حرف های ناگفته به عزیزترینم؛
-نویسندهٔ رؤیاهای خاکستریِ روشن.

در انزجارِ روز های رنگ پریده ای هستم که به کالبدی غریب از من بر گشته، به همان قطعهٔ مچاله شده از زندگیم که به چشم های بی خانمانی خیره است که در تلاطم خنده های دُوردانه ات جامهٔ یك ماه و هزار ستاره به تن می کرد و حالا آغشته به سوگی به بلندای سکوت شب های زمستانیست؛ تو را انقدر در واژه واژه ی دلتنگی بوسیده ام که کبودیِ جای خالی ات بر تن برهنهٔ روز هایم تا ابد باقیست، حتی شانه هایم هم از تحملِ سنگینیِ این همه احساسِ چروک برداشته به ستوه آمده است و دیگر این جانِ بی جان در طلب بودنت به نبودنی از جنسِ تو رضایت داده.

نامـه ای از کیـم تهیـونـگ، ۱ ژانویـه ۲۰۲۶

پیتـر گـاه حس می‌ کنم ایـن ابتـلا بـه بیگانگـی، نـوعـی سوگـواریِ خامـوش است بـرای آنکـه بـوده‌ ام؛ مرثیـه‌ ای بی صـدا که بـدونِ لغـزش های کوچـك بـا تـاب آوردن بر پیکـرِ گذشتـه‌ ام همـراه شده، پیکـری کـه دیگـر زخـم های گذشتـه اش درد نمی کند و بـا غریبـهٔ درون آینـه خـو گرفتـه است. گویـی تأملـی بـه نزدیکـی مرگـی خـود خواستـه که بـا انکـار تدریجـی خویـش رخ می‌ دهـد؛ پـس از آن، زیستـن در نبوغـی دیگـر حتـی در یك شاکلـهٔ ناشناختـه، اتفـاق می افتد؛ و اینجاسـت کـه در تقـلای آنچـه رخ داده و آنچـه میبینی انتخابـی دشـوار است بـرای پذیرفتـن اینکـه حقیقـت در کدامیـن سـوی خانـه پنهـان شـده.