❗️Ադրբեջանի իրավապահ մարմինները սպառնում են առևանգել Արցախի նախագահ Արայիկ Հարությունյանին։ Ադրբեջանի գլխավոր դատախազն այսօր ճոխ-ճոխ հայտարարություններ է արել դրա մասին՝ նշելով, որ իրենց հատուկ ծառայություններն կալանավորելու Հարությունյանին։

Սա շատ կարևոր հայտարարություն է։ Եթե ադրբեջանական կողմն իսկապես փորձի նման գործողություն իրականացնել, դա նշանակելու է նոր պատերազմ։ Կրկնում եմ՝ նման փորձն ինքնին casus belli է։ Էլ չեմ խոսում առևանգման հաջողելու մասին։

Հետևաբար այս իրավիճակում բոլորն անելիք ունեն՝ թե՛ քաղաքական իշխանությունները, թե՛ բանակը, թե՛ հատուկ ծառայությունները և թե՛ ռուս խաղաղապահները։

🇮🇷Իրանի տարածաշրջանային քաղաքականությունն ու հայկական իրականությունը

«Մենք պետք է պարզ հասկանանք, որ Իրանի ազդեցությունը մեր տարածաշրջանի և հատկապես մեր երկրի անվտանգության ու արտաքին քաղաքականության վրա եղել է, կա ու լինելու է շատ վճռական։ Եվ հիմա՝ 2020թ.-ի 44-օրյա պատերազմից հետո, այս իրողությունն ակնհայտ երևում է հարավկովկասյան զարգացումներում։ Այսպես, մեկ տարի էլ չի անցել այն բանից, երբ ՀՀ տարածքների նկատմամբ Ադրբեջանի ագրեսիվ գործողությունների հետևանքով բոլորս դարձանք Իրանի հստակ և նպատակաուղղված քայլերի ականատեսը, երբ Իսլամական Հանրապետությունը ծավալուն զորավարժություններ սկսեց Ադրբեջանի և Արցախի օկուպացված տարածքների սահմանում՝ հստակ ցույց տալով, որ Սյունիքի հանդեպ թուրք-ադրբեջանական սպառնալիքների կյանքի կոչման փորձի պարագայում էլ նրանք կարող են պատերազմ սկսել Ադրբեջանի դեմ և կանխել նրանց այդ ծրագրերը»։

Նյութն ամբողջությամբ հասանելի է «Ոսկանապատի» բաժանորդներին՝ Patreon-ի մեր էջում։

🇮🇷🇦🇲🇦🇿Միակ հարցը, որ կարող է խոչընդոտել Հարավային Կովկասում Իրանի ծրագրերի իրագործամանը, արցախի հակամարտության չկարգավորված լինելն ու նոր պատերազմի հավանականությունն է։ Ահա այստեղ է, որ Թեհրանը մտածելու և արդյունավետ լուծումներ գտնելու խնդիր ունի։ Բանը նրանում է, որ իրանական կողմը ցանկանում է մաքսիմալ նվազեցնել թուրք-ադրբեջանական դաշինքի ազդեցությունը ոչ միայն իր կոմունիկացիոն հնարավորությունների, այլև ընդհանրապես հարավ-կովկասյան տարածաշրջանում։ Մյուս կողմից էլ ակնհայտ է, որ Հայաստանի աշխարհագրությունը, ենթակառուցվածքների վիճակն ու քաղաքական դրությունը չափազանց խնդրահարույց են մեր երկրի տարածքով նման խոշոր ծրագրեր իրագործելու համար։

