p==h==y===u====
အပိုင်း(၂)ဆက်ရန်
A kyi phyu
#ဧကြည်ဖြူ
27.9.2025
" ရှင်...ဟုတ်...ဟုတ်ကဲ့ပါ..အ..အမေ "
ပုန်းညက်ပွင့် အသားမကျသေးတဲ့ လေယူလေသိမ်းနဲ့ဟုတ်ကဲ့လို့ပြောလိုက်မိရင်းက ရေချိုးခန်းထဲကို အမြန်ဝင်လိုက်ရတယ်။ပုန်းညက်ပွင့်စိတ်ထဲမှာတော့ ဒီတစ်ညတော့ တည်းခိုခန်းမှာ နေရလိမ့်အုံးမယ်လို့တွေးထားခဲ့မိတာလေ။အခုတော့လဲ သူမထင်ထားသလိုမဟုတ်ဘဲ ခရီးစဉ်ရဲ့အဆုံးဖြစ်တဲ့ မိုးမခမြိုင်စံအိမ်ကြီးရှိရာဆီကို ချက်ချင်းကို ခရီးဆက်ရတော့မှာတဲ့လေ။
===a===k====y=====i====p==h==y===u====
အပိုင်း(၂)ဆက်ရန်
A kyi phyu
#ဧကြည်ဖြူ
27.9.2025
❤2
#အမုန်းနယ်နိမိတ်
(အခန်းဆက်ဝတ္ထု)
အပိုင်း(၂)
စာရေးသူ...ဧကြည်ဖြူ
akyiphyu
*a*k*y*i*p*h*y** u*
" အမယ်လေးလေး...ပုန်းညက်ပွင့်....ဘယ်လိုများပြင်ဆင်ထားရတာလဲအေ...မျက်နှာပြောင်နဲ့ ....ဝတ်ထားတာလဲကြည်ပါအုံးအေ....ရှပ်အင်္ကျီနဲ့...ဘာလဲ ....နောက်ဖေးမီးဖိုချောင်မှာထမင်းသွားချက်ရမယ်ထင်နေတာလား ...ဟဲ့... ရွှေရွှေ....လာစမ်းပါအုံးရွှေရွှေရယ်...ငါ့သမီးကိုအလှဆုံးဖြစ်အောင်ပြင်ဆင်ပေးစမ်းဟယ်....အဲ့ဒီဆံပင်ရှည်တွေကိုလဲ ဒီတိုင်းကြီးဟင်းရွက်ကန်စွန်းရွက်စည်းသလိုစည်းမထားခိုင်းစမ်းနဲ့...လှလှပပလေးဖြန့်ချပေးထားစမ်ပါဟယ်...အဝတ်အစားကိုလဲ ခေတ်မီတာလေးလှတာလေး ဆင်လိုက်စမ်းပါ...ဂါဝန်ရှည်လေးဝတ်ပေးလိုက်... တောသားတွေဆိုတာ ခေတ်မီမီလှလှပပမြို့သူလေးတွေကို သိပ်သဘောကျတာ...တောသားမျက်စိလည်လမ်းမှားပြီး ရုန်းမထွက်နိုင်အာင်ပြင်ပေးစမ်းပါ "
" ဟုတ်ကဲ့ပါ မမကြီး...ရွှေရွှေ့လက်ကိုယုံတယ်မဟုတ်လား..မမကြီးတို့ရဲ့သမီးကို မမကြီးတို့ပါမမှတ်မိအောင် ရွှေရွှေပြင်ပေးလိုက်ပါ့မယ် "
ရွှေရွှေခေါ်အလှပြုပြင်ပေးသူက ရဲရဲကြီးအာမခံကာ ပုန်းညက်ပွင့်ကို အလှပြင်ပေးဖို့ရန်စတင်လိုက်တော့တယ်။
*a**ky*i* p*h*y** u***
" ဟဲ့...လှလှချည်လားအေမိရွှေ...ညည်းလက်စွမ်းကတော့ မယုံနိုင်စရာပါလား..တကယ်ပါပဲဟယ်.....ကျောက်ခဲကနေ ရွှေတုံးအဖြစ်ပြောင်းသွားသလို လှပသွားပါလား...ဟိုတောသားတော့ ဒီလိုအလှအပမှာ အရူးအမဲသားစားမိသလိုဖြစ်မှာမြင်ယောင်မိပါရဲ့အေ ဟင်း..ဟင်းဟင်း "
"ဒါပေါ့....မမကြီးရဲ့ ရွှေရွှေ့လက်ရာကို မမကြီးသိပြီးသားပါ....သူဌေးကိုလဲခေါ်ပြကြည့်လိုက်ပါအုံး "
ရယ်မောသံစကားသံတွေရဲ့ကြားမှာ ပုန်းညက်ပွင့်အသက်ရှူမဝသလိုခံစားလာရတယ်။မှန်ထဲမှာ မြင်နေရတဲ့ပုန်းညက်ပွင့်ကလှပါတယ်။ချောပါတယ်။မျက်တောင်ကော့ကြီးတွေ၊မျက်ခုံးနက်နက်တွေနဲ့ခပ်ရဲရဲနှုတ်ခမ်းဖူးဖူးလေးတွေကြောင့် အသက်နဲ့ မလိုက်အောင်ကို သိပ်ကိုလှပနေခဲ့ပါတယ်။အဲ့ဒီအလှတွေကို ပေါ်လွင်စေဖို့ ဆင်မြန်းပေးထားတဲ့ လက်ဝတ်ရတနာတွေကြောင့်လဲ ပုန်းညက်ပွင့်ရဲ့အလှက ကျောက်ခဲကနေရွှေတုံးဖြစ်သွားခဲ့သလိုပါပဲ။ဒါပေမဲ့လဲ ဒီအလှတရားတွေက ပုန်းညက်ပွင့်ရဲ့ နဂိုမူရင်းအလှမဟုတ်ခဲ့ဘူးလေ။အားလုံးကမိတ်ကပ်တွေရဲ့အစွမ်းပဲမဟုတ်လား။ဒီမိတ်ကပ်ပြင်ဆင်မှုတွေကိုသာ ဖျက်ပစ်လိုက်ရင်ပုန်းညက်ပွင့်ဆိုတာက သာမန်ရုပ်ရည်မျိုးနဲ့မိန်းကလေးတစ်ယောက်ပဲမဟုတ်လား။ဒီလိုပြင်ဆင်ထားခြင်းက တစ်ဖက်သားကိုလိမ်ညာလှည့်စားရာများရောက်နေလေမလားလို့ ပုန်းညက်ပွင့်စိုးရိမ်ပူပန်ကာတွေးနေမိပြန်တယ်။
" မိန်းမရေ...အကြိုလွှတ်လိုက်တဲ့ကား ..တည်ခိုးခန်းရှေ့မှာရောက်နေပြီတဲ့ ...မင်းတို့ပြီးကြပြီလား "
" ပြီးပါပြီရှင် ....ကဲ...ဒီမှာကြည့်ပါအုံးရှင်....ရှင့်သမီးဘယ်လောက်လှသွားလဲဆိုတာ "
"ဟာ..ဟုတ်ပါရဲ့ကွာ...လူတောင်မှားတယ်....ဒီလိုဆိုရင်ဖြင့် ကိစ္စတွေအဆင်ပြေလောက်မှာပါ မိန်းမရာ...ကဲ...သွားကြစို့ "
အားလုံးကိုယ်စီ ခရီးဆောင်အိတ်တွေကို ဆွဲယူလိုက်ချိန်မှာတော့ ပုန်းညက်ပွင့်လဲ သူမပါလာတဲ့ခရီးဆောင်အိတ်လေးကို လှမ်းဆွဲယူလိုက်ကာ နောက်ကနေလိုက်ပါသွားခဲ့ရတော့တယ်။
**aky*i*i** p**h*y u***
" ကားကလဲစုတ်ချာလိုက်တာ "
တအိအိနဲ့သွားနေတဲ့ကားအိုကြီးကိုကြည့်ပြီး စိတ်ပျက်ညစ်ညူးစွာနဲ့ပြောလိုက်တဲ့အသံက ကားနောက်ခန်းထဲကနေ ထွက်ပေါ်လာခဲ့တယ်။ကားရှေ့ခန်းထဲမှာတော့ ကားမောင်းသမားနဲ့အဖော်ပါလာတဲ့သူကစီးနင်းလိုက်ပါလာခဲ့တယ်။ဧည့်သည်တွေကိုတော့ ကားရှေ့ခန်းမှာစီးခွင့်မပြုခဲ့။စီးခွင့်မပြုရတဲ့အကြောင်းပြချက်ကလဲ ရိုးရှင်းလှပါတယ်။ကားသွားရမဲ့လမ်းခရီးက ကြမ်းလွန်းတာကြောင့် လမ်းဘေးဝဲယာကို မျက်စီလျင်လျင်နဲ့ကြည့်ရှုရမှာမို့ လမ်းခရီးကိုမသိတဲ့ဧည့်စိမ်းတွေကို ကားခေါင်းခန်းကနေ စီးနင်းခွင့်မပြုတာပါတဲ့လေ။
" ပြောတော့လဲ ချမ်းသာတဲ့သူဌေးတွေပါဆို...ဘယ်နှယ့်အခုကျတော့... လာကြိုတဲ့ကားကလဲကြည့်ပါအုံးတော်...စုတ်ချာလိုက်တာများရှင် ....သဲတင်တဲ့ကားတွေကမှသားနားအုံးမယ် "
မကျေမနပ်နဲ့ပစ်တင်ပြောဆိုလိုက်တဲ့အသံက ထွက်ပေါ်လာပြန်တယ်။ဒီလိုပြစ်တင်စကားတွေကို ပြောဆိုနေသူကတော့ ဒီခရီးစဉ်မှာလိုက်ပါလာကြသူတွေအားလုံးထဲမှာ ဩဇာအာဏာအရှိဆုံးသူဌေးကတော်ကြီးသာဖြစ်တယ်။
" သူဌေးလေးက တကယ်ချမ်းသာတာပါ ဒေါ်ကြီးရဲ့....ဒီလမ်းခရီးမှာ ဒီလိုကားကြီးမျိုးကသာ မောင်းဖို့အဆင်ပြေတာမို့ ...ဒီကားနဲ့လာကြိုတာပါဗျ....အခုသွာားနေတဲ့လမ်းက ဖြတ်လမ်းပါ....လမ်းကြမ်းတယ်...ခရီးတိုတယ်....ကျွန်တော်တို့တွေထွက်လာချိန်က နောက်ကျနေပြီမို့ ...ဖြတ်လမ်းကသွားလာမှပဲ ...မိုးမခမြိုင်ကို မိုးမချုပ်ခင်ပြန်ရောက်မှာပါ....ဒါကြောင့်လဲ ဒီကားနဲ့လာခဲ့ရတာပါ....ပုံမန်လမ်းကောင်းကသွားရင် ကားအကောင်းနဲ့ သွားတာပါ ဒေါ်ကြီးရဲ့ "
ကားနဲ့အတူပါလာတဲ့ ဆယ်ကျော်သက်အရွယ်ကောင်လေးက သွက်သွက်လက်လက်နဲ့ထပြောလိုက်တယ်။သူ့သူဌေးတွေကို ပစ်တင်ပြောဆိုနေတာကို သူ့စိတ်ထဲမှာလဲ နှစ်သက်ပုံမရဘူး။ကားကြီးကတော့ တောလမ်းကြမ်းခရီးကို တဒုန်းဒုန်းတဒိုင်းဒိုင်းနဲ့ကျော်ဖြတ်မောင်းနှင်နေဆဲ။
(အခန်းဆက်ဝတ္ထု)
အပိုင်း(၂)
စာရေးသူ...ဧကြည်ဖြူ
akyiphyu
*a*k*y*i*p*h*y** u*
" အမယ်လေးလေး...ပုန်းညက်ပွင့်....ဘယ်လိုများပြင်ဆင်ထားရတာလဲအေ...မျက်နှာပြောင်နဲ့ ....ဝတ်ထားတာလဲကြည်ပါအုံးအေ....ရှပ်အင်္ကျီနဲ့...ဘာလဲ ....နောက်ဖေးမီးဖိုချောင်မှာထမင်းသွားချက်ရမယ်ထင်နေတာလား ...ဟဲ့... ရွှေရွှေ....လာစမ်းပါအုံးရွှေရွှေရယ်...ငါ့သမီးကိုအလှဆုံးဖြစ်အောင်ပြင်ဆင်ပေးစမ်းဟယ်....အဲ့ဒီဆံပင်ရှည်တွေကိုလဲ ဒီတိုင်းကြီးဟင်းရွက်ကန်စွန်းရွက်စည်းသလိုစည်းမထားခိုင်းစမ်းနဲ့...လှလှပပလေးဖြန့်ချပေးထားစမ်ပါဟယ်...အဝတ်အစားကိုလဲ ခေတ်မီတာလေးလှတာလေး ဆင်လိုက်စမ်းပါ...ဂါဝန်ရှည်လေးဝတ်ပေးလိုက်... တောသားတွေဆိုတာ ခေတ်မီမီလှလှပပမြို့သူလေးတွေကို သိပ်သဘောကျတာ...တောသားမျက်စိလည်လမ်းမှားပြီး ရုန်းမထွက်နိုင်အာင်ပြင်ပေးစမ်းပါ "
" ဟုတ်ကဲ့ပါ မမကြီး...ရွှေရွှေ့လက်ကိုယုံတယ်မဟုတ်လား..မမကြီးတို့ရဲ့သမီးကို မမကြီးတို့ပါမမှတ်မိအောင် ရွှေရွှေပြင်ပေးလိုက်ပါ့မယ် "
ရွှေရွှေခေါ်အလှပြုပြင်ပေးသူက ရဲရဲကြီးအာမခံကာ ပုန်းညက်ပွင့်ကို အလှပြင်ပေးဖို့ရန်စတင်လိုက်တော့တယ်။
*a**ky*i* p*h*y** u***
" ဟဲ့...လှလှချည်လားအေမိရွှေ...ညည်းလက်စွမ်းကတော့ မယုံနိုင်စရာပါလား..တကယ်ပါပဲဟယ်.....ကျောက်ခဲကနေ ရွှေတုံးအဖြစ်ပြောင်းသွားသလို လှပသွားပါလား...ဟိုတောသားတော့ ဒီလိုအလှအပမှာ အရူးအမဲသားစားမိသလိုဖြစ်မှာမြင်ယောင်မိပါရဲ့အေ ဟင်း..ဟင်းဟင်း "
"ဒါပေါ့....မမကြီးရဲ့ ရွှေရွှေ့လက်ရာကို မမကြီးသိပြီးသားပါ....သူဌေးကိုလဲခေါ်ပြကြည့်လိုက်ပါအုံး "
ရယ်မောသံစကားသံတွေရဲ့ကြားမှာ ပုန်းညက်ပွင့်အသက်ရှူမဝသလိုခံစားလာရတယ်။မှန်ထဲမှာ မြင်နေရတဲ့ပုန်းညက်ပွင့်ကလှပါတယ်။ချောပါတယ်။မျက်တောင်ကော့ကြီးတွေ၊မျက်ခုံးနက်နက်တွေနဲ့ခပ်ရဲရဲနှုတ်ခမ်းဖူးဖူးလေးတွေကြောင့် အသက်နဲ့ မလိုက်အောင်ကို သိပ်ကိုလှပနေခဲ့ပါတယ်။အဲ့ဒီအလှတွေကို ပေါ်လွင်စေဖို့ ဆင်မြန်းပေးထားတဲ့ လက်ဝတ်ရတနာတွေကြောင့်လဲ ပုန်းညက်ပွင့်ရဲ့အလှက ကျောက်ခဲကနေရွှေတုံးဖြစ်သွားခဲ့သလိုပါပဲ။ဒါပေမဲ့လဲ ဒီအလှတရားတွေက ပုန်းညက်ပွင့်ရဲ့ နဂိုမူရင်းအလှမဟုတ်ခဲ့ဘူးလေ။အားလုံးကမိတ်ကပ်တွေရဲ့အစွမ်းပဲမဟုတ်လား။ဒီမိတ်ကပ်ပြင်ဆင်မှုတွေကိုသာ ဖျက်ပစ်လိုက်ရင်ပုန်းညက်ပွင့်ဆိုတာက သာမန်ရုပ်ရည်မျိုးနဲ့မိန်းကလေးတစ်ယောက်ပဲမဟုတ်လား။ဒီလိုပြင်ဆင်ထားခြင်းက တစ်ဖက်သားကိုလိမ်ညာလှည့်စားရာများရောက်နေလေမလားလို့ ပုန်းညက်ပွင့်စိုးရိမ်ပူပန်ကာတွေးနေမိပြန်တယ်။
" မိန်းမရေ...အကြိုလွှတ်လိုက်တဲ့ကား ..တည်ခိုးခန်းရှေ့မှာရောက်နေပြီတဲ့ ...မင်းတို့ပြီးကြပြီလား "
" ပြီးပါပြီရှင် ....ကဲ...ဒီမှာကြည့်ပါအုံးရှင်....ရှင့်သမီးဘယ်လောက်လှသွားလဲဆိုတာ "
"ဟာ..ဟုတ်ပါရဲ့ကွာ...လူတောင်မှားတယ်....ဒီလိုဆိုရင်ဖြင့် ကိစ္စတွေအဆင်ပြေလောက်မှာပါ မိန်းမရာ...ကဲ...သွားကြစို့ "
အားလုံးကိုယ်စီ ခရီးဆောင်အိတ်တွေကို ဆွဲယူလိုက်ချိန်မှာတော့ ပုန်းညက်ပွင့်လဲ သူမပါလာတဲ့ခရီးဆောင်အိတ်လေးကို လှမ်းဆွဲယူလိုက်ကာ နောက်ကနေလိုက်ပါသွားခဲ့ရတော့တယ်။
**aky*i*i** p**h*y u***
" ကားကလဲစုတ်ချာလိုက်တာ "
တအိအိနဲ့သွားနေတဲ့ကားအိုကြီးကိုကြည့်ပြီး စိတ်ပျက်ညစ်ညူးစွာနဲ့ပြောလိုက်တဲ့အသံက ကားနောက်ခန်းထဲကနေ ထွက်ပေါ်လာခဲ့တယ်။ကားရှေ့ခန်းထဲမှာတော့ ကားမောင်းသမားနဲ့အဖော်ပါလာတဲ့သူကစီးနင်းလိုက်ပါလာခဲ့တယ်။ဧည့်သည်တွေကိုတော့ ကားရှေ့ခန်းမှာစီးခွင့်မပြုခဲ့။စီးခွင့်မပြုရတဲ့အကြောင်းပြချက်ကလဲ ရိုးရှင်းလှပါတယ်။ကားသွားရမဲ့လမ်းခရီးက ကြမ်းလွန်းတာကြောင့် လမ်းဘေးဝဲယာကို မျက်စီလျင်လျင်နဲ့ကြည့်ရှုရမှာမို့ လမ်းခရီးကိုမသိတဲ့ဧည့်စိမ်းတွေကို ကားခေါင်းခန်းကနေ စီးနင်းခွင့်မပြုတာပါတဲ့လေ။
" ပြောတော့လဲ ချမ်းသာတဲ့သူဌေးတွေပါဆို...ဘယ်နှယ့်အခုကျတော့... လာကြိုတဲ့ကားကလဲကြည့်ပါအုံးတော်...စုတ်ချာလိုက်တာများရှင် ....သဲတင်တဲ့ကားတွေကမှသားနားအုံးမယ် "
မကျေမနပ်နဲ့ပစ်တင်ပြောဆိုလိုက်တဲ့အသံက ထွက်ပေါ်လာပြန်တယ်။ဒီလိုပြစ်တင်စကားတွေကို ပြောဆိုနေသူကတော့ ဒီခရီးစဉ်မှာလိုက်ပါလာကြသူတွေအားလုံးထဲမှာ ဩဇာအာဏာအရှိဆုံးသူဌေးကတော်ကြီးသာဖြစ်တယ်။
" သူဌေးလေးက တကယ်ချမ်းသာတာပါ ဒေါ်ကြီးရဲ့....ဒီလမ်းခရီးမှာ ဒီလိုကားကြီးမျိုးကသာ မောင်းဖို့အဆင်ပြေတာမို့ ...ဒီကားနဲ့လာကြိုတာပါဗျ....အခုသွာားနေတဲ့လမ်းက ဖြတ်လမ်းပါ....လမ်းကြမ်းတယ်...ခရီးတိုတယ်....ကျွန်တော်တို့တွေထွက်လာချိန်က နောက်ကျနေပြီမို့ ...ဖြတ်လမ်းကသွားလာမှပဲ ...မိုးမခမြိုင်ကို မိုးမချုပ်ခင်ပြန်ရောက်မှာပါ....ဒါကြောင့်လဲ ဒီကားနဲ့လာခဲ့ရတာပါ....ပုံမန်လမ်းကောင်းကသွားရင် ကားအကောင်းနဲ့ သွားတာပါ ဒေါ်ကြီးရဲ့ "
ကားနဲ့အတူပါလာတဲ့ ဆယ်ကျော်သက်အရွယ်ကောင်လေးက သွက်သွက်လက်လက်နဲ့ထပြောလိုက်တယ်။သူ့သူဌေးတွေကို ပစ်တင်ပြောဆိုနေတာကို သူ့စိတ်ထဲမှာလဲ နှစ်သက်ပုံမရဘူး။ကားကြီးကတော့ တောလမ်းကြမ်းခရီးကို တဒုန်းဒုန်းတဒိုင်းဒိုင်းနဲ့ကျော်ဖြတ်မောင်းနှင်နေဆဲ။
❤2
**a*k*yi* p*h** Y u**
ကားကတောထဲတောင်ထဲကနေဖြတ်သန်းလာခဲ့ပြီးချိန်မှာတော့ လွင်ပြင်ကျယ်ကြီးအလယ်က မြေသားလမ်းမပေါ်ကိုရောက်ရှိလာခဲ့တယ်။တောထဲတောာင်ထဲမှာမမြင်ခဲ့ရတဲ့ နေလုံးကြီးကိုလဲ ယခုမှပင်မြင်လိုက်ကြရပြီး နေလုံးကြီးက အနောက်ဘက်တောင်စွယ်ထဲကို ငုပ်လျှိုးဝင်ရောက်နေခဲ့ပြီဖြစ်တယ်။
" ဟိုးမှာမြင်နေရတာက ဇလပ်မြိုင်ရွာလေ ....မိုးမခစံအိမ်ကတော့ .... ရွာရဲ့အနောက်ထိပ်က တောင်ကုန်ပတ်လမ်းမှာရှိတာလေ "
ဇလမ်မြိုင်ရွာကို လှမ်းမြင်နေခဲ့ရပြီး မိုးမခမြိုင်စံအိမ်ကြီးဆီကိုမကြာခင်မှာ ရောက်ရှိတော့မှာကို ပုန်းညက်ပွင့်ကြားလိုက်ရချိန်မှာတော့ သူမရင်တွေ တဒိန်းဒိန်းခုန်လှုပ်လာခဲ့တယ်။ဇလပ်မြိုင်ရွာလေးကို ပုန်းညက်ပွင့်အဓိပ္ပါယ်မဲ့ငေးမောကြည့်နေမိရင်းကနေ တောင်စွယ်တွေကြားထဲကို ဝင်ရောက်ပျောက်ကွယ်လုမတတ်ဖြစ်နေတဲ့ နေလုံးကြီးကိုလှမ်းကြည့်မိပြန်တယ်။ညနေဆည်းဆာချိန်ဆိုတာ ရုပ်ဆိုးအကျည်းတန်သူတွေကိုပါ သိပ်လှသွားစေလောက်အောင်လှပတာတဲ့လေ။သို့ပေမဲ့လဲ ပုန်းညက်ပွင့်လှမ်းမြင်နေရတဲ့ နေလုံးကြီးဆီကဖြာထွက်နေတဲ့နီစွေးစွေးအရောင်တွေကတော့ ဇလပ်မြိုင်ရွာလေးကို ေ*သွးရောင်တွေလွှမ်းနေတဲ့အလား ပုန်းညက်ပွင့်ခံစားလိုက်ရလေတယ်။
ကားကမြေသားလမ်းအတိုင်း ရွာထဲကိုမောင်းဝင်လာခဲ့တယ်။ရွာဆိုပေမဲ့လဲ မြင်မြင်သမျှအိမ်တွေအားလုံးက အိမ်ကြီးအိမ်ကောင်းတွေကြီးပါပဲ။ထူးခြားချက်ကတော့ အိမ်တိုင်းလိုလိုဟာ သစ်သားအရင့်ရောင်လိုညိုမှောင်မှောင်အိမ်တွေဖြစ်ကြတယ်။အများစုကတော့ သစ်သားတိုင်ကြီးတွေနဲ့ဆောက်လုပ်ထားတဲ့ အိမ်ကြီးရခိုင်တွေဖြစ်ကြတယ်။အိမ်ခြံဝန်းတွေကလဲ ကျယ်ဝန်းလွန်းလှပြီး ခြံထဲမှာသစ်ကြီးဝါးကြီးပင်တွေ သိပ်မရှိဘဲ ပန်းပင်မျ်ိုးစုံကိုသာတွေ့ရတယ်။ဒီလိုသစ်ကြီးဝါးကြီးပင်မျိုးတွေ သိပ်မရှိလို့သာလဲ ခြံရဲ့အလယ်လာက်မှာရှိတဲ့ အိမ်ကြီးတွေကို သေသေချာချာမြင်နေရတာဖြစ်တယ်။တစ်ခြံနဲ့တစ်ခြံကြားမှာလဲ သစ်ပင်ပုတန်းလေးတွေစိုက်ပျိုးထားတဲ့သစ်ပင်တန်းခြံစည်းရိုးတွေသာရှိကြတယ်။ပုန်းညက်ပွင့်ရွာလေးကို ငေးမောကြည့်လာခဲ့မိတယ်။ပန်းရောင်စုံပွင့်ဖူးနေတဲ့ခြံကျယ်ကြီးတွေရယ်။သစ်ပင်စည်းရိုးတန်းလေးတွေရယ်။အညိုရင့်ရောင်အိမ်တွေရယ်နဲ့ တကယ့်ကိုလှပတဲ့အရပ်ဒေသလေးပါပဲ။ ဒီလိုနေရာမှာသာ ပုန်းညက်ပွင့်တစ်သက်လုံးနေရမယ်ဆိုရင် နေနိုင်ပါရဲ့လားလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုပြန်မေးမိတော့ ခပ်မဲ့မဲ့လေးပြုံးလိုက်မိတယ်။ဒီလိုမေးခွန်းမျိုးကို ဖြေဖို့အတွက်ပုန်းညက်ပွင့်မှာအခွင့်အရေးမရှိဘူးမဟုတ်ပါလား။
ပုန်းညက်ပွင့်အတွေးများနေစဉ်မှာပင် ကားကခြံကျယ်ကြီးတစ်ခြံရှေ့မှာတုံ့ခနဲထိုးရပ်သွားခဲ့တယ်။
" ရောက်ပါပြီဗျ "
ကောင်လေးက ပြောလိုက်တော့ ကားပေါ်ပါလာတဲ့အုပ်စုတွေအကုန်လုံး ကားအောက်ကိုဆင်းဖို့ပြင်ကြတယ်။ဒီတော့ ကားနဲ့လိုက်ပါလာခဲ့တဲ့ရွာသားလးက ဖျတ်လတ်စွာနဲ့ပဲ ခုံကိုဆွဲယူကာ အဆင်းအတက်နေရာမှာချပေလိုက်တယ်။ဒီတော့မှပဲ ကားပေါ်မှာပါလာသူတွေအားလုံး ကားအောက်ကိုဆင်းလိုက်ကြတယ်။
ကားကခြံရှေ့မှာပဲ ရပ်ပေးတာမို့ ပုန်းညက်ပွင့်တို့လူစုတွေ ခြံထဲကိုဝင်ခဲ့ကြတယ်။ခြံစည်းရိုးကသစ်ပင်ခြံစည်းရိုးဖြစ်ပေမဲ့လဲ ခြံတံခါးတွေကတော့ အခိုင်အခန့်တည်ဆောက်ထားတဲ့သစ်သားတံခါးတွေဖြစ်နေခဲ့တယ်။ခြံထိပ်နဲ့အိမ်ကြီးရှိရာဆီကနည်းနည်းတော့လှမ်းနခဲ့တယ်။ခြံတံခါးဘေးကအုတ်တိုင်ကြီးမှာတော့ "မိုးမခမြိုင်စံအိမ် "ဆိုတဲ့ဆိုင်းဘုတ်ကြီးကထင်ထင်ရှားရှားကိုရှိနေခဲ့တယ်။မိုးမခမြိုင်စံအိမ်ကြီးရဲ့ခြံကျယ်ကြီးကလဲ တခြားခြံတွေနဲ့နည်းတူ ခြံထဲမှာပန်းပင်မျိုးစုံစိုက်ထားတာတွေ့ရသလို အိမ်ကြီးကလဲ တွေ့လာသမျှ အိမ်တွေထက် ကြီးမားခန့်ထည်လွန်းလှတယ်။
" ဧည့်သည်တွေရောက်လာကြပြီပဲ...လာကြပါ...လာကြပါရှင်...အချိန်ကလင့်နေတော့ ခြံထဲသုံးတဲ့ကားနဲ့ကြိုခိုင်းလိုက်ရလို့ အားနာနေမိတာ .....လမ်းခရီးမှာအဆင်ပြေကြရဲ့လားရှင် "
ပုန်းညက်ပွင့်တို့လူစု ခြံထဲကိုလှမ်းဝင်လိုက်ကြချိန်မှာပဲ အိမ်ကြီးထဲကနေ အသက်ငါးဆယ်ကျော်အရွယ်အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ထွက်လာပြီး ကြိုဆိုလိုက်တယ်။
" ရပါတယ်မသဇင်ရယ်....ကျွန်မတို့အတွက် အတွေ့အကြုံအသစ်တွေ ကြုံရတာပေါ့ရှင် "
မြို့ကသူဌေးကတော်က စသလိုနောက်သလိုနဲ့ပြန်ပြောလိုက်ရင်း တဟင်းဟင်းနဲ့ရယ်မောလိုက်တယ်။အိမ်ကြီးရှင်အမျိုးသမီးကလဲ မြို့သူဌေးကတော်နဲ့အပြိုင်ရှက်ရယ်ရယ်ရင်း အိမ်မကြိးဆီကို လျှောက်သွားလိုက်တယ်။
" ဪ...ဧည့်သည်တွေကို အားနာလိုက်တာရှင် ...အိမ်အလုပ်သမားတွေက ....ဧည့်သည်တွေအတွက်ချက်ပြုတ်နေလို့ ....ဧည့်သည်တွေကိုထွက်မကြိုနိုင်ဖြစ်နေတာ.....တောင်းပန်ပါတယ်ရှင် "
အိမ်ရှင်အမျိုးသမီးကြီးက အားတုံ့အားနာဟန်နဲ့တောင်းပန်ုလိုက်တယ်။လာတဲ့လူရှစ်ယောက်ရဲ့အထုပ်အပိုးတွေကို သယ်ပေးဖို့ဆိုတာကတော့လဲ လူတစ်ယောက်တည်းနဲ့တော့မဖြစ်နိုင်ဘူးလေ။ပုန်းညက်ပွင့်တို့ဆီမှာပါလာခဲ့တဲ့ အလုပ်သမားကောင်မလေးခမျာ သူ့အထုပ်လေးကိုကျောမှာလွယ်ပြီး သူ့သူဌေးနဲ့သူဌေးကတာ်ရဲ့ခရီးဆောင်အိတ်ကြီးနှစ်လုံးကိုဆွဲပေးလာရရှာတာ။အိတ်မှာဘီးတွေပါတယ်ဆိုပေမဲ့လဲ သူ့ခမျာလက်တစ်ဖက်မှကို မအားရရှာဘူးလေ။ပုန်းညက်ပွင့်လဲ အမြင်မတော်တာမို့ ကောင်မလးကိုကူဆွဲပေးရတော့တယ်။
ကားကတောထဲတောင်ထဲကနေဖြတ်သန်းလာခဲ့ပြီးချိန်မှာတော့ လွင်ပြင်ကျယ်ကြီးအလယ်က မြေသားလမ်းမပေါ်ကိုရောက်ရှိလာခဲ့တယ်။တောထဲတောာင်ထဲမှာမမြင်ခဲ့ရတဲ့ နေလုံးကြီးကိုလဲ ယခုမှပင်မြင်လိုက်ကြရပြီး နေလုံးကြီးက အနောက်ဘက်တောင်စွယ်ထဲကို ငုပ်လျှိုးဝင်ရောက်နေခဲ့ပြီဖြစ်တယ်။
" ဟိုးမှာမြင်နေရတာက ဇလပ်မြိုင်ရွာလေ ....မိုးမခစံအိမ်ကတော့ .... ရွာရဲ့အနောက်ထိပ်က တောင်ကုန်ပတ်လမ်းမှာရှိတာလေ "
ဇလမ်မြိုင်ရွာကို လှမ်းမြင်နေခဲ့ရပြီး မိုးမခမြိုင်စံအိမ်ကြီးဆီကိုမကြာခင်မှာ ရောက်ရှိတော့မှာကို ပုန်းညက်ပွင့်ကြားလိုက်ရချိန်မှာတော့ သူမရင်တွေ တဒိန်းဒိန်းခုန်လှုပ်လာခဲ့တယ်။ဇလပ်မြိုင်ရွာလေးကို ပုန်းညက်ပွင့်အဓိပ္ပါယ်မဲ့ငေးမောကြည့်နေမိရင်းကနေ တောင်စွယ်တွေကြားထဲကို ဝင်ရောက်ပျောက်ကွယ်လုမတတ်ဖြစ်နေတဲ့ နေလုံးကြီးကိုလှမ်းကြည့်မိပြန်တယ်။ညနေဆည်းဆာချိန်ဆိုတာ ရုပ်ဆိုးအကျည်းတန်သူတွေကိုပါ သိပ်လှသွားစေလောက်အောင်လှပတာတဲ့လေ။သို့ပေမဲ့လဲ ပုန်းညက်ပွင့်လှမ်းမြင်နေရတဲ့ နေလုံးကြီးဆီကဖြာထွက်နေတဲ့နီစွေးစွေးအရောင်တွေကတော့ ဇလပ်မြိုင်ရွာလေးကို ေ*သွးရောင်တွေလွှမ်းနေတဲ့အလား ပုန်းညက်ပွင့်ခံစားလိုက်ရလေတယ်။
ကားကမြေသားလမ်းအတိုင်း ရွာထဲကိုမောင်းဝင်လာခဲ့တယ်။ရွာဆိုပေမဲ့လဲ မြင်မြင်သမျှအိမ်တွေအားလုံးက အိမ်ကြီးအိမ်ကောင်းတွေကြီးပါပဲ။ထူးခြားချက်ကတော့ အိမ်တိုင်းလိုလိုဟာ သစ်သားအရင့်ရောင်လိုညိုမှောင်မှောင်အိမ်တွေဖြစ်ကြတယ်။အများစုကတော့ သစ်သားတိုင်ကြီးတွေနဲ့ဆောက်လုပ်ထားတဲ့ အိမ်ကြီးရခိုင်တွေဖြစ်ကြတယ်။အိမ်ခြံဝန်းတွေကလဲ ကျယ်ဝန်းလွန်းလှပြီး ခြံထဲမှာသစ်ကြီးဝါးကြီးပင်တွေ သိပ်မရှိဘဲ ပန်းပင်မျ်ိုးစုံကိုသာတွေ့ရတယ်။ဒီလိုသစ်ကြီးဝါးကြီးပင်မျိုးတွေ သိပ်မရှိလို့သာလဲ ခြံရဲ့အလယ်လာက်မှာရှိတဲ့ အိမ်ကြီးတွေကို သေသေချာချာမြင်နေရတာဖြစ်တယ်။တစ်ခြံနဲ့တစ်ခြံကြားမှာလဲ သစ်ပင်ပုတန်းလေးတွေစိုက်ပျိုးထားတဲ့သစ်ပင်တန်းခြံစည်းရိုးတွေသာရှိကြတယ်။ပုန်းညက်ပွင့်ရွာလေးကို ငေးမောကြည့်လာခဲ့မိတယ်။ပန်းရောင်စုံပွင့်ဖူးနေတဲ့ခြံကျယ်ကြီးတွေရယ်။သစ်ပင်စည်းရိုးတန်းလေးတွေရယ်။အညိုရင့်ရောင်အိမ်တွေရယ်နဲ့ တကယ့်ကိုလှပတဲ့အရပ်ဒေသလေးပါပဲ။ ဒီလိုနေရာမှာသာ ပုန်းညက်ပွင့်တစ်သက်လုံးနေရမယ်ဆိုရင် နေနိုင်ပါရဲ့လားလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုပြန်မေးမိတော့ ခပ်မဲ့မဲ့လေးပြုံးလိုက်မိတယ်။ဒီလိုမေးခွန်းမျိုးကို ဖြေဖို့အတွက်ပုန်းညက်ပွင့်မှာအခွင့်အရေးမရှိဘူးမဟုတ်ပါလား။
ပုန်းညက်ပွင့်အတွေးများနေစဉ်မှာပင် ကားကခြံကျယ်ကြီးတစ်ခြံရှေ့မှာတုံ့ခနဲထိုးရပ်သွားခဲ့တယ်။
" ရောက်ပါပြီဗျ "
ကောင်လေးက ပြောလိုက်တော့ ကားပေါ်ပါလာတဲ့အုပ်စုတွေအကုန်လုံး ကားအောက်ကိုဆင်းဖို့ပြင်ကြတယ်။ဒီတော့ ကားနဲ့လိုက်ပါလာခဲ့တဲ့ရွာသားလးက ဖျတ်လတ်စွာနဲ့ပဲ ခုံကိုဆွဲယူကာ အဆင်းအတက်နေရာမှာချပေလိုက်တယ်။ဒီတော့မှပဲ ကားပေါ်မှာပါလာသူတွေအားလုံး ကားအောက်ကိုဆင်းလိုက်ကြတယ်။
ကားကခြံရှေ့မှာပဲ ရပ်ပေးတာမို့ ပုန်းညက်ပွင့်တို့လူစုတွေ ခြံထဲကိုဝင်ခဲ့ကြတယ်။ခြံစည်းရိုးကသစ်ပင်ခြံစည်းရိုးဖြစ်ပေမဲ့လဲ ခြံတံခါးတွေကတော့ အခိုင်အခန့်တည်ဆောက်ထားတဲ့သစ်သားတံခါးတွေဖြစ်နေခဲ့တယ်။ခြံထိပ်နဲ့အိမ်ကြီးရှိရာဆီကနည်းနည်းတော့လှမ်းနခဲ့တယ်။ခြံတံခါးဘေးကအုတ်တိုင်ကြီးမှာတော့ "မိုးမခမြိုင်စံအိမ် "ဆိုတဲ့ဆိုင်းဘုတ်ကြီးကထင်ထင်ရှားရှားကိုရှိနေခဲ့တယ်။မိုးမခမြိုင်စံအိမ်ကြီးရဲ့ခြံကျယ်ကြီးကလဲ တခြားခြံတွေနဲ့နည်းတူ ခြံထဲမှာပန်းပင်မျိုးစုံစိုက်ထားတာတွေ့ရသလို အိမ်ကြီးကလဲ တွေ့လာသမျှ အိမ်တွေထက် ကြီးမားခန့်ထည်လွန်းလှတယ်။
" ဧည့်သည်တွေရောက်လာကြပြီပဲ...လာကြပါ...လာကြပါရှင်...အချိန်ကလင့်နေတော့ ခြံထဲသုံးတဲ့ကားနဲ့ကြိုခိုင်းလိုက်ရလို့ အားနာနေမိတာ .....လမ်းခရီးမှာအဆင်ပြေကြရဲ့လားရှင် "
ပုန်းညက်ပွင့်တို့လူစု ခြံထဲကိုလှမ်းဝင်လိုက်ကြချိန်မှာပဲ အိမ်ကြီးထဲကနေ အသက်ငါးဆယ်ကျော်အရွယ်အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ထွက်လာပြီး ကြိုဆိုလိုက်တယ်။
" ရပါတယ်မသဇင်ရယ်....ကျွန်မတို့အတွက် အတွေ့အကြုံအသစ်တွေ ကြုံရတာပေါ့ရှင် "
မြို့ကသူဌေးကတော်က စသလိုနောက်သလိုနဲ့ပြန်ပြောလိုက်ရင်း တဟင်းဟင်းနဲ့ရယ်မောလိုက်တယ်။အိမ်ကြီးရှင်အမျိုးသမီးကလဲ မြို့သူဌေးကတော်နဲ့အပြိုင်ရှက်ရယ်ရယ်ရင်း အိမ်မကြိးဆီကို လျှောက်သွားလိုက်တယ်။
" ဪ...ဧည့်သည်တွေကို အားနာလိုက်တာရှင် ...အိမ်အလုပ်သမားတွေက ....ဧည့်သည်တွေအတွက်ချက်ပြုတ်နေလို့ ....ဧည့်သည်တွေကိုထွက်မကြိုနိုင်ဖြစ်နေတာ.....တောင်းပန်ပါတယ်ရှင် "
အိမ်ရှင်အမျိုးသမီးကြီးက အားတုံ့အားနာဟန်နဲ့တောင်းပန်ုလိုက်တယ်။လာတဲ့လူရှစ်ယောက်ရဲ့အထုပ်အပိုးတွေကို သယ်ပေးဖို့ဆိုတာကတော့လဲ လူတစ်ယောက်တည်းနဲ့တော့မဖြစ်နိုင်ဘူးလေ။ပုန်းညက်ပွင့်တို့ဆီမှာပါလာခဲ့တဲ့ အလုပ်သမားကောင်မလေးခမျာ သူ့အထုပ်လေးကိုကျောမှာလွယ်ပြီး သူ့သူဌေးနဲ့သူဌေးကတာ်ရဲ့ခရီးဆောင်အိတ်ကြီးနှစ်လုံးကိုဆွဲပေးလာရရှာတာ။အိတ်မှာဘီးတွေပါတယ်ဆိုပေမဲ့လဲ သူ့ခမျာလက်တစ်ဖက်မှကို မအားရရှာဘူးလေ။ပုန်းညက်ပွင့်လဲ အမြင်မတော်တာမို့ ကောင်မလးကိုကူဆွဲပေးရတော့တယ်။
" ဝင်ကြပါ...ထိုင်ကြပါ...အားမနာကြပါနဲ့ရှင်....သူလေးက သမီးလေးထင်ပါရဲ့ လှလိုက်တာရှင် "
အမျိုးသမီးကြီးက ပျူပျူငှာငှာနဲ့ကြိုဆိုပြောဆိုနေရင်းက ပုန်းညက်ပွင့်ရဲ့လက်ကို ကိုင်ဆွဲလိုက်တာမို့ ပုန်းညက်ပွင့်တစ်ကိုယ်လုံးသိမ့်သိမ့်တုန်ခါသွားရတယ်။
" အားလုံးပဲထိုင်ကြပါရှင်....ဒီကကိုဇော်ခန့်နဲ့မနှင်းမိုးအေးတို့ကတော့ ကျွန်မကိုသိပြီးသားဖြစ်ပေမဲ့ ...သမီးလေးနဲ့ ကျန်တဲ့သူတွေကတော့ မသိသေးတာမို့ ...ကိုယ့်ကိုယ်ကိုအရင်မိတ်ဆက်ပေးပါရစေရှင်.....ကျွန်မကတော့ ဟော့ဒီမိုးမခမြိုင်စံအိမ်ကြီးရဲ့ပိုင်ရှင် ဒေါ်သဇင်မြိုင်ပါ....သားကတာ့ လိမ္မော်ခြံဘက်ကိုသွားလို့ အပြန်နောက်ကျနေတယ်ထင်ပါရဲ့....သားကိုယ်တိုင် မကြိုဆိုနိုင်တာကိုလဲ အားနာပါတယ်ရှင် ...ကျွန်မကိုလဲ ဧည့်သည်တွေနဲ့မိတ်ဆက်ပေးပါအုံး မနှင်းမိုးအေး "
" ဟုတ်ကဲ့ပါ မသဇင် ....သူလေးကတော့ ကျွန်မတို့ရဲ့သမီးလေး ပုန်းညက်ပွင့်ပါတဲ့ရှင် ...ရှေ့နေကြီးကနေ တဆင့်ဓါတ်ပုံလဲပို့ပေးထားပါတယ်ရှင် ...."
