سوار موتر شدم، راننده به سمت مكتب حركت كرد.
امروز قرار بود نتايج ما اعلان بشود.
با توقف موتر مقابل مكتب، با ذوق و شوق پیاده شدم. وارد مكتب كه شدم با ديدن پرنيان و هوسي جيغم به هوار رفت. هردو را در آغوش كشيدم و راهي صالون اصلي شديم.
طبق معمول همه در صف هاي خود ايستاده بودند.
من نيز در صف مربوط به صنف خود ايستادم و تا شروع شدن سخنراني آدامسي در دهن گذاشتم.

با آغاز سخنرانی مدیر مکتب، دست‌پاچه آدامس را از دهانم بیرون آوردم.
نگاهم به دختر روبرویم افتاد. لبخندی شیطنت‌آمیز زدم و آدامس را بی‌صدا روی موهایش چسباندم.
لحظه‌ای بعد، با تعجب رُخش را به سمتم گرداند.
بی‌هیچ توضیحی، کف دستم را آرام پشت سرش زدم و زمزمه کردم:
_ _ _سرِ خود را بچرخان، سخنرانی را گوش کن.

و لبخندم گسترده‌تر شد...

آخر سر، بعد از کلی حرف‌های تکراری و وقت‌گیر، مدیر سر کَل بالاخره شروع کرد به اعلام نتایج.
چون ما صنف یازدهم بودیم و قرار بود امسال وارد صنف دوازدهم بشویم، نمرات از سمت ما شروع شد.
مثل همیشه با صدای بلند گفت:
_ _ _اول نمره صنف یازدهم، نهیر سلطان‌زاده.

با غرور و اعتماد به نفس به سمت ستيج روانه شدم،
قلبم پر از امید و چشمانم برق می‌زد.
می‌دانستم که زحماتم بی‌نتیجه نمانده است.
هر قدمم پر از شادی و رضایت بود،
و لبخندی آرام روی لبانم نقش بست.
با آنکه هر سال در رتبه اول قرار می‌گرفتم،
اما برای خانواده‌ام کافی نبود.
امیدوار بودم روزی بتوانم دلشان را شاد کنم،
و ای کاش آن روز زودتر می‌رسید...
با لبخندی که سعی داشتم عمیق نباشد و اعتماد به نفسم را حفظ کنم،
تقدیرنامه‌ام را از دستان مدیر گرفتم.
تشکری کوتاه کردم، هرچند تمام زحمات از خودم بود، اما خب،
درست وقتی می‌خواستم از سن پایین بیایم، صدای آشنایی کنارم پیچید:
_ _ _تبریک باشد، دختر لجباز!

رخم را به سوی آواز چرخاندم و ناگهان با صورت دل‌فریبش روبرو شدم.
زیبایی‌اش واقعاً خیره‌کننده بود.
برای نخستین بار، گونه‌هایم از خجالت گل انداختند.
بی‌آنکه جوابی بدهم، سریع به صف برگشتم.

زمان حال:

با برخورد نور خورشيد به پلك هايم، چشمانم را باز كردم.
صبح شده است و نور افتاب از پنجره هايي شيشه اي به درون اتاق مي تابد.

ادامه دارد...

رمان: #حيات_عشق
نويسنده: #بهشت_ماندگار
قسمت: #هفتم

از جا بلند شدم، دستی به چشمان خسته‌ام کشیدم و روی تخت را آرام صاف کردم؛
به سمت حماميكه درون اتاق وجود دارد، قدم گذاشتم.
وارد دستشويي شدم و صورتم را شستم. با ديدن صورت بی‌رنگ و روحم در آينه، دلم گرفت؛
انگار تمام غصه‌های دنيا در نگاهم جمع شده بودند.
چشم‌هايم بی‌فروغ، پوست صورتم خسته و بی‌جان...
لبخندی تلخ زدم و زير لب گفتم:
«اين واقعاً منم؟
نهيري‌ كه يك لحظه هم دست از خنديدن نمي‌كشيد؟
نهيري‌ كه با شيطنت‌هايش همه را مي‌خنداند و انرژي مي‌داد؟
حالا شده تني خسته، با چشماني پر از درد و سكوت...
دلم براي خودم تنگ شده، براي همان نهير شاد و بي‌پروا.»

از دستشویی بیرون شدم، چادرم را بر سر انداختم و آهسته از اتاق بیرون رفتم. امروز، روز رفتن است...
باید این خانه را ترک کنم.
اما کجا بروم؟ مگر منِ بی‌پناه جایی برای رفتن دارم؟

نفسی عمیق کشیدم و پله‌ها را یکی‌یکی پایین آمدم. سکوت همه‌جا را فرا گرفته است، صدای قدم‌هایم روی سنگفرش پله‌ها بیشتر به گوش می‌رسد.