Նյութն ամբողջությամբ հասանելի է «Ոսկանապատի» բաժանորդներին՝ Patreon-ի մեր էջում։

🇮🇷Իսկ ո՞րն է Իրանի շահը մեր տարածաշրջանում։ Այս հարցն ունի կարճ և երկար պատասխաններ։ Եթե կարճ, ապա Հարավային Կովկասն Իրանի համար առաջին հերթին դեպի Սև ծով, իսկ այնուհետև նաև Եվրոպա և Ռուսաստան տանող կարևորագույն ճանապարհ է, որը կարող է տնտեսական և քաղաքական մեծ դիվիդենտներ բերել այդ երկրին։ Մյուս կողմից՝ Հարավային Կովկասն աշխարհաքաղաքական մրցակցության այն հարթակն է, որտեղ Իրանի դիրքերի թուլացումը կարող է կենսական մակարդակի սպառնալիքներ առաջացնել այդ երկրի համար։ Սա հնարավորությունների ու ռիսկերի տարածաշրջան է, որտեղ Իրանի մրցակիցները պարզապես անթիվ, անհամար են։

Նյութն ամբողջությամբ հասանելի է «Ոսկանապատի» բաժանորդներին՝ Patreon-ի մեր էջում։

Գիտե՞ք, ինձ մոտ գնալով ամրապնդվող վստահություն կա առ այն, որ Ուկրաինան ինչ-որ իմաստով աշխարհաքաղաքական այլ կարևոր գործընթացներ կոծկող, միջազգային հանրության ուշադրությունը դրանցից շեղող գործիքի է վերածվել Արևմուտքի և, հնարավոր է նաև, Ռուսաստանի ձեռքում։ Յուրահատուկ ֆոն, որի թեժ լինելը թույլ է տալիս Մոսկվային, Վաշինգտոնին ու Բրյուսելին՝ խնդիրներ լուծել միանգամից մի քանի՝ աշխարհաքաղաքակության տեսակետից կարևոր տարածաշրջաններում։

https://www.yerkir.am/news/view/262054.html

🇺🇦🇷🇺Փորձենք օրն ամփոփել։ Վերջին ժամերին Դոնեցկից և Լուգանսկից ստացվող նորությունները հուշում են այն մասին, որ նյարդերի այս հակամարտությունը դեռ երկար կշարունակվի։ Ինքնահռչակ այդ հանրապետություններից ժողովրդի էվակուացիան արդեն իսկ բավական խոսուն փաստ է։ Բայց այն խոսում է ոչ թե պատերազմի սկզբի, այլ դրանից խուսափելու հանգամանքի մասին։ Ոորովհետև Ռուսաստանը փաստացի հենց այդկերպ լուծեց տեղի ժողովրդի անվտանգության հարցը։ Իսկ Դոնեցկի ու Լուգանսկի տարածքը պահելը Մոսկվայի համար պետք է որ մեծ խնդիր չլինի։ Դրա համար Ուկրաինա զորք մտցնելու անհրաժեշտություն չի լինի. կանաչ մարդուկներն էլ կբավականացնեն։

Այս պահին Ռուսաստանի և Ուկրաինայի պաշտոնյաներն իրավիճակը հանդարտեցնող հայտարարություններ են անում։ Վաղը որոշ հանդիպումներ էլ են նախատեսված։ Իսկ Զելենսկին պատրաստվում է Մյունխեն մեկնել։ Մեծ շանս կա, որ իրավիճակը կհանդարտվի։ Տեսնենք։ Բայց այն փաստը, որ տասնյակ հազարավոր մարդիկ այսօրվանից պանդուխտ են դառնալու, արդեն իսկ շատ տխուր է։ Մենք այդ ցավը լավ գիտենք…

Թե ով հաղթեց այս շրջափուլում, կամ ով ավելի խելամիտ գտնվեց, դատեք ինքներդ։ Իսկ ես շարունակում եմ մնալ այն կարծիքին, որ Ուկրաինան շատ ավելի կարևոր աշխարհաքաղաքական զարգացումներ կոծկող գործոն է ընդամենը։ Այս հակամարտությունը ո՛չ Դոնեցկի, ո՛չ Լուգանսկի, ոչ էլ Ուկրաինայի մասին չէ։ Շան գլուխն այլ տեղ է թաղված։

🇩🇪Մյունխենի անվտանգության համաժողովն այս տարի ավելի քան գարշելի էր։ Երկու օր է հետևում եմ քննարկումներին՝ զրո բովանդակություն և որքան ուզես պոպուլիզմ։ Էս ի՞նչ հիվանդություն էր, որ աշխարհը պատեց։ Նայում ես՝ հզոր երկրների ղեկավարներ են, դիվանագետներ և այլն ու ոչ ոք խելքը գլխին բառ անգամ չի ասում։ Սրանք աշխարհը կկործանեն։ Ազնիվ խոսք, վախենալու է։