" ဟုတ်ကဲ့ ....ရပါတယ် မနှင်းမိုးအေး...သမီးလေးက ဓါတ်ပုံထဲမှာထက် အပြင်မှာပိုချောပိုလှပါတယ်ရှင် "
ဒေါ်သဇင်မြိုင်ရဲ့စကားကြောင့် ဒေါ်နှင်းမိုးအေးက ပြုံးလိုက်တယ်။
ပုန်းညက်ပွင့်မှာတော့ ဒီလောက်အေးမြနေတဲ့ရာသီဥတုမှာတောင် ချွေးစေးတွေထွက်နေခဲ့ပြီး ပူအိုက်မွန်းကျပ်သလိုခံစားနေခဲ့ရတယ်။
" ဒီကဆရာကြီးကတော့ ကျွန်မတို့ရဲ့ရှေ့နေကြီး ဦးအောင်ထွန်းပါ...သူကတော့ သမီးလေးကိုပြင်ဆင်ပေးဖို့လိုက်လာခဲ့တဲ့ ရွှေရွှေပါ....ဒီကစုံတွဲကတော့ ကျွန်မတို့ရဲ့မိတ်ဆွေတွေပါ....သူလေးကတော့ အိမ်ကအလုပ်သမားကောင်မလေးမိလုံးပါ မသဇင် "
ဒေါ်နှင်းမိုးအေးရဲ့မိတ်ဆက်ပေးသံစကားအဆုံးမှာ ဒေါ်သဇင်မြိုင်က အားလုံးကိုပြုံးပြနှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး
" အားလုံးလွတ်လွတ်လပ်လပ်နေကြပါရှင်...အိမ်မှာကတာ့ လူများများစားစားမရှိပါဘူး....ကျွန်မရယ်...ကျွန်မသားရယ်...အိမ်ထဲကအလုပ်သမားတွေနဲ့ ...ဧည်သည်တွေကိုလာကြိုပေးတဲ့ ...ခြံထဲကအလုပ်သမားလေးတွေပဲရှိပါတယ်...ဧည်သည်တွေလိုအပ်တာခိုင်းလို့ရအောင်...တစ်ခါတည်းပဲမိတ်ဆက်ပေးလိုက်ပါမယ်ရှင် "
ဒေါ်သဇင်မြိုင်က ကြည်လင်ချိုသာစွာပြောလိုက်ပြီးနောက် သူမဘေးခုံပေါ်မှာရှိနေတဲ့ ကြိုးစလေးကိုဆွဲလိုက်တယ်။အားလုံးကတော့ ကျက်သရေရှိရှိနဲ့လှပနေတဲ့ ဒေါ်သဇင်မြိုင်ကို ငေးကြည့်နေခဲ့ကြတယ်။သိပ်မကြာခင်အချိန်မှာပဲ အခန်းထဲကို လူတစ်စုဝင်ရောက်လာတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။
" ဒေါ်ပုံဆိုးတို့ကို ဧည့်သည်တွေနဲ့ မိတ်ဆက်ပေးချင်လို့လေ ...
လာကြပါအုံး "
ဒေါ်သဇင်မြိုင်က သူ့အလုပ်သမားတွေကိုလှမ်းခေါ်လိုက်တယ်။
" ဟော့ဒီက ဒေါ်ပုံဆိုးကတော့ အိမ်ထိန်းအမျိုးသမီးကြီးပါ....သူကထမင်းချက်ကြီးဒေါ်သုန်...သူလေးကတော့ ယုဝတီတဲ့...ဒီကဦးသီလကတော့ခြံထဲမှာကြီးကြပ်တဲ့သူပေါ့....ဒီကောင်လေးကတော့ ဦးသီလရဲ့မြေးလေးမောင်ဝနတဲ့.....ခုနကားနဲ့ပါလာခဲ့ရဲ့ မဟုတ်လား....
ဒီလူတွေကတော့ မိုးမခမြိုင်မှာအမြဲရှိနေကြတဲ့သူတွေပါပဲ..ဧည့်သည်တွေကိုလာကြိုတဲ့ကားဆရာလေးတွေကတော့ ... တောင်ပေါ်ခြံထဲမှာနေကြတာများတယ်လေ ....သမီးပုန်းညက်ပွင့် အားလုံးကိုမှတ်မိတယ်မဟုတ်လား...သမီးခိုင်းချင်ရင် ယုဝတီနဲ့မောင်ဝနကိုခေါ်ခိုင်းလို့ရတယ်..."
" ရှင်...ဟုတ်...ဟုတ်ကဲ့ပါရှင် "
ဒေါ်သဇင်မြိုင်က သူမကိုဦးတည်ပြီးပြောလာတာမို့ ပုန်းညက်ပွင့်ကမန်းကတန်းနဲ့ခေါင်းလေးညိတ်ပြလိုက်မိတယ်။
" ကိုဇော်ခန့်နဲ့မနှင်းမို့အေးရော....ဧည့်သည်တွေရော လိုချင်တာ...ခိုင်းချင်တာရှိရင် မောင်ဝနတို့ကိုခေါ်ခိုင်းလို့ရပါတယ်...ဒီရက်ထဲတော့ ကားသမားကလေးတွေကိုလဲ ခြံထဲမပြန်ခိုင်းပါဘူး....မိုးမခမြိုင်မှာပဲနေခိုင်းထားပါတယ်..ဧည့်သည်တွေလိုအပ်တာရှိရင် အချိန်မရွေးခိုင်းလို့ရပါတယ်....ကဲပါလေ..ကျွန်မစကားတွေပြောနေကြတာနဲ့ပဲ ဧည့်သည်တွေလဲပန်းလှပေါ့...အနားယူလိုက်ကြပါအုံးရှင် ...ဧည့်သည်တွေအတွက် အပေါ်ထပ်မှာ အခန်းတွေစီစဉ်ပေးထားပါတယ်.... ဒေါ်ပုံဆိုးကူညီပေးကြပါအုံးကွယ်....."
ဒေါ်ပုံဆိုးတို့ဦးဆောင်ရာနောက်ကနေ ပုန်းညက်ပွင့်တို့လူစုလဲလိုက်ပါခဲ့ကြပြီး ဖိတ်ဖိတ်တောက်လောက်အောင်လှပနေတဲ့ လှေကားကြီးအတိုင်းအပေါ်ထပ်ကိုတက်ခဲ့ကြတယ်။လှေကားကသုံးဆစ်ချိုးကွေ့လှေကားမို့ တောအိမ်ပေမဲ့လဲ မြို့ဆန်ဆန်နဲ့ခေတ်မီလှပနေခဲ့တယ်။
*a**k*yi*P*h** y* u**
ပုန်းညက်ပွင့်တို့ ထမင်းစားအနားယူပြီးတဲ့အထိ အိမ်ကြီးရှင်ရဲ့သားကပြန်မရောက်လာသေး။ပုန်းညက်ပွင့်တို့လဲ မစောင့်နိုင်တော့တာမို့ အားလုံးပဲပေးထာတဲ့အဆောင်ခန်းဘက်ဆီကိုပြန်ခဲ့ကြတယ်။အိမ်ကြီးထဲမှာ လျှပ်စစ်မီးရောင်တွေထိန်ထိန်လင်းနေခဲ့ပေမဲ့လဲ အိမ်ကြီးကတော့ ပုန်းညက်ပွင့်တို့ဧည့်သည်တွေရဲ့စကားသံတွေကလွဲလို့တိတ်ဆိတ်နေခဲ့တယ်။ခြံကြီးအတွင်းမှာလဲ အလုပ်သမားတွေမရှိတဲ့အလားတိတ်ဆိတ်နေခဲ့တယ်။
ပုန်းညက်ပွင့်ကနှေးကွေးလေးလံနေတဲ့ခြေလှမ်းတွေနဲ့ အခန်းတစ်ခန်းထဲကိုဝင်ခဲ့လိုက်တယ်။
အမျိုးသမီးကြီးက ပျူပျူငှာငှာနဲ့ကြိုဆိုပြောဆိုနေရင်းက ပုန်းညက်ပွင့်ရဲ့လက်ကို ကိုင်ဆွဲလိုက်တာမို့ ပုန်းညက်ပွင့်တစ်ကိုယ်လုံးသိမ့်သိမ့်တုန်ခါသွားရတယ်။
" အားလုံးပဲထိုင်ကြပါရှင်....ဒီကကိုဇော်ခန့်နဲ့မနှင်းမိုးအေးတို့ကတော့ ကျွန်မကိုသိပြီးသားဖြစ်ပေမဲ့ ...သမီးလေးနဲ့ ကျန်တဲ့သူတွေကတော့ မသိသေးတာမို့ ...ကိုယ့်ကိုယ်ကိုအရင်မိတ်ဆက်ပေးပါရစေရှင်.....ကျွန်မကတော့ ဟော့ဒီမိုးမခမြိုင်စံအိမ်ကြီးရဲ့ပိုင်ရှင် ဒေါ်သဇင်မြိုင်ပါ....သားကတာ့ လိမ္မော်ခြံဘက်ကိုသွားလို့ အပြန်နောက်ကျနေတယ်ထင်ပါရဲ့....သားကိုယ်တိုင် မကြိုဆိုနိုင်တာကိုလဲ အားနာပါတယ်ရှင် ...ကျွန်မကိုလဲ ဧည့်သည်တွေနဲ့မိတ်ဆက်ပေးပါအုံး မနှင်းမိုးအေး "
" ဟုတ်ကဲ့ပါ မသဇင် ....သူလေးကတော့ ကျွန်မတို့ရဲ့သမီးလေး ပုန်းညက်ပွင့်ပါတဲ့ရှင် ...ရှေ့နေကြီးကနေ တဆင့်ဓါတ်ပုံလဲပို့ပေးထားပါတယ်ရှင် ...."
" ဟုတ်ကဲ့ ....ရပါတယ် မနှင်းမိုးအေး...သမီးလေးက ဓါတ်ပုံထဲမှာထက် အပြင်မှာပိုချောပိုလှပါတယ်ရှင် "
ဒေါ်သဇင်မြိုင်ရဲ့စကားကြောင့် ဒေါ်နှင်းမိုးအေးက ပြုံးလိုက်တယ်။
ပုန်းညက်ပွင့်မှာတော့ ဒီလောက်အေးမြနေတဲ့ရာသီဥတုမှာတောင် ချွေးစေးတွေထွက်နေခဲ့ပြီး ပူအိုက်မွန်းကျပ်သလိုခံစားနေခဲ့ရတယ်။
" ဒီကဆရာကြီးကတော့ ကျွန်မတို့ရဲ့ရှေ့နေကြီး ဦးအောင်ထွန်းပါ...သူကတော့ သမီးလေးကိုပြင်ဆင်ပေးဖို့လိုက်လာခဲ့တဲ့ ရွှေရွှေပါ....ဒီကစုံတွဲကတော့ ကျွန်မတို့ရဲ့မိတ်ဆွေတွေပါ....သူလေးကတော့ အိမ်ကအလုပ်သမားကောင်မလေးမိလုံးပါ မသဇင် "
ဒေါ်နှင်းမိုးအေးရဲ့မိတ်ဆက်ပေးသံစကားအဆုံးမှာ ဒေါ်သဇင်မြိုင်က အားလုံးကိုပြုံးပြနှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး
" အားလုံးလွတ်လွတ်လပ်လပ်နေကြပါရှင်...အိမ်မှာကတာ့ လူများများစားစားမရှိပါဘူး....ကျွန်မရယ်...ကျွန်မသားရယ်...အိမ်ထဲကအလုပ်သမားတွေနဲ့ ...ဧည်သည်တွေကိုလာကြိုပေးတဲ့ ...ခြံထဲကအလုပ်သမားလေးတွေပဲရှိပါတယ်...ဧည်သည်တွေလိုအပ်တာခိုင်းလို့ရအောင်...တစ်ခါတည်းပဲမိတ်ဆက်ပေးလိုက်ပါမယ်ရှင် "
ဒေါ်သဇင်မြိုင်က ကြည်လင်ချိုသာစွာပြောလိုက်ပြီးနောက် သူမဘေးခုံပေါ်မှာရှိနေတဲ့ ကြိုးစလေးကိုဆွဲလိုက်တယ်။အားလုံးကတော့ ကျက်သရေရှိရှိနဲ့လှပနေတဲ့ ဒေါ်သဇင်မြိုင်ကို ငေးကြည့်နေခဲ့ကြတယ်။သိပ်မကြာခင်အချိန်မှာပဲ အခန်းထဲကို လူတစ်စုဝင်ရောက်လာတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။
" ဒေါ်ပုံဆိုးတို့ကို ဧည့်သည်တွေနဲ့ မိတ်ဆက်ပေးချင်လို့လေ ...
လာကြပါအုံး "
ဒေါ်သဇင်မြိုင်က သူ့အလုပ်သမားတွေကိုလှမ်းခေါ်လိုက်တယ်။
" ဟော့ဒီက ဒေါ်ပုံဆိုးကတော့ အိမ်ထိန်းအမျိုးသမီးကြီးပါ....သူကထမင်းချက်ကြီးဒေါ်သုန်...သူလေးကတော့ ယုဝတီတဲ့...ဒီကဦးသီလကတော့ခြံထဲမှာကြီးကြပ်တဲ့သူပေါ့....ဒီကောင်လေးကတော့ ဦးသီလရဲ့မြေးလေးမောင်ဝနတဲ့.....ခုနကားနဲ့ပါလာခဲ့ရဲ့ မဟုတ်လား....
ဒီလူတွေကတော့ မိုးမခမြိုင်မှာအမြဲရှိနေကြတဲ့သူတွေပါပဲ..ဧည့်သည်တွေကိုလာကြိုတဲ့ကားဆရာလေးတွေကတော့ ... တောင်ပေါ်ခြံထဲမှာနေကြတာများတယ်လေ ....သမီးပုန်းညက်ပွင့် အားလုံးကိုမှတ်မိတယ်မဟုတ်လား...သမီးခိုင်းချင်ရင် ယုဝတီနဲ့မောင်ဝနကိုခေါ်ခိုင်းလို့ရတယ်..."
" ရှင်...ဟုတ်...ဟုတ်ကဲ့ပါရှင် "
ဒေါ်သဇင်မြိုင်က သူမကိုဦးတည်ပြီးပြောလာတာမို့ ပုန်းညက်ပွင့်ကမန်းကတန်းနဲ့ခေါင်းလေးညိတ်ပြလိုက်မိတယ်။
" ကိုဇော်ခန့်နဲ့မနှင်းမို့အေးရော....ဧည့်သည်တွေရော လိုချင်တာ...ခိုင်းချင်တာရှိရင် မောင်ဝနတို့ကိုခေါ်ခိုင်းလို့ရပါတယ်...ဒီရက်ထဲတော့ ကားသမားကလေးတွေကိုလဲ ခြံထဲမပြန်ခိုင်းပါဘူး....မိုးမခမြိုင်မှာပဲနေခိုင်းထားပါတယ်..ဧည့်သည်တွေလိုအပ်တာရှိရင် အချိန်မရွေးခိုင်းလို့ရပါတယ်....ကဲပါလေ..ကျွန်မစကားတွေပြောနေကြတာနဲ့ပဲ ဧည့်သည်တွေလဲပန်းလှပေါ့...အနားယူလိုက်ကြပါအုံးရှင် ...ဧည့်သည်တွေအတွက် အပေါ်ထပ်မှာ အခန်းတွေစီစဉ်ပေးထားပါတယ်.... ဒေါ်ပုံဆိုးကူညီပေးကြပါအုံးကွယ်....."
ဒေါ်ပုံဆိုးတို့ဦးဆောင်ရာနောက်ကနေ ပုန်းညက်ပွင့်တို့လူစုလဲလိုက်ပါခဲ့ကြပြီး ဖိတ်ဖိတ်တောက်လောက်အောင်လှပနေတဲ့ လှေကားကြီးအတိုင်းအပေါ်ထပ်ကိုတက်ခဲ့ကြတယ်။လှေကားကသုံးဆစ်ချိုးကွေ့လှေကားမို့ တောအိမ်ပေမဲ့လဲ မြို့ဆန်ဆန်နဲ့ခေတ်မီလှပနေခဲ့တယ်။
*a**k*yi*P*h** y* u**
ပုန်းညက်ပွင့်တို့ ထမင်းစားအနားယူပြီးတဲ့အထိ အိမ်ကြီးရှင်ရဲ့သားကပြန်မရောက်လာသေး။ပုန်းညက်ပွင့်တို့လဲ မစောင့်နိုင်တော့တာမို့ အားလုံးပဲပေးထာတဲ့အဆောင်ခန်းဘက်ဆီကိုပြန်ခဲ့ကြတယ်။အိမ်ကြီးထဲမှာ လျှပ်စစ်မီးရောင်တွေထိန်ထိန်လင်းနေခဲ့ပေမဲ့လဲ အိမ်ကြီးကတော့ ပုန်းညက်ပွင့်တို့ဧည့်သည်တွေရဲ့စကားသံတွေကလွဲလို့တိတ်ဆိတ်နေခဲ့တယ်။ခြံကြီးအတွင်းမှာလဲ အလုပ်သမားတွေမရှိတဲ့အလားတိတ်ဆိတ်နေခဲ့တယ်။
ပုန်းညက်ပွင့်ကနှေးကွေးလေးလံနေတဲ့ခြေလှမ်းတွေနဲ့ အခန်းတစ်ခန်းထဲကိုဝင်ခဲ့လိုက်တယ်။
❤1
" ပုန်းညက်ပွင့်...လာ...ထိုင်အုံး...အမေတို့ပြောထားတာတွေကို သမီးနားလည်တယ်နော်...အေး..အမှားအယွင်းမဖြစ်စေနဲ့ကြားလား....ကြည်ရတာ ဒီအိမ်ကြီးထဲမှာက ဖုန်းလိုင်းသိပ်မိပုံမရဘူး....အင်တာနက်လိုင်းဆိုပိုဆိုးမယ်...ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်ဖုန်းမှန်မှန်ဆက်နော်ကြားလား....လူလည်မကြီးတော့မလုပ်နဲ့နော်......ပွဲမှာလဲမျက်နှာမပျက်ချင်ဘူး...အလှဆုံးဖြစ်အောင်ပြုံးနေရမယ်...ဟိုတောသားနဲ့တွေ့တဲ့အခါမှာ ချစ်ခင်ကြင်နာဟန်နဲ့ဆက်ဆံရမယ်...."
" ဟုတ်...ဟုတ်ကဲ့ပါ..အ...အမေ "
" အို...ဘယ်နှယ့်အခုကတည်းက စကားကထစ်ငေါ့နေရတာလဲ...ကိုဇော်ခန့် ရှင့်သမီးကိုဆုံးမလိုက်အုံး "
"အေးပါ မိန်းမရာ...သမီးကနယ်စိမ်းမို့ကြောက်နေတာပါဟ...သူကဒီလောက်ထုံအတဲ့သူမဟုတ်ပါဘူး..ကဲ...သွားတော့ပုန်းညက်ပွင့်...အဖေတို့အနားယူလိုက်အုံးမယ် "
"ဟုတ်..ဟုတ်ကဲ့ပါအဖေ "
" ပုန်းညက်ပွင့် ...ညအိပ်တယ်ဆိုပြီး ဖြစ်သလိုဝတ်စားပြီး မအိပ်နဲ့နော် ... ကိုယ့်ကိုယ်ကို အချိန်ပြည့်လှပနေအောင် ပြင်ဆင်ထား ...ကြားရဲ့လား "
" ဟုတ်... ဟုတ်ကဲ့ပါ "
ပုန်းညက်ပွင့်ကခပ်သွက်သွက်လေးနှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး အခန်းထဲကပြန်ထွက်ခဲ့လိုက်တယ်။
အခန်းထဲမှာတော့ ဦးဇော်ခန့်နဲ့ဒေါ်နှင်းမို့အေးတို့ပဲ ကျန်ခဲ့တယ်။
" အခြေအနေကတော့ ကျွန်မတို့ထင်ထားတာထက်ကို သာနေပါလားကိုဇော်...သူတို့သာတကယ်ဖြစ်သွားရင်တော့ နှမြောစရာပဲရှင်....ဟိုကာင်မလေးကလဲ မိဘစကားကိုနားမထောာင်ဘူး....ဘာမဟုတ်တဲ့အချစ်ကိုကိုးကွယ်နေတာပဲ "
ဒေါ်နှင်းမိုးအေးက သူတို့လင်မယားနှစ်ယောက်ပဲ နားလည်နိုင်တဲ့ စကားကိုပြောလိုက်တယ်။ဒီအခါခင်ပွန်းဖြစ်သူ ဦးဇော်ခန့်ကသက်ပြင်းချလိုက်တယ်။
'' တောကြိုအုံကြားမှာ ဒီလောက်အထိ ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်ထင်ပါ့မလဲ မိန်းမရာ ...ပြီးတော့ ဘာမှန်းမသိညာမှန်းမသိတဲ့လူကို လက်မနိုင်တာလဲ အပြစ်မဟုတ်ဘူး ..ငါတို့က သူ့အသက်အရွယ်ကိုပဲ သိရတာလေ ...နဂိုကမှ အချောအလှ မက်သူက ဘယ်စွန့်စားရဲမလဲကွ ..အခုချိန်ထိလဲ မိုးညခေါင်ဆိုတဲ့သူက ဖြူသလားမဲသလားဆိုတာတောင် မတွေ့ရသေးဘူးမဟုတ်လား မိန်းမရယ် "
" ရှင်ပြောတာလဲ မှန်ပါတယ်လေ ... အင်း ...တောထဲတောင်ထဲ အလုပ်လုပ်နေရသူ ဆိုတော ...ရုပ်ရည်ကတော့ ကားသမားကောင်တွေနဲ့ သူမသာကိုယ်မသာပဲ နေမှာပါ ...ပိုပြီးမဆိုးရင် ကံကောင်းပေါ့ရှင် ဟင်းဟင်း "
ဒေါ်နှင်းမိုးအေးက အထင်သေးစွာပြောလိုက်ရင်း က သူ့စကားသူသဘောကျကာ ရယ်မောလိုက်လေတယ်။
*a**k*y*i** p*h*y u***
" ကျီကျီ ...ကျီကျီ "
အိမ်ပြင်ကနေ ကျေးငှက်လေးတွေရဲ့အော်မြည်သံလေးတွေကို ကြားလိုက်ရတာမို့ ပုန်းညက်ပွင့်အိပ်ရာကနေထလိုက်တယ်။မနက်စောစောထနေကျဖြစ်တာမို့လဲ လူကအကျင့်ဖြစ်နေတာမို့ အိပ်နေရာကနေထထိုင်လိုက်တယ်။တောနယ်ဘက်ကအိမ်ဆိုပေမဲ့လဲ အခန်းထဲမှာပဲရေချိုးခန်းနဲ့အိမ်သာပါရှိနေတာမို့ ပုန်းညက်ပွင့်ရေချိုးခန်းထဲကိုဝင်ခဲ့လိုက်တယ်။သူမနဲ့အတူအိပ်တဲ့ မိလုံးကတော့အိပ်ကောင်းတုန်းပါပဲ။မနက်စောစောမှာ ခြံထဲကိုပုန်းညက်ပွင့်ဆင်းကြည့်ချင်တာမို့ ကိုယ်လက်အမြန်သန့်စင်လိုက်တယ်။
**a** K**yi ph**y* u***
အခန်းထဲကထွက်လာခဲ့ပြီး ခြေကိုဖော့နင်းကာ စင်္ကြန်လမ်းအတိုင်း ပုန်းညက်ပွင့်လျှောက်လာခဲ့တယ်။အရှေ့ဘက်မှာ ရောင်နီပျပျပေါ်ထွန်းလာပြီမို့ အိမ်ကြီးထဲမှာလဲအလင်းရောင်မှိန်ပျပျတိုးဝှေ့ဝင်ရောက်နေခဲ့ပြီဖြစ်တယ်။မှိန်ပျပျအလင်းအောက်မှာ စင်္ကြန်လမ်းတစ်လျှောက်က အမှောင်ရိပ်တွေရှိနေဆဲပါပဲ။
ပုန်းညက်ပွင့်စင်္ကြန်ဘေးတစ်လျှောက်ကိုငေးမောရင်းနဲ့လျှောက်လာခဲ့လိုက်တာ လှေကားထိပ်ဆီကိုရောက်လာခဲ့တယ်။
" ဟင် "
အောက်ဆီကလှေကားအကွေ့ထိပ်နားမှာမလှုပ်မယှက်ရှိနေခဲ့တဲ့မည်းမည်းသဏ္ဍာန်တစ်ခုကို တွေ့မြင်လိုက်ရတာမို့ ပုန်းညက်ပွင့်ရင်တွေဒိုင်းခနဲခုန်လှုပ်သွားကာ ခြေလှမ်းတွေပါတုံ့ခနဲရပ်တန့်သွားရတယ်။သူမကြည့်နေစဉ်မှာပဲ ထိုအရာက သူမရှိရာဆီကိုလည်ပြန်ကြည့်လာခဲ့တယ်။သို့ပေမဲ့လဲ လူမျက်နှာရယ်လို့ ပီပီပြင်ပြင်မတွေ့ရဘဲ ဖြူဖျော့ဖျော့ ပုံစံကြီးကိုတွေ့မြင်လိုက်ရတာမို့ လှေကားထိပ်မှာရပ်နေခဲ့တဲ့ ပုန်းညက်ပွင့်ရဲ့ခြေထောက်တွေက တဆတ်ဆတ်တုန်ယင်လာခဲ့ပြီး လူကယိုင်ခနဲဖြစ်သွားတယ်။
"အမေ့ "
ယိုင်ခနဲဖြစ်သွားစဉ်မှာခြေဖဝါးနှစ်ဖက်လုံးကျင်တက်သွားခဲ့ပြီး လူကရှေ့ကိုဟပ်ထိုးလဲမလိုဖြစ်သွားတာကြောင့် ပုန်းညက်ပွင့်ရင်ထဲအေးခနဲ ခံစားလိုက်ရပြီး မျက်လုံးကိုစုံမှိတ်ချလိုက်မိတယ်။ဒီအချိန်မှာပဲ နောက်ပါးဆီကနေ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမကိုယ်လေးကို ဖမ်းဆွဲလိုက်တာကို ပုန်းညက်ပွင့်ခံစားသိရှိလိုက်ရတယ်။
" အလင်းရောင်မလာသေးခင်မှာ ဂရုစိုက်ပြီးသွားလာသင့်တယ်....မိန်းကလေးဖြစ်ပြီးနမော်နမဲ့နိုင်လှချည်းလား...ကြည့်ရတာ မင်းက ဦးဇော်ခန့်နဲ့ဒေါ်နှင်းမိုးအေးတို့ရဲ့သမီးဖြစ်မယ် "
မာကျောပြတ်သားလှတဲ့အသံနဲ့ပြောလိုက်တဲ့ အသံရှင်ကို ပုန်းညက်ပွင့်ဆတ်ခနဲလှည့်ကြည့်လိုက်မိတယ်။ဒီအခါ သူမတွေ့လိုက်ရတာက အရပ်မြင့်မြင့် ခန္ဓာကိုယ်တာင့်တောင့်တင်းတင်းနဲ့ယောက်ျားတစ်ယာက်။
" မင်းက ပုန်းညက်ပွင့်လား...ငါ့ကမိုးညခေါင်ပဲ "
" ရှင်...ဟုတ်...ဟုတ်ကဲ့ "
" ဟုတ်...ဟုတ်ကဲ့ပါ..အ...အမေ "
" အို...ဘယ်နှယ့်အခုကတည်းက စကားကထစ်ငေါ့နေရတာလဲ...ကိုဇော်ခန့် ရှင့်သမီးကိုဆုံးမလိုက်အုံး "
"အေးပါ မိန်းမရာ...သမီးကနယ်စိမ်းမို့ကြောက်နေတာပါဟ...သူကဒီလောက်ထုံအတဲ့သူမဟုတ်ပါဘူး..ကဲ...သွားတော့ပုန်းညက်ပွင့်...အဖေတို့အနားယူလိုက်အုံးမယ် "
"ဟုတ်..ဟုတ်ကဲ့ပါအဖေ "
" ပုန်းညက်ပွင့် ...ညအိပ်တယ်ဆိုပြီး ဖြစ်သလိုဝတ်စားပြီး မအိပ်နဲ့နော် ... ကိုယ့်ကိုယ်ကို အချိန်ပြည့်လှပနေအောင် ပြင်ဆင်ထား ...ကြားရဲ့လား "
" ဟုတ်... ဟုတ်ကဲ့ပါ "
ပုန်းညက်ပွင့်ကခပ်သွက်သွက်လေးနှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး အခန်းထဲကပြန်ထွက်ခဲ့လိုက်တယ်။
အခန်းထဲမှာတော့ ဦးဇော်ခန့်နဲ့ဒေါ်နှင်းမို့အေးတို့ပဲ ကျန်ခဲ့တယ်။
" အခြေအနေကတော့ ကျွန်မတို့ထင်ထားတာထက်ကို သာနေပါလားကိုဇော်...သူတို့သာတကယ်ဖြစ်သွားရင်တော့ နှမြောစရာပဲရှင်....ဟိုကာင်မလေးကလဲ မိဘစကားကိုနားမထောာင်ဘူး....ဘာမဟုတ်တဲ့အချစ်ကိုကိုးကွယ်နေတာပဲ "
ဒေါ်နှင်းမိုးအေးက သူတို့လင်မယားနှစ်ယောက်ပဲ နားလည်နိုင်တဲ့ စကားကိုပြောလိုက်တယ်။ဒီအခါခင်ပွန်းဖြစ်သူ ဦးဇော်ခန့်ကသက်ပြင်းချလိုက်တယ်။
'' တောကြိုအုံကြားမှာ ဒီလောက်အထိ ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်ထင်ပါ့မလဲ မိန်းမရာ ...ပြီးတော့ ဘာမှန်းမသိညာမှန်းမသိတဲ့လူကို လက်မနိုင်တာလဲ အပြစ်မဟုတ်ဘူး ..ငါတို့က သူ့အသက်အရွယ်ကိုပဲ သိရတာလေ ...နဂိုကမှ အချောအလှ မက်သူက ဘယ်စွန့်စားရဲမလဲကွ ..အခုချိန်ထိလဲ မိုးညခေါင်ဆိုတဲ့သူက ဖြူသလားမဲသလားဆိုတာတောင် မတွေ့ရသေးဘူးမဟုတ်လား မိန်းမရယ် "
" ရှင်ပြောတာလဲ မှန်ပါတယ်လေ ... အင်း ...တောထဲတောင်ထဲ အလုပ်လုပ်နေရသူ ဆိုတော ...ရုပ်ရည်ကတော့ ကားသမားကောင်တွေနဲ့ သူမသာကိုယ်မသာပဲ နေမှာပါ ...ပိုပြီးမဆိုးရင် ကံကောင်းပေါ့ရှင် ဟင်းဟင်း "
ဒေါ်နှင်းမိုးအေးက အထင်သေးစွာပြောလိုက်ရင်း က သူ့စကားသူသဘောကျကာ ရယ်မောလိုက်လေတယ်။
*a**k*y*i** p*h*y u***
" ကျီကျီ ...ကျီကျီ "
အိမ်ပြင်ကနေ ကျေးငှက်လေးတွေရဲ့အော်မြည်သံလေးတွေကို ကြားလိုက်ရတာမို့ ပုန်းညက်ပွင့်အိပ်ရာကနေထလိုက်တယ်။မနက်စောစောထနေကျဖြစ်တာမို့လဲ လူကအကျင့်ဖြစ်နေတာမို့ အိပ်နေရာကနေထထိုင်လိုက်တယ်။တောနယ်ဘက်ကအိမ်ဆိုပေမဲ့လဲ အခန်းထဲမှာပဲရေချိုးခန်းနဲ့အိမ်သာပါရှိနေတာမို့ ပုန်းညက်ပွင့်ရေချိုးခန်းထဲကိုဝင်ခဲ့လိုက်တယ်။သူမနဲ့အတူအိပ်တဲ့ မိလုံးကတော့အိပ်ကောင်းတုန်းပါပဲ။မနက်စောစောမှာ ခြံထဲကိုပုန်းညက်ပွင့်ဆင်းကြည့်ချင်တာမို့ ကိုယ်လက်အမြန်သန့်စင်လိုက်တယ်။
**a** K**yi ph**y* u***
အခန်းထဲကထွက်လာခဲ့ပြီး ခြေကိုဖော့နင်းကာ စင်္ကြန်လမ်းအတိုင်း ပုန်းညက်ပွင့်လျှောက်လာခဲ့တယ်။အရှေ့ဘက်မှာ ရောင်နီပျပျပေါ်ထွန်းလာပြီမို့ အိမ်ကြီးထဲမှာလဲအလင်းရောင်မှိန်ပျပျတိုးဝှေ့ဝင်ရောက်နေခဲ့ပြီဖြစ်တယ်။မှိန်ပျပျအလင်းအောက်မှာ စင်္ကြန်လမ်းတစ်လျှောက်က အမှောင်ရိပ်တွေရှိနေဆဲပါပဲ။
ပုန်းညက်ပွင့်စင်္ကြန်ဘေးတစ်လျှောက်ကိုငေးမောရင်းနဲ့လျှောက်လာခဲ့လိုက်တာ လှေကားထိပ်ဆီကိုရောက်လာခဲ့တယ်။
" ဟင် "
အောက်ဆီကလှေကားအကွေ့ထိပ်နားမှာမလှုပ်မယှက်ရှိနေခဲ့တဲ့မည်းမည်းသဏ္ဍာန်တစ်ခုကို တွေ့မြင်လိုက်ရတာမို့ ပုန်းညက်ပွင့်ရင်တွေဒိုင်းခနဲခုန်လှုပ်သွားကာ ခြေလှမ်းတွေပါတုံ့ခနဲရပ်တန့်သွားရတယ်။သူမကြည့်နေစဉ်မှာပဲ ထိုအရာက သူမရှိရာဆီကိုလည်ပြန်ကြည့်လာခဲ့တယ်။သို့ပေမဲ့လဲ လူမျက်နှာရယ်လို့ ပီပီပြင်ပြင်မတွေ့ရဘဲ ဖြူဖျော့ဖျော့ ပုံစံကြီးကိုတွေ့မြင်လိုက်ရတာမို့ လှေကားထိပ်မှာရပ်နေခဲ့တဲ့ ပုန်းညက်ပွင့်ရဲ့ခြေထောက်တွေက တဆတ်ဆတ်တုန်ယင်လာခဲ့ပြီး လူကယိုင်ခနဲဖြစ်သွားတယ်။
"အမေ့ "
ယိုင်ခနဲဖြစ်သွားစဉ်မှာခြေဖဝါးနှစ်ဖက်လုံးကျင်တက်သွားခဲ့ပြီး လူကရှေ့ကိုဟပ်ထိုးလဲမလိုဖြစ်သွားတာကြောင့် ပုန်းညက်ပွင့်ရင်ထဲအေးခနဲ ခံစားလိုက်ရပြီး မျက်လုံးကိုစုံမှိတ်ချလိုက်မိတယ်။ဒီအချိန်မှာပဲ နောက်ပါးဆီကနေ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမကိုယ်လေးကို ဖမ်းဆွဲလိုက်တာကို ပုန်းညက်ပွင့်ခံစားသိရှိလိုက်ရတယ်။
" အလင်းရောင်မလာသေးခင်မှာ ဂရုစိုက်ပြီးသွားလာသင့်တယ်....မိန်းကလေးဖြစ်ပြီးနမော်နမဲ့နိုင်လှချည်းလား...ကြည့်ရတာ မင်းက ဦးဇော်ခန့်နဲ့ဒေါ်နှင်းမိုးအေးတို့ရဲ့သမီးဖြစ်မယ် "
မာကျောပြတ်သားလှတဲ့အသံနဲ့ပြောလိုက်တဲ့ အသံရှင်ကို ပုန်းညက်ပွင့်ဆတ်ခနဲလှည့်ကြည့်လိုက်မိတယ်။ဒီအခါ သူမတွေ့လိုက်ရတာက အရပ်မြင့်မြင့် ခန္ဓာကိုယ်တာင့်တောင့်တင်းတင်းနဲ့ယောက်ျားတစ်ယာက်။
" မင်းက ပုန်းညက်ပွင့်လား...ငါ့ကမိုးညခေါင်ပဲ "
" ရှင်...ဟုတ်...ဟုတ်ကဲ့ "
#အမုန်းနယ်နိမိတ်
(အခန်းဆက်ဝတ္ထု)
အပိုင်း(၃)
စာရေးသူ...ဧကြည်ဖြူ
akyiphyu
*a*k*y*i*p*h*y** u*
" နေရောင်တောင်မထွက်သေးဘူး...ဘယ်သွားမလို့လဲ "
မိုးညခေါင်က ချိုသာနုညံ့ခြင်းကင်းတဲ့လေသံနဲ့မေးလိုက်တယ်။
" ဟို...မနက်စောစောလမ်းလျှောက်ချင်လို့ပါ..ကို...ကိုမိုးညခေါင် "
ပုန်းညက်ပွင့်လဲထစ်ထစ်အအနဲ့ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။မိုးညခေါင်ရဲ့ရုပ်ရည်သွင်ပြင်က အနောက်တိုင်းဆန်ဆန်ကြည့်ကောင်းဖြောင့်မတ်ပေမဲ့လဲ လေသံမှာ လိုတာထင်ပိုပြီးတင်းမာနေတာမို့ ပုန်းညက်ပွင့်မှာအလိုလိုနေရင်းက တုန်တုန်လှုပ်လှုပ်ဖြစ်နေမိတယ်။
" လမ်းလျှောက်ထွက်မလို့ဟုတ်လား....ဒီအဝတ်အစားနဲ့လား ...."