مادر یوسف، تنها در صالون نشسته است؛ کتابی در دست دارد و عینک ظریفی روی چشمانش.
آه... هنوز اسمش را هم نمی‌دانم!
با تردید چند قدم جلوتر رفتم. وقتی متوجه حضورم شد، سرش را بالا گرفت.

_ _ _صبحتان بخیر.

لبخند مهربانی زد و گفت:
_ _ _صبح تو هم بخیر دخترم. خوب خوابیدی؟

_ _ _بله، به لطف شما.

کنارش نشستم. با لحنی آرام گفت:
_ _ _یوسف طبق معمول زود بیدار شد و صبحانه‌اش را خورد. حرير می‌خواست بیدارت کند، اما نگذاشتم. حالا برایت صبحانه می‌آورم.

_ _ _نه، نه... اصلاً زحمت نکشید.

میان حرفم آمد و با لبخندی گفت:
_ _ _بس کن دخترم، چه زحمتی؟

از جا برخاست و با آرامش به سمت مطبخ رفت.
در اين چند دقيقه كه تنها ماندم، ذهنم بی‌اختیار به گذشته پر كشيد...
آه، چه روزهای شيرينی بودند آن روزها؛
روزهایی كه خنده از لب‌هايم جدا نمی‌شد و دل‌نگرانی‌هايم در حد نمره امتحان یا خراب شدن ناخن‌هايم خلاصه می‌شد...

سه سال قبل:

صبح روز جمعه بود و در خانه بودم.
از اتاق بیرون آمدم و آرام به سمت صالون رفتم. مادرم با تلفن در حال صحبت با مادربزرگ بود.
بی‌صدا کنارش نشستم و نگاه به صفحه‌ی تلویزیون دوختم.
چند دقیقه نگذشته بود که مادرم نگاهم کرد و گفت:
_ _ _باز که اینجا نشستی، دخترم!

نفس کلافه‌ای کشیدم.
همین بود دیگر!
در آن خانه اگر می‌نشستی، ایراد بود؛ اگر می‌ایستادی، باز هم ایراد!
حرف بزنی، می‌گفتند پررو شده‌ای؛ سکوت کنی، می‌پنداشتند که دلگیری.
نه راهی برای خودم داشتم، نه جایی برای آرام بودن.
ناگهان حواسم به صحبت‌های مادرم جلب شد كه با لحنی تحسین‌آميز گفت:
_ _ _آها، راست می‌گويی مادرجان. شوهرش هم آدم بسيار با شخصيتی است. خوش‌به‌حال آن دختر!

ابروهايم ناخودآگاه درهم رفت.
باز هم همان حرف‌ها...
باز هم مقايسه‌هايی كه هيچ‌وقت تمامی نداشت.

_ _ _اين‌طور دخترا واقعاً بخت و اقبال دارند. والا، همين‌طور نشست و يك شوهر به اين خوبي نصيبش شد!

نفسم را كلافه بيرون دادم...
انگار خوشبختی فقط در ازدواج با "شوهر خوب" خلاصه می‌شد!
پس تلاش‌ها، درس‌خواندن‌ها، آرزوها... هيچ؟
شوهر؟
آه... فقط گمان می‌کردند كه بزرگ‌ترین آرزوی هر دختری، ازدواج است.
انگار هدف زندگی‌مان فقط پوشیدن لباس سفید و گفتن «بله» باشد!
متنفر بودم ازين تصور که یک دختر، همیشه باید زیر سایه‌ی یک مرد باشد...
نه، من برای خودم رویاهایی داشتم—بزرگ‌تر، روشن‌تر، آزادتر.
می‌خواستم روی پاهای خودم بایستم، بی‌نیاز از تکیه بر کسی، مستقل و محکم.
ای کاش می‌شد...
ای کاش دنیایی بود که در آن، ارزش دختران را به توانایی‌شان می‌سنجیدند، نه به حلقه‌ای در دست یا نام مردی در شناسنامه‌شان.
اما امان ازین جامعه‌ای که هنوز هم دختر را نیمه‌ای ناقص می‌بیند، تا وقتی کسی نباشد که نامش را به او گره بزند.
ای کاش می‌فهمیدند، دختری که روی پای خودش می‌ایستد، قوی‌تر از هزار مردی‌ست که سایه‌اش را به رخ می‌کشد.

با صدای مادرم از میان افکارم بیرون آمدم.
_ _ _نهير! هي دختر؟!

گفتم:
_ _ _آه بله مادر؟

گفت:
_ _ _وای نهیر! دختر عمه‌ات را ببین! چه شانسی داشته!