Ու այդ՝ ամեն տեղ ներթափանցած երեսպաշտությունը… Մենակ տեսնեք, թե ոնց են «տառապում» Ուկրաինայի դարդերով։ Հումանիստ են դարձել։ Ու մեկը չկա այնտեղ կանգնի, ասի՝ բա որտե՞ղ էիք 2020-ի թուրք-ադրբեջանական վայրագությունների ժամանակ։

📌Ազգային Ժողովում այսպես կոչված «Շուշիի հռչակագիրն» են քննարկում։ Լսում եմ իշխանական պատգամավորների խոսքն ու գնահատականները, պարզ երևում է, որ պաշտոնական Երևանը գրեթե զրոյական պատկերացում ունի այդ փաստաթղթի էության մասին։

Ես, իհարկե, հասկանում եմ, որ կապիտուլյանտների համար Շուշին էլ, այդ հռչակագիրն էլ, մեր կորսված հայրենիքն էլ, Հայաստանի մնացորդների հանդեպ ուղղված սպառնալիքներն էլ եղած-չեղածի հաշիվ են։ Իրենք իրնեց օրակարգն ունեն և դա ոչ մի տեղ չի հատվում մեր ազգային և պետական շահի հետ։ Բայց նաև վստահ եմ, որ մեր հանրությունը պետք է լավ հասկանա, թե ինչի մասին է խոսքը։ Ինչ է, այսպես կոչված, Շուշիի հռչակագիրը։

Ուստի այսօր հրապարակում եմ Միհրան Հակոբյանի կողմից «Ոսկանապատ» ՎԿ համար պատրաստած «2021-ի «Շուշիի Հռչակագիրը». 44-օրյա պատերազմի առաջացրած աշխարհաքաղաքական նոր իրողությունների մանիֆեստը» աշխատությունը։ Նյութը մինչ այս հասանելի էր միայն մեր կենտրոնի բաժանորդների համար։

❗️🔊Շարունակելով այսպես կոչված «Շուշիի հռչակագրի» թեման... Քիչ առաջ Groong - Armenian News Network-ի մեր գործընկերների կողմից թողարկվեց Միհրան Հակոբյանի շատ հետաքրքիր հարցազրույցն այդ հռչակագրի և ընդհանրապես 2020 թվականի պատերազմի հանգամանքների մասին։

Ժամանակ ունենաք, անպայման լսեք։ Բարձր կարգի վերլուծություն է։

https://www.youtube.com/watch?v=qHPCV-ksxIw

🇷🇺🇦🇿 Մեր դաշնակցի դաշնակիցը մեր ի՞նչն է:

Իսկ մեր թշնամու դաշնակի՞ցը:

❗️❗️❗️ՌԴ նախագահ Վլադիմիր Պուտինը քիչ առաջ՝ ավելի քան հնարավոր էր լավ հիմնավորեց, թե ինչու է պետք ճանաչել նաև Արցախի անկախությունը։ Եթե նրա խոսքում Ուկրաինա և Դոնեցկ բառերը փոխարինենք Ադրբեջան և Արցախով, կտեսնենք, որ ամեն ինչ մեկին մեկ համընկնում է։ Ուստի, կարծում եմ, հարմար պահ է, որ մի նամակ էլ Արցախից գրեն Ռուսաստանին։

P.S. Քաղաքականությունն ահա այդպիսի բան է՝ ԽՍՀՄ ժառանգությունից հրաժարված մի պետությանը պատերազմ են հայտարարում, մյուսի հետ դաշնակցային պայմանագիր ստորագրում։ Եվ գիտե՞ք ինչն է ամենակարևորը (կամ ամենացավալին)։ Այն, որ երկուսի դեպքում էլ Ռուսաստանը ճիշտ է վարվում։ Ճիշտ է, որովհետև դա իր շահն է։ Եվ ճիշտ է, որովհետև Ուկրաինայում ու Հայաստանում իշխանության եկած ծաղրածուները նման առիթ և հնարավորություն են տվել Մոսկվային։