ပုန်းညက်ပွင့်ဝတ်ထားတဲ့မထူမပါး ဂါဝန်အရှည်ကိုကြည့်ပြီး မိုးညခေါင်မေးလိုက်တယ်။
" ဟုတ်..ဟုတ်ကဲ့...ဘာဖြစ်လို့လဲရှင် "
"အေး...မင်းဒီဝတ်စုံနဲ့သွားရင်တော့ လေဖြတ်ပြီးပြန်ရောက်လာလိမ့်မယ်...နေရောင်မထွက်သေးရင် အပြင်မှာဘယ်လာက်အေးလဲဆိုတာသိရဲ့လား...မနေ့ညကမှ ရောက်တယ်...အခုအပြင်ထွက်မလို့ပေါ့ဟုတ်လား...မကြောက်မလန့်နဲ့အတင့်ရဲလှချည်လား....မသွားနဲ့....ကိုယ့်အခန်းကိုယ်ပြန်နေ...မင်းတို့တွေကိုမကြာခင်မှာ အခေါ်လွှတ်လိုက်မယ်...အဲ့ဒီအချိန်အထိ အခန်းထဲမှာပဲနေ "
" ရှင် "
"သွားတော့လေ "
" ဟုတ်ကဲ့ "
မိုးညခေါင်က လေသံခပ်မာမာနဲ့ပြောခဲ့လိုက်ပြီး လှေကားထစ်တွေအတိုင်းအောက်ထပ်ကိုဆင်းခဲ့တယ်။
ပုန်းညက်ပွင့်မှာတော့ သခင်ကိုကြောက်ရတဲ့အလုပ်သမားတစ်ယောက်ပမာ အခန်းဆီကိုခပ်ကုပ်ကုပ်နဲ့ပြန်ခဲ့ရတယ်။မိုးညခေါင်ရဲ့ဆက်ဆံမှုတွေကြောင့် ပုန်းညက်ပွင့်ရင်ထဲမှာတာ့ လှိုက်ခုန်မောပန်းနေခဲ့တယ်။ဒီလူဘာကြောင့်များ ရုပ်ရည်သွင်ပြင်နဲ့မလိုက်အောင်အပြောကြမ်းတမ်းရတာလဲ။သူတို့အရပ်ဒေသရဲ့လေသံများလားလို့ပဲ ပုန်းညက်ပွင့်ဖြေတွေးလိုက်မိတယ်။တကယ်တော့ ဒီခရီးစဉ်ရဲ့အစီအစဉ်ကို မိုးညခေါင်တို့ဘက်ကပဲ စတင်ကမ်းလှမ်းခဲ့တာမဟုတ်ပါလား။သူတို့ဘက်က လိုလိုလားလားရှိခဲ့တဲ့ကိစ္စတစ်ခုကို သူတို့ဘက်ကပဲ မကျေမနပ်ပုံတော့ပြစရာမလို။တကယ်လို့များ ပုန်းညက်ပွင့်ရဲ့ရုပ်ရည်သွင်ပြင်ကြောင့်ဆိုရင်လဲ သူတို့ဘက်ကပဲစတင်ဖျက်သိမ်းလိုက်လို့ဖြစ်တယ်လေ။ဒီလိုဖျက်သိမ်းခံလိုက်ရရင် ပုန်းညက်ပွင့်အတွက် အခက် အခဲတွေရှိနိုင်ပေမဲ့လဲ သူမဘဝမှာအခက်အခဲဆိုတာက မထူးဆန်းတော့ဘူးလေ။ပုန်းညက်ပွင့်စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာတွေးရင်း အခန်းထဲကိုပြန်ဝင်လာခဲ့တယ်။အခန်းထဲရောက်တော့ ပြတင်းပေါက်ကိုဖွင့်ကြည့်ဖို့ရန်လက်ရွယ်လိုက်ပြီးမှလက်ကိုရုတ်ကာ မှန်တင်ခုံရှေ့မှာပဲပြန်ထိုင်ချလိုက်မိတော့တယ်။
*a** K**y*i*P**h**y* u**
" ကျွန်တော်က မိုးညခေါင်ပါ....ဦးဇော်ခန်းနဲ့ဒေါ်နှင်းမို့အေးတို့ကို့ ... ကိုယ်တိုင်လာမကြိုနိုင်ခဲ့တဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်....တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပဲ...ခြံကိစ္စကလဲမသွားမဖြစ်ပေါ်ပေါက်လာလို့ပါခင်ဗျာ "
မိုးညခေါင်က တည်ကြည်ပြတ်သားတဲ့အသံနဲ့ပြောလိုက်ရင်း သူ့နေရာမှာထိုင်ချလိုက်တယ်။
" ရ...ရပါတယ်မောင်မိုးညခေါင်...အန်တီနှင်းတို့နားလည်ပါတယ် "
ဒေါ်နှင်းမိုးအေးက မိုးညခေါင်ရဲ့တောင်းပန်စကားကို ပြန်ပြောလိုက်ရင်းက ဟန်မဆောင်နိုင်လောက်တဲ့အကြည့်တွေနဲ့ မိုးညခေါင်ကိုကြည့်နေလိုက်တယ်။ဒေါ်နှင်းမိုးအေးလိုပဲ ဦးဇော်ခန့်နဲ့တခြားဧည့်သည်တွေလဲ မိုးညခေါင်ရဲ့ရုပ်ရည်သွင်ပြင်ကို မသိမသာနဲ့ခိုးကြည့်နေခဲ့ကြတယ်။မိုးညခေါင်ရဲ့ရုပ်ရည်သွင်ပြင်က ဦးဇော်ခန့်နဲ့ဒေါ်နှင်းမိုးအေးတို့ထင်ထားတာနဲ့တခြားစီဖြစ်နေခဲ့တာမဟုတ်ပါလား။အသက်သုံးဆယ်အရွယ်တောနယ်သားမို့ ရုပ်ရည်ကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်းနဲ့ ခပ်ပေပေပုံံစံမျိုးရှိလိမ့်မယ်ထင်ခဲ့တာလေ။အနည်းဆုံးတော့ အရက်ဖောဖောနေတဲ့ရုပ်ရည်မျိုးဖြစ်လိမ့်မယ်လို့တွက်ဆထားခဲ့ကြတာ။အခုတော့လဲ ထင်ထားတာနဲ့တခြားစီကိုဖြစ်နေခဲ့တာလေ။မိုးညခေါင်ရဲ့ပုံစံက ကျစ်လျစ်တောင့်တင်းတဲ့ခန္ဓာကိုယ်နဲ့မြင့်မားတဲ့အရပ်ကြောင့်တင် လူကတွေ့တာနဲ့ကိုထင်းခနဲဖြစ်နေခဲ့တာ။ဒီကြားထဲ ထူထဲနက်မှောင်တဲ့မျက်ခုံးတွေနဲ့စူးလက်တောက်ပနေတဲ့မျက်လုံးတွေ၊တင်းတင်းစေ့ထားတဲ့နှုတ်ခမ်းနဲ့ ဒီအရာအားလုံးနဲ့လိုက်ဖက်လှစွာနက်မှောင်တဲ့ဆံပင်ခပ်တိုတို။အားလုံးကိုကြည့်ပြီးပြောရမယ်ဆိုရင်တော့ မိုးညခေါင်ရဲ့ပုံစံက အာရှနဲ့အနောက်တိုင်းပေါင်းစပ်ထားတဲ့ရုပ်ရည်မျိုးဖြစ်နေခဲ့တာလေ။ဒီတော့လဲ ဒေါ်နှင်းမို့အေးတို့မှာ ထင်မထားခဲ့တာမို့ အံ့ဩပြီးရင်း အံ့ဩနေခဲ့ရတာပေါ့။နေထိုင်မှုအဆင့်အတန်းနဲ့ကြွယ်ဝမှုကလဲ အိမ်ကြီးနဲ့အိမ်ကြီးထဲကအသုံးအဆောင်တွေကိုကြည့်ရုံနဲ့တင် ဒေါ်နှင်းမိုးအေးတို့တွက်ဆထားတာထက်ပိုသာနေခဲ့တာလေ။ဒေါ်နှင်းမိုးအေးတို့လို အခွံဟောင်းကြီးသာရှိတဲ့သူတွေအတွက်တော့ အရာရာက အားကျငေးမောစရာကိုဖြစ်နေခဲ့တာပါပဲ။
"ကျွန်တော်က ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပဲပြောတတ်တော့ ကျွန်တော်ဖြစ်ချင်တာကို အခုပဲပြောပါမယ်..."
မိုးညခေါင်က စကားစလိုက်တော့ ပုန်းညက်ပွင့်လဲခေါင်းကိုငုံ့ထားရာကနေ ဆတ်ခနဲမော့ကြည့်လိုက်မိတယ်။
(အခန်းဆက်ဝတ္ထု)
အပိုင်း(၃)
စာရေးသူ...ဧကြည်ဖြူ
akyiphyu
*a*k*y*i*p*h*y** u*
" နေရောင်တောင်မထွက်သေးဘူး...ဘယ်သွားမလို့လဲ "
မိုးညခေါင်က ချိုသာနုညံ့ခြင်းကင်းတဲ့လေသံနဲ့မေးလိုက်တယ်။
" ဟို...မနက်စောစောလမ်းလျှောက်ချင်လို့ပါ..ကို...ကိုမိုးညခေါင် "
ပုန်းညက်ပွင့်လဲထစ်ထစ်အအနဲ့ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။မိုးညခေါင်ရဲ့ရုပ်ရည်သွင်ပြင်က အနောက်တိုင်းဆန်ဆန်ကြည့်ကောင်းဖြောင့်မတ်ပေမဲ့လဲ လေသံမှာ လိုတာထင်ပိုပြီးတင်းမာနေတာမို့ ပုန်းညက်ပွင့်မှာအလိုလိုနေရင်းက တုန်တုန်လှုပ်လှုပ်ဖြစ်နေမိတယ်။
" လမ်းလျှောက်ထွက်မလို့ဟုတ်လား....ဒီအဝတ်အစားနဲ့လား ...."
ပုန်းညက်ပွင့်ဝတ်ထားတဲ့မထူမပါး ဂါဝန်အရှည်ကိုကြည့်ပြီး မိုးညခေါင်မေးလိုက်တယ်။
" ဟုတ်..ဟုတ်ကဲ့...ဘာဖြစ်လို့လဲရှင် "
"အေး...မင်းဒီဝတ်စုံနဲ့သွားရင်တော့ လေဖြတ်ပြီးပြန်ရောက်လာလိမ့်မယ်...နေရောင်မထွက်သေးရင် အပြင်မှာဘယ်လာက်အေးလဲဆိုတာသိရဲ့လား...မနေ့ညကမှ ရောက်တယ်...အခုအပြင်ထွက်မလို့ပေါ့ဟုတ်လား...မကြောက်မလန့်နဲ့အတင့်ရဲလှချည်လား....မသွားနဲ့....ကိုယ့်အခန်းကိုယ်ပြန်နေ...မင်းတို့တွေကိုမကြာခင်မှာ အခေါ်လွှတ်လိုက်မယ်...အဲ့ဒီအချိန်အထိ အခန်းထဲမှာပဲနေ "
" ရှင် "
"သွားတော့လေ "
" ဟုတ်ကဲ့ "
မိုးညခေါင်က လေသံခပ်မာမာနဲ့ပြောခဲ့လိုက်ပြီး လှေကားထစ်တွေအတိုင်းအောက်ထပ်ကိုဆင်းခဲ့တယ်။
ပုန်းညက်ပွင့်မှာတော့ သခင်ကိုကြောက်ရတဲ့အလုပ်သမားတစ်ယောက်ပမာ အခန်းဆီကိုခပ်ကုပ်ကုပ်နဲ့ပြန်ခဲ့ရတယ်။မိုးညခေါင်ရဲ့ဆက်ဆံမှုတွေကြောင့် ပုန်းညက်ပွင့်ရင်ထဲမှာတာ့ လှိုက်ခုန်မောပန်းနေခဲ့တယ်။ဒီလူဘာကြောင့်များ ရုပ်ရည်သွင်ပြင်နဲ့မလိုက်အောင်အပြောကြမ်းတမ်းရတာလဲ။သူတို့အရပ်ဒေသရဲ့လေသံများလားလို့ပဲ ပုန်းညက်ပွင့်ဖြေတွေးလိုက်မိတယ်။တကယ်တော့ ဒီခရီးစဉ်ရဲ့အစီအစဉ်ကို မိုးညခေါင်တို့ဘက်ကပဲ စတင်ကမ်းလှမ်းခဲ့တာမဟုတ်ပါလား။သူတို့ဘက်က လိုလိုလားလားရှိခဲ့တဲ့ကိစ္စတစ်ခုကို သူတို့ဘက်ကပဲ မကျေမနပ်ပုံတော့ပြစရာမလို။တကယ်လို့များ ပုန်းညက်ပွင့်ရဲ့ရုပ်ရည်သွင်ပြင်ကြောင့်ဆိုရင်လဲ သူတို့ဘက်ကပဲစတင်ဖျက်သိမ်းလိုက်လို့ဖြစ်တယ်လေ။ဒီလိုဖျက်သိမ်းခံလိုက်ရရင် ပုန်းညက်ပွင့်အတွက် အခက် အခဲတွေရှိနိုင်ပေမဲ့လဲ သူမဘဝမှာအခက်အခဲဆိုတာက မထူးဆန်းတော့ဘူးလေ။ပုန်းညက်ပွင့်စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာတွေးရင်း အခန်းထဲကိုပြန်ဝင်လာခဲ့တယ်။အခန်းထဲရောက်တော့ ပြတင်းပေါက်ကိုဖွင့်ကြည့်ဖို့ရန်လက်ရွယ်လိုက်ပြီးမှလက်ကိုရုတ်ကာ မှန်တင်ခုံရှေ့မှာပဲပြန်ထိုင်ချလိုက်မိတော့တယ်။
*a** K**y*i*P**h**y* u**
" ကျွန်တော်က မိုးညခေါင်ပါ....ဦးဇော်ခန်းနဲ့ဒေါ်နှင်းမို့အေးတို့ကို့ ... ကိုယ်တိုင်လာမကြိုနိုင်ခဲ့တဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်....တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပဲ...ခြံကိစ္စကလဲမသွားမဖြစ်ပေါ်ပေါက်လာလို့ပါခင်ဗျာ "
မိုးညခေါင်က တည်ကြည်ပြတ်သားတဲ့အသံနဲ့ပြောလိုက်ရင်း သူ့နေရာမှာထိုင်ချလိုက်တယ်။
" ရ...ရပါတယ်မောင်မိုးညခေါင်...အန်တီနှင်းတို့နားလည်ပါတယ် "
ဒေါ်နှင်းမိုးအေးက မိုးညခေါင်ရဲ့တောင်းပန်စကားကို ပြန်ပြောလိုက်ရင်းက ဟန်မဆောင်နိုင်လောက်တဲ့အကြည့်တွေနဲ့ မိုးညခေါင်ကိုကြည့်နေလိုက်တယ်။ဒေါ်နှင်းမိုးအေးလိုပဲ ဦးဇော်ခန့်နဲ့တခြားဧည့်သည်တွေလဲ မိုးညခေါင်ရဲ့ရုပ်ရည်သွင်ပြင်ကို မသိမသာနဲ့ခိုးကြည့်နေခဲ့ကြတယ်။မိုးညခေါင်ရဲ့ရုပ်ရည်သွင်ပြင်က ဦးဇော်ခန့်နဲ့ဒေါ်နှင်းမိုးအေးတို့ထင်ထားတာနဲ့တခြားစီဖြစ်နေခဲ့တာမဟုတ်ပါလား။အသက်သုံးဆယ်အရွယ်တောနယ်သားမို့ ရုပ်ရည်ကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်းနဲ့ ခပ်ပေပေပုံံစံမျိုးရှိလိမ့်မယ်ထင်ခဲ့တာလေ။အနည်းဆုံးတော့ အရက်ဖောဖောနေတဲ့ရုပ်ရည်မျိုးဖြစ်လိမ့်မယ်လို့တွက်ဆထားခဲ့ကြတာ။အခုတော့လဲ ထင်ထားတာနဲ့တခြားစီကိုဖြစ်နေခဲ့တာလေ။မိုးညခေါင်ရဲ့ပုံစံက ကျစ်လျစ်တောင့်တင်းတဲ့ခန္ဓာကိုယ်နဲ့မြင့်မားတဲ့အရပ်ကြောင့်တင် လူကတွေ့တာနဲ့ကိုထင်းခနဲဖြစ်နေခဲ့တာ။ဒီကြားထဲ ထူထဲနက်မှောင်တဲ့မျက်ခုံးတွေနဲ့စူးလက်တောက်ပနေတဲ့မျက်လုံးတွေ၊တင်းတင်းစေ့ထားတဲ့နှုတ်ခမ်းနဲ့ ဒီအရာအားလုံးနဲ့လိုက်ဖက်လှစွာနက်မှောင်တဲ့ဆံပင်ခပ်တိုတို။အားလုံးကိုကြည့်ပြီးပြောရမယ်ဆိုရင်တော့ မိုးညခေါင်ရဲ့ပုံစံက အာရှနဲ့အနောက်တိုင်းပေါင်းစပ်ထားတဲ့ရုပ်ရည်မျိုးဖြစ်နေခဲ့တာလေ။ဒီတော့လဲ ဒေါ်နှင်းမို့အေးတို့မှာ ထင်မထားခဲ့တာမို့ အံ့ဩပြီးရင်း အံ့ဩနေခဲ့ရတာပေါ့။နေထိုင်မှုအဆင့်အတန်းနဲ့ကြွယ်ဝမှုကလဲ အိမ်ကြီးနဲ့အိမ်ကြီးထဲကအသုံးအဆောင်တွေကိုကြည့်ရုံနဲ့တင် ဒေါ်နှင်းမိုးအေးတို့တွက်ဆထားတာထက်ပိုသာနေခဲ့တာလေ။ဒေါ်နှင်းမိုးအေးတို့လို အခွံဟောင်းကြီးသာရှိတဲ့သူတွေအတွက်တော့ အရာရာက အားကျငေးမောစရာကိုဖြစ်နေခဲ့တာပါပဲ။
"ကျွန်တော်က ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပဲပြောတတ်တော့ ကျွန်တော်ဖြစ်ချင်တာကို အခုပဲပြောပါမယ်..."