سکوت کردم و او دوباره ادامه داد:
_ _ _می‌دانی با چه کسی ازدواج کرده؟ با یک پسر پولدار و سرشناس!

آه خوب به من چي؟!
حالم از این نگرش سطحی و محدودشان به هم می‌خورد.
برای‌شان تنها ثروت و شهرت طرف مقابل اهمیت دارد، بس!

_ _ _تو هم بنشین همین‌طور! درس می‌خوانم و به فلان مقام می‌رسم! اما سرانجام وقتی مكتب را تمام کنی، باز هم در خانه محبوس خواهی شد!

اگر لحظه‌ای دیگر می‌نشستم، حتماً حال‌ام بهم می‌خورد؛
پس با بهانه‌ی داشتن درس، بی‌درنگ روانه‌ی اتاقم شدم.
وارد اتاقم شدم و خودم را روی تخت انداختم.
فردا، به‌خاطر آغاز فصل بهار، قرار بود همراه با اعضای مكتب به پیک‌نیک بروم.
لبخندی کمرنگ روی لب‌هایم نشست،
با این فکر که شاید فردا کمی خوشحالي واقعي را تجربه كنم.

فردای آن روز، لباسی بهاری با دامن بلند زردرنگ بر تن کردم که گل‌های ریز و سفیدی بر آن نقش بسته بود. آرایشی ملایم و ساده به چهره‌ام زدم، آن‌قدر كه به چشم كسي نیاید؛ عطر دلخواهم را به خود زدم و آماده شدم. ساعت شش صبح بود و معمولاً در این وقت همه خواب بودند.
با عجله و قدم‌هایی بلند از خانه بیرون زدم.
راننده بیچاره، با چهره‌ای خسته و خواب‌آلود، مثل همیشه کنار ماشین ایستاده بود.
وقتی مرا دید، سریع در را باز کرد.
سوار شدم و به سمت مقصد حرکت کردیم.
راننده مقابل مدرسه توقف کرد و من با شوق و ذوق وارد ساختمان شدم. به سمت صنف حرکت کردم که ناگهان به کسی برخورد کردم. با غيظ رخ‌ام را به سمت آن فرد برگرداندم و چهره عبوس خان را دیدم.
يخنقاق سفيد برتن داشت و آستين هايش را تا آرنج قاط زده بود.
آه كه عجب دلفريب شده بود.
سريع نگاهم را دزدیدم و با "ببخشيد" كوتاهي روانه صنف شدم.
با دیدن پرنیان و هوسی، لبخند پررنگی روی لب‌هایم نشست و با شوق خودم را در آغوش‌شان انداختم.
پس از کلی جیغ و خنده‌های بی‌وقفه، بالاخره همه باهم از صنف بیرون شدیم و در صحن حویلی، منتظر حرکت ایستادیم.
در همین لحظه، استاد عبوس با همان چهره‌ی جدی همیشگی‌اش از مقابلمان عبور کرد.
دخترها چنان غرق تماشایش شدند که انگار صحنه‌ی فیلمی رمانتیک در برابرشان پخش می‌شود.
لبخند شيطنت‌آميزی روی لب‌های پرنیان نشست و زیر گوشم زمزمه کرد:
_ _ _آه ببين جمال الخلوق نيز آمد.

دقيقاً همان لحظه‌اي بود كه ذهنم ناخودآگاه به سمت سريال حضرت يوسف رفت؛ همان صحنه‌ی معروف كه زنان مصر در برابر زيبايي‌اش چنان مات شده بودند كه ميوه به جاي دست‌شان را بريدند و حتي نفهميدند!
اينجا هم انگار وضع چندان فرق نداشت...
دخترها با دهان‌های نيمه باز و چشم‌های برق‌زننده، گويی حواس‌شان از زمين و زمان پرت شده بود.
في‌الحال، فقط يك چاقو كم بود تا صحنه‌ی تاريخ تكرار شود!
هوسی آدامسش را پوف كرد، صدای تركيدنش با خنده‌ی شيطنت‌آميزش همراه شد.
با نگاهی پر از شیطنت گفت:
_ _ _قسم مي‌خورم كم مانده او را قورت بدهند!

و صداي خنده هر سه‌مان به هوا رفت.
سوار اتوبوس مکتب شدیم و هر سه‌ در آخرین ردیف جا گرفتیم.
هوسی، طبق معمول، موبایلش را به اسپیکر وصل کرد و آهنگ پرشور و شادی پخش شد؛ یکی از همان موزیک‌هایی که آدم را ناخودآگاه به رقص می‌اندازد.
پرنیان با خنده گفت:
_ _ _آغاز مستیِ بهاری!