🇦🇲🇦🇲🇦🇲Մեր տարածաշրջանում շահ ունեցող բոլոր երկրները հետզհետե ստանում են Արցախյան պատերազմի արդյունքով Հարավային Կովկասում ստեղծված նոր իրավիճակի իրենց բաժին դիվիդենտները։ Մեկը հողեր է ստացել, մյուսը՝ ճանապարհներ, երրորդը՝ աշխարհաքաղաքական ներկայություն, չորրորդը՝ մեծ ազդեցություն… Ու միայն մենք ենք նորինց կոտրած տաշտակի առաջ կանգնել։

Ու սա 1920թ. դասերի չսերտման հետևանքն է։

Ես, իհարկե, հասկանում եմ, թե ով ինչ է ուզում մեր տարածաշրջանում և ինչու մենք այս օրն ընկանք։ Չի կարող մտածող մարդը չտեսնել այս՝ չափազանց պարզ պատկերը։ Բայց կարևոր մի հանգամանք կա, որի մասին մենք պետք է անընդհատ բարձրաձայնենք. մեզանից ավելի շատ են տարել, քան նախապես որոշված է եղել։ Ու կապ չունի, որ դրա հիմնական պատճառը Հայաստանի խոտ որոճացող իշխանություններն են։ Գողացողներն էլ պակաս մեղավոր չեն։ Ու գողացողներին էլ է պետք դրա մասին հիշեցնել։

Ասել եմ և նորից կրկնում եմ՝ Շուշին ու Հադրութը պետք է հետ ստանալ։ Ու նաև Քարվաճառը՝ որպես՝ առանց այն էլ հանցավոր որոշումների սահմանները հատելու պատիժ։ Ասածս շատ լուրջ է։ Սա պետք է լինի մեր հաջորդ իշխանությունների օրակարգի թիվ մեկ խնդիրը։

🇦🇲🇷🇺🇦🇿ՀՀ ԱԳՆ-ն փաստացի ողջունեց Ռուսաստանի և Ադրբեջանի միջև դաշնակցային հարաբերություններ հաստատելու մասին Պուտինի և Ալիևի նախօրեի հռչակագիրը:

Մարդիկ հուսով են, որ «Մոսկվայում ս.թ. փետրվարի 22-ին ստորագրված հռչակագիրը լրացուցիչ հնարավորություն կընձեռի առաջ մղելու Հայաստանի, Ռուսաստանի և Ադրբեջանի ղեկավարների կողմից ընդունված եռակողմ երեք հայտարարությունների դրույթների իրականացումը, ինչը կարող է նպաստել նաև ԵԱՀԿ Մինսկի խմբի համանախագահության մանդատի ներքո Լեռնային Ղարաբաղի հակամարտության տևական և համապարփակ կարգավորմանը»:

Ռուսաստանի կողմից Ուկրաինայի ռազմական օբյեկտներին հարվածելու քարտեզը։

Գիտե՞ք, թե էլ ինչի մասին է խոսում այս քարտեզը։ Այն մասին, որ ժամանակակից պատերազմներում անգամ Ուկրաինայի չափսերի մեծ երկրներն եմ ամբողջությամբ ռազմաճակատի վերածվում։ Ու այդ կոնտեքստում կրկին ու կրկին համոզվում եմ, որ ճիշտ կազմակերպված պատերազմի դեպքում Արցախի խնդրի լուծումը մեզ համար կարող է ընդամենը մի քանի օրվա հարց լինել։ Նույնը նաև իրենց համար։ Մենք սա շատ լավ պետք է գիտակցենք ու նաև պատրաստ լինենք դրան։

🇺🇦🇦🇲Ուկրաինայի իշխանությունները «Հաղթելու ենք» և «Գյոռբագյոռ 2022» տեղեկատվական-քարոզչական գործողություններն են իրականացնում։ Կարծես ամեն ինչ հատուկ անեն, որ մենք էլ Երևանում նստած մեր ազգային խայտառակության օրերը վերապրենք։