မိုးညခေါင်က စကားစလိုက်တော့ ပုန်းညက်ပွင့်လဲခေါင်းကိုငုံ့ထားရာကနေ ဆတ်ခနဲမော့ကြည့်လိုက်မိတယ်။
❤1
"မင်္ဂလာကိစ္စကို နှစ်ဖက်လုံးကသဘာတူတယ်ဆိုရင်...သဘက်ခါပဲ မင်္ဂလာပွဲကိုစီစဉ်ပါမယ်...နောက်တစ်ချက်ကမြို့အထိလိုက်ပြီး မင်္ဂလာပွဲမလုပ်ပေးနိုင်ပါဘူး...ဒါကလဲ မင်္ဂလာပွဲကုန်ကျစရိတ်ကြောင့်မဟုတ်ပါဘူး....လိမ္မော်ခြံတွေကိုပစ်ထားခဲ့ဖို့ အဆင်မပြေလို့ပါ ...ကျွန်တော်ပြောတာကို လက်ခံရင်တော့ ဒီနေ့ပဲ ..မင်္ဂလာပွဲအတွက်ပြင်ဆင်ဖို့ စတင်စီစဉ်ပါမယ်...ကျွန်တော့်ရှေ့နေကတော့ နေ့ခင်းလောက်မှ ရောက်မှာပါ ..အဲ့ဒီတော့မှပဲ ဒီကရှေ့နေကြီးနဲ့ လိုအပ်တာတွေကို ညှိနှိုင်းကြပါ... "
မိုးညခေါင်ရဲ့စကားကြောင့် ပုန်းညက်ပွင့်မှာ ခေါင်းကိုအလိုလိုပြန်ငုံ့ထားလိုက်မိပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို အဓိပ္ပါယ်မဲ့ပွပွတ်သပ်နေမိကာ အသက်ရှူမမှန်သလိုခံစားနေခဲ့ရတယ်။
" သားကလဲကွယ်....မိန်းကလေးရှင်ဘက်ကို ဒီလိုကြီးပြောလို့မရဘူးလေ....အမေပြောပါ့မယ်ကွယ် "
တိုတိုပြတ်ပြတ်ပဲပြောချလိုက်တဲ့သားဖြစ်သူကို ဒေါ်သဇင်မြိုင်က ဟန့်လိုက်ပြီးတော့ ဒေါ်နှင်းမိုးအေးတို့ကိုကြည့်လိုက်တယ်။
"ကျွန်မသားက စကားပြောမတတ်လို့ တောင်းပန်ပါတယ်ရှင်....နားလည်ပေးပါနော်ကိုဇော်ခန့် ...မနှင်းမိုးအေး....ကျွန်မကတော့ သားရှင်တစ်ယောက်အနေနဲ့ ဒီမင်္ဂလာပွဲကိုဖြစ်မြောက်စေချင်ပါတယ်....ကျွန်မသားရဲ့အသက်က သုံးဆယ်ပြည့်ပြီးပြီဆိုတော့ ...ကျွန်မလဲမြေးချီချင်ပြီလေရှင် ဟင်းဟင်း "
ဒေါ်သဇင်မြိုင်ကပြောလိုက်ရင်းက ဒေါ်နှင်းမိုးအေးရယ်သလိုမျိုးတဟင်းဟင်းနဲ့ရှက်ရယ်ရယ်လိုက်တယ်။ပြီးတော့မှ သူမစကားကိုပြန်ဆက်လိုက်တယ်။
" မနှင်းမိုးအေးတို့ဆီမှာ မင်္ဂလာပွဲ လိုက်မလုပ်ပေးနိုင်ဘူးဆိုတာကလဲ ... ဒီအချိန်ကခြံတွေကိုထားခဲ့လို့မရတဲ့အချိန်မို့ပါ....နားလည်ပေးပါရှင်....ဪ...ဒါပေမဲ့ ကျွန်မချွေးမလေးမျက်နှာမငယ်ရအောင် ...တင်တောင်းငွေကိုတော့ မိဘတွေဆီကိုအပ်လိုက်ပါမယ်ရှင်....မနှင်းမိုးအေးတို့ဘက်ကဖြစ်ချင်တာကိုလဲ ပြောပါအုံးရှင် "
ဒေါ်သဇင်မြိုင်ရဲ့စကားအဆုံးမှာတော့ ဒေါ်နှင်းမို့အေးရဲ့နှုတ်ခမ်းတွေက ပြုံးယောင်သန်းသွားခဲ့ရပြီး
" အို...ကျွန်မတို့နားလည်ပါတယ်မသဇင်....သားအမိနှစ်ယောက်တည်းရှိတဲ့ဟာ...ဒီကအလုပ်တွေကိုထားခဲ့လို့ဘယ်ဖြစ်မလဲ ...ပြိးတော့ ခရီးလမ်းကလဲဝေးလွန်းတယ်မဟုတ်လား...ရပါတယ်....ရပါတယ်...ကျွန်မတို့နားလည်ပါတယ်..ဒီမှာမင်္ဂလာပွဲကျင်းပဖို့ကိုလဲ သဘောတူပါတယ်ရှင်...မင်္ဂလာပွဲပြီးတဲ့နောက်ရက်...နေ့လယ်လောက်မှာ ကျွန်မတို့ပြန်ပါမယ်....သမီးလေးကိုတော့ မသဇင်နဲ့မောင်မိုးညခေါင်ဆီမှာပဲ စိတ်ချလက်ချနဲ့အပ်ထားခဲ့ပါရစေရှင် "
" ဒါဆိုရင် မင်္ဂလာပွဲကအဆင်ပြေပြီပေါ့နော် မနှင်းမိုးအေး....ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ရှင်...သမီးလေးအတွက်လဲစိတ်ချပါရှင်...ကျွန်မသမီးအရင်းလေးလိုပဲစောင့်ရှောက်ပေးမှာပါ .....မင်္ဂလာပွဲအတွက်ပြင်ဆင်မှုတွေစလိုက်ကြတာပေါ့ရှင် "
ဒေါသဇင်မြိုင်က ပြောပြောဆိုဆိုနဲ့ပဲ စားပွဲပေါ်ကကြိုးရှည်လေးကို လက်နဲ့အသာအယာဆွဲလိုက်လေတယ်။
*a*k*y*i* p**h* Y* u****
ပုန်းညက်ပွင့်ပြင်ဆင်နေကြပုံစံအတိုင်းပဲ ခပ်ရိုးရိုးဝတ်စားပြင်ဆင်လိုက်ပြီးတော့ ဆံပင်ကိုလဲ ခပ်မြင့်မြင့်စည်းနှောင်ကာ အပြင်ကိုထွက်ခဲ့လိုက်တယ်။သူမကလွဲလို့ အမေတို့အဖွဲ့က အပြင်ကိုထွက်သွားကြတယ်မဟုတ်ပါလား။ဒီအချိန်မှာ မိုးညခေါင်ဆိုသူနဲ့တွေ့ဖို့အတွက်အခွင့်အရေးပဲမို့ အောက်ထပ်ကိုခပ်မြန်မြန်ဆင်းခဲ့လိုက်တယ်။
" မမလေး....မမလေးက အပြင်ကိုလိုက်မသွားဘူးလား"
" ဟင်...အမေ့...လန့်လိုက်တာညီမရယ် "
ပုန်းညက်ပွင့်လှေကားအတိုင်း ခပ်သွက်သွက်ဆင်းလာချိန်မှာ လှေကားထောင့်အကွေ့ကနေ ဘွားခနဲ့ပေါ်လာပြီးမေးလိုက်တဲ့ ယုဝတီကြောင့် ပုန်းညက်ပွင့်မှာလန့်ပြီး တုန်သွားရတယ်။
" ဟိုလေ...အစ်မက ယုဝတီတို့ရဲ့သူဌေးလေးကိုမိုးညခေါင်နဲ့စကားပြောချင်လို့ နေခဲ့တာပါ...သူဘယ်နားမှာလဲဟင်ညီမ "
" ဪ...အစ်ကိုလေးမိုးညလား...ခြံထဲမှာရှိတယ်...မင်္ဂလာပွဲအတွက်ပြင်ဆင်နေတာတွေကိုညွှန်ကြားနေတာထင်တယ်....စကားပြောချင်တယ်ဆိုရင်... မမလေးလိုက်သွားလိုက်လေ "
" ဟုတ်လား...ကျေးဇူတင်ပါတယ်နော်ညီမ "
ယုဝတီကိုကျေးဇူးတင်စကားပြောပြီးတော့ ပုန်းညက်ပွင့်ခြံပြင်ထဲကို ဆင်းလာခဲ့လိုက်တယ်။
*ak* Y*i**Ph** Y** u*****
ခြံထဲကလူတွေက သူမကိုကြည့်လာကြတာမို့ ပုန်းညက်ပွင့်ရှက်ပြီး ခေါင်းကိုမသိမသာငုံ့ထားလိုက်မိတယ်။ဒီအချိန်မှာပဲ ဝနဆိုတဲ့ကောင်လေး သူမနားကို အပြေးလျှောက်လာတာကို တွေ့လိုက်ရတာမို့ ပုန်းညက်ပွင့်အားကိုးရာရသလိုလှမ်းကြည့်လိုက်မိတယ်။
"မမလေးက အပြင်ကိုလိုက်မသွားဘူးလား...အစ်ကိုလေးကိုရှာနေတာလားမမလေး...အစ်ကိုလေးက အိမ်နောက်ဘက်က တောင်ကုန်းလမ်းမှာထင်တယ်...အဲ့ဒီဘက်က ဖုန်ုးလိုင်းကောင်းလို့ ဖုန်းသွားပြောနေတာလေ....လာလ မမလေး...ကျွန်တော်လိုက်ပြမယ် "
ဝနကပြောရင်းနဲ့ အိမ်ကြီးကိုကွေ့ပတ်ကာ အိမ်ရဲ့အနောက်ဘက်ဆီကို လျှောက်သွားလိုက်တယ်။
" မမလေး ဒီလမ်းလေးအတိုင်းလျှောက်သွားလိုက်ပါ...ခြံနောက်စပ်ကို ကျော်ရင်...တောင်ကုန်းနားကိုရောက်သွားလိုက်မယ် .....ကျွန်တော်အလုပ်သွားဝိုင်းကူလိုက်အုံးမယ်နာ်မမလေး "
မိုးညခေါင်ရဲ့စကားကြောင့် ပုန်းညက်ပွင့်မှာ ခေါင်းကိုအလိုလိုပြန်ငုံ့ထားလိုက်မိပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို အဓိပ္ပါယ်မဲ့ပွပွတ်သပ်နေမိကာ အသက်ရှူမမှန်သလိုခံစားနေခဲ့ရတယ်။
" သားကလဲကွယ်....မိန်းကလေးရှင်ဘက်ကို ဒီလိုကြီးပြောလို့မရဘူးလေ....အမေပြောပါ့မယ်ကွယ် "
တိုတိုပြတ်ပြတ်ပဲပြောချလိုက်တဲ့သားဖြစ်သူကို ဒေါ်သဇင်မြိုင်က ဟန့်လိုက်ပြီးတော့ ဒေါ်နှင်းမိုးအေးတို့ကိုကြည့်လိုက်တယ်။
"ကျွန်မသားက စကားပြောမတတ်လို့ တောင်းပန်ပါတယ်ရှင်....နားလည်ပေးပါနော်ကိုဇော်ခန့် ...မနှင်းမိုးအေး....ကျွန်မကတော့ သားရှင်တစ်ယောက်အနေနဲ့ ဒီမင်္ဂလာပွဲကိုဖြစ်မြောက်စေချင်ပါတယ်....ကျွန်မသားရဲ့အသက်က သုံးဆယ်ပြည့်ပြီးပြီဆိုတော့ ...ကျွန်မလဲမြေးချီချင်ပြီလေရှင် ဟင်းဟင်း "
ဒေါ်သဇင်မြိုင်ကပြောလိုက်ရင်းက ဒေါ်နှင်းမိုးအေးရယ်သလိုမျိုးတဟင်းဟင်းနဲ့ရှက်ရယ်ရယ်လိုက်တယ်။ပြီးတော့မှ သူမစကားကိုပြန်ဆက်လိုက်တယ်။
" မနှင်းမိုးအေးတို့ဆီမှာ မင်္ဂလာပွဲ လိုက်မလုပ်ပေးနိုင်ဘူးဆိုတာကလဲ ... ဒီအချိန်ကခြံတွေကိုထားခဲ့လို့မရတဲ့အချိန်မို့ပါ....နားလည်ပေးပါရှင်....ဪ...ဒါပေမဲ့ ကျွန်မချွေးမလေးမျက်နှာမငယ်ရအောင် ...တင်တောင်းငွေကိုတော့ မိဘတွေဆီကိုအပ်လိုက်ပါမယ်ရှင်....မနှင်းမိုးအေးတို့ဘက်ကဖြစ်ချင်တာကိုလဲ ပြောပါအုံးရှင် "
ဒေါ်သဇင်မြိုင်ရဲ့စကားအဆုံးမှာတော့ ဒေါ်နှင်းမို့အေးရဲ့နှုတ်ခမ်းတွေက ပြုံးယောင်သန်းသွားခဲ့ရပြီး
" အို...ကျွန်မတို့နားလည်ပါတယ်မသဇင်....သားအမိနှစ်ယောက်တည်းရှိတဲ့ဟာ...ဒီကအလုပ်တွေကိုထားခဲ့လို့ဘယ်ဖြစ်မလဲ ...ပြိးတော့ ခရီးလမ်းကလဲဝေးလွန်းတယ်မဟုတ်လား...ရပါတယ်....ရပါတယ်...ကျွန်မတို့နားလည်ပါတယ်..ဒီမှာမင်္ဂလာပွဲကျင်းပဖို့ကိုလဲ သဘောတူပါတယ်ရှင်...မင်္ဂလာပွဲပြီးတဲ့နောက်ရက်...နေ့လယ်လောက်မှာ ကျွန်မတို့ပြန်ပါမယ်....သမီးလေးကိုတော့ မသဇင်နဲ့မောင်မိုးညခေါင်ဆီမှာပဲ စိတ်ချလက်ချနဲ့အပ်ထားခဲ့ပါရစေရှင် "
" ဒါဆိုရင် မင်္ဂလာပွဲကအဆင်ပြေပြီပေါ့နော် မနှင်းမိုးအေး....ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ရှင်...သမီးလေးအတွက်လဲစိတ်ချပါရှင်...ကျွန်မသမီးအရင်းလေးလိုပဲစောင့်ရှောက်ပေးမှာပါ .....မင်္ဂလာပွဲအတွက်ပြင်ဆင်မှုတွေစလိုက်ကြတာပေါ့ရှင် "
ဒေါသဇင်မြိုင်က ပြောပြောဆိုဆိုနဲ့ပဲ စားပွဲပေါ်ကကြိုးရှည်လေးကို လက်နဲ့အသာအယာဆွဲလိုက်လေတယ်။
*a*k*y*i* p**h* Y* u****
ပုန်းညက်ပွင့်ပြင်ဆင်နေကြပုံစံအတိုင်းပဲ ခပ်ရိုးရိုးဝတ်စားပြင်ဆင်လိုက်ပြီးတော့ ဆံပင်ကိုလဲ ခပ်မြင့်မြင့်စည်းနှောင်ကာ အပြင်ကိုထွက်ခဲ့လိုက်တယ်။သူမကလွဲလို့ အမေတို့အဖွဲ့က အပြင်ကိုထွက်သွားကြတယ်မဟုတ်ပါလား။ဒီအချိန်မှာ မိုးညခေါင်ဆိုသူနဲ့တွေ့ဖို့အတွက်အခွင့်အရေးပဲမို့ အောက်ထပ်ကိုခပ်မြန်မြန်ဆင်းခဲ့လိုက်တယ်။
" မမလေး....မမလေးက အပြင်ကိုလိုက်မသွားဘူးလား"
" ဟင်...အမေ့...လန့်လိုက်တာညီမရယ် "
ပုန်းညက်ပွင့်လှေကားအတိုင်း ခပ်သွက်သွက်ဆင်းလာချိန်မှာ လှေကားထောင့်အကွေ့ကနေ ဘွားခနဲ့ပေါ်လာပြီးမေးလိုက်တဲ့ ယုဝတီကြောင့် ပုန်းညက်ပွင့်မှာလန့်ပြီး တုန်သွားရတယ်။
" ဟိုလေ...အစ်မက ယုဝတီတို့ရဲ့သူဌေးလေးကိုမိုးညခေါင်နဲ့စကားပြောချင်လို့ နေခဲ့တာပါ...သူဘယ်နားမှာလဲဟင်ညီမ "
" ဪ...အစ်ကိုလေးမိုးညလား...ခြံထဲမှာရှိတယ်...မင်္ဂလာပွဲအတွက်ပြင်ဆင်နေတာတွေကိုညွှန်ကြားနေတာထင်တယ်....စကားပြောချင်တယ်ဆိုရင်... မမလေးလိုက်သွားလိုက်လေ "
" ဟုတ်လား...ကျေးဇူတင်ပါတယ်နော်ညီမ "
ယုဝတီကိုကျေးဇူးတင်စကားပြောပြီးတော့ ပုန်းညက်ပွင့်ခြံပြင်ထဲကို ဆင်းလာခဲ့လိုက်တယ်။
*ak* Y*i**Ph** Y** u*****
ခြံထဲကလူတွေက သူမကိုကြည့်လာကြတာမို့ ပုန်းညက်ပွင့်ရှက်ပြီး ခေါင်းကိုမသိမသာငုံ့ထားလိုက်မိတယ်။ဒီအချိန်မှာပဲ ဝနဆိုတဲ့ကောင်လေး သူမနားကို အပြေးလျှောက်လာတာကို တွေ့လိုက်ရတာမို့ ပုန်းညက်ပွင့်အားကိုးရာရသလိုလှမ်းကြည့်လိုက်မိတယ်။
"မမလေးက အပြင်ကိုလိုက်မသွားဘူးလား...အစ်ကိုလေးကိုရှာနေတာလားမမလေး...အစ်ကိုလေးက အိမ်နောက်ဘက်က တောင်ကုန်းလမ်းမှာထင်တယ်...အဲ့ဒီဘက်က ဖုန်ုးလိုင်းကောင်းလို့ ဖုန်းသွားပြောနေတာလေ....လာလ မမလေး...ကျွန်တော်လိုက်ပြမယ် "
ဝနကပြောရင်းနဲ့ အိမ်ကြီးကိုကွေ့ပတ်ကာ အိမ်ရဲ့အနောက်ဘက်ဆီကို လျှောက်သွားလိုက်တယ်။
" မမလေး ဒီလမ်းလေးအတိုင်းလျှောက်သွားလိုက်ပါ...ခြံနောက်စပ်ကို ကျော်ရင်...တောင်ကုန်းနားကိုရောက်သွားလိုက်မယ် .....ကျွန်တော်အလုပ်သွားဝိုင်းကူလိုက်အုံးမယ်နာ်မမလေး "
❤1
" ကျေးဇူးပါနော်မောင်လေး "
ဝနကိုလဲ ကျေးဇူးတင်စကားပြောလိုက်ပြီးတော့ လမ်းလေးအတိုင်း ပုန်းညက်ပွင့်လျှောက်လာခဲ့လိုက်တယ်။
ပုန်းညက်ပွင့်လျှောက်လာခဲ့ရင်းက အိမ်ကြီးရဲ့အနောက်ဘက်က သစ်ပင်ကြီးတွေအစပ်နာားထိရာက်လာခဲ့ပြီး တောင်ကုန်း ဆင်ခြေလျောလမ်းလေးကိုလှမ်းမြင်နေခဲ့ရတယ်။ဒီမှာပဲ မိုးညခေါင်ကိုလှမ်းမြင်လိုက်ရပြီး မိုးညခေါင်နဲ့အတူအမျိုးသမီးတစ်ယောက်ရှိနေတာကိုပါ မြင်လိုက်ရတယ်။သူတို့နှစ်ယေက်က မျက်နှာချင်းဆိုင်ရပ်ကာ စကားပြောနေကြပုံပါပဲ ။မြင်ကွင်းကို လှမ်းကြည့်နေရင်းက ပုန်းညက်ပွင့်ရဲ့ခြေလှမ်းတွေက ရပ်တန့်သွားရတယ်။ဒီအချိန်မှာပဲ မိုးညခေါင်က ပုန်းညက်ပွင့်ကိုလှမ်းမြင်သွားခဲ့တယ်။မြင်သွားတာနဲ့တစ်ပြိုင်နက် အမျိုးသမီးကိုထားခဲ့လိုက်ပြီး ပုန်းညက်ပွင့်ရှိရာဆီကို လှမ်းလျှောက်လာတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ပုန်းညက်ပွင့် ရှေ့ကိုလဲမတိုးရဲနောက်ကိုလဲမဆုတ်ရဲဘဲ နေရာမှာခြေစုံရပ်ကာ မိုးညခေါင်ကိုပဲကြည့်နေမိတ ယ်။
"မင်းက မင်းမိဘတွေနဲ့လိုက်မသွားဘူးလား "
မိုးညခေါင်က ပုန်းညက်ပွင့်ကိုကြည့်ပြီး အေးစက်စက်အသံနဲ့မေးလိုက်တယ်။မေးလိုက်ရင်းကနေ ပုန်းညက်ပွင့်ရဲ့ပုံစံကိုခြေဆုံးခေါင်းဆုံးကြည့်လိုက်တယ်။မျက်နှာပြောင်နဲ့ တီရှပ်အင်္ကျီနဲ့ပုန်းညက်ပွင့်ကို စူးစူးစိုက်စိုက်ကြည့်လိုက်မိရင်းက
" နေပါအုံး...မင်းပုံစံက အပြောင်းအလဲမြန်လှချည်လားကွ...မနက်ကတာ့မျက်နှာမှာမိတ်ကပ်အဖွေးသားနဲ့ဂါဝန်နဲ့....အခုကျတော့လဲမျက်နှာပြောင်နဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေကလဲ ရဲရဲတောက်မနေတော့ပါလားကွ "
မိုးညခေါင်က ပုန်းညက်ပွင့်ရဲ့မျက်နှာကိုစူးစိုက်ကြည့်လိုက်ပြီးတော့ ပြောလိုက်တယ်။
"ဟုတ်ပါတယ်ကိုမိုးညခေါင်....ဒါက ကျွန်မရဲ့မူရင်းမျက်နှာပါပဲ ...ကျွန်မကပုံမှန်ဒီလိုပဲနေတတ်ပါတယ်ရှင် ...မိတ်ကပ်မလဲမပြင်တတ်ပါဘူး....မနေ့ကရော....မနက်ကရော ရွှေရွှေပဲပြင်ပေးတာပါ...ကျွန်မရဲ့မူးရင်းမျက်နှာကိုမြင်ရပြီဆိုတော့... လက်ထပ်မဲ့ကိစ္စကို ...ကိုမိုးညခေါင်အနေနဲ့ နောက်ဆုတ်မယ်ဆိုရင်လဲ ဆုံးဖြတ်လို့ရအောင်ပြောချင်လို့ ....အမေတို့နဲ့လိုက်မသွားဘဲ ကျွန်မနေခဲ့တာပါ "
ပုန်ညက်ပွင့်ရဲ့စကားအဆုံးမှာ မိုးညခေါင်ဟက်ခနဲတစ်ချက်ရယ်လိုက်ပြီး
" ရိုးသားတယ်ဆိုတဲ့ပုံစံမျိုးနဲ့လာဝန်ခံတာလား....ဒါမှမဟုတ်ရင် အဖြစ်မှန်တွေမပေါ်ခင်မှာကြိုတင်ဝန်ခံလိုက်တာလား...သေချာတာက ဒီအချိန်မှဝန်ခံလိုက်ရင် ...မင်္ဂလာပွဲကိုနောက်ဆုတ်ဖို့က မဖြစ်နိုင်တော့ဘူးလေ....ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ တစ်ရွာလုံးကိုလဲ ဖိတ်ပြီးပြီလေ ...အပိုင်ကိုတွက်ချက်တတ်လွန်းလှပါလားအမိရဲ့ "
" ရှင်...အဲ့ဒီလိုမဟုတ်ပါဘူး....ကျွန်မက အဲ့ဒီလိုမရည်ရွယ်ခဲ့ပါဘူးကိုမိုးညခေါင် "
" မဟုတ်တာတွေရော..ဟုတ်တာတွေပါ ထားလိုက်ပါတော့....အဲ့ဒါတွေက ငါ့အတွက်အရေးမကြီးပါဘူး...မင်းဘာသာလှချင်လှ...မလှချင်နေကိစ္စမရှိဘူး...မင်းကိုအလှကြည့်ဖို့အတွက် လက်ထပ်တာမှမဟုတ်တာ....အလှကိုမက်မောလို့လက်ထပ်ချင်တယ်ဆိုရင် ...ရွာထဲမှာတင် အချောအလှတွေအများကြီးရှိတယ် "
သူပြောချင်တာကို ခပ်ပြတ်ပြတ်ပြောခဲ့လိုက်ပြီးတော့ ပုန်းညက်ပွင့်အနားကနေ မိုးညခေါင်လှည့်ထွက်ခဲ့လိုက်တယ်။
မိုးညခေါင် မိုးမခစံအိမ်ဘက်ကိုလှည့်ထွက်သွားခဲ့တာကို ပုန်းညက်ပွင့်ယောင်နနနဲ့လိုက်ကြည့်နေမိပြီးမှ တောင်ကုန်းရှိရာဘက်ဆီကိုလှမ်းကြည့်လိုက်မိတယ်။ဒီအခါမှာ တောင်ကုန်းဘက်ကနေ ဘေးခြံဘက်ကိုဆင်းသွားတဲ့လမ်းအတိုင်းကျောပေးလျှောက်သွားနေတဲ့အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ကို ပုန်းညက်ပွင့်လှမ်းမြင်လိုက်ရတယ်။
**a**k*y*i** p*h**y* u*****
မနက်လင်းစပျိုးကတည်းက ကျင်းပခဲ့တဲ့မင်္ဂလာပွဲအခမ်းအနားကြီးက ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပါပြီ။စည်ကားလှတဲ့လူတွေ။တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် လာနှုတ်ဆက်ကြပေမဲ့လဲ ဘယ်သူတစ်ယောက်ကိုမှ ပုန်းညက်ပွင့်မမှတ်နိုင်ခဲ့။ဇလပ်မြိုင်တစ်ရွာလုံးကလဲ လူကြီးလူငယ်အားလုံးလိုလို မိုးညခေါင်ပြောသလိုပဲ အချောအလှတွေများကြပါပေတယ်။မချောဘူးဆိုတဲ့သူတောင်မှ ပုန်းညက်ပွင့်လောက်တော့ကြည့်ကေင်းကြတာမျိုးပေါ့။ရေမြေရာသီဥတုကြောင့် အသားအရည်တွေလဲလှပကြသလို လတ်ဆတ်တဲ့အစားအသောက်တွေကြောင့်လဲ လူတွေကကျန်းမာသန်စွမ်းကာ အရပ်အမောင်းတွေအစကြည့်ကောင်းကြလေတယ်။
တစ်နေ့လုံးနီးပါ အစားအသောက်တွေနဲ့ဧည့်ခံကျွေးမွေးတဲ့မင်္ဂလာပွဲကြီးပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီးနောက် ညဦးပိုင်း လူပျိုနောက်ဆုံးညပွဲကိုရောက်ရှိလာခဲ့ပါပြီ။လူပျိုညနှုတ်ဆက်ပွဲဆိုတော့လဲ ပွဲထဲမှာလူငယ်တွေသာကျန်ခဲ့တော့တယ်။ရိုးရာအရက်တွေ။မြို့ကတင်ဆောင်လာတဲ့ဖျော်ရည်ယမကာတွေ၊အကြော်အလှော်အစားအသောက်မျိုးစုံနဲ့ စားသောက်ဝိုင်းတွေက အရ*က်လေးထွေထွေနဲ့အတော်လေးကို ဆူသံညံသံတွေထွက်ပေါ်နေခဲ့တယ်။ရန်ကုန်ကလာကြတဲ့ ဧည့်သည်တွေရယ်၊ ဒေါ်သဇင်မြိုင်နဲ့ဆွေမျိုးနီးစပ်တော်သူ လူ
ကြီးပိုင်းတွေကတော့ ခပ်လှမ်းလှမ်းက ဝိုင်းမှာ စကားတွေပြောရင်း ပျော်ရွှင်နေခဲ့ကြတယ်။ခြံထဲမှာလည်း သီချင်းဆိုသူကဆိုနဲ့ အသံတွေကဆူညံနေခဲ့တယ်။
ဝနကိုလဲ ကျေးဇူးတင်စကားပြောလိုက်ပြီးတော့ လမ်းလေးအတိုင်း ပုန်းညက်ပွင့်လျှောက်လာခဲ့လိုက်တယ်။
ပုန်းညက်ပွင့်လျှောက်လာခဲ့ရင်းက အိမ်ကြီးရဲ့အနောက်ဘက်က သစ်ပင်ကြီးတွေအစပ်နာားထိရာက်လာခဲ့ပြီး တောင်ကုန်း ဆင်ခြေလျောလမ်းလေးကိုလှမ်းမြင်နေခဲ့ရတယ်။ဒီမှာပဲ မိုးညခေါင်ကိုလှမ်းမြင်လိုက်ရပြီး မိုးညခေါင်နဲ့အတူအမျိုးသမီးတစ်ယောက်ရှိနေတာကိုပါ မြင်လိုက်ရတယ်။သူတို့နှစ်ယေက်က မျက်နှာချင်းဆိုင်ရပ်ကာ စကားပြောနေကြပုံပါပဲ ။မြင်ကွင်းကို လှမ်းကြည့်နေရင်းက ပုန်းညက်ပွင့်ရဲ့ခြေလှမ်းတွေက ရပ်တန့်သွားရတယ်။ဒီအချိန်မှာပဲ မိုးညခေါင်က ပုန်းညက်ပွင့်ကိုလှမ်းမြင်သွားခဲ့တယ်။မြင်သွားတာနဲ့တစ်ပြိုင်နက် အမျိုးသမီးကိုထားခဲ့လိုက်ပြီး ပုန်းညက်ပွင့်ရှိရာဆီကို လှမ်းလျှောက်လာတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ပုန်းညက်ပွင့် ရှေ့ကိုလဲမတိုးရဲနောက်ကိုလဲမဆုတ်ရဲဘဲ နေရာမှာခြေစုံရပ်ကာ မိုးညခေါင်ကိုပဲကြည့်နေမိတ ယ်။
"မင်းက မင်းမိဘတွေနဲ့လိုက်မသွားဘူးလား "
မိုးညခေါင်က ပုန်းညက်ပွင့်ကိုကြည့်ပြီး အေးစက်စက်အသံနဲ့မေးလိုက်တယ်။မေးလိုက်ရင်းကနေ ပုန်းညက်ပွင့်ရဲ့ပုံစံကိုခြေဆုံးခေါင်းဆုံးကြည့်လိုက်တယ်။မျက်နှာပြောင်နဲ့ တီရှပ်အင်္ကျီနဲ့ပုန်းညက်ပွင့်ကို စူးစူးစိုက်စိုက်ကြည့်လိုက်မိရင်းက
" နေပါအုံး...မင်းပုံစံက အပြောင်းအလဲမြန်လှချည်လားကွ...မနက်ကတာ့မျက်နှာမှာမိတ်ကပ်အဖွေးသားနဲ့ဂါဝန်နဲ့....အခုကျတော့လဲမျက်နှာပြောင်နဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေကလဲ ရဲရဲတောက်မနေတော့ပါလားကွ "
မိုးညခေါင်က ပုန်းညက်ပွင့်ရဲ့မျက်နှာကိုစူးစိုက်ကြည့်လိုက်ပြီးတော့ ပြောလိုက်တယ်။
"ဟုတ်ပါတယ်ကိုမိုးညခေါင်....ဒါက ကျွန်မရဲ့မူရင်းမျက်နှာပါပဲ ...ကျွန်မကပုံမှန်ဒီလိုပဲနေတတ်ပါတယ်ရှင် ...မိတ်ကပ်မလဲမပြင်တတ်ပါဘူး....မနေ့ကရော....မနက်ကရော ရွှေရွှေပဲပြင်ပေးတာပါ...ကျွန်မရဲ့မူးရင်းမျက်နှာကိုမြင်ရပြီဆိုတော့... လက်ထပ်မဲ့ကိစ္စကို ...ကိုမိုးညခေါင်အနေနဲ့ နောက်ဆုတ်မယ်ဆိုရင်လဲ ဆုံးဖြတ်လို့ရအောင်ပြောချင်လို့ ....အမေတို့နဲ့လိုက်မသွားဘဲ ကျွန်မနေခဲ့တာပါ "
ပုန်ညက်ပွင့်ရဲ့စကားအဆုံးမှာ မိုးညခေါင်ဟက်ခနဲတစ်ချက်ရယ်လိုက်ပြီး
" ရိုးသားတယ်ဆိုတဲ့ပုံစံမျိုးနဲ့လာဝန်ခံတာလား....ဒါမှမဟုတ်ရင် အဖြစ်မှန်တွေမပေါ်ခင်မှာကြိုတင်ဝန်ခံလိုက်တာလား...သေချာတာက ဒီအချိန်မှဝန်ခံလိုက်ရင် ...မင်္ဂလာပွဲကိုနောက်ဆုတ်ဖို့က မဖြစ်နိုင်တော့ဘူးလေ....ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ တစ်ရွာလုံးကိုလဲ ဖိတ်ပြီးပြီလေ ...အပိုင်ကိုတွက်ချက်တတ်လွန်းလှပါလားအမိရဲ့ "
" ရှင်...အဲ့ဒီလိုမဟုတ်ပါဘူး....ကျွန်မက အဲ့ဒီလိုမရည်ရွယ်ခဲ့ပါဘူးကိုမိုးညခေါင် "
" မဟုတ်တာတွေရော..ဟုတ်တာတွေပါ ထားလိုက်ပါတော့....အဲ့ဒါတွေက ငါ့အတွက်အရေးမကြီးပါဘူး...မင်းဘာသာလှချင်လှ...မလှချင်နေကိစ္စမရှိဘူး...မင်းကိုအလှကြည့်ဖို့အတွက် လက်ထပ်တာမှမဟုတ်တာ....အလှကိုမက်မောလို့လက်ထပ်ချင်တယ်ဆိုရင် ...ရွာထဲမှာတင် အချောအလှတွေအများကြီးရှိတယ် "
သူပြောချင်တာကို ခပ်ပြတ်ပြတ်ပြောခဲ့လိုက်ပြီးတော့ ပုန်းညက်ပွင့်အနားကနေ မိုးညခေါင်လှည့်ထွက်ခဲ့လိုက်တယ်။
မိုးညခေါင် မိုးမခစံအိမ်ဘက်ကိုလှည့်ထွက်သွားခဲ့တာကို ပုန်းညက်ပွင့်ယောင်နနနဲ့လိုက်ကြည့်နေမိပြီးမှ တောင်ကုန်းရှိရာဘက်ဆီကိုလှမ်းကြည့်လိုက်မိတယ်။ဒီအခါမှာ တောင်ကုန်းဘက်ကနေ ဘေးခြံဘက်ကိုဆင်းသွားတဲ့လမ်းအတိုင်းကျောပေးလျှောက်သွားနေတဲ့အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ကို ပုန်းညက်ပွင့်လှမ်းမြင်လိုက်ရတယ်။
**a**k*y*i** p*h**y* u*****
မနက်လင်းစပျိုးကတည်းက ကျင်းပခဲ့တဲ့မင်္ဂလာပွဲအခမ်းအနားကြီးက ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပါပြီ။စည်ကားလှတဲ့လူတွေ။တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် လာနှုတ်ဆက်ကြပေမဲ့လဲ ဘယ်သူတစ်ယောက်ကိုမှ ပုန်းညက်ပွင့်မမှတ်နိုင်ခဲ့။ဇလပ်မြိုင်တစ်ရွာလုံးကလဲ လူကြီးလူငယ်အားလုံးလိုလို မိုးညခေါင်ပြောသလိုပဲ အချောအလှတွေများကြပါပေတယ်။မချောဘူးဆိုတဲ့သူတောင်မှ ပုန်းညက်ပွင့်လောက်တော့ကြည့်ကေင်းကြတာမျိုးပေါ့။ရေမြေရာသီဥတုကြောင့် အသားအရည်တွေလဲလှပကြသလို လတ်ဆတ်တဲ့အစားအသောက်တွေကြောင့်လဲ လူတွေကကျန်းမာသန်စွမ်းကာ အရပ်အမောင်းတွေအစကြည့်ကောင်းကြလေတယ်။
တစ်နေ့လုံးနီးပါ အစားအသောက်တွေနဲ့ဧည့်ခံကျွေးမွေးတဲ့မင်္ဂလာပွဲကြီးပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီးနောက် ညဦးပိုင်း လူပျိုနောက်ဆုံးညပွဲကိုရောက်ရှိလာခဲ့ပါပြီ။လူပျိုညနှုတ်ဆက်ပွဲဆိုတော့လဲ ပွဲထဲမှာလူငယ်တွေသာကျန်ခဲ့တော့တယ်။ရိုးရာအရက်တွေ။မြို့ကတင်ဆောင်လာတဲ့ဖျော်ရည်ယမကာတွေ၊အကြော်အလှော်အစားအသောက်မျိုးစုံနဲ့ စားသောက်ဝိုင်းတွေက အရ*က်လေးထွေထွေနဲ့အတော်လေးကို ဆူသံညံသံတွေထွက်ပေါ်နေခဲ့တယ်။ရန်ကုန်ကလာကြတဲ့ ဧည့်သည်တွေရယ်၊ ဒေါ်သဇင်မြိုင်နဲ့ဆွေမျိုးနီးစပ်တော်သူ လူ
ကြီးပိုင်းတွေကတော့ ခပ်လှမ်းလှမ်းက ဝိုင်းမှာ စကားတွေပြောရင်း ပျော်ရွှင်နေခဲ့ကြတယ်။ခြံထဲမှာလည်း သီချင်းဆိုသူကဆိုနဲ့ အသံတွေကဆူညံနေခဲ့တယ်။
❤1
အားလုံးပျော်နေကြပေမဲ့လဲ ပုန်းညက်ပွင့်မှာ ဖြစ်နိုင်ရင် ကိုယ့်အခန်း မကိုယ်ပြန်ပြီးအနားယူချင်နေပြီ။သို့ပေမဲ့လဲ ဒီပွဲရဲ့အဓိကဇာတ်လိုက်ဖြစ်နေခဲ့တာကြောင့် မိုးညခေါင်တို့သူငယ်ချင်တစ်စုသောက်စားနေတဲ့ဝိုင်းအနားမှာပဲ ကျောက်ရုပ်တစ်ရုပ်လိုထိုင်နေခဲ့ရတယ်။မိုးညခေါင်တို့ဝိုင်းက ပြောသမျှစကားသံတော်တော်များများကိုလဲ ပုန်းညက်ပွင့်ကြားနေခဲ့ရတယ်။မိုးညခေါင်ကတော့ သတို့သမီးအသစ်စက်စက်လေးပုန်းညက်ပွင့်ကို ဖုတ်လေတဲ့ငါးပိရှိတယ်လို့တောင် ထင်ပုံမရပါဘူး။သူ့သူငယ်ချင်းတွေနဲ့မိတ်ဆက်ပေးဖို့နေနေသာသာ ပုန်းညက်ပွင့်ကို ယောင်ယမ်းလို့မှလှည့်တောင်မကြည့်ပါဘူး။ပုန်းညက်ပွင့်မှာ မိဘတွေကိုကြောက်ရတာမို့သာ ခေါ်ပြောသူမရှိတဲ့ နေရာမှာခပ်ကြောင်ကြောင်နဲ့ထိုင်နေခဲ့ရတာ။
" မိုးည....မင်းကယောကျ်ားဖြစ်ပြီး သစ္စာမရှိတဲ့ကောင် ..ငါးစိမ်းမြင်လို့ ငါးကင်ပစ်တဲ့ကောင်....မင်းလိုသစ္စာမရှိကောင်နဲ့သူငယ်ချင်းဖြစ်ရတာ ငါရှက်တယ်ဟေ့ကောင်...တကယ်ဆိုရင် ....မင်းနဲ့အခရာ စကားများကြတာ ဘယ်လောက်ကြာသေးလို့လဲ....မင်းတို့နှစ်ယောက်ချစ်သူတွေဆိုတာကို တစ်ရွာလုံးသိတယ်....အခရာမကြိုက်တာကို မင်းလုပ်လို့ အခရာကစိတ်ဆိုးနေတာကို... မင်းကအခွင့်ကောင်းယူပြီး ဖောက်ပြန်တာပေါ့ဟုတ်လားဟေ့ကောာင်မိုးည "
အာလေးလျာလေးသံနဲ့ပြောလိုက်တဲ့စကားသံကြောင့် ပုန်းညက်ပွင့်ဆတ်ခနဲ့လှမ်းကြည့်လိုက်မိတယ်။
" ဇေထိုက်....မင်းပါးစပ်ကိုပိတ်ထားလိုက်တော့ ...ငါတို့အကြောင်းကို မင်းဘာမှမသိဘဲ ဝင်မပြောနဲ့.....ငါနဲ့အခရာရဲ့ကိစ္စကို... မင်းတို့ဘယ်သူမှဝင်ပြောစရာမလိုဘူးကွ ...ငါတို့နှစ်ယောက်လုံးကအရွယ်ရောက်ပြီးသားလူတွေ....."
ပုန်းညက်ပွင့်ကြည့်လိုက်စဉ်မှာပဲ မိုးညခေါင်က သူ့လက်ထဲက သောက်လက်စခွက်ကို ဆောင့်ခနဲ့ချလိုက်ပြီးတော့ ပြောလိုက်တယ်။မိုးညခေါင် ဒီလိုပြောလိုက်တာတာင် ဇေထိုက်ကပါးစပ်ကိုမပိတ်သေးဘဲ ဆက်ပြောပြန်တယ်။
" ဘာလဲ ...မင်းသတို့သမီးလောင်းကြားမှာစိုးလို့... ငါ့ကိုပါးစပ်ပိတ်ခိုင်းနေတာလား...မပိတ်ဘူးဟေ့ကောင်...ငါ့အတွက်တော့ မင်းသတို့သမီးထက်ဇလပ်မြိုင်ရွာသူ...ငါ့သူငယ်ချင်းအခရာက ပိုအရေးကြီးတာကွ သိရဲ့လား...ပြောစမ်းပါအုံးမိုးညခေါင်ရ....အခရာရဲ့အလှကိုတစ်ဝက်တောင်မမီတဲ့ ...မြို့သူရုပ်ဆိုးမကို မင်းကဘာလို့လက်ထပ်တာလဲ...ဘာလဲမြို့သူရုပ်ဆိုးမက... အခရာထက်ချမ်းသာလို့လာ....ဒါမှမဟုတ် မင်းကမြို့သူကိုယူနိုင်တယ်ဆိုပြီး ကြွားဝါချင်လို့လားဟ....ဟားဟား....သစ္စာမရှိတဲ့ကောင် ....ငါတို့အမြင်မှာတော့ မင်းရဲ့မြို့သူသတို့သမီးကလေ ....အခရာရဲ့အခိုင်းအစေ ထမူလောက်တောင် ရုပ်မထွက်ဘူးဟ "
ကြားလိုက်ရဲ့စကားကြောင့် ပုန်းညက်ပွင့်ရင်ထဲမှာ ဝမ်းနည်းတာထက်ပိုတဲ့ နာကျင်မှုတွေကို ခံစားလိုက်ရတယ်။အောက်နှုတ်ခမ်းလေးကိုလဲ အပေါ်သွားနဲ့ခပ်တင်းတင်းဖိကိုက်ထားလိုက်မိရင်းက လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင်ဆုပ်ထားလိုက်မိတယ်။ဒီအချိန်မှာပဲ မိုးညခေါင်းတို့ရဲ့စားသောက်ဝိုင်းနားကို အနက်ရောင်ဝတ်စုံနဲ့မိန်းမချောလေးတစ်ယောက်ရောက်လာတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။မိန်းမချောလေးက မိုးညခေါင်နဲ့စကားများနေတဲ့ဇေထိုက်ဆိုသူရဲ့ရှေ့မှာ ရပ်လိုက်တယ်။
===a===k====y=====i====p==h==y===u====
အပိုင်း(၄)ဆက်ရန်
A kyi phyu
#ဧကြည်ဖြူ
" မိုးည....မင်းကယောကျ်ားဖြစ်ပြီး သစ္စာမရှိတဲ့ကောင် ..ငါးစိမ်းမြင်လို့ ငါးကင်ပစ်တဲ့ကောင်....မင်းလိုသစ္စာမရှိကောင်နဲ့သူငယ်ချင်းဖြစ်ရတာ ငါရှက်တယ်ဟေ့ကောင်...တကယ်ဆိုရင် ....မင်းနဲ့အခရာ စကားများကြတာ ဘယ်လောက်ကြာသေးလို့လဲ....မင်းတို့နှစ်ယောက်ချစ်သူတွေဆိုတာကို တစ်ရွာလုံးသိတယ်....အခရာမကြိုက်တာကို မင်းလုပ်လို့ အခရာကစိတ်ဆိုးနေတာကို... မင်းကအခွင့်ကောင်းယူပြီး ဖောက်ပြန်တာပေါ့ဟုတ်လားဟေ့ကောာင်မိုးည "
အာလေးလျာလေးသံနဲ့ပြောလိုက်တဲ့စကားသံကြောင့် ပုန်းညက်ပွင့်ဆတ်ခနဲ့လှမ်းကြည့်လိုက်မိတယ်။
" ဇေထိုက်....မင်းပါးစပ်ကိုပိတ်ထားလိုက်တော့ ...ငါတို့အကြောင်းကို မင်းဘာမှမသိဘဲ ဝင်မပြောနဲ့.....ငါနဲ့အခရာရဲ့ကိစ္စကို... မင်းတို့ဘယ်သူမှဝင်ပြောစရာမလိုဘူးကွ ...ငါတို့နှစ်ယောက်လုံးကအရွယ်ရောက်ပြီးသားလူတွေ....."
