سرای چامه (شعر)

📝

نقل است که زنی فقیر در هند باستان در اثر مرگ تنها پسرش، از شدت سوگواری به مرز جنون رسیده بود. او بدن بی‎جان پسرش را شیون‎كنان در دهكده می‎چرخاند و از هر كس كه می‌دید تقاضای كمك می‎كرد. مردم می‎خواستند به او کمک كنند، اما نمی دانستند چطور درد او را تسكین دهند. تا اینکه یک نفر توصیه كرد زن را به نزد استاد فرزانه‎ای كه نزدیك دهكده اطراق کرده بود، ببرند.

زن، جسد پسرش را به آنجا برد تا بودا و پیروانش را ملاقات كند. جنازه را به بودا نشان داد و التماس كرد به او بگوید چطور پسرش را به زندگی برگرداند. بودا به دقت گوش كرد و سپس گفت: «فكر كنم می‎توانم كمكت کنم.» زن گفت: «خواهش می‎كنم، هر كاری بگویید می‎کنم، خواهش می‌كنم.» بودا به او گفت فقط باید به دهكده برگردد، از همسایه‎اش دانه‎ای خردل بگیرد و به نزد او بازگردد. آن زمان در هند خردل مانند نمك و فلفل در خانه‎های غربی، همه جا یافت می‏شد. زن دلگرم شد و راه افتاد. وقتی داشت آنجا را ترك می‎كرد، بودا گفت: «فقط یك چیز دیگر. مطمئن شو صاحب خانه‎ای كه دانه را از او می‏گیری با مرگ آشنا نباشد.»

زن امیدوار رهسپار شد و به اولین خانه‎ای كه رسید در زد. داستان را تعریف كرد. مرد صاحب خانه بسیار همدردی كرد و فوراً یك دانه خردل به او داد. زن هنگام ترک خانه، حرف بودا را به یاد آورد و پرسید «لطفاً از سؤالم ناراحت نشوید، در این خانه هم كسی مرده است؟» مرد غمگین شد و داستان مرگ پسر عمویش را كه سال قبل به طرز دلخراشی كشته شده بود، تعریف كرد. زن از همسایه‏اش تشكر کرد و راهی خانۀ بعدی شد.

در آنجا نیز به گرمی استقبال شد و دانه خردل دیگری دریافت كرد، اما در آخر، داستان مادری را شنید كه هنگام زایمان از دنیا رفته بود. از آن همسایه هم تشكر كرد و به راهش ادامه داد. این ماجرا خانه به خانه تكرار شد، تا اینکه زن به تمام خانه‎های دهكده سر زد. دانه‌‎های خردل زیادی گرفته بود اما داستانهای غمناك زیادی هم شنیده بود.

زن نزد بودا بازگشت و گفت «سپاسگزارم. فكر می‎كنم دارم متوجه می‌شوم.» او به شاگردی بودا درآمد و در نهایت استاد بزرگی شد.

درك میرایی‌ خود و آسیب‏پذیری‌ای که نسبت به میرایی عزیزانمان داریم، می‎تواند ما را عمیقاً به یكدیگر متصل كند. این بینش ما را از انزوا خارج کرده و اتصالی حیات‌بخش پدید می‌آورد. همچنین به ما كمك می‎كند ببینیم دغدغۀ ذهنی ما نسبت به تفاوت‎ها –جنسیت، فرهنگ، سن، موقعیت اجتماعی– چگونه در مقایسه با نقاط مشترکمان رنگ می‏بازد.

و ما در میرایی نه تنها با سایر انسان‎ها، که با تمام موجودات، مشترك هستیم. با درك واقعیت تولد و مرگ، به جهانی وسیع‎تر متصل می‎شویم و خودمان را به عنوان بخشی از شبكۀ حیات تجربه می‎كنیم.

📗 توجه‌آگاهی، راه حلی برای مشکلات روزمره
💟 #سرای_چامه

32 views18:42