Ահա և «ժողովրդի իշխանություն» գեղեցիկ արտահայտության տակ կոծկված անպատասախանատվության և տգիտության իրական դեմքը։ Կարծում եմ՝ Կիևին հաշված ժամեր են մնացել։

🤔🔥Ընդամենը մի քանի տարիների ընթացքում ուկրաինացիներին համոզեցին, որ իրենք ոչ մի կապ չունեն ռուսների հետ։ Հետո սկսեցին «երկու ժողովրդների» միջև թշնամություն քարոզել։ Սիրուն երգեր գրվեցին, հայհոյանքներ հորինվեցին, քարոզչական թեզեր ներմուծվեցին… Ու հիմա արդեն «թշնամիները» պատերազմում են միմյանց դեմ։

Դե հիմա ինձ ասեք՝ ո՞վ կհաղթի այս պատերազմում։ Էս որքա՞ն թակարդներ է լարել Ռուսաստանի ու ընդհանրապես նստակյաց քաղաքակրթությունների համար Արևմուտքը։ Ցեխից դուրս են գալիս, ցեխաջուրն ընկնում…

Ու ամենասարսափելին այն է, որ այս գործընթացները դեռ նոր են սկսվում։ Կողմերը միմյանց դեմ լրիվ տարբեր ոճի պատերազմներ են մղում։ Ու հաղթանակներն էլ, պարտություններն ել ոչ միայն միանշանակ չեն ժամանակակից աշխարհում, այլ շատ, չափից շատ բազմանշանակ են։ Մեկը կարող է իրեն հաղթած զգալ այնտեղ, որտեղ ինքը ջախջախիչ պարտություն է կրել և հակառակը։ Վիրտուալ իրականության դարաշրջան է, սա պետք է լավ հասկանալ։

Հայաստանն ընկել է Ուկրաինայի այն քաղաքացիների օրը, որոնք ձեռքով ողջունում են իրենց քաղաքներ ու գյուղեր մտնող ռուսական զորքերին։

Panorama.am-ի թղթակցի հետ խոսել եմ դաշնակցային համագործակցության ռուս-ադրբեջանական հռչակագրի մասին։

https://www.panorama.am/am/news/2022/02/25/%D5%80%D6%80%D5%A1%D5%B6%D5%BF-%D5%84%D5%A5%D5%AC%D5%AB%D6%84-%D5%87%D5%A1%D5%B0%D5%B6%D5%A1%D5%A6%D5%A1%D6%80%D5%B5%D5%A1%D5%B6/2646034

⚡️Իսկ հիմա այն խնդիրների մասին, որոնք մեզ պետք է հուզեն։ Ուկրաինական, իսկ ավելի ճիշտ՝ եվրոպական ճգնաժամի ռազմական փուլն, ըստ ամենայնի, շուտով կավարտվի։ Դրան հետևելու են աշխարհաքաղաքական լուրջ զարգացումներ՝ ուժերի վերադասավորումներ, նոր սադրանքներ, քաղաքական դաշինքների փոփոխություններ և այլն։ Մեր տարածաշրջանն այս ամենից չի կարող խուսափել։ Այստեղ հնարավոր է ամեն ինչ և նույնիսկ՝ նոր պատերազմ։

Իրականում, հիմա շատ բան է որոշվում։ Արևմուտքը փորձելու է նոր խնդիրներ ստեղծել Ռուսաստանի համար հարակից տարածաշրջաններում։ Ընդ որում, ամեն ինչ անելու է, որպեսզի այդ տարածաշրջանների երկրները ներքաշվեն նրանց ծրագրերի մեջ։ Ռուսաստանը, իր հերթին, նոր պահանջներ է դնելու իր հարևանների առջև։ Մի խոսքով, դժվար ու վտանգավոր ժամանակներ են սկսվում։ Իսկ ամենացավալին այն է, որ մեր տարածաշրջանում ամենախոցելի կողմը հենց մենք ենք։ Вот такие пироги…