ပုန်းညက်ပွင့်ကြည့်လိုက်စဉ်မှာပဲ မိုးညခေါင်က သူ့လက်ထဲက သောက်လက်စခွက်ကို ဆောင့်ခနဲ့ချလိုက်ပြီးတော့ ပြောလိုက်တယ်။မိုးညခေါင် ဒီလိုပြောလိုက်တာတာင် ဇေထိုက်ကပါးစပ်ကိုမပိတ်သေးဘဲ ဆက်ပြောပြန်တယ်။
" ဘာလဲ ...မင်းသတို့သမီးလောင်းကြားမှာစိုးလို့... ငါ့ကိုပါးစပ်ပိတ်ခိုင်းနေတာလား...မပိတ်ဘူးဟေ့ကောင်...ငါ့အတွက်တော့ မင်းသတို့သမီးထက်ဇလပ်မြိုင်ရွာသူ...ငါ့သူငယ်ချင်းအခရာက ပိုအရေးကြီးတာကွ သိရဲ့လား...ပြောစမ်းပါအုံးမိုးညခေါင်ရ....အခရာရဲ့အလှကိုတစ်ဝက်တောင်မမီတဲ့ ...မြို့သူရုပ်ဆိုးမကို မင်းကဘာလို့လက်ထပ်တာလဲ...ဘာလဲမြို့သူရုပ်ဆိုးမက... အခရာထက်ချမ်းသာလို့လာ....ဒါမှမဟုတ် မင်းကမြို့သူကိုယူနိုင်တယ်ဆိုပြီး ကြွားဝါချင်လို့လားဟ....ဟားဟား....သစ္စာမရှိတဲ့ကောင် ....ငါတို့အမြင်မှာတော့ မင်းရဲ့မြို့သူသတို့သမီးကလေ ....အခရာရဲ့အခိုင်းအစေ ထမူလောက်တောင် ရုပ်မထွက်ဘူးဟ "
ကြားလိုက်ရဲ့စကားကြောင့် ပုန်းညက်ပွင့်ရင်ထဲမှာ ဝမ်းနည်းတာထက်ပိုတဲ့ နာကျင်မှုတွေကို ခံစားလိုက်ရတယ်။အောက်နှုတ်ခမ်းလေးကိုလဲ အပေါ်သွားနဲ့ခပ်တင်းတင်းဖိကိုက်ထားလိုက်မိရင်းက လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင်ဆုပ်ထားလိုက်မိတယ်။ဒီအချိန်မှာပဲ မိုးညခေါင်းတို့ရဲ့စားသောက်ဝိုင်းနားကို အနက်ရောင်ဝတ်စုံနဲ့မိန်းမချောလေးတစ်ယောက်ရောက်လာတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။မိန်းမချောလေးက မိုးညခေါင်နဲ့စကားများနေတဲ့ဇေထိုက်ဆိုသူရဲ့ရှေ့မှာ ရပ်လိုက်တယ်။
===a===k====y=====i====p==h==y===u====
အပိုင်း(၄)ဆက်ရန်
A kyi phyu
#ဧကြည်ဖြူ
❤1
like / comment/share လေးတွေက စာရေးသူအတွက် အားဆေးတွေပါနော်
#အမုန်းနယ်နိမိတ်
(အခန်းဆက်ဝတ္ထု)
အပိုင်း(၄)
စာရေးသူ...ဧကြည်ဖြူ
akyiphyu
*a*k*y*i*p*h*y** u*
"ဇေထိုက်...နင်ဘာတွေပြောနေတာလဲ....ဒါက မိုးညရဲ့မင်္ဂလာပွဲဆိုတာကို နင်မသိဘူးလား "
" ဟင်....အခရာ....အခရာ....ငါ....ငါ....နင့်အတွက်စိတ်မကောင်းဖြစ်လွန်းလို့ပါအခရာ.....နင် ဒီကောင့်ကိုမေ့လိုက်တော့ အခရာ....ဒီကောင်က သစ္စာမရှိတဲ့ကောင်...နင်နဲ့တွဲနေတဲ့အချိန်ကတည်းက ဒီကောင်သစ္စာဖောက်နေခဲ့တာဟ....ဟိုမြို့သူရုပ်ဆိုးမနဲ့ဖောက်ပြန်နေခဲ့တာသိရဲ့လား "
"ဇေထိုက်...နင်တော်တော့....နင့်ပါးစပ်ကိုပိတ်ထား...လာထ.....နင်ပြန်လိုက်တော့ .."
အခရာက သူငယ်ချင်းဖြစ်သူဇေထိုက်ကိုအတင်းထူထစေလိုက်ပြီး ပြန်ဖို့ပြောတယ်။ဒီအချိန်မှာပဲ မိုးညခေါင်ကထိုင်နေရာကနေထလိုက်ပြီး
" မင်းပြန်တော့ အခရာ....ဇေထိုက်အတွက်မပူနဲ့ ... ငါ ..သူ့ကိုစိတ်မဆိုးပါဘူး....ငါလိုက်ပို့ပေးလိုက်ပါ့မယ် ...."
မိုးညခေါင်းက အခရာရဲ့မျက်နှာလှလှလေးကို ကြည့်လိုက်ပြီးတော့ တိုးတိတ်စွာပြောလိုက်တယ်။ပြီးတော့လဲ အခရာလက်ကိုလှမ်းဆွဲထားတဲ့ ဇေထိုက်ရဲ့လက်တွေကိုကြည့်ပြီး' သဝန်တို့တဲ့အလား ခပ်ပြင်းပြင်းဆွဲဖယ်လိုက်ပြီး သူကိုယ်တိုင် ဇေထိုက်ကိုတွဲလိုက်တယ်။
" ဟေ့...ဝီရ ....ဒီကိုလာဝိုင်းကူပါအုံး "
မိုးညခေါင်က ဇေထိုက်ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကြီးကို တွဲထူလိုက်ပြီးတော့ သူ့တပည့် ဝီရကို လှမ်းခေါ်လိုက်တယ်။
ပုန်းညက်ပွင့်မှာ မျက်စိရှေ့မှာမြင်နေရတဲ့ အဖြစ်အပျက်တွေကိုသာ ကြောင်စီစီနဲ့ကြည့်နေမိတယ်။သူမမိဘတွေနဲ့ဒေါသဇင်မြိုင်တို့ရဲ့ဝိုင်းကလဲ ခပ်လှမ်းလှမ်းမှာရှိနေခဲ့တာမို့ စကားသံတွေကိုတော့ ကြားပုံမရကြဘူး။တစ်ချက်တစ်ချက်ဒီဘက်ဝိုင်းကိုတာ့လှမ်းကြည့်ကြတယ်။ပုန်းညက်ပွင့်ကြည့်နေမိစဉ်မှာပဲ မိုးညခေါင်နဲ့ဝီရက ဇေထိုက်ကိုတွဲပြီး ခြံဝကိုထွက်သွားကြတယ်။သူတို့နောက်ကနေအခရာဆိုတဲ့ မိန်းမချောလေးကလဲ လိုက်ပါသွားခဲ့တယ်။အခရာက ခြံဝကိုလှည့်ပြန်ဖို့လှည့်လိုက်စဉ်မှာ ပုန်းညက်ပွင့်ကိုတစ်ချက်စိုက်ကြည့်သွားတာကိုလဲ ပုန်းညက်ပွင့်သိလိုက်တယ်။အခရာရဲ့မျက်ဝန်းအကြည့်တွေကြောင့် ပုန်းညက်ပွင့်မှာအလိုလိုနေရင်းကနေ သိမ်ငယ်သွားသလိုခံစားလိုက်ရတယ်။လူကအမှုန်အမွှားလေးအဖြစ်နေရာကနေပျောက်ဆုံးသွားချင်သလိုပါဖြစ်သွားမိတယ်။
** a*k*y**i** p*h** Y** u******
" မိုးည...နင်သိပ်ရက်စက်လွန်းတယ်သိလား...."
ဝမ်းပန်းတနည်းနဲ့နာနာကျင်ကျင်ပြောလိုက်တဲ့ အခရာရဲ စကားသံကြောင့် မိုးညခေါင်မလှုပ်မယှက်နဲ့ငြိမ်သက်နေခဲ့တယ်။
" တကယ်ဆိုရင် ....အခရာကိုတော့ ကြိုပြောပြသင့်တယ်မဟုတ်လား...အခုတော့ ဒီကိစ္စကိုမနေ့ကမှ အခရာသိရတာ.....ဒါကတော့ မိုးညဘက်ကရက်စက်လွန်းရာကျသွားပါပြီ....အခရာ့ဘက်ကမှားခဲ့မိတယ်ဆိုရင်တောင် ....မိုးညကိုအခရာအခါခါတောင်းပန်ခဲ့တယ်လေ "
ပုန်းညက်ပွင့် စကားသံတွေကိုဆက်ပြီး နားမထောင်ချင်တော့ပါလေ။ပုန်းညက်ပွင့်ဆိုတဲ့သူမက ကိုယ့်မြို့ကိုယ့်ရွာမှာအသက်နှစ်ဆယ့်ရှစ်နှစ်အထိ ချစ်သူရည်းစားတောင်မထားခဲ့ဖူးဘဲ ...အိန္ဒြေရှိရှိနဲ့နေထိုင်ခဲ့ပေမဲ့လဲ သူများမြို့ရွာမှာလာပြီး သူများချစ်သူရည်းစားကို လုယူတဲ့သူ ဖြစ်နေခဲ့ပြီလေ။ဒီကိစ္စတွေအားလုံးက သူမဖန်တီးခဲ့တာမဟုတ်ပါဘူး။သူများချစ်သူကိုလဲ မလုရပါဘူးလို့ ပုန်ညက်ပွင့်အသံတိတ်အော်ဟစ်နေမိတော့တယ်။
မိုးညခေါင် စကားပြောနေရင်းက တစ်ယောက်ယောက်က ရပ်ကြည့်နေသလိုခံစားလိုက်ရတာမို့ အရပ်လေးမျက်နှာကိုဆတ်ခနဲ့ဝေ့ဝဲလှည့်ကြည့်လိုက်မိတယ်။ဒီအခါမှာ သူ့တို့နဲ့မလှမ်းမကမ်းမှာ ရပ်နေတဲ့ ပုန်းညက်ပွင့်ကို မီးရောင်ခပ်မှိန်မှိန်အောက်မှာတွေ့လိုက်ရတာမို့ မိုးညခေါင်မျက်လုံးပြူးသွားရတယ်။ပုန်းညက်ပွင့်က နေရာမှာ ခြေစုံရပ်ကာ သူတိုနှစ်ယောက်ကို မလှုပ်မယှက်နဲ့စိုက်ကြည့်နေခဲ့တာလေ။
" ဝီရ...ဝီရဘယ်မှာလဲ ...ဝီရ "
" ကျွန်တော်ဒီမှာပါ....ဘာဖြစ်လို့လဲဆရာ "
" ဟိုမှာ...သူ့ကိုအိမ်ကြီးထဲကိုခေါ်သွားလိုက်...ဟေ့....မင်း...ဝီရနဲ့လိုက်သွားလိုက်...ခဏနေရင် ငါပြန်လာခဲ့မယ် "
မိုးညခေါင်က ဝီရကိုလဲပြောရင်း ပုန်းညက်ပွင့်ကိုပါလှမ်းအော်ပြောလိုက်တယ်။
" မမလေး သွားရအောင် ...ကျွန်တော်လိုက်ပို့ပေးပါ့မယ် "
ပုန်းညက်ပွင့်ခေါင်းလဲမခါခေါင်းလဲမညိတ်ပါဘဲနဲ့ မိုးညခေါင်တို့ကို ချာခနဲကျောခိုင်းလိုက်ပြီး ဝီရနောက်ကလိုက်သွားလိုက်တယ်။သူမရင်ထဲမှာ သူမနှလုံးသားထဲမှာ ဘာကိုမှပြောချင်စိတ်မရှိသလို.ပြောစရာတွေလဲမရှိခဲ့ပါဘူး။
* a**k** Y*i* p**h*y* u***
မိုးမခမြိုင်စံအိမ်ကြီးတစ်ခုလုံးတိတ်ဆိတ်သွားရုံမက ခြံကြီးထဲမှာပါတိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားခဲ့ပါပြီ။
မင်္ဂလာမောင်နှံနေရမဲ့ အခန်းကျယ်ကြီးထဲမှာ ပုန်းညက်ပွင့်တစ်ယောက်တည်းငေါင်စင်းစင်းနဲ့ထိုင်နေမိတုန်းပါပဲ။သူမသတို့သားလောင်းမိုးညခေါင်ကို မျှော်နေမိခြင်းမဟုတ်ပါ။ဒီမှားယွင်းနေတဲ့ မင်္ဂလာပွဲကို ဘယ်လိုများပြန်ပြင်ဆင်ရမလဲလို့တွေးနေမိခြင်းပါ။ခြံကြီးနဲ့အိမ်ကြီးတစ်အိမ်လုံးတိတ်ဆိတ်သွားပြီဖြစ်သော်လည်း ယခုအချိန်အထိ
#အမုန်းနယ်နိမိတ်
(အခန်းဆက်ဝတ္ထု)
အပိုင်း(၄)
စာရေးသူ...ဧကြည်ဖြူ
akyiphyu
*a*k*y*i*p*h*y** u*
"ဇေထိုက်...နင်ဘာတွေပြောနေတာလဲ....ဒါက မိုးညရဲ့မင်္ဂလာပွဲဆိုတာကို နင်မသိဘူးလား "
" ဟင်....အခရာ....အခရာ....ငါ....ငါ....နင့်အတွက်စိတ်မကောင်းဖြစ်လွန်းလို့ပါအခရာ.....နင် ဒီကောင့်ကိုမေ့လိုက်တော့ အခရာ....ဒီကောင်က သစ္စာမရှိတဲ့ကောင်...နင်နဲ့တွဲနေတဲ့အချိန်ကတည်းက ဒီကောင်သစ္စာဖောက်နေခဲ့တာဟ....ဟိုမြို့သူရုပ်ဆိုးမနဲ့ဖောက်ပြန်နေခဲ့တာသိရဲ့လား "
"ဇေထိုက်...နင်တော်တော့....နင့်ပါးစပ်ကိုပိတ်ထား...လာထ.....နင်ပြန်လိုက်တော့ .."
အခရာက သူငယ်ချင်းဖြစ်သူဇေထိုက်ကိုအတင်းထူထစေလိုက်ပြီး ပြန်ဖို့ပြောတယ်။ဒီအချိန်မှာပဲ မိုးညခေါင်ကထိုင်နေရာကနေထလိုက်ပြီး
" မင်းပြန်တော့ အခရာ....ဇေထိုက်အတွက်မပူနဲ့ ... ငါ ..သူ့ကိုစိတ်မဆိုးပါဘူး....ငါလိုက်ပို့ပေးလိုက်ပါ့မယ် ...."
မိုးညခေါင်းက အခရာရဲ့မျက်နှာလှလှလေးကို ကြည့်လိုက်ပြီးတော့ တိုးတိတ်စွာပြောလိုက်တယ်။ပြီးတော့လဲ အခရာလက်ကိုလှမ်းဆွဲထားတဲ့ ဇေထိုက်ရဲ့လက်တွေကိုကြည့်ပြီး' သဝန်တို့တဲ့အလား ခပ်ပြင်းပြင်းဆွဲဖယ်လိုက်ပြီး သူကိုယ်တိုင် ဇေထိုက်ကိုတွဲလိုက်တယ်။
" ဟေ့...ဝီရ ....ဒီကိုလာဝိုင်းကူပါအုံး "
မိုးညခေါင်က ဇေထိုက်ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကြီးကို တွဲထူလိုက်ပြီးတော့ သူ့တပည့် ဝီရကို လှမ်းခေါ်လိုက်တယ်။
ပုန်းညက်ပွင့်မှာ မျက်စိရှေ့မှာမြင်နေရတဲ့ အဖြစ်အပျက်တွေကိုသာ ကြောင်စီစီနဲ့ကြည့်နေမိတယ်။သူမမိဘတွေနဲ့ဒေါသဇင်မြိုင်တို့ရဲ့ဝိုင်းကလဲ ခပ်လှမ်းလှမ်းမှာရှိနေခဲ့တာမို့ စကားသံတွေကိုတော့ ကြားပုံမရကြဘူး။တစ်ချက်တစ်ချက်ဒီဘက်ဝိုင်းကိုတာ့လှမ်းကြည့်ကြတယ်။ပုန်းညက်ပွင့်ကြည့်နေမိစဉ်မှာပဲ မိုးညခေါင်နဲ့ဝီရက ဇေထိုက်ကိုတွဲပြီး ခြံဝကိုထွက်သွားကြတယ်။သူတို့နောက်ကနေအခရာဆိုတဲ့ မိန်းမချောလေးကလဲ လိုက်ပါသွားခဲ့တယ်။အခရာက ခြံဝကိုလှည့်ပြန်ဖို့လှည့်လိုက်စဉ်မှာ ပုန်းညက်ပွင့်ကိုတစ်ချက်စိုက်ကြည့်သွားတာကိုလဲ ပုန်းညက်ပွင့်သိလိုက်တယ်။အခရာရဲ့မျက်ဝန်းအကြည့်တွေကြောင့် ပုန်းညက်ပွင့်မှာအလိုလိုနေရင်းကနေ သိမ်ငယ်သွားသလိုခံစားလိုက်ရတယ်။လူကအမှုန်အမွှားလေးအဖြစ်နေရာကနေပျောက်ဆုံးသွားချင်သလိုပါဖြစ်သွားမိတယ်။
** a*k*y**i** p*h** Y** u******
" မိုးည...နင်သိပ်ရက်စက်လွန်းတယ်သိလား...."
ဝမ်းပန်းတနည်းနဲ့နာနာကျင်ကျင်ပြောလိုက်တဲ့ အခရာရဲ စကားသံကြောင့် မိုးညခေါင်မလှုပ်မယှက်နဲ့ငြိမ်သက်နေခဲ့တယ်။
" တကယ်ဆိုရင် ....အခရာကိုတော့ ကြိုပြောပြသင့်တယ်မဟုတ်လား...အခုတော့ ဒီကိစ္စကိုမနေ့ကမှ အခရာသိရတာ.....ဒါကတော့ မိုးညဘက်ကရက်စက်လွန်းရာကျသွားပါပြီ....အခရာ့ဘက်ကမှားခဲ့မိတယ်ဆိုရင်တောင် ....မိုးညကိုအခရာအခါခါတောင်းပန်ခဲ့တယ်လေ "
ပုန်းညက်ပွင့် စကားသံတွေကိုဆက်ပြီး နားမထောင်ချင်တော့ပါလေ။ပုန်းညက်ပွင့်ဆိုတဲ့သူမက ကိုယ့်မြို့ကိုယ့်ရွာမှာအသက်နှစ်ဆယ့်ရှစ်နှစ်အထိ ချစ်သူရည်းစားတောင်မထားခဲ့ဖူးဘဲ ...အိန္ဒြေရှိရှိနဲ့နေထိုင်ခဲ့ပေမဲ့လဲ သူများမြို့ရွာမှာလာပြီး သူများချစ်သူရည်းစားကို လုယူတဲ့သူ ဖြစ်နေခဲ့ပြီလေ။ဒီကိစ္စတွေအားလုံးက သူမဖန်တီးခဲ့တာမဟုတ်ပါဘူး။သူများချစ်သူကိုလဲ မလုရပါဘူးလို့ ပုန်ညက်ပွင့်အသံတိတ်အော်ဟစ်နေမိတော့တယ်။
မိုးညခေါင် စကားပြောနေရင်းက တစ်ယောက်ယောက်က ရပ်ကြည့်နေသလိုခံစားလိုက်ရတာမို့ အရပ်လေးမျက်နှာကိုဆတ်ခနဲ့ဝေ့ဝဲလှည့်ကြည့်လိုက်မိတယ်။ဒီအခါမှာ သူ့တို့နဲ့မလှမ်းမကမ်းမှာ ရပ်နေတဲ့ ပုန်းညက်ပွင့်ကို မီးရောင်ခပ်မှိန်မှိန်အောက်မှာတွေ့လိုက်ရတာမို့ မိုးညခေါင်မျက်လုံးပြူးသွားရတယ်။ပုန်းညက်ပွင့်က နေရာမှာ ခြေစုံရပ်ကာ သူတိုနှစ်ယောက်ကို မလှုပ်မယှက်နဲ့စိုက်ကြည့်နေခဲ့တာလေ။
" ဝီရ...ဝီရဘယ်မှာလဲ ...ဝီရ "
" ကျွန်တော်ဒီမှာပါ....ဘာဖြစ်လို့လဲဆရာ "
" ဟိုမှာ...သူ့ကိုအိမ်ကြီးထဲကိုခေါ်သွားလိုက်...ဟေ့....မင်း...ဝီရနဲ့လိုက်သွားလိုက်...ခဏနေရင် ငါပြန်လာခဲ့မယ် "
မိုးညခေါင်က ဝီရကိုလဲပြောရင်း ပုန်းညက်ပွင့်ကိုပါလှမ်းအော်ပြောလိုက်တယ်။
" မမလေး သွားရအောင် ...ကျွန်တော်လိုက်ပို့ပေးပါ့မယ် "
ပုန်းညက်ပွင့်ခေါင်းလဲမခါခေါင်းလဲမညိတ်ပါဘဲနဲ့ မိုးညခေါင်တို့ကို ချာခနဲကျောခိုင်းလိုက်ပြီး ဝီရနောက်ကလိုက်သွားလိုက်တယ်။သူမရင်ထဲမှာ သူမနှလုံးသားထဲမှာ ဘာကိုမှပြောချင်စိတ်မရှိသလို.ပြောစရာတွေလဲမရှိခဲ့ပါဘူး။
* a**k** Y*i* p**h*y* u***
မိုးမခမြိုင်စံအိမ်ကြီးတစ်ခုလုံးတိတ်ဆိတ်သွားရုံမက ခြံကြီးထဲမှာပါတိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားခဲ့ပါပြီ။
မင်္ဂလာမောင်နှံနေရမဲ့ အခန်းကျယ်ကြီးထဲမှာ ပုန်းညက်ပွင့်တစ်ယောက်တည်းငေါင်စင်းစင်းနဲ့ထိုင်နေမိတုန်းပါပဲ။သူမသတို့သားလောင်းမိုးညခေါင်ကို မျှော်နေမိခြင်းမဟုတ်ပါ။ဒီမှားယွင်းနေတဲ့ မင်္ဂလာပွဲကို ဘယ်လိုများပြန်ပြင်ဆင်ရမလဲလို့တွေးနေမိခြင်းပါ။ခြံကြီးနဲ့အိမ်ကြီးတစ်အိမ်လုံးတိတ်ဆိတ်သွားပြီဖြစ်သော်လည်း ယခုအချိန်အထိ
အခန်းထဲကိုရောက်မလာသေးတဲ့ မိုးညခေါင်အကြောင်းကိုတွေးလိုက်မိတော့ ပုန်းညက်ပွင့်ခေါင်းလေးကိုခပ်ကြမ်းကြမ်းခါယမ်းလိုက်မိတယ်။သတို့သမီးထက်ပိုလှနေတဲ့ ချစ်သူဟောင်းနဲ့လူသူမရှိတဲ့နေရာမှာ နှစ်ယောက်တည်းကျန်ခဲ့တဲ့ သူမရဲ့သတို့သားလောင်းမိုးညခေါင်။ဒီညအဖို့ သူပြန်မလာလောက်တော့တာကိုလဲ ဖုန်းညက်ပွင့်တွေးထားလိုက်မိပါတယ်။
" ဒေါက်...ဒေါက် "
ညသန်းခေါင်အချိန်မှာ ပေါ်ထွက်လာတဲ့ တံခါးခေါက်သံကြောင့် ပုန်းညက်ပွင့်ကိုယ်လေးဆတ်ခနဲတုန်ကာ တံခါးဆီကိုလှည့်ကြည့်လိုက်မိတယ်။သူမတံခါးကိုစေ့ရုံသာစေ့ထားခဲ့တာဖြစ်တယ်။တံခါးဆီကို ပုန်းညက်ပွင့်လှမ်းကြည့်နေချိန်မှာပဲ အခန်းတံခါးကိုတွန်းဖွင့်ပြီး မိုးညခေါင်ဝင်လာတာကိုတွေ့လိုက်ရတယ်။
" မင်းမအိပ်သေးဘူးလား "
မိုးညခေါင်သောက်ထားပေမဲ့လဲ နည်းနည်းပါးပါးပဲသောက်ထားတာမို့ မူးရစ်ယိမ်းယိုင်ခြင်းလုံးဝမရှိဘဲ ခပ်တည်တည်ခပ်ထန်ထန်ပုံစံနဲ့ အခန်းထဲကို ဝင်လာခဲ့တာ။အခန်းထဲရောက်တော့ စားပွဲရှေ့ကခုံမှာ ထိုင်နေဆဲဖြစ်တဲ့ ပုန်းညက်ပွင့်ကိုတွေ့လိုက်ရတာမို့ မေးလိုက်တယ်။
" ဟင့်အင်း မအိပ်သေးပါဘူးကိုမိုးညခေါင်...ကျွန်မ ကိုမိုးညခေါင်နဲ့စကားပြောချင်လို့စောင့်နေတာပါ "
" စကားပြောမလို့ဟုတ်လား...ဘာပြောမှာလဲ ...ပြော "
မိုးညခေါင်က တိုတိုပြတ်ပြတ်ပဲ မေးလိုက်တယ်။
" ဟုတ်ကဲ့ပါ ကိုမိုးညခေါင်....ကိုမိုးညခေါင်မှာချစ်သူရှိနေတာကို ကျွန်မ မသိခဲ့လို့ ...ဒီမင်္ဂလာပွဲကိုလက်ခံခဲ့တာပါ....ကိုမိုးညခေါင်အနေနဲ့ချစ်သူကို မေ့လို့မရဘူးဆိုရင်လဲ ...ကျွန်မတို့တွေ မနက်ဖြန်ပဲ ရှေ့နေကြီးတွေရှေ့မှာကွာရှင်းကြဖို့ပြောမလို့ပါ "
" ဘာ...ကွာရှင်းမယ်ဟုတ်လား "
မိုးညခေါင်က ဒေါသတကြီးနဲ့အော်လိုက်တာမို့ ပုန်ညက်ပွင့်လန့်ကာ လူတစ်ကိုယ်လုံးဆတ်ဆတ်တုန်သွားရတယ်။
ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားတဲ့ ပုန်းညက်ပွင့်ရဲ့မျက်နှာလေးကို မိုးညခေါင်က သူ့လက်နှစ်ဖက်နဲ့ဆတ်ခနဲဆွဲယူမော့ပစ်လိုက်ပြီး
" ဒီမှာ ပုန်းညက်ပွင့်....မင်းကမိန်းကလေးဖြစ်ပြီး ကွာရှင်းဖို့စကားကို လွယ်လွယ်ပြောထွက်ရလားကွ...မင်းမြဲမြဲမှတ်ထား...မင်းကငါ့မိန်းမဖြစ်သွားပြီ...မင်းကိုငါဘယ်တော့မှမကွာပေးဘူး.....ငါနဲ့အတူမင်းအမြဲနေရမှာ...လင်ယောက်ျားပြောသမျှစကားကို မိန်းမကနားထောင်ရမှာသိရဲ့လား....မင်းငါ့ကို ဘာကြောင့်နဲ့မှ ကွာရှင်းဖို့စကားထပ်မပြောနဲ့ကြားလား....မင်းမိဘတွေကို ငါတို့တွေထောက်ပံ့ပေးထားရတဲ့ငွေတွေက နည်းနည်းလေးထင်နေတာလား ....မင်းပါးစပ်ကိုပိတ်ပြီးအေးအေးဆေးဆေးနေ "
ပုန်းညက်ပွင့်ရဲ့မေ့ဖျားလေးကို မိုးညခေါင်ဆွဲမော့ထားကာ မျက်ဝန်းတွေကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ ခပ်ကြမ်းကြမ်းပြောလိုက်တယ်။ပြီးနောက် အခန်းပြင်ကို ချာခနဲလှည့်ထွက်ခဲ့လိုက်တယ်။
*a**k*yi*Ph**y u****
မိုးညခေါင်တစ်ယောက်အခန်းထဲကပြန်ထွက်သွားပြီးချိန်မှာတော့ နောက်ထပ်လုံးဝကိုပြန်မလာခဲ့တော့ပါ။ပုန်းညက်ပွင့်လဲ သူမ တတ်နိုင်တဲ့မျက်ရည်တွေကိုသာအဖော့်ပြုပြီး မိုးစင်စင်လင်းခဲ့ရတော့တယ်။အရုဏ်ဦးရဲ့လင်းကြက်တွန်သံတွေကိုကြားနေရပေမဲ့လဲ ပုန်းညက်ပွင့်အပြင်ကိုမထွက်ရဲသေးတာကြောင့် စောင်ကိုဆွဲခြုံကာနံရံဘက်ကိုမျက်နှာမူပြီးငြိမ်သက်နေလိုက်တယ်။
*a**k**y*i*P*n**y* u***
" သားရေ.....သမီးလေးပုန်းညက်မနိုးသေးတာလားဟင် "
ဒေါ်သဇင်မြိုင်အပါအဝင်ဧည့်သည်တွေအားလုံးပါ မနက်စာစားဖို့ပြင်ဆင်နေကြပေမဲ့လဲ ပုန်းညက်ပွင့်ရောက်မလာခဲ့သေးတာမို့ ဒေါ်သဇင်မြိုင်က သားဖြစ်သူမိုးညခေါင်ကိုမေးလိုက်တယ်။
" သမီးကမနိုးသေးတာလားမသဇင်....ကျွန်မသွားခေါ်လိုက်ပါ့မယ် "
ဒေါ်နှင်းမိုးအေးက ဒေါ်သဇင်မြိုင်ကိုပြောလိုက်ရင်းက ထိုင်နေရာကထဖို့ရန်ပြင်လိုက်တယ်။
" ကျွန်တော်သွားခေါ်လိုက်ပါ့မယ်အန်တီ...ပုန်းညက် မနေကပင်ပန်းသွားလို့ထင်ပါတယ် "
မိုးညခေါင်က ဒေါ်နှင်းမိုးအေးကိုတားလိုက်ပြီး နေရာကနေထသွားလိုက်တယ်။မိုးညခေါင်ရဲ့ပုံစံကိုကြည့်ပြီး ဒေါ်နှင်းမိုးအေးမှာ မျက်နှာကိုဟန်မပျက်အောင်ထိန်းလိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်တယ်။
**a** K*y**i**P**h**y** u**
နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက်ကိုအိပ်ပျော်နေတဲ့ ပုန်းညက်ပွင့်ကိုကြည့်ပြီး မိုးညခေါင်ကျွစ်ခနဲစုတ်သပ်လိုက်မိတယ်။အိပ်ပျော်နေတာမှ သူမမျက်နှာနားအထိ မိုးညခေါင်ရဲ့မျက်နှာကြီးတိုးကပ်သွားတာနောင်မနိုးရှာဘူး။ဆံပင်ရှည်တွေက မျက်နှာပေါ်ကိုဖရိုဖရဲကျနေခဲ့ပြီး ပြောင်းရှင်းနေတဲ့မျက်နှာလေးက ဖြူအုနေတာမျိုးမဟုတ်ဘဲ ဝါဖျော့ဖျော့နဲ့ပါးပြင်လေးတွေကလဲပြောင်းရှင်းလို့။မျက်ခုံးနှစ်ဖက်ကလဲ ခပ်ထူထူပုံစံမဟုတ်ဘဲ မထူးမပါးနဲ့ ထင်းထွက်နေတယ်။မျက်တောင်တွေကလဲပုံမှန်မတိုမရှည်ပါပဲ။အရင်နေ့ကရဲရဲစိုနေတဲ့ နှုတ်ခမ်းလေးကလဲ သာမန်နီစွေးနေရုံလောက်သာ။အပေါ်နှုတ်ခမ်းလေးကခပ်ပါးပါးရှိပြီး အောက်နှုတ်ခမ်းလေးက ခပ်ထူထူနဲ့။ဒါတွေအားလုံးကို ခြုံကြည့်လိုက်တော့ လှတယ်လို့ပြောလို့ရရုံလောက်အဆင့်ပဲပေါ့။မိုးညခေါင်အတွက်ကလဲ သူမလှဖို့မလှဖို့ကို လုံးဝကိုစိတ်မဝင်စားပါ။လှတာမလှတာကလဲ အရေးမကြီးပါ။ဒီရုပ်ရည်လောက်ဆိုရင်
" ဒေါက်...ဒေါက် "
ညသန်းခေါင်အချိန်မှာ ပေါ်ထွက်လာတဲ့ တံခါးခေါက်သံကြောင့် ပုန်းညက်ပွင့်ကိုယ်လေးဆတ်ခနဲတုန်ကာ တံခါးဆီကိုလှည့်ကြည့်လိုက်မိတယ်။သူမတံခါးကိုစေ့ရုံသာစေ့ထားခဲ့တာဖြစ်တယ်။တံခါးဆီကို ပုန်းညက်ပွင့်လှမ်းကြည့်နေချိန်မှာပဲ အခန်းတံခါးကိုတွန်းဖွင့်ပြီး မိုးညခေါင်ဝင်လာတာကိုတွေ့လိုက်ရတယ်။
" မင်းမအိပ်သေးဘူးလား "
မိုးညခေါင်သောက်ထားပေမဲ့လဲ နည်းနည်းပါးပါးပဲသောက်ထားတာမို့ မူးရစ်ယိမ်းယိုင်ခြင်းလုံးဝမရှိဘဲ ခပ်တည်တည်ခပ်ထန်ထန်ပုံစံနဲ့ အခန်းထဲကို ဝင်လာခဲ့တာ။အခန်းထဲရောက်တော့ စားပွဲရှေ့ကခုံမှာ ထိုင်နေဆဲဖြစ်တဲ့ ပုန်းညက်ပွင့်ကိုတွေ့လိုက်ရတာမို့ မေးလိုက်တယ်။
" ဟင့်အင်း မအိပ်သေးပါဘူးကိုမိုးညခေါင်...ကျွန်မ ကိုမိုးညခေါင်နဲ့စကားပြောချင်လို့စောင့်နေတာပါ "
" စကားပြောမလို့ဟုတ်လား...ဘာပြောမှာလဲ ...ပြော "
မိုးညခေါင်က တိုတိုပြတ်ပြတ်ပဲ မေးလိုက်တယ်။
" ဟုတ်ကဲ့ပါ ကိုမိုးညခေါင်....ကိုမိုးညခေါင်မှာချစ်သူရှိနေတာကို ကျွန်မ မသိခဲ့လို့ ...ဒီမင်္ဂလာပွဲကိုလက်ခံခဲ့တာပါ....ကိုမိုးညခေါင်အနေနဲ့ချစ်သူကို မေ့လို့မရဘူးဆိုရင်လဲ ...ကျွန်မတို့တွေ မနက်ဖြန်ပဲ ရှေ့နေကြီးတွေရှေ့မှာကွာရှင်းကြဖို့ပြောမလို့ပါ "
" ဘာ...ကွာရှင်းမယ်ဟုတ်လား "
မိုးညခေါင်က ဒေါသတကြီးနဲ့အော်လိုက်တာမို့ ပုန်ညက်ပွင့်လန့်ကာ လူတစ်ကိုယ်လုံးဆတ်ဆတ်တုန်သွားရတယ်။
ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားတဲ့ ပုန်းညက်ပွင့်ရဲ့မျက်နှာလေးကို မိုးညခေါင်က သူ့လက်နှစ်ဖက်နဲ့ဆတ်ခနဲဆွဲယူမော့ပစ်လိုက်ပြီး
" ဒီမှာ ပုန်းညက်ပွင့်....မင်းကမိန်းကလေးဖြစ်ပြီး ကွာရှင်းဖို့စကားကို လွယ်လွယ်ပြောထွက်ရလားကွ...မင်းမြဲမြဲမှတ်ထား...မင်းကငါ့မိန်းမဖြစ်သွားပြီ...မင်းကိုငါဘယ်တော့မှမကွာပေးဘူး.....ငါနဲ့အတူမင်းအမြဲနေရမှာ...လင်ယောက်ျားပြောသမျှစကားကို မိန်းမကနားထောင်ရမှာသိရဲ့လား....မင်းငါ့ကို ဘာကြောင့်နဲ့မှ ကွာရှင်းဖို့စကားထပ်မပြောနဲ့ကြားလား....မင်းမိဘတွေကို ငါတို့တွေထောက်ပံ့ပေးထားရတဲ့ငွေတွေက နည်းနည်းလေးထင်နေတာလား ....မင်းပါးစပ်ကိုပိတ်ပြီးအေးအေးဆေးဆေးနေ "
ပုန်းညက်ပွင့်ရဲ့မေ့ဖျားလေးကို မိုးညခေါင်ဆွဲမော့ထားကာ မျက်ဝန်းတွေကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ ခပ်ကြမ်းကြမ်းပြောလိုက်တယ်။ပြီးနောက် အခန်းပြင်ကို ချာခနဲလှည့်ထွက်ခဲ့လိုက်တယ်။
*a**k*yi*Ph**y u****
မိုးညခေါင်တစ်ယောက်အခန်းထဲကပြန်ထွက်သွားပြီးချိန်မှာတော့ နောက်ထပ်လုံးဝကိုပြန်မလာခဲ့တော့ပါ။ပုန်းညက်ပွင့်လဲ သူမ တတ်နိုင်တဲ့မျက်ရည်တွေကိုသာအဖော့်ပြုပြီး မိုးစင်စင်လင်းခဲ့ရတော့တယ်။အရုဏ်ဦးရဲ့လင်းကြက်တွန်သံတွေကိုကြားနေရပေမဲ့လဲ ပုန်းညက်ပွင့်အပြင်ကိုမထွက်ရဲသေးတာကြောင့် စောင်ကိုဆွဲခြုံကာနံရံဘက်ကိုမျက်နှာမူပြီးငြိမ်သက်နေလိုက်တယ်။
*a**k**y*i*P*n**y* u***
" သားရေ.....သမီးလေးပုန်းညက်မနိုးသေးတာလားဟင် "
ဒေါ်သဇင်မြိုင်အပါအဝင်ဧည့်သည်တွေအားလုံးပါ မနက်စာစားဖို့ပြင်ဆင်နေကြပေမဲ့လဲ ပုန်းညက်ပွင့်ရောက်မလာခဲ့သေးတာမို့ ဒေါ်သဇင်မြိုင်က သားဖြစ်သူမိုးညခေါင်ကိုမေးလိုက်တယ်။
" သမီးကမနိုးသေးတာလားမသဇင်....ကျွန်မသွားခေါ်လိုက်ပါ့မယ် "
ဒေါ်နှင်းမိုးအေးက ဒေါ်သဇင်မြိုင်ကိုပြောလိုက်ရင်းက ထိုင်နေရာကထဖို့ရန်ပြင်လိုက်တယ်။
" ကျွန်တော်သွားခေါ်လိုက်ပါ့မယ်အန်တီ...ပုန်းညက် မနေကပင်ပန်းသွားလို့ထင်ပါတယ် "
မိုးညခေါင်က ဒေါ်နှင်းမိုးအေးကိုတားလိုက်ပြီး နေရာကနေထသွားလိုက်တယ်။မိုးညခေါင်ရဲ့ပုံစံကိုကြည့်ပြီး ဒေါ်နှင်းမိုးအေးမှာ မျက်နှာကိုဟန်မပျက်အောင်ထိန်းလိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်တယ်။
**a** K*y**i**P**h**y** u**
နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက်ကိုအိပ်ပျော်နေတဲ့ ပုန်းညက်ပွင့်ကိုကြည့်ပြီး မိုးညခေါင်ကျွစ်ခနဲစုတ်သပ်လိုက်မိတယ်။အိပ်ပျော်နေတာမှ သူမမျက်နှာနားအထိ မိုးညခေါင်ရဲ့မျက်နှာကြီးတိုးကပ်သွားတာနောင်မနိုးရှာဘူး။ဆံပင်ရှည်တွေက မျက်နှာပေါ်ကိုဖရိုဖရဲကျနေခဲ့ပြီး ပြောင်းရှင်းနေတဲ့မျက်နှာလေးက ဖြူအုနေတာမျိုးမဟုတ်ဘဲ ဝါဖျော့ဖျော့နဲ့ပါးပြင်လေးတွေကလဲပြောင်းရှင်းလို့။မျက်ခုံးနှစ်ဖက်ကလဲ ခပ်ထူထူပုံစံမဟုတ်ဘဲ မထူးမပါးနဲ့ ထင်းထွက်နေတယ်။မျက်တောင်တွေကလဲပုံမှန်မတိုမရှည်ပါပဲ။အရင်နေ့ကရဲရဲစိုနေတဲ့ နှုတ်ခမ်းလေးကလဲ သာမန်နီစွေးနေရုံလောက်သာ။အပေါ်နှုတ်ခမ်းလေးကခပ်ပါးပါးရှိပြီး အောက်နှုတ်ခမ်းလေးက ခပ်ထူထူနဲ့။ဒါတွေအားလုံးကို ခြုံကြည့်လိုက်တော့ လှတယ်လို့ပြောလို့ရရုံလောက်အဆင့်ပဲပေါ့။မိုးညခေါင်အတွက်ကလဲ သူမလှဖို့မလှဖို့ကို လုံးဝကိုစိတ်မဝင်စားပါ။လှတာမလှတာကလဲ အရေးမကြီးပါ။ဒီရုပ်ရည်လောက်ဆိုရင်
လူတောတိုးလို့ရတယ်လို့သာတွေးထားခဲ့တာ။၊သူကဒီလောက်ရုပ်*ရည်ပဲရှိတယ်ဆိုတာကိုလဲ ဓါတ်ပုံကိုအရင်မြင်ဖူးခဲ့တာမို့ မိုးညခေါင်သိခဲ့ပြီးသားလေ ။သူမအိပ်ချင်ယောင်ဆောင်နေတာများလားလို့ မိုးညခေါင်အချိန်အတော်ကြာစောင့်ကြည့်ပြီးတာနဲ့ ပုန်းညက်ပွင့်ရင်ခွင်ထဲမှာဖက်ထားတဲ့ ခွခေါင်းအုံးကို ခပ်ကြမ်းကြမ်းဆွဲယူပစ်လိုက်တယ်။
" ဟင်...ရှင်....ရှင် ..."
