و با بيقرارى خودم را به اغوش موسيقى پرتاب ميكنم. شايد كه صداى افكارم به خاموشى رود.

من من

آهنگشو دوست ندارم ولی خب تنها آهنگی بود که اینستا بلاکش نکرد هرچند پاکش کردم و حتی تلاش خاصیم برايه ادیتش نکردم و حتی دیرم گذاشتم ولی مهم اتفاقات توشه دیگه نه؟

کاش گوشیم فلش نمیشد اتفاقات قشنگتریم ثبت شده بود:>

صبح هوا خیلی خوب بود...
ساعت 6 از خواب پاشدم هوا پر از مه و برفی...
سرد و تاریک
ایرپادو گذاشتم تو گوشم حاضر شدم رفتم بیرون قدم زدم هیچکسم نبود شد ساعت 7 رفتم مدرسه رنگین کمون بود=)

تو شبیه پروانه ای که من از دور بهش خیره شدم!
نمیدونم...
شاید اگر بال زیبات رو لمس کنم ، تورو هم از دست میدم؟!

من فرصت زیادي براي ساختن زندگي ام داشتم، اما همهٔ آنها را از دست دادم. با بي‌احتیاطي و بدبختي خودم، جهان از من فاصلهٔ گرفت، بنابراین اکنون کاملاً منطقي است که من هم از جهان رو برگردانم. اگر احساس میکردم امکانِ ماندن وجود دارد مي‌ماندم اما این امکان برایم وجود ندارد. من زندگي را برای مردم بدتر مي‌کنم و چیزی برای بخشش ندارم.

اگه ایندفعه دیگه چیزی نباشه که بتونم بگیرمش و غرق بشم چی؟ برای همیشه گمم می‌کنی؟

نمیتونم تشخیص بدم به چی نیاز دارم که اینجوری نباشم. رنگ مو؟ خودکشی؟ آسنترا؟ مواد؟ زندگی جدید؟ ریدن به آدما؟ فیلر لب؟ پیرسینگ؟ توجه؟ اورگاسم؟ پول؟ زید؟ خرید؟ مرگ.

شده یه آدم انقد رو مختون باشه که حتی اسمش بیاد حالتون بد شه؟
رو مخ که نه
بیشتر شبیه حس تنفر میمونه، من حتی از اینکه این آدم حتی تو کره خاکیم وجود داره حس بد و منفی میگیرم... نمیدونم دوستاش چطوری تحملش میکنن.

احساساتی هست، یک چیز هایی هست که نمي‌شود به دیگری فهماند، نمی شود گفت، آدم را مسخره می کنند. هر کسي مطابق افکار خودش دیگري را قضاوت می کند.