ببخشید دگه نتوانستم مانند دیگران زیاد تعریف کنم فقط همینقدر ساده برایتان نوشتم ..😁🤷‍♀

و علیکم سلام خواهرم ..
دوشیزه سادات دختری که حرف هایش بوی استقامت مستحکم بودن میدهد دلش چون اب زلال پاک ..
پیش ازین که صورت چون ماهش را بنگرم قلب اش را دیدم قلب اش لطیف پاک است …در یک جمله برایش گفته بودم زیبای اش همانند افغانستان وصف ناشدنی است .. هم قلبش هم زیبایی صورتش ..
و همین ساده بودنش بیشتر برای زیبنده است ..🕊🌚🫀

بانوی خلاقم 🫠🫀

برای بنده هم جای افتخار است که رفیق دوستی چون تو پیدا کردم ..

با شما یکجا بانوی خلاقم 🌚🫂🫀

بودنت برایم آرامش است،
حرف‌هایت پر از مهر و دوست‌داشتن‌اند. 🫠❤️

همچنین جان مه🤍

🍀
نوشته بود:
« باکسی که نماز نمیخوانه دوست صمیمی نشو»

🤍

و صد حیف برای کسانی که اسم شان را گذاشته اند مرد
هزاران حیف !

#_صهراوی

‌
به دستان سفیدت رنگ خینه🤭

چرا سوی مه می‌بینی به کینه😕😒

دلبرم دلبر 😐😁🤭❤️

حالی همی به کینه چقسم دیده میشه؟!😐
مه خو ندیدیم کسی را به کینه 😕🙄

خوب اس ناشناس استی وگرنه پوستت کنده میشد 😂🤦‍♀

موهایش هم از طرف من 🤣😑

چرا؟😐💔

‌
ای کاش نقش خینه دستت میبودم...🥹🫶🏻

اي عاشق پیشه كي هست؟ 😂😐

رمان: #حیات_عشق
نویسنده #بهشت_ماندگار

حیات عشق
روایتگر داستان دختری‌ست از همین جامعه؛ دختری زیبارو، رؤیاپرداز، از جنس آرامش و لطافتِ عشق.
و پسری از قوم پشتون، که تنها با یک نگاه، دلش به اسارت چشمان آن دختر درمی‌آید.

اما آیا در سرنوشت این دو، وصالی نگاشته شده؟
یا تقدیر، مسیر دیگری را برایشان رقم خواهد زد؟

در لابه‌لای این داستان، با واقعیت‌هایی تلخ از جامعه، با نابرابری‌ها و حقوق پایمال‌شده دختران روبه‌رو خواهید شد.
لحظه‌لحظه‌اش حقیقت است؛ تلخ، اما آغشته به عطر حيات و عشق...
روایتی پر از درد، پر از امید، و پر از عاشقانه‌هایی که گاه اشکتان را جاری می‌سازد، گاه لبخندی پنهان بر لبتان می‌نشاند.

آغاز نشر رمان امشب...

انگار من داستانی دارم با این زیارتگاه... حس می‌کنم اینجا چیزی را که گم کرده‌ام، شاید بیابم.

شاه دو شمشیره برای خیلی‌ها فقط یک زیارتگاه است؛ جای دعا، نذر، امید. اما برای من، جایی‌ست که هر بار قدم می‌گذارم، انگار قلبم آهسته‌تر می‌تپد، چشم‌هایم آرام‌تر می‌بارند، و دلم چیزی می‌جوید که حتی خودم هم نمی‌دانم نامش چیست.

می‌نشینم گوشه‌ای از صحن، به صدای دل‌های مردم گوش می‌دهم. یکی آرام گریه می‌کند، یکی دعا می‌خواند، یکی فقط خاموش نشسته. من هم خاموش‌ام... اما پر از صدا. پر از دلتنگی‌هایی که هیچ‌کس نمی‌فهمد.

گاهی فکر می‌کنم شاید آنچه گم کرده‌ام، تکه‌ای از خودم است. همان کودکی‌ام، همان لبخند بی‌دلیل، همان امید ساده به فردا. شاید اینجا، جایی باشد که روح من هنوز پنهان شده، لابه‌لای بوی عود و زمزمه‌های شبانه.

وقتی از زیارت بیرون می‌آیم، مشکلم حل نشده. ولی دلم سبک‌تر است. نه چون معجزه شده، بلکه چون دیده‌ام هنوز جایی هست که می‌توان در آن گریه کرد، دعا کرد، و خود را فراموش نکرد.

#_صهراوی 🕊