ဒီလိုလုပ်လိုက်တော့ ပုန်းညက်ပွင့်ဆတ်ခနဲလန့်နိုးလာပြီး အလန့်တကြားနဲ့ထထိုင်လိုက်တယ်။
"ဘယ်လိုလဲ အမိရဲ့အိပ်လှချည်လား....ဘယ်နှစ်နာရီထိုးနေပြီလဲ သိရဲ့လား....မနက်ကိုးနားထိုးတော့မယ်....ဒါကအိမ်ထောင်ရှင်မတစ်ယောက်ရဲ့အိပ်ရာထချိန်လား....မင်းဘာသာ... မင်းအိမ်မှာဘယ်အချိန်မှထထ....မိုးမခမြိုင်မှာတော့ မနက်ခြောက်နာရီကနောက်အကျဆုံးပဲဖြစ်နေရယ်...မင်းကိုထမင်းဟင်းမချက်ခိုင်းပါဘူး....ဒါပေမဲ့ ငါ့အမေထက်အရင် မင်းအိပ်ရာကထနိုင်ဖို့ကြိုးစားပါ "
အိပ်ချင်မူးတူးဖြစ်နေတဲ့ ပုန်းညက်ပွင့်ကို မိုးညခေါင်အသံမာမာနဲ့ပြောလိုက်တယ်။
" ဟုတ်.... ဟုတ်ကဲ့ "
ပုန်းညက်ပွင့်တုန်တုန်ယင်ယင်နဲ့ပြန်ဖြေလိုက်ရင်းက အိပ်ရာထဲကနေအတင်းလူးလဲထလိုက်တယ်။
"အိပ်ရာထပြီးရင် ကိုယ့်အိပ်ရာကိုယ်သိမ်း....ဒီအိမ်ကြီးထဲမှာမင်းထက်အသက်ငယ်တဲ့သူဆိုလို့ ယုဝတီပဲရှိတာ "
မိုးညခေါင်က သူပြောချင်တာကို လေသံမာမမာနဲ့ပြောပြီးတော့ အခန်းထဲကပြန်ထွက်ခဲ့တယ်။
**a*k*y**i**P*hy** u*****
" အရေးတကြီးကိစ္စရှိရင် ....ကျွန်တော့်ရှေ့နေကိုပိုင်သက်ဦးနဲ့ပဲဆက်သွယ်လိုက်ပါအန်တီ...ဇလပ်မြိုင်မှာက တစ်ခါတလေဖုန်းလိုင်းမရတာတွေဘာတွေရှိတတ်လို့ပါ ....အန်တီတို့ပေါင်ထားတဲ့ခြံကြီးကိုလဲ... ကျွန်တော့်ရှေ့နေကပြန်ရွေးထားပြီးသိမ်းထားပေးပါလိမ့်မယ်....အန်တီတို့အေးဆေးမှပြန်ယူလို့ရပါတယ် ...နောက်ပြီး ဦးလေးတို့ဝယ်ရောင်းလုပ်မယ်ဆိုပြီး ဝယ်ထားတဲ့မြေတွေလေ....အဲ့ဒါတွေက မကြာခင်အသိမ်းခံရမှာတဲ့ ကြားမိရဲ့လား....ကျွန်တော်လဲဝယ်မလို... ကိုပိုင်သက်ဦးကိုစုံစမ်းခိုင်းလိုက်တော့မှ သိရတာ "
" ဘာ....ဘယ်.....ဘယ်လို.....အ..အသိမ်းခံရတော့မှာဟုတ်လား....မြို့အထွက်ဘက်ကလေ ....."
ဦးဇော်ခန့်က ထိတ်လန့်တကြားနဲ့ထမေးလိုက်တယ်။
ဦးဇော်ခန့်နဲ့ဒေါ်နှင်းမိုးအေးတို့ရဲ့ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေတဲ့အမူအရာတွေကိုကြည့်ပြီး မိုးညခေါင်က သက်ပြင်းကိုချလိုက်ပြီး
"ဟုတ်ပါတယ်ခင်ဗျာ...ကိုပိုင်သက်ဦးရေ....ကျွန်တော့်ယောက္ခမတွေကို ရှင်းပြပေးလိုက်ပါအုံး..."
မိုးညခေါင်က သူ့ရှေ့နေကို ပြောလိုက်တယ်။မိုးညခေါင်ပြောလိုက်တာနဲ့ ရှေ့နေပိုင်သက်ဦးကလဲ စာရွက်စာတမ်းတစ်ထပ်ကြီးကိုထုတ်ယူလိုက်တယ်။
" သွားပါပြီး....သွားပါပြီမောင်မိုးညခေါင်ရယ်....အဲ့ဒီမြေအရောင်းအဝယ်မှာ... ဦးလေးတို့အများကြီးရင်းထားမိတာ....ပြီး...ပြီးတော့ ဦးလေးတို့ရဲ့မိတ်ဆွေတွေကိုလဲ ရှယ်ရာခေါ်ထားသေးတာ...ဘယ်လိုဖြစ်ရာတာလဲ ကိုအောင်ထွန်း "
ဦဇော်ခန့်ကသူရှေနေကို မေးလိုက်တယ်။ဒီအခါရှေနေဦးအောင်ထွန်းက ခေါင်းကို အသာခါယမ်းလိုက်ပြီး
"ကိုဇော်ခန့်တို့ကို ကျွန်တော်တားခဲ့တယ် ....တချို့နေရာတွေက အကွက်တွေသေချာရို(က်ပြီး အစီအစဉ်တကျကိုလုပ်စားကြတာလို့ သတိပေးခဲ့ပါတယ်ဗျာ "
ဦးအောင်ထွန်းရဲ့စကားအဆုံးမှာတော့ ဦးဇော်ခန့်မှာ ခေါင်းငိုက်စိုက်ကျသွားရတယ်။
" စိတ်မညစ်ပါနဲ့ကိုဇော်ရယ်....အလုပ်ဆိုတာကတော့ ဒီလိုပဲမဟုတ်လား....ရှုံးတဲ့အခါလဲရှိတာပေါ့...ကျွန်မတို့မှာ အိမ်နဲ့ခြံလဲရှိသလို ...ကွက်သစ်ဘက်မှာလဲခြံတွေရှိပါသေးတယ် ....ပြီးတော့ စက်ရုံအဟောင်းကြီးလဲရှိပါသေးတယ်...နောက်ဆိုရင် ကိုယ်နယ်မှာပဲကိုယ်လုပ်ပေါ့ ....ကျွန်မတို့သမီးကြီးမင်္ဂလာယူနေချိန်မှာ စိတ်ညစ်စရာတွေမပြောပါနဲ့ကိုဇော်ရယ်....ပြဿနာဖြစ်လာတယ်ဆိုရင် ကျွန်မပိုင်ဆိုင်တဲ့လက်ဝတ်ရတနာတွေထုပ်ရောင်းပေးပါ့မယ်ရှင် "
ဒေါ်နှင်းမိုးအေးက ဟန်ကိုယ်ဖို့လျက်က ယောက်ျားဖြစ်သူကိုနှစ်သိမ့်စကားပြောလိုက်တယ်။တကယ်တမ်းမှာတော့
မိုးညခေါင်တို့သားအမိရှေ့မှာမို့သာ ဟန်မပျက်ပြောလိုက်ရခြင်းဖြစ်တာကို လင်းမယားနှစ်ယောက်လုံးအချင်းချင်းသိနေခဲ့ကြလေတယ်။
" စိတ်မပူပါနဲ့ဦးလေးနဲ့အန်တီ...ငွေလိုရင်လဲ ကိုပိုင်သက်ဦးဆီကိုအကြောင်းကြားလိုက်ပါ ...စက်ရုံကလဲ အခုတော့ထုတ်ရောင်းဖို့မလွယ်လောက်သေးဘူးထင်တယ်....အောက်ဈေးနဲ့ရောင်းလောက်မှအရောင်းထွက်လိမ့်မယ် ...ဒါကြောင့် ဒီကိစ္စကိုလဲ ကိုပိုင်သက်ဦးနဲ့ပဲတိုင်ပင်လိုက်ပါ "
" အို...ကျေး...ကျေးဇူးပါသားရေ....အန်တီနှင်းတို့ သားကိုတကယ်ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ကွယ်...သားက အကုန်သိနေတာပဲနော် "
တောမြို့အစွန်းအဖျေားမှာနေပြီး မိုင်ရာချီဝေးတဲ့သူမတို့မြို့ပေါ်က ကိစ္စတွေကို အကုန်သိနေတဲ့ သမက်ဖြစ်သူကိုဒေါ်နှင်းမိုးအေးတို့ဇနီးမောင်နှံက အံ့ဩနေကြတော့တယ်။
" အန်တီတို့က ကျွန်တော်ဒီလောက်အထိသိနေလို့ အံ့ဩနေကြတာလား....မြေအရောင်းအဝယ်လုပ်တာ.,...အိမ်ခြံမြေလောကကို ကျွန်တော်ကစိတ်ဝင်စားနေတာကြာပါပြီ....ကိုယ်တိုင်လုပ်ဖို့အခြေအနေမပေးသးလို့ ကျွန်တော့်ရှေ့နေကို ...ကိုယ်စားလွှဲပြီး နည်းနည်းပါးပါးစလုပ်ခိုင်းနေတာပါ....ဒီကခြံတွေကတော့
" ဟင်...ရှင်....ရှင် ..."
ဒီလိုလုပ်လိုက်တော့ ပုန်းညက်ပွင့်ဆတ်ခနဲလန့်နိုးလာပြီး အလန့်တကြားနဲ့ထထိုင်လိုက်တယ်။
"ဘယ်လိုလဲ အမိရဲ့အိပ်လှချည်လား....ဘယ်နှစ်နာရီထိုးနေပြီလဲ သိရဲ့လား....မနက်ကိုးနားထိုးတော့မယ်....ဒါကအိမ်ထောင်ရှင်မတစ်ယောက်ရဲ့အိပ်ရာထချိန်လား....မင်းဘာသာ... မင်းအိမ်မှာဘယ်အချိန်မှထထ....မိုးမခမြိုင်မှာတော့ မနက်ခြောက်နာရီကနောက်အကျဆုံးပဲဖြစ်နေရယ်...မင်းကိုထမင်းဟင်းမချက်ခိုင်းပါဘူး....ဒါပေမဲ့ ငါ့အမေထက်အရင် မင်းအိပ်ရာကထနိုင်ဖို့ကြိုးစားပါ "
အိပ်ချင်မူးတူးဖြစ်နေတဲ့ ပုန်းညက်ပွင့်ကို မိုးညခေါင်အသံမာမာနဲ့ပြောလိုက်တယ်။
" ဟုတ်.... ဟုတ်ကဲ့ "
ပုန်းညက်ပွင့်တုန်တုန်ယင်ယင်နဲ့ပြန်ဖြေလိုက်ရင်းက အိပ်ရာထဲကနေအတင်းလူးလဲထလိုက်တယ်။
"အိပ်ရာထပြီးရင် ကိုယ့်အိပ်ရာကိုယ်သိမ်း....ဒီအိမ်ကြီးထဲမှာမင်းထက်အသက်ငယ်တဲ့သူဆိုလို့ ယုဝတီပဲရှိတာ "
မိုးညခေါင်က သူပြောချင်တာကို လေသံမာမမာနဲ့ပြောပြီးတော့ အခန်းထဲကပြန်ထွက်ခဲ့တယ်။
**a*k*y**i**P*hy** u*****
" အရေးတကြီးကိစ္စရှိရင် ....ကျွန်တော့်ရှေ့နေကိုပိုင်သက်ဦးနဲ့ပဲဆက်သွယ်လိုက်ပါအန်တီ...ဇလပ်မြိုင်မှာက တစ်ခါတလေဖုန်းလိုင်းမရတာတွေဘာတွေရှိတတ်လို့ပါ ....အန်တီတို့ပေါင်ထားတဲ့ခြံကြီးကိုလဲ... ကျွန်တော့်ရှေ့နေကပြန်ရွေးထားပြီးသိမ်းထားပေးပါလိမ့်မယ်....အန်တီတို့အေးဆေးမှပြန်ယူလို့ရပါတယ် ...နောက်ပြီး ဦးလေးတို့ဝယ်ရောင်းလုပ်မယ်ဆိုပြီး ဝယ်ထားတဲ့မြေတွေလေ....အဲ့ဒါတွေက မကြာခင်အသိမ်းခံရမှာတဲ့ ကြားမိရဲ့လား....ကျွန်တော်လဲဝယ်မလို... ကိုပိုင်သက်ဦးကိုစုံစမ်းခိုင်းလိုက်တော့မှ သိရတာ "
" ဘာ....ဘယ်.....ဘယ်လို.....အ..အသိမ်းခံရတော့မှာဟုတ်လား....မြို့အထွက်ဘက်ကလေ ....."
ဦးဇော်ခန့်က ထိတ်လန့်တကြားနဲ့ထမေးလိုက်တယ်။
ဦးဇော်ခန့်နဲ့ဒေါ်နှင်းမိုးအေးတို့ရဲ့ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေတဲ့အမူအရာတွေကိုကြည့်ပြီး မိုးညခေါင်က သက်ပြင်းကိုချလိုက်ပြီး
"ဟုတ်ပါတယ်ခင်ဗျာ...ကိုပိုင်သက်ဦးရေ....ကျွန်တော့်ယောက္ခမတွေကို ရှင်းပြပေးလိုက်ပါအုံး..."
မိုးညခေါင်က သူ့ရှေ့နေကို ပြောလိုက်တယ်။မိုးညခေါင်ပြောလိုက်တာနဲ့ ရှေ့နေပိုင်သက်ဦးကလဲ စာရွက်စာတမ်းတစ်ထပ်ကြီးကိုထုတ်ယူလိုက်တယ်။
" သွားပါပြီး....သွားပါပြီမောင်မိုးညခေါင်ရယ်....အဲ့ဒီမြေအရောင်းအဝယ်မှာ... ဦးလေးတို့အများကြီးရင်းထားမိတာ....ပြီး...ပြီးတော့ ဦးလေးတို့ရဲ့မိတ်ဆွေတွေကိုလဲ ရှယ်ရာခေါ်ထားသေးတာ...ဘယ်လိုဖြစ်ရာတာလဲ ကိုအောင်ထွန်း "
ဦဇော်ခန့်ကသူရှေနေကို မေးလိုက်တယ်။ဒီအခါရှေနေဦးအောင်ထွန်းက ခေါင်းကို အသာခါယမ်းလိုက်ပြီး
"ကိုဇော်ခန့်တို့ကို ကျွန်တော်တားခဲ့တယ် ....တချို့နေရာတွေက အကွက်တွေသေချာရို(က်ပြီး အစီအစဉ်တကျကိုလုပ်စားကြတာလို့ သတိပေးခဲ့ပါတယ်ဗျာ "
ဦးအောင်ထွန်းရဲ့စကားအဆုံးမှာတော့ ဦးဇော်ခန့်မှာ ခေါင်းငိုက်စိုက်ကျသွားရတယ်။
" စိတ်မညစ်ပါနဲ့ကိုဇော်ရယ်....အလုပ်ဆိုတာကတော့ ဒီလိုပဲမဟုတ်လား....ရှုံးတဲ့အခါလဲရှိတာပေါ့...ကျွန်မတို့မှာ အိမ်နဲ့ခြံလဲရှိသလို ...ကွက်သစ်ဘက်မှာလဲခြံတွေရှိပါသေးတယ် ....ပြီးတော့ စက်ရုံအဟောင်းကြီးလဲရှိပါသေးတယ်...နောက်ဆိုရင် ကိုယ်နယ်မှာပဲကိုယ်လုပ်ပေါ့ ....ကျွန်မတို့သမီးကြီးမင်္ဂလာယူနေချိန်မှာ စိတ်ညစ်စရာတွေမပြောပါနဲ့ကိုဇော်ရယ်....ပြဿနာဖြစ်လာတယ်ဆိုရင် ကျွန်မပိုင်ဆိုင်တဲ့လက်ဝတ်ရတနာတွေထုပ်ရောင်းပေးပါ့မယ်ရှင် "
ဒေါ်နှင်းမိုးအေးက ဟန်ကိုယ်ဖို့လျက်က ယောက်ျားဖြစ်သူကိုနှစ်သိမ့်စကားပြောလိုက်တယ်။တကယ်တမ်းမှာတော့
မိုးညခေါင်တို့သားအမိရှေ့မှာမို့သာ ဟန်မပျက်ပြောလိုက်ရခြင်းဖြစ်တာကို လင်းမယားနှစ်ယောက်လုံးအချင်းချင်းသိနေခဲ့ကြလေတယ်။
" စိတ်မပူပါနဲ့ဦးလေးနဲ့အန်တီ...ငွေလိုရင်လဲ ကိုပိုင်သက်ဦးဆီကိုအကြောင်းကြားလိုက်ပါ ...စက်ရုံကလဲ အခုတော့ထုတ်ရောင်းဖို့မလွယ်လောက်သေးဘူးထင်တယ်....အောက်ဈေးနဲ့ရောင်းလောက်မှအရောင်းထွက်လိမ့်မယ် ...ဒါကြောင့် ဒီကိစ္စကိုလဲ ကိုပိုင်သက်ဦးနဲ့ပဲတိုင်ပင်လိုက်ပါ "
" အို...ကျေး...ကျေးဇူးပါသားရေ....အန်တီနှင်းတို့ သားကိုတကယ်ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ကွယ်...သားက အကုန်သိနေတာပဲနော် "
တောမြို့အစွန်းအဖျေားမှာနေပြီး မိုင်ရာချီဝေးတဲ့သူမတို့မြို့ပေါ်က ကိစ္စတွေကို အကုန်သိနေတဲ့ သမက်ဖြစ်သူကိုဒေါ်နှင်းမိုးအေးတို့ဇနီးမောင်နှံက အံ့ဩနေကြတော့တယ်။
" အန်တီတို့က ကျွန်တော်ဒီလောက်အထိသိနေလို့ အံ့ဩနေကြတာလား....မြေအရောင်းအဝယ်လုပ်တာ.,...အိမ်ခြံမြေလောကကို ကျွန်တော်ကစိတ်ဝင်စားနေတာကြာပါပြီ....ကိုယ်တိုင်လုပ်ဖို့အခြေအနေမပေးသးလို့ ကျွန်တော့်ရှေ့နေကို ...ကိုယ်စားလွှဲပြီး နည်းနည်းပါးပါးစလုပ်ခိုင်းနေတာပါ....ဒီကခြံတွေကတော့
အဘိုးကသံယောဇဉ်ကြီးခဲ့တဲ့ခြံတွေဆိုတော့ ရောင်းမထုတ်ပစ်ရက်လို့ပါ...အဘိုးဆုံးတာလဲ သုံးနှစ်မပြည်သေးတော့ ....အဘိုးစိတ်တိုင်းကျမိုးမခမြိုင်ကမပြောင်းနိုင်ဖြစ်နေခဲ့ရတာပါ "
" ဟုတ်ပါပြီသားရယ်....ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သားနဲ့သမီး....မြို့ကိုပြောင်းလာချင်တယ်ရင်လဲ အချိန်မရွေးပြောင်းလာခဲ့ကြနော်....အမေတို့ကြိုဆိုပါတယ် "
ဒေါ်နှင်းမို့အေးက သားမက်ဖြစ်သူကို မျက်နှာလုပ်ပြီးပြောလိုက်တယ်။
ဒီစကားကိုကြားတော့ မိုးညခေါင်က နှုတ်ခမ်းကိုတွန့်တယ်ဆိုရုံလေးပြုံးလိုက်တယ်။
အားလုံးကြားမှာတိတ်ဆိတ်နေသူကတော့ ပုန်းညက်ပွင့်ပါပဲ။စီးပွားရေးဆိုတာကို ပုန်းညက်ပွင့်လုံးဝကိုနားမလည်ဘူးလေ။အတန်းပညာကို အလယ်တန်းအထိသာသင်ယူခဲ့ရပြီး အိမ်ထဲမှာပဲအမြဲနေခဲ့ရတဲ့သူမအတွက် အပြင်စီးပွားရေးဆိုတာကို လုံးဝကိုမသိနားမလည်ဘူးလေ။
**a**k**y**i*P*h*y*** u***
" မင်းမိဘတွေပြန်တော့မှာလေ....မင်းကအသည်းမာလှချည်လား ...မျက်ရည်တစ်စက်တာင်မကျပါလားကွ "
ခြံဝမှာမတုန်မလှုပ်ရပ်နေတဲ့ ပုန်းညက်ပွင့်ကိုကြည့်ပြီး မိုးညခေါင်ကခပ်ထေ့ထေ့ပြောလိုက်တယ်။
"မျက်ရည်ကျပြမှ နာကျင်ရတာမဟုတ်ပါဘူးကိုမိုးညခေါင် ....ကျွန်မရှေဆက်ပြီးဘယ်လိုနေထိုင်ရမလဲဆိုတာကို ဘယ်သူ့ဆီကနေမေးရမှာလဲ ပြောပြပေးပါ "
" ဘာပြောလိုက်တယ်ကွ "
ပုန်းညက်ပွင့်က ခံစားချက်မဲ့တဲ့ မတုန်မလှုပ်မျက်နှာနဲ့မေးလာခဲ့တာမို့ ပုန်းညက်ပွင့်ကို မိုးညခေါင်ခပ်စူးစူးစိုက်ကြည့်လိုက်မိတယ်။
ပုန်းညက်ပွင့်ကတော့ ခေါင်းလေးကိုငုံ့ထားပြီးငြိမ်သက်နေခဲ့မိတော့တယ်။
**a*k*y*i** p**h*y** u******
" ထမင်းချက်အဝတ်လျှော်မလုပ်ရပေမဲ့လဲ ....ဒေါ်ပုံဆိုးတိုကို မင်းဝိုင်ကူရမယ်....မင်းဘာလုပ်ရမယ်မှန်းမသိရင် ဒေါ်ပုံဆိုးကိုပဲမေး....အမေကအားလပ်ချိန်တွေမှာ သူ့ဘာသာသူအေးအေးဆေးဆေးနေတတ်တာမို့ ....အမေ့ကိုသွားခေါ်တာတွေနှောက်ယှက်တာတွေမလုပ်ရဘူး ....နောက်တစ်ချက်က ..အပေါ် ထပ်အဆောာင်သစ်ဘက်ခြမ်းကို မင်းလုံးဝ မသွားရဘူး .....အဲ့ဒီဘက်ကငါအလုပ်လုပ်တဲ့နေရာ...မင်းသွားရင်အပြစ်ပေးခံရမှာနော်.....ပြီးတော့ ညဘက်တွေမှာ ....အိမ်ခန်းပြင်ကိုထွက်တာမျိုးတွေ မလုပ်ရဘူး....ဒီနေရာမှာက ငွေသုံးစရာကိစ္စမရှိလို့ မင်းကို အသုံးစရိတ်ငွေလဲပေးမှာမဟုတ်ဘူးနော် ....တစ်လတစ်ခါသို့မဟုတ် .... နှစ်လတစ်ခါတော့ မြို့ပေါ်လိုက်ပို့မယ်....ရွာထဲကလူတွေနဲ့လဲရောရာယှက်ယှက်မနေရဘူး .....ဒါက ငါချမှတ်ထားတဲ့စည်းကမ်းပဲ...အပန်းကြီးတဲ့စည်းကမ်းချက်တွေမပါဝင်တာမို့ မင်းလိုက်နာကို လိုက်နာရမယ် "
မိုးညခေါင်က ပုန်းညက်ပွင့်လိုက်နာရမဲ့စည်းကမ်းတွေကို တစ်ခုချင်းပြောပြလိုက်တယ်။
ပုန်းညက်ပွင့်မှာ မိုးညခေါင်ကိုမော့ကြည့်ပြီးခေါင်းကိုညိတ်ပြလိုက်တယ်။ဒီလောက်စည်းကမ်းချက်တွေကိုဖြင့် ပုန်းညက်ပွင့်အနေနဲ့ မလိုက်နာနိုင်စရာအကြောင်းမရှိဘူးလေ။
" ကျွန်မလမ်းလျှောက်တွေဘာတွေထွက်လို့ရလား...အိမ်အလုပ်တွေပြီးမှထွက်မှာပါ...."
" ရတယ်...ချမှတ်ထားတဲ့စည်းကမ်းတွေကိုတော့ တိတိကျကျလိုက်နာပါ "
" စိတ်ချပါ ကိုမိုးညခေါင် "
ပုန်းညက်ပွင့်ဆီကနေ ကတိစကားကိုရပြီးချိန်မှာတော့ မိုညခေါင် နေရာကထသွားလိုက်တယ်။
ပုန်းညက်ပွင့်မှာ နေရာမှာပဲခပ်ငူငူနဲ့ထိုင်ကျန်နေခဲ့မိတယ်ကို။
===a===k====y=====i====p==h==y===u====
အပိုင်း(၅)ဆက်ရန်
A kyi phyu
#ဧကြည်ဖြူ
" ဟုတ်ပါပြီသားရယ်....ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သားနဲ့သမီး....မြို့ကိုပြောင်းလာချင်တယ်ရင်လဲ အချိန်မရွေးပြောင်းလာခဲ့ကြနော်....အမေတို့ကြိုဆိုပါတယ် "
ဒေါ်နှင်းမို့အေးက သားမက်ဖြစ်သူကို မျက်နှာလုပ်ပြီးပြောလိုက်တယ်။
ဒီစကားကိုကြားတော့ မိုးညခေါင်က နှုတ်ခမ်းကိုတွန့်တယ်ဆိုရုံလေးပြုံးလိုက်တယ်။
အားလုံးကြားမှာတိတ်ဆိတ်နေသူကတော့ ပုန်းညက်ပွင့်ပါပဲ။စီးပွားရေးဆိုတာကို ပုန်းညက်ပွင့်လုံးဝကိုနားမလည်ဘူးလေ။အတန်းပညာကို အလယ်တန်းအထိသာသင်ယူခဲ့ရပြီး အိမ်ထဲမှာပဲအမြဲနေခဲ့ရတဲ့သူမအတွက် အပြင်စီးပွားရေးဆိုတာကို လုံးဝကိုမသိနားမလည်ဘူးလေ။
**a**k**y**i*P*h*y*** u***
" မင်းမိဘတွေပြန်တော့မှာလေ....မင်းကအသည်းမာလှချည်လား ...မျက်ရည်တစ်စက်တာင်မကျပါလားကွ "
ခြံဝမှာမတုန်မလှုပ်ရပ်နေတဲ့ ပုန်းညက်ပွင့်ကိုကြည့်ပြီး မိုးညခေါင်ကခပ်ထေ့ထေ့ပြောလိုက်တယ်။
"မျက်ရည်ကျပြမှ နာကျင်ရတာမဟုတ်ပါဘူးကိုမိုးညခေါင် ....ကျွန်မရှေဆက်ပြီးဘယ်လိုနေထိုင်ရမလဲဆိုတာကို ဘယ်သူ့ဆီကနေမေးရမှာလဲ ပြောပြပေးပါ "
" ဘာပြောလိုက်တယ်ကွ "
ပုန်းညက်ပွင့်က ခံစားချက်မဲ့တဲ့ မတုန်မလှုပ်မျက်နှာနဲ့မေးလာခဲ့တာမို့ ပုန်းညက်ပွင့်ကို မိုးညခေါင်ခပ်စူးစူးစိုက်ကြည့်လိုက်မိတယ်။
ပုန်းညက်ပွင့်ကတော့ ခေါင်းလေးကိုငုံ့ထားပြီးငြိမ်သက်နေခဲ့မိတော့တယ်။
**a*k*y*i** p**h*y** u******
" ထမင်းချက်အဝတ်လျှော်မလုပ်ရပေမဲ့လဲ ....ဒေါ်ပုံဆိုးတိုကို မင်းဝိုင်ကူရမယ်....မင်းဘာလုပ်ရမယ်မှန်းမသိရင် ဒေါ်ပုံဆိုးကိုပဲမေး....အမေကအားလပ်ချိန်တွေမှာ သူ့ဘာသာသူအေးအေးဆေးဆေးနေတတ်တာမို့ ....အမေ့ကိုသွားခေါ်တာတွေနှောက်ယှက်တာတွေမလုပ်ရဘူး ....နောက်တစ်ချက်က ..အပေါ် ထပ်အဆောာင်သစ်ဘက်ခြမ်းကို မင်းလုံးဝ မသွားရဘူး .....အဲ့ဒီဘက်ကငါအလုပ်လုပ်တဲ့နေရာ...မင်းသွားရင်အပြစ်ပေးခံရမှာနော်.....ပြီးတော့ ညဘက်တွေမှာ ....အိမ်ခန်းပြင်ကိုထွက်တာမျိုးတွေ မလုပ်ရဘူး....ဒီနေရာမှာက ငွေသုံးစရာကိစ္စမရှိလို့ မင်းကို အသုံးစရိတ်ငွေလဲပေးမှာမဟုတ်ဘူးနော် ....တစ်လတစ်ခါသို့မဟုတ် .... နှစ်လတစ်ခါတော့ မြို့ပေါ်လိုက်ပို့မယ်....ရွာထဲကလူတွေနဲ့လဲရောရာယှက်ယှက်မနေရဘူး .....ဒါက ငါချမှတ်ထားတဲ့စည်းကမ်းပဲ...အပန်းကြီးတဲ့စည်းကမ်းချက်တွေမပါဝင်တာမို့ မင်းလိုက်နာကို လိုက်နာရမယ် "
မိုးညခေါင်က ပုန်းညက်ပွင့်လိုက်နာရမဲ့စည်းကမ်းတွေကို တစ်ခုချင်းပြောပြလိုက်တယ်။
ပုန်းညက်ပွင့်မှာ မိုးညခေါင်ကိုမော့ကြည့်ပြီးခေါင်းကိုညိတ်ပြလိုက်တယ်။ဒီလောက်စည်းကမ်းချက်တွေကိုဖြင့် ပုန်းညက်ပွင့်အနေနဲ့ မလိုက်နာနိုင်စရာအကြောင်းမရှိဘူးလေ။
" ကျွန်မလမ်းလျှောက်တွေဘာတွေထွက်လို့ရလား...အိမ်အလုပ်တွေပြီးမှထွက်မှာပါ...."