خنديدم و سوتي زدم.


«يوسف»
سوار اتوبوس شدم و روی صندلی کنار راننده نشستم.
صدای خنده‌اش از دور به گوش می‌رسید و دلم می‌خواست لحظه‌به‌لحظه نگاهش کنم.
دختر عجیبی بود...
طاقتم طاق شد، رخ‌ام را به سمتش برگرداندم.
او روی صندلی ایستاده بود و همراه با آهنگ یکجا حرکت می‌کرد، مثل اینکه دنیا برایش می‌رقصد.
موهای خرمایی‌اش از زیر شالش بیرون زده بود.
ای وای وقتی می‌خندید...
کومه‌اش چقور می‌افتاد و چال گونه‌اش نمایان می‌شد،
که دل آدم را می‌برد!
سریع نگاهم را دزدیدم و به روبرو دوختم.
آه، يوسف!
از چه آواني این‌گونه بی‌حیا شده‌ای؟
امان ازين دختر!
دختر عجیبی بود،
واقعاً بسیار عجیب!
گرچه لبخند همیشه بر لب داشت،
اما در عمق چشم‌های قهوه‌ای‌اش غمی پنهان بود؛
یک تنهایی عمیق و بی‌کلام.

چیزی که هیچ‌کس به راحتی نمی‌دید،
اما من... من آن را حس می‌کردم.
پشت آن لبخندهای بی‌وقفه،
پشت آن شیطنت‌های ظاهری،
دلِ کوچکی پنهان بود، پر از درد و بغض،
گویی که هر لحظه در حال شکست خوردن بود اما کسی نمی‌دید.
تا زمانی که به مقصد رسیدیم، خنده‌اش بند نمی‌آمد.
نهیرِ لجباز!

«نهير»
با توقف اتوبوس، به سوی در خروج دویدم و از همه زودتر پیاده شدم.
باد بهاری به صورتم خورد و نسیم خنکی از میان درختان عبور کرد، جان تازه‌ای به روحم بخشید.

ادامه دارد...

دختر که باشی، از آدمایی که دوستشان داری خیلی زود ناراحت میشی.

دختر که باشی، ممکن است پشت لبخند قشنگت، کلی بغض پنهان باشد.

دختر که باشی، باید هزار تا نقش بازی کنی؛ قوی، خوشحال، بی‌تفاوت…

دختر که باشی، از پسرایی که بلدن قشنگ حرف بزنند می‌ترسی.

دختر که باشی، نگرانِ همه آدمای مهم زندگیت میشی به جز خودت.

دل دختر شیشه نیست ولی هزار بار ….شکسته!
#_صهراوی🕊

سکوت کردم!
چون هر حرفی اینجا گناه شمرده می شد🔥

#_صهراوی🕊

در دنیایی که یک انسان را از پروف اش قضاوت بکنید دیگر انصاف نیست!
#_صهراوی🕊

شب بکام🌚🍃

سلام دوباره دوستای خوبم ✨
یک مدت از تلگرام رفتم… نه چون دلم نمی‌خواست باشم، فقط چون باید یک کم فاصله می‌گرفتم، برای نوشتن… برای خلق یک قصه‌ای که دلم خیلی همرایش گره خورده بود.
حالا برگشتم، با دست خالی نه، با رمانی که کم‌کم شکل گرفت… اسمش بانوی حلال‌کُش است.
البته هنوز هم کامل نشده. می‌دانید که با کارهای خانه و گرفتاری‌های روزمره، واقعاً سخته هر روز بنویسم. ولی تا جایی که توانستم نوشتم، و حالا تصمیم گرفتم همان‌ها را با شما شریک شوم.
شاید تا وقتی آن بخش‌هایی که نوشتم را منتشر می‌کنم، بقیش هم کامل بشه…
شاید هم کمی زمان ببره، ولی قول می‌دم که دارم با همه‌ی وجودم برایش تلاش می‌کنم.
شاید بگین: یک رمان؟ این‌همه وقت؟
اما اگه بدانید هر صحنه را باید در ذهنم ببینم، حسش کنم، تصویر بسازم، گره‌ی داستان را ببافم، درد و عشق و ایمان و خشم را کنار هم بچینم…
آن‌وقت می‌فهمین چرا هر صفحه‌ش زمان می‌خواهد.
پس برگشتم... با قصه‌م، با عشقم به نوشتن، با تکه‌هایی از دلم که در کلمات قایم‌شدن.
ممنونم اگه هنوز اینجایین 🤍

#حسنا_سادات:))

خورشید سلام کرد ..و نوبت تو است بدرخشی🕊🍃
صبح بخیر💐