چـکـامـهـ زار 🌘📜

رمان: #حیات_عشق نویسنده #بهشت_ماندگار حیات عشق روایتگر داستان دختری‌ست از همین جامعه؛ دختری زیبارو، رؤیاپرداز، از جنس آرامش و لطافتِ عشق. و پسری از قوم پشتون، که تنها با یک نگاه، دلش به اسارت چشمان آن دختر درمی‌آید. اما آیا در سرنوشت این دو، وصالی نگاشته…

وای... بدبخت شدی نهیر!
دید! دید مرا دید!
حالا چی خاکی بر سر کنم؟
چطور به صورتش نگاه کنم؟
تمام بدنم از شرم می‌لرزد، چشم‌هایم به زمین دوخته شده اند.
در مورد من چه فکری خواهد کرد؟
در این وضعیت، با لباس عروس در جاده‌ها مثل دیوانه‌ها نشستم!
صدای پر از حیرت و بهت او به گوشم رسید:
_ _ _«نن... نهیر؟!»

تمام بدنم یخ زد.
جرأت به خرج دادم و بالاخره نگاهش كردم.
چشمان آبي اش برق مي زنند، ولي نه از عشق و محبت.
از حيرت و تعجب!

زن پرسید:
_ _ _«یوسف؟ تو این دختر را می‌شناسی؟»

در جواب کاملاً سرد و بی‌تفاوت گفت:
_ _ _«نخير، نمی‌شناسم.»

کلامش مثل یک پتک به قلبم خورد.
تمام آن چیزی که از او در ذهنم ساخته بودم، به یک لحظه فرو ریخت.
نهیر!
این همان یوسف است؟ همان کسی که یک‌زمان تمام دنیایش بودي؟

لرزان از جایم برخاستم و بی‌توجه به او و نگاه‌های سردش، قدمی برداشتم.

زن گفت:
_ _ _«دخترم، کجا می‌روی؟ آن هم در این وقت؟ آدرس خانه‌ات را بده، پسرم می‌رساندت.»

پسرش...
پس این همان زن است،
همان زنی که روزی برای خواستگاری به خانه‌مان آمده بود و با بی‌احترامی و تحقیر رانده شده بود.
همان زن؟!
خدایا... من چطور به صورت این زن نگاه کنم؟
چطور بگویم که من دختر همان خانواده‌ای هستم که به او و شخصیتش توهین کردند؟

بازویم را گرفت و با لحنی مادرانه و مهربان گفت:
_ _ _«دخترم، کجا می‌روی؟ بیا...»

اما قبل از آن‌که جمله‌اش تمام شود، یوسف میان حرفش پرید و با سردی گفت:
_ _ _«مادر، بگذارید برود، مهم نیست!»

و من... انگار برایش هیچ شده‌ام...

مادرش گفت:
_ _ _«یوسف؟ این چه حرفی‌ست؟ چطوری می‌توانم دختر جواني را این وقت شب تنها بگذارم؟»

یوسف پوزخندی زد و با لحنی تحقیرآمیز گفت:
_ _ _«اگر این‌قدر عزت و آبرويش مهم بود، این وقت شب در جاده‌ها نمی‌دوید.»

قلبم فشرده شد، نفسم بند آمد.
عزت و آبرویم؟
وای... یوسف...
تو چه می‌دانی؟ چه می‌دانی که من از چنگ چه کسانی فرار کرده‌ام؟
تو فقط ظاهر را دیدی...
ولی پشت این لباس سفید، پشت این چهره‌ی آشفته،
دختری ایستاده که برای نجات خودش، برای حفظ جان و روحش، همه‌چیز را رها کرده.

در همین حال سرم گیج رفت، همه‌چیز دور سرم چرخید.
صداها برایم ناواضح شدند، انگار از عمق چاهی می‌آيند.
نگاهم به او افتاد...
ههه... یوسف؟ چرا دوتا شده است؟
چشم‌هایم تار میبینند، زمین زیر پایم می‌لرزد.
نمی‌دانم بغضم بیشتر دارد خفه‌ام می‌کند یا بی‌جانی تنم.
لبخند تلخی روی لبم نشست،
آخرش سرنوشت هم همينطور مي چرخد.
بي ثبات، بي خبر، بي رحم.

سه سال قبل:

با قدم‌های بلند و سریع وارد صنف شدم.
با یادآوری کاری که کرده بودم، قهقهه‌ام به هوا رفت.
وای... حقش بود!
دختره‌ی نچسب!

هوسی با خنده کنارم ایستاد و گفت:
_ _ _آفرینت نهیر، عجب کاری کردیم!

رو به او کردم و با غرور گفتم:
_ _ _حقش بود! تا او باشد و خودش را با من نزند!

احساس پیروزی می‌کردم، بی‌خبر از این‌که سرنوشت، دیر یا زود جواب اين شيطنت هايم را می‌دهد...

پرنيان نيز وارد صنف شد، ما را كه ديد گفت:
_ _ _مطمئنم باز كدام گلي را به آب داديد!

هوسي خنديد و گفت:
_ _ _واي نگو! آن هم چه گلي!

پرنيان كنجكاوانه پرسيد:
_ _ _خب حالا چي كار كرديد؟

هوسي گفت:
_ _ _نهير ستوده را با فريب به دستشويي برد و بعد كه تنها شديم به او گفت:
"ستوده جان، ببين دختر خوب، اگر بار دیگر درباره كارهاي من به كسي چيزي گفتي، همينجا داخل كمود مي اندازمت، فهميدي؟!"

هوسي با خنده بريده بريده گفت:
_ _ _و ستوده بیچاره هم از ترس تند تند سرش را تكان مي داد.
اما نهير بي رحم بي توجه به او، دوش آب را باز كرد و او را خوب تر كرد!

چشمان پرنيان از تعجب باز شد.
بيخيال چشمانم را در حدقه دور دادم و در صندلي خودم درست در صف جلو نشستم.
پرنيان و هوسي در مكتب بهترين دوست هايم حساب ميشدند.

هردو كنارم نشستند كه پرنيان با ذوق گفت:
_ _ _هي راستي! استاد ادبيات ما تغيير كرده!

هوسي پرسيد:
_ _ _راستي؟ كي آمده؟ بخدا خوب شد آن استاد جنگره رفت!

پرنيان گفت:
_ _ _نپرس هوسي جان! ميداني پسر است؟ آن هم عجب پسري!

متعجب به پرنيان نگاه كردم.
اين اولين بارش است كه از پسري تعريف ميكند.
با ذوق و شوق ادامه داد:
_ _ _واي واي، يك پسر است، سن چنداني هم ندارد. شايد بيست‌ودو و يا بيست‌وسه باشد.

هوسي متعجب پرسيد:
_ _ _استاد پسر؟ آن هم با اين سن؟ در مكتب دخترانه؟

پرنيان گفت:
_ _ _من هم درست نميدانم، واي ميديدي دختران چطوري نگاهش ميكردند.

❤2🥰1

84 views𝑴𝒊𝒔𝒔.𝑩𝒆𝒉𝒆𝒔𝒉𝒕, edited 12:45