" ရတယ်...ချမှတ်ထားတဲ့စည်းကမ်းတွေကိုတော့ တိတိကျကျလိုက်နာပါ "
" စိတ်ချပါ ကိုမိုးညခေါင် "
ပုန်းညက်ပွင့်ဆီကနေ ကတိစကားကိုရပြီးချိန်မှာတော့ မိုညခေါင် နေရာကထသွားလိုက်တယ်။
ပုန်းညက်ပွင့်မှာ နေရာမှာပဲခပ်ငူငူနဲ့ထိုင်ကျန်နေခဲ့မိတယ်ကို။
===a===k====y=====i====p==h==y===u====
အပိုင်း(၅)ဆက်ရန်
A kyi phyu
#ဧကြည်ဖြူ
🥰1
#အမုန်းနယ်နိမိတ်
(အခန်းဆက်ဝတ္ထု)
အပိုင်း(၅)
စာရေးသူ...ဧကြည်ဖြူ
akyiphyu
*a*k*y*i*p*h*y** u*
ဧည့်သည်တွေပြန်သွားပြီးကြတဲ့အခါ မိုးမခမြိုင်စံအိမ်ကြီးက တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်လို့နေခဲ့တယ်။ပုန်းညက်ပွင့်ပျင်းလွန်းလှတာကြောင့် သူမနေထိုင်ခွင့်ရတဲ့အခန်းရှေ့ဝရန်တာကနေ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ငေးမောကြည့်နေမိတယ်။မိုးမခမြိုင်စံအိမ်ကြီးရဲ့အပေါ်ထပ်မှာ ဝရန်တာတွေက အများအပြားရှိနေခဲ့ပြီး ဝရန်တာတွေကနေကြည့်ရင် လမ်းမတန်းနဲ့ခပ်ဝေးဝေးက ရှူခင်းတွေကိုပါ မြင်ရလေတယ်။ပတ်ဝန်းကျင်က သစ်ကြီးဝါးကြီးပင်တွေသိပ်မရှိတာရယ်။အိမ်ခြံတွေထဲမှာ ပန်းပင်တွေကိုသာစိုက်ထားတာကြောင့်လဲ ဝရန်တာကနေကြည့်လိုက်ရင် အရာအားလုံးကို ပီပီပြင်ပြင်မြင်နေရတယ်။
အခုလဲပုန်းညက်ပွင့် သူမအခန်းရဲ့ဝရန်တာကနေ ကြည့်နေခဲ့တာ။သူမကြည့်နေတဲ့မြင်ကွင်းကတော့ မိုးညခေါင်နဲ့အခရာဆိုတဲ့အမျိုးသမီးတို့ ဘေးခြံရဲ့ရှေ့က လမ်းမပေါ်မှာ စကားရပ်ပြောနေကြတဲ့မြင်ကွင်းကိုပါ။ ဒီမြင်ကွင်းကို မြင်တော့ ပုန်းညက်ပွင့်အံ့သြရင်းကြည့်နေခဲ့မိတာ။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ မိုးညခေါင်ကို ပုန်းညက်ပွင့်နောက်ဆုံးတွေ့မြင်လိုက်ရတာက မိဘတွေ ပြန်သွားကြတဲ့နေ့မှာ နောက်ဆုံးတွေ့လိုက်တာ။ပြီးတော့ အဲ့ဒီနေ့ကစလို့ တစ်ညနေလုံးတစ်ညလုံးထပ်မတွေ့ရတော့ဘူး။ ညကျတော့လဲ အခန်းမှာလာမအိပ်ပြန်ဘူးလေ။
အခုကျတော့လဲ သူ့ချစ်သူဟောင်းနဲ့ စကားပြောနေခဲ့တယ်။အိမ်ထဲမှာ သူရှိနေခဲ့တာလား။မရှိတာလား။ ဘယ်အရယ်ကပေါ်လာတာလဲလို့ တွေးရင်း ပုန်းညက်ပွင့်ကြည့်နေမိတာ။မိုးညခေါင်ရဲ့ပုံစံကတော့ ပုန်းညက်ပွင့် စပြီးတွေ့မြင်ခဲ့ရတဲ့နေ့ကလိုမျိုး ရှပ်နဲ့ဘောင်းဘီရှည်ကိုဝတ်ထားပြီး သပ်သပ်ရပ်ရပ်တည်တည်ကြည်ကြည်နဲ့ သန့်ပြန့်နေတဲ့ပုံစံမျိုးပဲ။ တောခြံထဲက ပြန်လာခဲ့ရတဲ့ပုံစံမျိုးမဟုတ်တာတော့ သေချာတယ်။
သူတို့နှစ်ယောက်က လူသူကင်းရှင်းတဲ့လမ်းမပေါ်မှာ မိုးမမြင်လေမမြင်နဲ့ စကားတွေရပ်ပြောနေခဲ့ကြတာ။
မိုးမခမြိုင်စံအိမ်ကြီးက ရွာရဲ့အနောက်ဖျားမှာတည်ရှိပြီးဆက်သွားရင် လွင်ပြင်ကျယ်တွေနဲ့တောင်တန်းတွေပဲရှိတော့တာလေ။ဒါကြောင့်လဲ ရွာထဲနဲ့အလှမ်းဝေးပြီး မိုးမခမြိုင်စံအိမ်ရှေ့ကလမ်းပေါ်မှာ လူသွားလူလာရယ်လို့ မရှိသလောက် ဖြစ်နေခဲ့တယ်။ဒီလိုလူသူကင်းမဲ့ပြီး ရှင်းလင်းတိတ်ဆိတ်နေတဲ့လမ်းမပေါ်မှာ မိုးညခေါင်နဲ့အခရာတို့ စကားပြောနေကြတာကို ပုန်းညက်ပွင့် အတိုင်းသားကို မြင်နေခဲ့ရပါတယ်။မြင်ကွင်းက ရှင်းလင်းလွန်းလို့ အခရာတစ်ယောက်မျက်ရည်သုတ်နေဟန်ကိုပါ ပုန်းညက်ပွင့်မြင်နေခဲ့ရတာပါ။သူတို့နှစ်ယောက်ကို ပုန်းညက်ပွင့် တမင်လိုက်ချောင်းနေတာမဟုတ်ပေမဲ့လဲ ကိုယ့်မျက်စိရှေ့မှာမြင်နေရတော့လဲ အလိုလိုကြည့်နေခဲ့မိတာ။ဝရန်တာထောင့်ကွယ်လေးမှာရပ်ပြီး ပုန်းညက်ပွင့်တိတ်ဆိတ်စွာနဲ့ရပ်ကြည့်နေခဲ့မိတာ။
မိုးညခေါင်တို့စကားရပ်ပြောနေခဲ့တာကတော့ မိုးမခမြိုင်စံအိမ်ကြီးရဲ့ဘေးခြံရှေ့က လမ်းမပေါ်မှာ။ဘေးခြံထဲမှာရှိတဲ့ အိမ်ကြီးကလည်းခမ်းနားလွန်းလို့ ပုန်းညက်ပွင့် စရောက်တဲ့နေ့ကတည်းက သဘောတကျနဲ့ကြည့်ရှုနေခဲ့မိတာလေ။
**a*k**y**i** p*hy* u***
ပုန်းညက်ပွင့်အိပ်ရာပေါ်မှာတလူးလူးတလိမ့်လိမ့်နဲ့အိပ်မပျော်နိုင်ဖြစ်နေတယ်။မိုးမခမြိုင်စံအိမ်ကြီးက နေ့လယ်နေ့ခင်းမှာတောင် တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ်ရှိနေတတ်တာဆိုတော့ ညသန်းခေါင်အချိန်လိုမျိုးမှာတော့ ချောက်ချားစရာကောင်းလောက်အောင် အေးစက်တိတ်ဆိတ်နေခဲ့တာမို့ အကြောက်အလန့်သိပ်မရှိတဲ့ ပုန်းညက်ပွင့်တာင် စိတ်ထဲမှာနေရတာ မသိုးမသန့်ဖြစ်သလိုခံစားနေရတယ်။မိဘတွေရှိတုန်းကတော့ တိတ်ဆိတ်မှုက ဒီလောက်မသိသာခဲ့တဲ့အပြင် မိလုံးနဲ့အတူအိပ်ရတာမို့ စိတ်ထဲလန့်ဖို့ကိုသတိမရခဲ့ဘူး။အခုတော့မင်္ဂလာမောင်နှံအခန်းကျယ်ကြီးထဲမှာ သူမတစ်ယောက်တည်းအိပ်နေရတာမို့ စိတ်ထဲချောက်ချားနေသလိုဖြစ်နေခဲ့တယ်။မိုးညခေါင်ဆိုတဲ့သူက မင်္ဂလာဦးညကတည်းကိုက အခန်းထဲမှာလာမအိပ်ခဲ့တာ။မိုးညခေါင်ဘယ်မှာအိပ်လဲ။ဘယ်အခန်းထဲမှာအိပ်လဲ။မိုးမခမြိုင်စံအိမ်ကြီးမှာအိပ်တာရောဟုတ်ရဲ့လားဆိုတာကိုလဲ ပုန်းညက်ပွင့်မသိ။ပုန်းညက်ပွင့်သိတာက ဒီကျယ်ဝန်းလှတဲ့ မိုးမခမြိုင်စံအိမ်ကြီးရဲ့အပေါ်ထပ်မှာ သူမနဲ့ယောက္ခမဖြစ်သူ ဒေါ်သဇင်မြိုင်ပဲအိပ်ကြပြီး အလုပ်သမားတွေအားလုံးက အောက်ထပ်မှာအိပ်ကြတာကိုပဲ သိတယ်။မိုးညခေါင်ဘယ်မှာအိပ်လဲ ။မင်္ဂလာမဆောင်ခင်ကရော မိုးညခေါင်ဘယ်အခန်းမှာ နေခဲ့တာလဲဆိုတာကိုလဲ ပုန်းညက်ပွင့်လုံးဝကိုမသိခဲ့ဘူး။မိုးညခေါင်က မင်္ဂလာမောင်နှံအခန်းထဲမှာလာမအိပ်တာကို ဒေါ်သဇင်မြိုင်သိ
တာလား။မသိတာလား ဆိုတာကိုလဲ ပုန်းညက်ပွင့်မသိဘူး။ဒီကိစ္စကို ပုန်းညက်ပွင့်ကလဲ ဘယ့်သူကိုမှမမေးခဲ့သလို၊ပြောလဲမပြောဘူး။ပြီးတော့ ဒေါ်သဇင်မြိုင်ရဲ့အခန်းက ပုန်းညက်ပွင့်သွားခွင့်မရှိတဲ့ အဆောင်သစ်ဘက် အဝင်နားမှာမို့ သူမအခန်းနဲ့အလှမ်းကွာလွန်းလှတယ်လေ။စိတ်တိုဓဒေါသထွက်ချိန်ကလွဲလို့ သူမအနားကိုယောင်လို့မှမကပ်ခဲ့တဲ့ မိုးညခေါင်က သူမကိုဘာအတွေက်ကြောင့် လက်ထပ်ယူခဲ့တယ်ဆိုတာကိုလဲ ပုန်းညက်ပွင့်မစဉ်းစားတတ်ပါ။ပုန်းညက်ပွင့်ကတော့ ဒီလက်ထပ်ပွဲကိုငွေအတွက်ကြောင့်လက်ထပ်ခဲ့တာပါ။သူမတို့လိုအပ်နေတဲ့ငွေကြေးအတွက်ကြောင့် လက်ထပ်ခဲ့တာပါ။ဒါကလဲ မိုးညခေါင်ဆိုသူက
(အခန်းဆက်ဝတ္ထု)
အပိုင်း(၅)
စာရေးသူ...ဧကြည်ဖြူ
akyiphyu
*a*k*y*i*p*h*y** u*
ဧည့်သည်တွေပြန်သွားပြီးကြတဲ့အခါ မိုးမခမြိုင်စံအိမ်ကြီးက တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်လို့နေခဲ့တယ်။ပုန်းညက်ပွင့်ပျင်းလွန်းလှတာကြောင့် သူမနေထိုင်ခွင့်ရတဲ့အခန်းရှေ့ဝရန်တာကနေ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ငေးမောကြည့်နေမိတယ်။မိုးမခမြိုင်စံအိမ်ကြီးရဲ့အပေါ်ထပ်မှာ ဝရန်တာတွေက အများအပြားရှိနေခဲ့ပြီး ဝရန်တာတွေကနေကြည့်ရင် လမ်းမတန်းနဲ့ခပ်ဝေးဝေးက ရှူခင်းတွေကိုပါ မြင်ရလေတယ်။ပတ်ဝန်းကျင်က သစ်ကြီးဝါးကြီးပင်တွေသိပ်မရှိတာရယ်။အိမ်ခြံတွေထဲမှာ ပန်းပင်တွေကိုသာစိုက်ထားတာကြောင့်လဲ ဝရန်တာကနေကြည့်လိုက်ရင် အရာအားလုံးကို ပီပီပြင်ပြင်မြင်နေရတယ်။
အခုလဲပုန်းညက်ပွင့် သူမအခန်းရဲ့ဝရန်တာကနေ ကြည့်နေခဲ့တာ။သူမကြည့်နေတဲ့မြင်ကွင်းကတော့ မိုးညခေါင်နဲ့အခရာဆိုတဲ့အမျိုးသမီးတို့ ဘေးခြံရဲ့ရှေ့က လမ်းမပေါ်မှာ စကားရပ်ပြောနေကြတဲ့မြင်ကွင်းကိုပါ။ ဒီမြင်ကွင်းကို မြင်တော့ ပုန်းညက်ပွင့်အံ့သြရင်းကြည့်နေခဲ့မိတာ။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ မိုးညခေါင်ကို ပုန်းညက်ပွင့်နောက်ဆုံးတွေ့မြင်လိုက်ရတာက မိဘတွေ ပြန်သွားကြတဲ့နေ့မှာ နောက်ဆုံးတွေ့လိုက်တာ။ပြီးတော့ အဲ့ဒီနေ့ကစလို့ တစ်ညနေလုံးတစ်ညလုံးထပ်မတွေ့ရတော့ဘူး။ ညကျတော့လဲ အခန်းမှာလာမအိပ်ပြန်ဘူးလေ။
အခုကျတော့လဲ သူ့ချစ်သူဟောင်းနဲ့ စကားပြောနေခဲ့တယ်။အိမ်ထဲမှာ သူရှိနေခဲ့တာလား။မရှိတာလား။ ဘယ်အရယ်ကပေါ်လာတာလဲလို့ တွေးရင်း ပုန်းညက်ပွင့်ကြည့်နေမိတာ။မိုးညခေါင်ရဲ့ပုံစံကတော့ ပုန်းညက်ပွင့် စပြီးတွေ့မြင်ခဲ့ရတဲ့နေ့ကလိုမျိုး ရှပ်နဲ့ဘောင်းဘီရှည်ကိုဝတ်ထားပြီး သပ်သပ်ရပ်ရပ်တည်တည်ကြည်ကြည်နဲ့ သန့်ပြန့်နေတဲ့ပုံစံမျိုးပဲ။ တောခြံထဲက ပြန်လာခဲ့ရတဲ့ပုံစံမျိုးမဟုတ်တာတော့ သေချာတယ်။
သူတို့နှစ်ယောက်က လူသူကင်းရှင်းတဲ့လမ်းမပေါ်မှာ မိုးမမြင်လေမမြင်နဲ့ စကားတွေရပ်ပြောနေခဲ့ကြတာ။
မိုးမခမြိုင်စံအိမ်ကြီးက ရွာရဲ့အနောက်ဖျားမှာတည်ရှိပြီးဆက်သွားရင် လွင်ပြင်ကျယ်တွေနဲ့တောင်တန်းတွေပဲရှိတော့တာလေ။ဒါကြောင့်လဲ ရွာထဲနဲ့အလှမ်းဝေးပြီး မိုးမခမြိုင်စံအိမ်ရှေ့ကလမ်းပေါ်မှာ လူသွားလူလာရယ်လို့ မရှိသလောက် ဖြစ်နေခဲ့တယ်။ဒီလိုလူသူကင်းမဲ့ပြီး ရှင်းလင်းတိတ်ဆိတ်နေတဲ့လမ်းမပေါ်မှာ မိုးညခေါင်နဲ့အခရာတို့ စကားပြောနေကြတာကို ပုန်းညက်ပွင့် အတိုင်းသားကို မြင်နေခဲ့ရပါတယ်။မြင်ကွင်းက ရှင်းလင်းလွန်းလို့ အခရာတစ်ယောက်မျက်ရည်သုတ်နေဟန်ကိုပါ ပုန်းညက်ပွင့်မြင်နေခဲ့ရတာပါ။သူတို့နှစ်ယောက်ကို ပုန်းညက်ပွင့် တမင်လိုက်ချောင်းနေတာမဟုတ်ပေမဲ့လဲ ကိုယ့်မျက်စိရှေ့မှာမြင်နေရတော့လဲ အလိုလိုကြည့်နေခဲ့မိတာ။ဝရန်တာထောင့်ကွယ်လေးမှာရပ်ပြီး ပုန်းညက်ပွင့်တိတ်ဆိတ်စွာနဲ့ရပ်ကြည့်နေခဲ့မိတာ။
မိုးညခေါင်တို့စကားရပ်ပြောနေခဲ့တာကတော့ မိုးမခမြိုင်စံအိမ်ကြီးရဲ့ဘေးခြံရှေ့က လမ်းမပေါ်မှာ။ဘေးခြံထဲမှာရှိတဲ့ အိမ်ကြီးကလည်းခမ်းနားလွန်းလို့ ပုန်းညက်ပွင့် စရောက်တဲ့နေ့ကတည်းက သဘောတကျနဲ့ကြည့်ရှုနေခဲ့မိတာလေ။
**a*k**y**i** p*hy* u***
ပုန်းညက်ပွင့်အိပ်ရာပေါ်မှာတလူးလူးတလိမ့်လိမ့်နဲ့အိပ်မပျော်နိုင်ဖြစ်နေတယ်။မိုးမခမြိုင်စံအိမ်ကြီးက နေ့လယ်နေ့ခင်းမှာတောင် တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ်ရှိနေတတ်တာဆိုတော့ ညသန်းခေါင်အချိန်လိုမျိုးမှာတော့ ချောက်ချားစရာကောင်းလောက်အောင် အေးစက်တိတ်ဆိတ်နေခဲ့တာမို့ အကြောက်အလန့်သိပ်မရှိတဲ့ ပုန်းညက်ပွင့်တာင် စိတ်ထဲမှာနေရတာ မသိုးမသန့်ဖြစ်သလိုခံစားနေရတယ်။မိဘတွေရှိတုန်းကတော့ တိတ်ဆိတ်မှုက ဒီလောက်မသိသာခဲ့တဲ့အပြင် မိလုံးနဲ့အတူအိပ်ရတာမို့ စိတ်ထဲလန့်ဖို့ကိုသတိမရခဲ့ဘူး။အခုတော့မင်္ဂလာမောင်နှံအခန်းကျယ်ကြီးထဲမှာ သူမတစ်ယောက်တည်းအိပ်နေရတာမို့ စိတ်ထဲချောက်ချားနေသလိုဖြစ်နေခဲ့တယ်။မိုးညခေါင်ဆိုတဲ့သူက မင်္ဂလာဦးညကတည်းကိုက အခန်းထဲမှာလာမအိပ်ခဲ့တာ။မိုးညခေါင်ဘယ်မှာအိပ်လဲ။ဘယ်အခန်းထဲမှာအိပ်လဲ။မိုးမခမြိုင်စံအိမ်ကြီးမှာအိပ်တာရောဟုတ်ရဲ့လားဆိုတာကိုလဲ ပုန်းညက်ပွင့်မသိ။ပုန်းညက်ပွင့်သိတာက ဒီကျယ်ဝန်းလှတဲ့ မိုးမခမြိုင်စံအိမ်ကြီးရဲ့အပေါ်ထပ်မှာ သူမနဲ့ယောက္ခမဖြစ်သူ ဒေါ်သဇင်မြိုင်ပဲအိပ်ကြပြီး အလုပ်သမားတွေအားလုံးက အောက်ထပ်မှာအိပ်ကြတာကိုပဲ သိတယ်။မိုးညခေါင်ဘယ်မှာအိပ်လဲ ။မင်္ဂလာမဆောင်ခင်ကရော မိုးညခေါင်ဘယ်အခန်းမှာ နေခဲ့တာလဲဆိုတာကိုလဲ ပုန်းညက်ပွင့်လုံးဝကိုမသိခဲ့ဘူး။မိုးညခေါင်က မင်္ဂလာမောင်နှံအခန်းထဲမှာလာမအိပ်တာကို ဒေါ်သဇင်မြိုင်သိ
တာလား။မသိတာလား ဆိုတာကိုလဲ ပုန်းညက်ပွင့်မသိဘူး။ဒီကိစ္စကို ပုန်းညက်ပွင့်ကလဲ ဘယ့်သူကိုမှမမေးခဲ့သလို၊ပြောလဲမပြောဘူး။ပြီးတော့ ဒေါ်သဇင်မြိုင်ရဲ့အခန်းက ပုန်းညက်ပွင့်သွားခွင့်မရှိတဲ့ အဆောင်သစ်ဘက် အဝင်နားမှာမို့ သူမအခန်းနဲ့အလှမ်းကွာလွန်းလှတယ်လေ။စိတ်တိုဓဒေါသထွက်ချိန်ကလွဲလို့ သူမအနားကိုယောင်လို့မှမကပ်ခဲ့တဲ့ မိုးညခေါင်က သူမကိုဘာအတွေက်ကြောင့် လက်ထပ်ယူခဲ့တယ်ဆိုတာကိုလဲ ပုန်းညက်ပွင့်မစဉ်းစားတတ်ပါ။ပုန်းညက်ပွင့်ကတော့ ဒီလက်ထပ်ပွဲကိုငွေအတွက်ကြောင့်လက်ထပ်ခဲ့တာပါ။သူမတို့လိုအပ်နေတဲ့ငွေကြေးအတွက်ကြောင့် လက်ထပ်ခဲ့တာပါ။ဒါကလဲ မိုးညခေါင်ဆိုသူက
❤1
လူပျိုလူလွတ်ဆိုလို့သာလက်ခံခဲ့တာ။ငွေအတွက်လက်ထပ်ရမယ်လို့ ပုန်းညက်ပွင့်သိလိုက်ရကတည်းက သူမရဲ့သတို့သားလောင်းက လူလွတ်ဖြစ်ရင်လက်ခံမယ်လို့ ပြောခဲ့လိုက်တာ။တစ်ခုလပ်လာ၊မုဆိုးဖိုလား လက်ခံတယ်။ပိုင်ရှင်ရှိတဲ့သူ မဖြစ်ဖို့ပဲတောင်းဆိုခဲ့တာ။အခုတော့လဲ အကောင်းဘက်ကတွေးကြည့်မယ်ဆိုရင်ဖြင့် ပုန်းညက်ပွင့် လိုချင်တဲ့ငွေလဲရတယ်။အပျိုရည်လဲမပျက်ရဘူးဆိုတော့ ပိုအဆင်ပြေတယ်မဟုတ်လား။နည်းနည်းအဆင်မပြေတာက အိမ်ကြီးထဲမှာအင်တာနက်လိုင်းလုံးဝမရတာရယ်။ဖုန်းလိုင်းကလဲမမိတစ်ချက်မိတစ်ချက်ဖြစ်နေတာရယ်ပဲဆိုးတာ။ဒီလိုထိတ်လန့်နေရတဲ့ညတွေမှာအွန်လိုင်းသုံးနေရရင် ကြောက်စရာလန့်စရာကိုတွေးမိမှာတောင်မဟုတ်ဘူးလေ။အခုတော့ ပုန်းညက်ပွင့်မှာအိပ်မပျော်တဲ့ညတွေကို ဘယ်လိုကျော်ဖြတ်ရမှန်းမသိတော့။ကြာတော့မကြောက်တတ်တဲ့သူက ကြောက်တတ်သလိုကိုဖြစ်လာတော့တာ။
ပုန်းညက်ပွင့်အိပ်ရာပေါ်မှာဟိုဘက်လိမ့်လိုက်ဒီဘက်လိမ့်လိုက်နဲ့ အတွေးတွေများနေခဲ့မိတယ်။အိမ်ကြီးကလဲ ဆိုလာနဲ့မီးပေးတာဆိုတော့ အိပ်ချိန်ရောက်ရင် လိုအပ်တဲ့မီးတွေလောက်ပဲဖွင့်ထာကြတော့တာ။ဒီတော့လဲအိမ်ကြီးကလဲမှောင်၊ခြံကြီးထဲမှာလဲမှောင်၊ပုန်းညက်ပွင့်အခန်းထဲမှာလဲ အားသွင်းညအိပ်မီးလေးကသာ အတင်းကိုအားတင်းပြီးထွန်းလင်းနေရတာ။အခန်းထဲမှာမှောင်နေမှအိပ်တတ်တဲ့ ပုန်းညက်ပွင့်လဲ မိုးမခမြိုင်စံအိမ်ကြီးကိုရောက်မှ အခန်းထဲမှာ မှောင်နေရင်ကို မနေတတ်တော့ဘူး။မနေရဲတော့ဘူး။ညအမှောင်တွေမှာ ညအိပ်မီးလုံးလေးကသာ ပုန်းညက်ပွင့်အတွက်အဖော်တစ်ယောက်လိုဖြစ်နေခဲ့တော့တာလေ။
" ဂျိ...ဂျိ....ဂျိ "
" ကတောက်....ကတောက် "
အခန်းတံခါးဆီကနေရုတ်တရက်ထွက်ပေါ်လာတဲ့အသံတွေကြောင့် ပုန်းညက်ပွင့်ကိုယ်လေးဆတ်ခနဲတုန်ယင်သွားရပြီး အိပ်ရာထဲကနေ ကမန်းကတန်းထထိုင်လိုက်မိတယ်။အသံ။အသံကတံခါးဆီကထွက်ပေါ်နေခဲ့တာ။တစ်ယောက်ယောက်တံခါးလာဖွင့်နေတာလား။မိုးညခေါင်များလားလို့ ပုန်းညက်ပွင့်ဇဝေဇဝါနဲ့တွေးလိုက်မိတယ်။မင်္ဂလာဦးညနောက်နေ့ကစလို့ ပုန်းညက်ပွင့်အခန်းကိုလော့ချပြီးအိပ်ခဲ့တာ။တကယ်လို့များ မိုးညခေါင်ဆိုရင် ဒီလိုမျိုးခိုးကြောင်ခိုးဝှက်နဲ့လာစရာမလိုဘူးမဟုတ်လား။
" ဒုက်....ဒုက် ...ဒုက် "
" အမယ်လေး ...ဘာ..ဘာလဲ "
ပုန်းညက်ပွင့်တဖြည်းဖြည်းနဲ့ပိုပြီးထိတ်လန့်တုန်လှုပ်လာကာ တစ်ကိုယ်လုံး ချွေးစေးတွေပါထွက်လာခဲ့တယ်။
"ဘယ်...ဘယ်သူလဲ...ကို...ကိုမိုးညခေါင်လား "
ပုန်းညက်ပွင်အသံတုန်တုန်နဲ့လှမ်းမေးလိုက်မိတယ်။သိုပေမဲ့ အပြင်ကနေပြန်ဖြေသံမကြားရဘဲ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့တယ်။ပုန်းညက်ပွင့်လဲ ခုတင်ပေါ်ကနေ မရဲတရဲနဲ့ဆင်းလိုက်ပြီး ခြေကိုဖော့နင်းကာ အခန်းတံခါးဆီကိုလျှောက်သွားလိုက်တယ်။အခန်းတံခါးဆီကို ပုန်းညက်ပွင့်သွားနေချိန်မှာတော့ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးက အပ်ကျသံပါကြားရလောက်အောင်ကိုတိတ်ဆိတ်သွားခဲ့တာ။ဒီလိုမျိုးချက်ချင်းကြီးတိတ်ဆိတ်သွားတာကိုပဲ ပုန်းညက်ပွင့်ပိုပြီးလန့်လာမိတယ်။တစ်စုံတစ်ခုက တစ်နေရာကနေပဲ ရုတ်တရက်ပေါ်လာတော့မလိုမျိုးနဲ့ကို အေးစက်တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့တာ။
" တစ်လှမ်း..နှစ်လှမ်း....သုံးလှမ်း ...လေးလှမ်း " ပုန်းညက်ပွင့်စိတ်တွေလှုပ်ရှားနေတာမို့ ခြေလှမ်းတွေကို စိတ်ထဲကနေလိုက်ပြီးရေတွက်နေခဲ့မိတယ်။
" ဘုတ်ဘုတ် "
"အမယ်လေး....ဘယ် ....ဘယ်သူလဲ "
အခန်းတံခါးကိုနှစ်ချက်ဆင့်ရိုက်လိုက်သံထွက်ပေါ်လာတာမို့ ပုန်းညက်ပွင့်ကြောက်လန့်တကြားနဲ့မေးလိုက်မိတယ်။ပြန်ဖြေသံကလုံးဝထွက်မလာခဲ့။
" ရှပ်ရှပ်....ရှပ် ရှပ် "
ပြန်ဖြေသံမကြားရတာမို့ ပုန်းညက်ပွင့် တံခါးဆီကိုမသွားရဲဘဲ ကြောက်ကြောက်လန့်လန့်နဲ့ကြည့်နေမိစဉ်မှာပဲ အခန်းပြင်ကနေ ရှပ်တိုက်သွားတဲ့ခြေသံကြီးကိုကြားလိုက်ရတာမို့ လူကမလှုပ်နိုင်လောက်အောင်ကို တုန်လှုပ်ကာကြောင်အနေခဲ့မိတယ်။သူမမောဟိုက်နေခဲ့ပြီးအသက်ရှူသံတွေလဲမြန်လာတယ်။လူတစ်ကိုယ်လုံးလည်းတုန်ယင်လို့ လက်ဖျားတွေလဲချွေးစေးတွေထွက်ကာ အေးစက်လာတယ်။ဒါကဘာလဲ။လူလား။ဘယ်သူလဲ။သိချင်စိတ်ကပေါ်လာပြန်တာမို့ ပုန်းညက်ပွင့်တံခါးဆီကို လျှောက်သွားလိုက်ပြီးဖွင့်ဖို့ပြင်လိုက်တယ်။တံခါးကိုဖွင့်နေပေမဲ့လဲ လက်တွေက တဆတ်ဆတ်တုန်နေခဲ့တာမို့ တံခါးကိုချက်ချင်းမဖွင့်နိုင်ဖြစ်နေခဲ့ရတယ်။တကယ်တမ်းက မဖွင့်နိုင်တာလား၊ မဖွင့်ရဲတာလားတော့ ပုန်းညက်ပွင့်လဲမသိတော့ဘူး။လက်တွေကတော့ နတ်ပူးခံထားရသလို တဆတ်ဆတ်တုန်နေခဲ့တာ။
"ကလစ် "
နောက်ဆုံးမှာတော့ ပုန်းညက်ပွင့် အားတင်းကာဖွင့်လိုက်ပြီး တံခါးကိုဖြည်းညှင်းစွာနဲ့အသာဆွဲဟလိုက်တယ်။ဒီအခါ ပုန်းညက်ပွင့်မြင်လိုက်ရတာက အလင်းရောင်မှိန်ဖျော့ဖျော့ကျရောက်နေတဲ့ စင်္ကြန်လမ်းသာရှိတယ်။မျက်နှာချင်းဆိုင်အခန်းကလဲမှောင်မည်းတိတ်ဆိတ်လို့နေခဲ့တယ်။ဘာမှမရှိမှန်းသိတော့ ပုန်းညက်ပွင့်အခန်းပြင်ကိုအသာထွက်ကာ ဟိုဒီလှမ်းကြည့်လိုက်မိတယ်။
' ဟင်..အမေ့ "
ပုန်းညက်ပွင့်လှမ်းကြည့်လိုက်ချိန်မှာတော့ ထောင့်ချိုးကွေ့နားမှာရှိနေခဲ့တဲ့ ဖြူဖြူအရိပ်ကြီးကိုတွေ့လိုက်ရတာမို့ လူကလန့်တုန်သွားကာ ကြက်သေသေပြီးကြည့်နေမိတယ်။ပုန်းညက်ပွင့်ကြည့်နေစဉ်မှာပဲ ဖြူဖြူအရိပ်ကြီးက လှုပ်ရှားသွားပြီး သူမရှိရာဆီကိုတစ်ဟုန်ထိုးပြေးလာသလို တွေ့မြင်လိုက်ရတယ်။
ပုန်းညက်ပွင့်အိပ်ရာပေါ်မှာဟိုဘက်လိမ့်လိုက်ဒီဘက်လိမ့်လိုက်နဲ့ အတွေးတွေများနေခဲ့မိတယ်။အိမ်ကြီးကလဲ ဆိုလာနဲ့မီးပေးတာဆိုတော့ အိပ်ချိန်ရောက်ရင် လိုအပ်တဲ့မီးတွေလောက်ပဲဖွင့်ထာကြတော့တာ။ဒီတော့လဲအိမ်ကြီးကလဲမှောင်၊ခြံကြီးထဲမှာလဲမှောင်၊ပုန်းညက်ပွင့်အခန်းထဲမှာလဲ အားသွင်းညအိပ်မီးလေးကသာ အတင်းကိုအားတင်းပြီးထွန်းလင်းနေရတာ။အခန်းထဲမှာမှောင်နေမှအိပ်တတ်တဲ့ ပုန်းညက်ပွင့်လဲ မိုးမခမြိုင်စံအိမ်ကြီးကိုရောက်မှ အခန်းထဲမှာ မှောင်နေရင်ကို မနေတတ်တော့ဘူး။မနေရဲတော့ဘူး။ညအမှောင်တွေမှာ ညအိပ်မီးလုံးလေးကသာ ပုန်းညက်ပွင့်အတွက်အဖော်တစ်ယောက်လိုဖြစ်နေခဲ့တော့တာလေ။
" ဂျိ...ဂျိ....ဂျိ "
" ကတောက်....ကတောက် "
အခန်းတံခါးဆီကနေရုတ်တရက်ထွက်ပေါ်လာတဲ့အသံတွေကြောင့် ပုန်းညက်ပွင့်ကိုယ်လေးဆတ်ခနဲတုန်ယင်သွားရပြီး အိပ်ရာထဲကနေ ကမန်းကတန်းထထိုင်လိုက်မိတယ်။အသံ။အသံကတံခါးဆီကထွက်ပေါ်နေခဲ့တာ။တစ်ယောက်ယောက်တံခါးလာဖွင့်နေတာလား။မိုးညခေါင်များလားလို့ ပုန်းညက်ပွင့်ဇဝေဇဝါနဲ့တွေးလိုက်မိတယ်။မင်္ဂလာဦးညနောက်နေ့ကစလို့ ပုန်းညက်ပွင့်အခန်းကိုလော့ချပြီးအိပ်ခဲ့တာ။တကယ်လို့များ မိုးညခေါင်ဆိုရင် ဒီလိုမျိုးခိုးကြောင်ခိုးဝှက်နဲ့လာစရာမလိုဘူးမဟုတ်လား။
" ဒုက်....ဒုက် ...ဒုက် "
" အမယ်လေး ...ဘာ..ဘာလဲ "
ပုန်းညက်ပွင့်တဖြည်းဖြည်းနဲ့ပိုပြီးထိတ်လန့်တုန်လှုပ်လာကာ တစ်ကိုယ်လုံး ချွေးစေးတွေပါထွက်လာခဲ့တယ်။
"ဘယ်...ဘယ်သူလဲ...ကို...ကိုမိုးညခေါင်လား "
ပုန်းညက်ပွင်အသံတုန်တုန်နဲ့လှမ်းမေးလိုက်မိတယ်။သိုပေမဲ့ အပြင်ကနေပြန်ဖြေသံမကြားရဘဲ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့တယ်။ပုန်းညက်ပွင့်လဲ ခုတင်ပေါ်ကနေ မရဲတရဲနဲ့ဆင်းလိုက်ပြီး ခြေကိုဖော့နင်းကာ အခန်းတံခါးဆီကိုလျှောက်သွားလိုက်တယ်။အခန်းတံခါးဆီကို ပုန်းညက်ပွင့်သွားနေချိန်မှာတော့ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးက အပ်ကျသံပါကြားရလောက်အောင်ကိုတိတ်ဆိတ်သွားခဲ့တာ။ဒီလိုမျိုးချက်ချင်းကြီးတိတ်ဆိတ်သွားတာကိုပဲ ပုန်းညက်ပွင့်ပိုပြီးလန့်လာမိတယ်။တစ်စုံတစ်ခုက တစ်နေရာကနေပဲ ရုတ်တရက်ပေါ်လာတော့မလိုမျိုးနဲ့ကို အေးစက်တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့တာ။
" တစ်လှမ်း..နှစ်လှမ်း....သုံးလှမ်း ...လေးလှမ်း " ပုန်းညက်ပွင့်စိတ်တွေလှုပ်ရှားနေတာမို့ ခြေလှမ်းတွေကို စိတ်ထဲကနေလိုက်ပြီးရေတွက်နေခဲ့မိတယ်။
" ဘုတ်ဘုတ် "
"အမယ်လေး....ဘယ် ....ဘယ်သူလဲ "
အခန်းတံခါးကိုနှစ်ချက်ဆင့်ရိုက်လိုက်သံထွက်ပေါ်လာတာမို့ ပုန်းညက်ပွင့်ကြောက်လန့်တကြားနဲ့မေးလိုက်မိတယ်။ပြန်ဖြေသံကလုံးဝထွက်မလာခဲ့။
" ရှပ်ရှပ်....ရှပ် ရှပ် "
ပြန်ဖြေသံမကြားရတာမို့ ပုန်းညက်ပွင့် တံခါးဆီကိုမသွားရဲဘဲ ကြောက်ကြောက်လန့်လန့်နဲ့ကြည့်နေမိစဉ်မှာပဲ အခန်းပြင်ကနေ ရှပ်တိုက်သွားတဲ့ခြေသံကြီးကိုကြားလိုက်ရတာမို့ လူကမလှုပ်နိုင်လောက်အောင်ကို တုန်လှုပ်ကာကြောင်အနေခဲ့မိတယ်။သူမမောဟိုက်နေခဲ့ပြီးအသက်ရှူသံတွေလဲမြန်လာတယ်။လူတစ်ကိုယ်လုံးလည်းတုန်ယင်လို့ လက်ဖျားတွေလဲချွေးစေးတွေထွက်ကာ အေးစက်လာတယ်။ဒါကဘာလဲ။လူလား။ဘယ်သူလဲ။သိချင်စိတ်ကပေါ်လာပြန်တာမို့ ပုန်းညက်ပွင့်တံခါးဆီကို လျှောက်သွားလိုက်ပြီးဖွင့်ဖို့ပြင်လိုက်တယ်။တံခါးကိုဖွင့်နေပေမဲ့လဲ လက်တွေက တဆတ်ဆတ်တုန်နေခဲ့တာမို့ တံခါးကိုချက်ချင်းမဖွင့်နိုင်ဖြစ်နေခဲ့ရတယ်။တကယ်တမ်းက မဖွင့်နိုင်တာလား၊ မဖွင့်ရဲတာလားတော့ ပုန်းညက်ပွင့်လဲမသိတော့ဘူး။လက်တွေကတော့ နတ်ပူးခံထားရသလို တဆတ်ဆတ်တုန်နေခဲ့တာ။
"ကလစ် "
နောက်ဆုံးမှာတော့ ပုန်းညက်ပွင့် အားတင်းကာဖွင့်လိုက်ပြီး တံခါးကိုဖြည်းညှင်းစွာနဲ့အသာဆွဲဟလိုက်တယ်။ဒီအခါ ပုန်းညက်ပွင့်မြင်လိုက်ရတာက အလင်းရောင်မှိန်ဖျော့ဖျော့ကျရောက်နေတဲ့ စင်္ကြန်လမ်းသာရှိတယ်။မျက်နှာချင်းဆိုင်အခန်းကလဲမှောင်မည်းတိတ်ဆိတ်လို့နေခဲ့တယ်။ဘာမှမရှိမှန်းသိတော့ ပုန်းညက်ပွင့်အခန်းပြင်ကိုအသာထွက်ကာ ဟိုဒီလှမ်းကြည့်လိုက်မိတယ်။
' ဟင်..အမေ့ "
ပုန်းညက်ပွင့်လှမ်းကြည့်လိုက်ချိန်မှာတော့ ထောင့်ချိုးကွေ့နားမှာရှိနေခဲ့တဲ့ ဖြူဖြူအရိပ်ကြီးကိုတွေ့လိုက်ရတာမို့ လူကလန့်တုန်သွားကာ ကြက်သေသေပြီးကြည့်နေမိတယ်။ပုန်းညက်ပွင့်ကြည့်နေစဉ်မှာပဲ ဖြူဖြူအရိပ်ကြီးက လှုပ်ရှားသွားပြီး သူမရှိရာဆီကိုတစ်ဟုန်ထိုးပြေးလာသလို တွေ့မြင်လိုက်ရတယ်။
❤1
"အမယ်လေး....ကယ်ကြပါအုံး "
ပုန်းညက်ပွင့်ကြောက်လန့်တကြားနဲ့အော်ဟစ်လိုက်ပေမဲ့လဲ အသံကထွက်မလာခဲ့။လူကလဲနောက်ပြန်ကာ ဖင်ထိုင်ရက်လဲကျသွားခဲ့တာမို့ ကြောက်လန့်ကာ မျက်လုံးအစုံကိုမှိတ်ချလိုက်မိတော့တယ်။ဒီအခါအားလုံးက တိတ်ဆိတ်သွားတယ်။ခြေသံလဲမကြားရတော့ဘူး။အတော်ကြာတိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားတာမို့ ပုန်းညက်ပွင့် မျက်လုံးကိုဖွင့်ပြီးမရဲတရဲကြည့်လိုက်မိတယ်။သူမရှေ့မှာ ဘာဆိုဘာမှမရှိပါ။သူမဆီကိုပြေးလာတယ်ဟုထင်လိုက်ရတဲ့ဖြူဖြူအရိပ်ကြီးလဲ ရှိမနေပါ။စင်္ကြန်ထောင့်ချိုးကွေ့နေရာကလဲ မီးရောင်မှိန်မှိန်အောက်မှာ ရှင်းလင်းတိတ်ဆိတ်လို့နေခဲ့တယ်။အရာအားလုံးက သူမစိတ်ချောက်ချားပြီးအမြင်မှားခဲ့တာတွေများလား။.
ပုန်းညက်ပွင့် ဆက်ပြီးစဉ်းစားမနေရဲတော့ပါ။နေရာကနေကုန်းရုန်းထလိုက်ပြီးတော့ အခန်းထဲကိုပြန်ပြေးဝင်ခဲ့လိုက်တယ်။
**a**k**yi* p*h**y* u****
တစ်ညလုံးအိပ်မပျော်ခဲ့တာမို့ ပုန်းညက်ပွင့်မလန်းမဆန်းနဲ့ပဲအိပ်ရာကထခဲ့လိုက်ပြီး ကိုယ်လက်အမြန်သန့်စင်လိုက်တယ်။ဒီနေ့က သူမအနားယူခွင့်ရတဲ့ရက်ပြည့်သွားခဲ့ပြီလေ။ဒီနေ့ကစပြီး မိုးမခမြိုင်မှာ အိမ်ရှင်မတစ်ယောက်ရဲ့ တာဝန်တွေကို သူမစတင်ထမ်းဆောင်ရတော့မှာလေ။
**a*ky*i*P**h*y* u**`
" ပုန်းညက် ဘာကူလုပ်ပေးရမလဲ ဒေါ်ကြီး "
ပုန်းညက်ပွင့်က မီးဖိုထဲရောက်တာနဲ့ ဒေါ်သုန်ကိုမေးလိုက်တယ်။ဒေါ်သုန်က ပုန်းညက်ပွင့်ရဲ့အမေးကိုမဖြေဘဲ ခပ်ကြောင်ကြောင်မော့ကြည့်နေခဲ့တာ။ဒီအချိန်မှာပဲ အခန်းထဲကိုအိမ်ထိန်းကြီး ဒေါ်ပုံဆိုးဝင်ရောက်လာခဲ့တယ်။
" မမလေးက ရောက်နေပြီလား....ချက်ပြုတ်တဲ့နေရာမှာတော့ မမလေးကူဖို့မလိုပါဘူးတဲ့.....မီးဖိုချောင်သန့်ရှင်းရေးကိုဝိုင်းကူရပါမယ်....ပြီးရင်ယုဝတီအဝတ်လျှော်မီးပူတိုက်တဲ့အခါမှာ ကူလုပ်ပေးရပါမယ်.....အိမ်သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရင်လဲ ကူလုပ်ရပါမယ်...အိမ်သန့်ရှင်းရေးလုပ်တဲ့အခါမှာ ...ကျွန်မကဦးဆောင်ပြီး ....ရှင်းဖို့ပြောမှသာ ရှင်းရပါမယ်...ကိုယ့်စိတ်တိုင်းကျဟိုအခန်းဒီအခန်းကို ဝင်ပြီးသန့်ရှင်းရေးလုပ်တာ မျိုး မလုပ်ရပါဘူး...ဒါကတော့ မမလေးလိုက်နာရမဲ့ စည်းကမ်းလေးတွေပါ မမလေး "
အိမ်တော်ထိန်းကြီးဒေါ်ပုံဆိုးပြောနေတဲ့စည်းကမ်းတွေကို ပုန်းညက်ပွင့်နားထောင့်ပြီး ကျေနပ်စွာနဲ့ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်တယ်။
" ဟုတ်ကဲ့ပါ ဒေါ်ကြီး"
မျက်နှာတစ်ချက်ပျက်မသွားဘဲ ကျေကျေနပ်နပ်နဲ့ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်တဲ့ ပုန်းညက်ပွင့်ကိုကြည့်ပြီး ဒေါ်ပုံဆိုး နည်းနည်းတော့တုံ့ဆိုင်းသွားတယ်။သူလိုအိမ်အလုပ်သမားက ပြောတဲ့စည်းကမ်းတွေကို မြို့သူ သူဌေးသမီးက ကလန်ကဆန်လုပ်တာတွေ၊မကျေနပ်တဲ့အမူအရာတွေပြလိမ့်မယ်လို့ ဒေါ်ပုံဆိုးထင်ထားခဲ့တာလေ။ဒေါ်ပုံဆိုးမှာ ရှေ့ဆက်ပြောဖို့တွေဝေနေချိန်မှာပဲ မီးဖိုခန်းထဲကို ဒေါ်သဇင်မြိုင်ဝင်ရောက်လာခဲ့ပြီး
" သမီးပုန်းညက်ပွင့်.....ဒေါ်ပုံဆိုးပြောတဲ့စည်းကမ်းတွေကလေ....သားလေးချမှတ်ထားတဲ့စည်းကမ်းတွေတော့မဟုတ်ပါဘူးသမီးရေ....အန်တီတို့အဖေဦးမိုးခေါင်ရဲ့အဘိုးအဘွားတွေလက်ထက်ကတည်းက အိမ်ရှင်မတွေအတွက်ချမှတ်ခဲ့တဲ့စည်းကမ်းမို့ပါကွယ်....အန်တီ့တုန်းကလဲ မိုးမခမြိုင်ရဲ့သမီးအရင်းဖြစ်ခဲ့ပေမဲ့.... ဒီစည်းကမ်းတွေကိုလိုက်နာခဲ့ရပါတယ်....ဒါတွေက တစ်သက်လုံးလုပ်သွားရမှာတော့မဟုတ်ပါဘူးသမီးရေ...အိမ်ရှင်မကအားလုံးနားလည်တတ်ကျွမ်းထားမှ ... အလုပ်သမားတွေကိုတဆင့်ပြန်ခိုင်းနိုင်မှာမို့ပါ....အပြင်မှာစီးပွားထွက်ရှာရတဲ့အိမ်ရှင်မဆိုရင်တောင် ဒါမျိုးစည်းကမ်းတွေကို လိုက်နာပေးရပါတယ်သမီး.....ဒါကြောင့် သမီးဘက်ကအထင်မလွဲပါနဲ့လို့် အန်တီကပြောပါရစေ "
" ဟုတ်ကဲ့....ရပါတယ်အန်တီ....ပုန်းညက်နားလည်ပါတယ်....စည်းကမ်းအတိုင်းလဲလိုက်နာပါ့မယ် "
" ကောင်းပါပြီးသမီးရေ....အန်တီတို့ရဲ့ဘိုးဘွားစဉ်ဆက်စည်းကမ်းတွေကို လိုက်နာပေးလို့ ကျေးဇူးလဲတင်ပါတယ်ကွယ် .."
ဒေါ်သဇင်မြိုင်က ပြောဆိုပြီးတာနဲ့အပြင်ကိုပြန်ထွက်သွားခဲ့တယ်။ဒေါ်ပုံဆိုးလဲ ဒေါ်သဇင်မြိုင်နောက်ကလိုက်ပါသွားခဲ့တယ်။
" မမလေး....အရွက်တွေမှာ ဆူးတွေပါတယ်နော်....သတိထားကိုင်ပါ "
ပုန်းညက်ပွင့် ဟင်းရွက်တွေကူခြွေပေးတော့ ယုဝတီကသတိပေးစကားပြောလာခဲ့တယ်။
" ကျေးဇူးတင်ပါတယ်နော်....မမသတိထားပါ့မယ်...ဒါနဲ့ယုဝတီက အသက်ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲဟင် ....မမကအသက်နှစ်ဆယ့်ရှစ်နှစ်ပါ "
ယုဝတီနားကိုကပ်လိုက်ပြီး ပုန်းညက်ပွင့်ခပ်တိုးတိုးမေးလိုက်တယ်။ဒီလိုစကားလမ်းကြောင်းရှာပြီးတော့ ညကကြုံခဲ့ရတဲ့အကြောင်းကို မေးဖို့ရည်ရွယ်ထားခဲ့တာလေ။
" ကျွန်မအသက်ဆယ့်ရှစ်နှစ်ပါမမလေး "
" ဆယ့်ရှစ်နှစ်လား...ငယ်သေးတာပဲ....မိဘတွေရောရှိသေးလားဟင် "
"မရှိတော့ဘူး မမလေး "
" မရှိတော့ဘူးလား...စိတ်မကောင်းလိုက်တာ...မမမေးမိတာ တောင်းပန်ပါတယ်နော်....ဒါနဲ့ မိုးမခမြိုင်မှာနေတာကြာပြီလားဟင် "
"ဟုတ်ကဲ့....ကျွန်မအသက်ဆယ့်လေးနှစ်ကျော်ကတည်းက မိဘတွေဆုံးသွားခဲ့လို့ မေမေကြီးကခေါ်ထားခဲ့တာပါမမလေး "
" ဟုတ်လား....ရောက်တာကြာပြီပေါ့....ဒါနဲ့ ....ဟို..ဟိုလေ....ဒီမိုးမခမြိုင်စံအိမ်ကြီးမှာလေ....တစ်ယောက်ယောက်ေ*သဖူးတာပဲဖြစ်ဖြစ်....ဟို...သရဲတွေဘာတွေရှိလားဟင် "
ပုန်းညက်ပွင့်ကြောက်လန့်တကြားနဲ့အော်ဟစ်လိုက်ပေမဲ့လဲ အသံကထွက်မလာခဲ့။လူကလဲနောက်ပြန်ကာ ဖင်ထိုင်ရက်လဲကျသွားခဲ့တာမို့ ကြောက်လန့်ကာ မျက်လုံးအစုံကိုမှိတ်ချလိုက်မိတော့တယ်။ဒီအခါအားလုံးက တိတ်ဆိတ်သွားတယ်။ခြေသံလဲမကြားရတော့ဘူး။အတော်ကြာတိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားတာမို့ ပုန်းညက်ပွင့် မျက်လုံးကိုဖွင့်ပြီးမရဲတရဲကြည့်လိုက်မိတယ်။သူမရှေ့မှာ ဘာဆိုဘာမှမရှိပါ။သူမဆီကိုပြေးလာတယ်ဟုထင်လိုက်ရတဲ့ဖြူဖြူအရိပ်ကြီးလဲ ရှိမနေပါ။စင်္ကြန်ထောင့်ချိုးကွေ့နေရာကလဲ မီးရောင်မှိန်မှိန်အောက်မှာ ရှင်းလင်းတိတ်ဆိတ်လို့နေခဲ့တယ်။အရာအားလုံးက သူမစိတ်ချောက်ချားပြီးအမြင်မှားခဲ့တာတွေများလား။.
ပုန်းညက်ပွင့် ဆက်ပြီးစဉ်းစားမနေရဲတော့ပါ။နေရာကနေကုန်းရုန်းထလိုက်ပြီးတော့ အခန်းထဲကိုပြန်ပြေးဝင်ခဲ့လိုက်တယ်။
**a**k**yi* p*h**y* u****
တစ်ညလုံးအိပ်မပျော်ခဲ့တာမို့ ပုန်းညက်ပွင့်မလန်းမဆန်းနဲ့ပဲအိပ်ရာကထခဲ့လိုက်ပြီး ကိုယ်လက်အမြန်သန့်စင်လိုက်တယ်။ဒီနေ့က သူမအနားယူခွင့်ရတဲ့ရက်ပြည့်သွားခဲ့ပြီလေ။ဒီနေ့ကစပြီး မိုးမခမြိုင်မှာ အိမ်ရှင်မတစ်ယောက်ရဲ့ တာဝန်တွေကို သူမစတင်ထမ်းဆောင်ရတော့မှာလေ။
**a*ky*i*P**h*y* u**`
" ပုန်းညက် ဘာကူလုပ်ပေးရမလဲ ဒေါ်ကြီး "
ပုန်းညက်ပွင့်က မီးဖိုထဲရောက်တာနဲ့ ဒေါ်သုန်ကိုမေးလိုက်တယ်။ဒေါ်သုန်က ပုန်းညက်ပွင့်ရဲ့အမေးကိုမဖြေဘဲ ခပ်ကြောင်ကြောင်မော့ကြည့်နေခဲ့တာ။ဒီအချိန်မှာပဲ အခန်းထဲကိုအိမ်ထိန်းကြီး ဒေါ်ပုံဆိုးဝင်ရောက်လာခဲ့တယ်။
" မမလေးက ရောက်နေပြီလား....ချက်ပြုတ်တဲ့နေရာမှာတော့ မမလေးကူဖို့မလိုပါဘူးတဲ့.....မီးဖိုချောင်သန့်ရှင်းရေးကိုဝိုင်းကူရပါမယ်....ပြီးရင်ယုဝတီအဝတ်လျှော်မီးပူတိုက်တဲ့အခါမှာ ကူလုပ်ပေးရပါမယ်.....အိမ်သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရင်လဲ ကူလုပ်ရပါမယ်...အိမ်သန့်ရှင်းရေးလုပ်တဲ့အခါမှာ ...ကျွန်မကဦးဆောင်ပြီး ....ရှင်းဖို့ပြောမှသာ ရှင်းရပါမယ်...ကိုယ့်စိတ်တိုင်းကျဟိုအခန်းဒီအခန်းကို ဝင်ပြီးသန့်ရှင်းရေးလုပ်တာ မျိုး မလုပ်ရပါဘူး...ဒါကတော့ မမလေးလိုက်နာရမဲ့ စည်းကမ်းလေးတွေပါ မမလေး "
အိမ်တော်ထိန်းကြီးဒေါ်ပုံဆိုးပြောနေတဲ့စည်းကမ်းတွေကို ပုန်းညက်ပွင့်နားထောင့်ပြီး ကျေနပ်စွာနဲ့ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်တယ်။
" ဟုတ်ကဲ့ပါ ဒေါ်ကြီး"
မျက်နှာတစ်ချက်ပျက်မသွားဘဲ ကျေကျေနပ်နပ်နဲ့ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်တဲ့ ပုန်းညက်ပွင့်ကိုကြည့်ပြီး ဒေါ်ပုံဆိုး နည်းနည်းတော့တုံ့ဆိုင်းသွားတယ်။သူလိုအိမ်အလုပ်သမားက ပြောတဲ့စည်းကမ်းတွေကို မြို့သူ သူဌေးသမီးက ကလန်ကဆန်လုပ်တာတွေ၊မကျေနပ်တဲ့အမူအရာတွေပြလိမ့်မယ်လို့ ဒေါ်ပုံဆိုးထင်ထားခဲ့တာလေ။ဒေါ်ပုံဆိုးမှာ ရှေ့ဆက်ပြောဖို့တွေဝေနေချိန်မှာပဲ မီးဖိုခန်းထဲကို ဒေါ်သဇင်မြိုင်ဝင်ရောက်လာခဲ့ပြီး
" သမီးပုန်းညက်ပွင့်.....ဒေါ်ပုံဆိုးပြောတဲ့စည်းကမ်းတွေကလေ....သားလေးချမှတ်ထားတဲ့စည်းကမ်းတွေတော့မဟုတ်ပါဘူးသမီးရေ....အန်တီတို့အဖေဦးမိုးခေါင်ရဲ့အဘိုးအဘွားတွေလက်ထက်ကတည်းက အိမ်ရှင်မတွေအတွက်ချမှတ်ခဲ့တဲ့စည်းကမ်းမို့ပါကွယ်....အန်တီ့တုန်းကလဲ မိုးမခမြိုင်ရဲ့သမီးအရင်းဖြစ်ခဲ့ပေမဲ့.... ဒီစည်းကမ်းတွေကိုလိုက်နာခဲ့ရပါတယ်....ဒါတွေက တစ်သက်လုံးလုပ်သွားရမှာတော့မဟုတ်ပါဘူးသမီးရေ...အိမ်ရှင်မကအားလုံးနားလည်တတ်ကျွမ်းထားမှ ... အလုပ်သမားတွေကိုတဆင့်ပြန်ခိုင်းနိုင်မှာမို့ပါ....အပြင်မှာစီးပွားထွက်ရှာရတဲ့အိမ်ရှင်မဆိုရင်တောင် ဒါမျိုးစည်းကမ်းတွေကို လိုက်နာပေးရပါတယ်သမီး.....ဒါကြောင့် သမီးဘက်ကအထင်မလွဲပါနဲ့လို့် အန်တီကပြောပါရစေ "
" ဟုတ်ကဲ့....ရပါတယ်အန်တီ....ပုန်းညက်နားလည်ပါတယ်....စည်းကမ်းအတိုင်းလဲလိုက်နာပါ့မယ် "
" ကောင်းပါပြီးသမီးရေ....အန်တီတို့ရဲ့ဘိုးဘွားစဉ်ဆက်စည်းကမ်းတွေကို လိုက်နာပေးလို့ ကျေးဇူးလဲတင်ပါတယ်ကွယ် .."
ဒေါ်သဇင်မြိုင်က ပြောဆိုပြီးတာနဲ့အပြင်ကိုပြန်ထွက်သွားခဲ့တယ်။ဒေါ်ပုံဆိုးလဲ ဒေါ်သဇင်မြိုင်နောက်ကလိုက်ပါသွားခဲ့တယ်။
" မမလေး....အရွက်တွေမှာ ဆူးတွေပါတယ်နော်....သတိထားကိုင်ပါ "
ပုန်းညက်ပွင့် ဟင်းရွက်တွေကူခြွေပေးတော့ ယုဝတီကသတိပေးစကားပြောလာခဲ့တယ်။
" ကျေးဇူးတင်ပါတယ်နော်....မမသတိထားပါ့မယ်...ဒါနဲ့ယုဝတီက အသက်ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲဟင် ....မမကအသက်နှစ်ဆယ့်ရှစ်နှစ်ပါ "
ယုဝတီနားကိုကပ်လိုက်ပြီး ပုန်းညက်ပွင့်ခပ်တိုးတိုးမေးလိုက်တယ်။ဒီလိုစကားလမ်းကြောင်းရှာပြီးတော့ ညကကြုံခဲ့ရတဲ့အကြောင်းကို မေးဖို့ရည်ရွယ်ထားခဲ့တာလေ။
" ကျွန်မအသက်ဆယ့်ရှစ်နှစ်ပါမမလေး "
" ဆယ့်ရှစ်နှစ်လား...ငယ်သေးတာပဲ....မိဘတွေရောရှိသေးလားဟင် "
"မရှိတော့ဘူး မမလေး "
" မရှိတော့ဘူးလား...စိတ်မကောင်းလိုက်တာ...မမမေးမိတာ တောင်းပန်ပါတယ်နော်....ဒါနဲ့ မိုးမခမြိုင်မှာနေတာကြာပြီလားဟင် "
"ဟုတ်ကဲ့....ကျွန်မအသက်ဆယ့်လေးနှစ်ကျော်ကတည်းက မိဘတွေဆုံးသွားခဲ့လို့ မေမေကြီးကခေါ်ထားခဲ့တာပါမမလေး "
" ဟုတ်လား....ရောက်တာကြာပြီပေါ့....ဒါနဲ့ ....ဟို..ဟိုလေ....ဒီမိုးမခမြိုင်စံအိမ်ကြီးမှာလေ....တစ်ယောက်ယောက်ေ*သဖူးတာပဲဖြစ်ဖြစ်....ဟို...သရဲတွေဘာတွေရှိလားဟင် "
❤2
မန်ဘာဝင်မယ်ဆိုရင်
kpay
09773745413
Lai Lai win
wave နာမည်က Lae lae Win ပါ
ငွေလွှဲပြီး SS ပို့ပေးပါ
မန်ဘာကြေးလေးက 3000 Ks ပါရှင် 🥰🥰🥰
kpay
09773745413
Lai Lai win
wave နာမည်က Lae lae Win ပါ
ငွေလွှဲပြီး SS ပို့ပေးပါ
မန်ဘာကြေးလေးက 3000 Ks ပါရှင် 🥰🥰🥰
" ရှင်....မမလေး...ဘာမေးလိုက်တာလဲဟင်...သ..သရဲဟုတ်လား "
ပုန်းညက်ပွင့်ရဲ့အမေးကို ယုဝတီကမျက်လုံးပြူးလေးနဲ့ပြန်မေးလာခဲ့တယ်။ဒီအချိန်မှာပဲ အခန်းထဲကိုဒေါ်ပုံဆိုးထပ်မံဝင်ရောက်လာခဲ့တာကိုတွေ့လိုက်ရတယ်။
" ယုဝတီနဲ့မမလေး မြန်မြန်လေးပြင်ဆင်ကြပါ...ယုဝတီကဟင်းချက်ဖို့ကူလုပ်ပါ....ပြီးရင် ....မသဇင်အတွက် ထမင်းပွဲပို့ပေးရမယ်....အဲ့ဒါတွေပြီးရင် မမလေးမနက်စား စားလို့ရပါပြီ ...ကဲ ယုဝတီမြန်မြန်လုပ်....ခြံထဲကအလုပ်သမားတွေက နေထွက်တာနဲ့ဗိုက်ဆာတာသိတယ်မဟုတ်လား "
" ဟုတ်ကဲ့ပါ ကြီးကြီး"
ဒေါ်ပုံဆိုးရဲ့စကားအဆုံးမှာ ယုဝတီက ဒေါ်သုန်ကိုချက်ပြုတ်ကူဖို့ရန်ထသွားခဲ့တာမို့ ပုန်းညက်ပွင့်မှာလဲ သိချင်စိတ်ကိုမျိုသိပ်လိုက်ရပြီး ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေကိုသာအမြန်လှီးချွတ်လိုက်ရတော့တယ်။အခုချိန်ထိ ပုန်းညက်ပွင့်သတိထားမိတာက မိုးညခေါင်ရဲ့အကြောင်းကို ဒေါ်သဇင်မြိုင်အပါအဝင် ဘယ်သူမှမမေးကြသလို။ဘယ်သူမှလဲ မပြောကြဘူးဆိုတာပါပဲ။ဒီလိုဆိုရင်ဖြင့် မိုးညခေါင်တစ်ယောက် မိုးမခမြိုင်စံအိမ်ကြီးမှာအိပ်ရောအိပ်ရဲ့လားလို့ ပုန်းညက်ပွင့်ယောင်ဝါးဝါးနဲ့တွေးလိုက်မိတယ်။
**a*k**y**i* p**h**y** u****
နေ့လယ်စာ စားဖို့ရန်အတွက် ထမင်းစားခန်းထဲမှာပုန်းညက်ပွင့်ထိုင်လိုက်ရင်းက ယုဝတီကိုကြည့်လိုက်မိတယ်။ယုဝတီက သူမစားဖို့အစားအသောက်တွေကိုပြင်ဆင်ပေးနေခဲ့တာ။မီးဖိုခန်းထဲမှာ ပုန်းညက်ပွင့်ဝိုင်းကူလုပ်ကိုင်ခဲ့ရပေမဲ့လဲ ချက်ပြုတ်တဲ့နေရာကိုတော့ ခြေဦးတောင်လှည့်ခွင့်မရှိဘူး။ အစားအသောက်တွေကိုလဲ ပုန်းညက်ပွင့်ပြင်ဆင်ခွင့်မရှိပါဘူး။
ယုဝတီပြင်ဆင်ပေးနေတာကို ပုန်းညက်ပွင့်ငေးကြည့်နေမိရင်း ထမင်းစားပွဲမှာ တိတ်ဆိတ်စွာနဲ့ ထိုင်နေမိတယ်။မိဘတွေပြန်သွားပြီးတဲ့ ညနေကစလို့ ပုန်းညက်ပွင့်တစ်ယောက်တည်း ထမင်းစားခဲ့ရတာဖြစ်တယ်။ဒေါ်သဇင်မြိုင်ကတော့ ဧည့်သည်တွေမရှိရင်အပေါ်ထပ်က သူ့ရဲ့သီးသန့်အခန်းမှာပဲစားတယ်ဆိုတဲ့အကြောင်းပြချက်ပေးခဲ့တယ်။မိုးညခေါင်ကတော့ ဘယ်ဆီနေမှန်းကိုမသိတာ။
" ယုဝတီတို့.....မမနဲ့အတူ ထမင်းလာစားကြပါလားဟင် "
တစ်ယောက်တည်းစားရတာ ခြောက်ကပ်ကပ်နိုင်လွန်းတာမို့ ယုဝတီကို ပုန်းညက်ပွင့်ပြောလိုက်မိတယ်။
" ယုဝတီတို့အလုပ်သမားတွေက အိမ်ရှင်တွေနဲ့အတူစားခွင့်မရှိပါဘူးမမလေး...."
ယုဝတီကပြောပြီးတာနဲ့ ထမင်းစားခန်းထဲက ထွက်သွားခဲ့တယ်။" မင်းတို့ရဲ့အစ်ကိုလး မိုးညခေါင်က ဘယ်မှာနေတာလဲ .. အိမ်မှာလဲ မတွေ့ဘူးနော် "လို့လှမ်းပြောလိုက်မိတဲ့ ပုန်းညက်ပွင့်ရဲ့ အသံကလည်ချောင်းဝမှာပဲ တစ်ဆို့သွားခဲ့ရတော့တယ်။ကိုယ်နဲ့လက်ထပ်ထားတဲ့ ခင်ပွန်းလောင်းကို လုံးဝကိုမတွေ့မမြင်ရတာက ထူးဆန်းလို့နေခဲ့တယ်။ဒါပေမဲ့လဲ ဒီကိစ္စကို ပုန်းညက်ပွင့်ကလဲ ထုတ်မမေးမိသလို၊ဒေါ်သဇင်မြိုင်ကလဲ ဘာမှမကိုမပြောဘူး။မိဘတွေပြန်သွားပြီးကတည်းက ဒေါ်သဇင်မြိုင်နဲ့လဲ ပုန်းညက်ပွင့် သေသေချာချာကိုမတွေ့ရတော့တာ။ဒီမနက်တွေ့ရပြန်တော့လဲ ဒေါ်သဇင်မြိုင်ပုံစံကခပ်တန်းတန်းနဲ့ တင်းမာခက်ထန်နေတဲ့ပုံစံမျိုးတော့လဲမဟုတ်။သူပြောစရာရှိတာကိုပြောပြီးတာနဲ့ တွေ့ကိုမတွေ့ရတော့ပြန်ဘူး။
ဒီလိုအနေအထားမှာ နေရတာက တကယ့်ကိုစိမ်းသက်သက်ကြီးခံစားနေရတာကတော့အမှန်။
ပုန်းညက်ပွင့်စိတ်ရှုပ်စွာနဲ့ခေါင်းကိုခါယမ်းလိုက်မိရင်း စားစရာရှိတာကိုသာ စားလိုက်တယ်။သူ့ဘာသာ မိုးညခေါင်လဲဘယ်ရောက်ရောက်၊ဘယ်မှာနေနေလို့သာ ခပ်ရွဲ့ရွဲ့တွေးလိုက်မိတော့တယ်။
===a===k====y=====i====p==h==y===u====
အပိုင်း(၆)ဆက်ရန်
A kyi phyu
#ဧကြည်ဖြူ
ပုန်းညက်ပွင့်ရဲ့အမေးကို ယုဝတီကမျက်လုံးပြူးလေးနဲ့ပြန်မေးလာခဲ့တယ်။ဒီအချိန်မှာပဲ အခန်းထဲကိုဒေါ်ပုံဆိုးထပ်မံဝင်ရောက်လာခဲ့တာကိုတွေ့လိုက်ရတယ်။
" ယုဝတီနဲ့မမလေး မြန်မြန်လေးပြင်ဆင်ကြပါ...ယုဝတီကဟင်းချက်ဖို့ကူလုပ်ပါ....ပြီးရင် ....မသဇင်အတွက် ထမင်းပွဲပို့ပေးရမယ်....အဲ့ဒါတွေပြီးရင် မမလေးမနက်စား စားလို့ရပါပြီ ...ကဲ ယုဝတီမြန်မြန်လုပ်....ခြံထဲကအလုပ်သမားတွေက နေထွက်တာနဲ့ဗိုက်ဆာတာသိတယ်မဟုတ်လား "
" ဟုတ်ကဲ့ပါ ကြီးကြီး"
ဒေါ်ပုံဆိုးရဲ့စကားအဆုံးမှာ ယုဝတီက ဒေါ်သုန်ကိုချက်ပြုတ်ကူဖို့ရန်ထသွားခဲ့တာမို့ ပုန်းညက်ပွင့်မှာလဲ သိချင်စိတ်ကိုမျိုသိပ်လိုက်ရပြီး ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေကိုသာအမြန်လှီးချွတ်လိုက်ရတော့တယ်။အခုချိန်ထိ ပုန်းညက်ပွင့်သတိထားမိတာက မိုးညခေါင်ရဲ့အကြောင်းကို ဒေါ်သဇင်မြိုင်အပါအဝင် ဘယ်သူမှမမေးကြသလို။ဘယ်သူမှလဲ မပြောကြဘူးဆိုတာပါပဲ။ဒီလိုဆိုရင်ဖြင့် မိုးညခေါင်တစ်ယောက် မိုးမခမြိုင်စံအိမ်ကြီးမှာအိပ်ရောအိပ်ရဲ့လားလို့ ပုန်းညက်ပွင့်ယောင်ဝါးဝါးနဲ့တွေးလိုက်မိတယ်။
**a*k**y**i* p**h**y** u****
နေ့လယ်စာ စားဖို့ရန်အတွက် ထမင်းစားခန်းထဲမှာပုန်းညက်ပွင့်ထိုင်လိုက်ရင်းက ယုဝတီကိုကြည့်လိုက်မိတယ်။ယုဝတီက သူမစားဖို့အစားအသောက်တွေကိုပြင်ဆင်ပေးနေခဲ့တာ။မီးဖိုခန်းထဲမှာ ပုန်းညက်ပွင့်ဝိုင်းကူလုပ်ကိုင်ခဲ့ရပေမဲ့လဲ ချက်ပြုတ်တဲ့နေရာကိုတော့ ခြေဦးတောင်လှည့်ခွင့်မရှိဘူး။ အစားအသောက်တွေကိုလဲ ပုန်းညက်ပွင့်ပြင်ဆင်ခွင့်မရှိပါဘူး။
ယုဝတီပြင်ဆင်ပေးနေတာကို ပုန်းညက်ပွင့်ငေးကြည့်နေမိရင်း ထမင်းစားပွဲမှာ တိတ်ဆိတ်စွာနဲ့ ထိုင်နေမိတယ်။မိဘတွေပြန်သွားပြီးတဲ့ ညနေကစလို့ ပုန်းညက်ပွင့်တစ်ယောက်တည်း ထမင်းစားခဲ့ရတာဖြစ်တယ်။ဒေါ်သဇင်မြိုင်ကတော့ ဧည့်သည်တွေမရှိရင်အပေါ်ထပ်က သူ့ရဲ့သီးသန့်အခန်းမှာပဲစားတယ်ဆိုတဲ့အကြောင်းပြချက်ပေးခဲ့တယ်။မိုးညခေါင်ကတော့ ဘယ်ဆီနေမှန်းကိုမသိတာ။
" ယုဝတီတို့.....မမနဲ့အတူ ထမင်းလာစားကြပါလားဟင် "
တစ်ယောက်တည်းစားရတာ ခြောက်ကပ်ကပ်နိုင်လွန်းတာမို့ ယုဝတီကို ပုန်းညက်ပွင့်ပြောလိုက်မိတယ်။
" ယုဝတီတို့အလုပ်သမားတွေက အိမ်ရှင်တွေနဲ့အတူစားခွင့်မရှိပါဘူးမမလေး...."
ယုဝတီကပြောပြီးတာနဲ့ ထမင်းစားခန်းထဲက ထွက်သွားခဲ့တယ်။" မင်းတို့ရဲ့အစ်ကိုလး မိုးညခေါင်က ဘယ်မှာနေတာလဲ .. အိမ်မှာလဲ မတွေ့ဘူးနော် "လို့လှမ်းပြောလိုက်မိတဲ့ ပုန်းညက်ပွင့်ရဲ့ အသံကလည်ချောင်းဝမှာပဲ တစ်ဆို့သွားခဲ့ရတော့တယ်။ကိုယ်နဲ့လက်ထပ်ထားတဲ့ ခင်ပွန်းလောင်းကို လုံးဝကိုမတွေ့မမြင်ရတာက ထူးဆန်းလို့နေခဲ့တယ်။ဒါပေမဲ့လဲ ဒီကိစ္စကို ပုန်းညက်ပွင့်ကလဲ ထုတ်မမေးမိသလို၊ဒေါ်သဇင်မြိုင်ကလဲ ဘာမှမကိုမပြောဘူး။မိဘတွေပြန်သွားပြီးကတည်းက ဒေါ်သဇင်မြိုင်နဲ့လဲ ပုန်းညက်ပွင့် သေသေချာချာကိုမတွေ့ရတော့တာ။ဒီမနက်တွေ့ရပြန်တော့လဲ ဒေါ်သဇင်မြိုင်ပုံစံကခပ်တန်းတန်းနဲ့ တင်းမာခက်ထန်နေတဲ့ပုံစံမျိုးတော့လဲမဟုတ်။သူပြောစရာရှိတာကိုပြောပြီးတာနဲ့ တွေ့ကိုမတွေ့ရတော့ပြန်ဘူး။
ဒီလိုအနေအထားမှာ နေရတာက တကယ့်ကိုစိမ်းသက်သက်ကြီးခံစားနေရတာကတော့အမှန်။
ပုန်းညက်ပွင့်စိတ်ရှုပ်စွာနဲ့ခေါင်းကိုခါယမ်းလိုက်မိရင်း စားစရာရှိတာကိုသာ စားလိုက်တယ်။သူ့ဘာသာ မိုးညခေါင်လဲဘယ်ရောက်ရောက်၊ဘယ်မှာနေနေလို့သာ ခပ်ရွဲ့ရွဲ့တွေးလိုက်မိတော့တယ်။
===a===k====y=====i====p==h==y===u====
အပိုင်း(၆)ဆက်ရန်
A kyi phyu
#ဧကြည်ဖြူ
❤8
မန်ဘာဝင်မယ်ဆိုရင်
kpay
09773745413
Lai Lai win
wave နာမည်က Lae lae Win ပါ
ငွေလွှဲပြီး SS ပို့ပေးပါ
မန်ဘာကြေးလေးက 3000 Ks ပါရှင် 🥰🥰🥰
kpay
09773745413
Lai Lai win
wave နာမည်က Lae lae Win ပါ
ငွေလွှဲပြီး SS ပို့ပေးပါ
မန်ဘာကြေးလေးက 3000 Ks ပါရှင် 🥰🥰🥰