امروز بهم گفت؛ کسی که سنگینی حقیقت رو با خودش حمل کرده، تلخی دروغ نمیتونه از پا درش بیاره و من توی این جمله متوقف شدم.

‏من با نشدن مشکلی ندارم. با نشونه‌هایی از شدن، با امید‌های الکی، با فکرِ شدن مشکل دارم.

نشدم نشد، راستش دیگه حوصله بهبودش رو ندارم؛
جهان یادگار است و ما رفتنی.

وضعیت:

بد بودم. می‌دانم. اما پرنده را بلد شدم. خوش‌حال بودم. ولی آرزوی پریدن ولم نکرد. هر وقت روی بلندی می‌ایستادم نبض من در سمت پرندگی می‌زد. چیزی می‌شدم میان زمین و پرواز.


سهراب سپهری
هنوز در سفرم
@nabayad_mikhandim

بهش گفتم از زندگی چی میخوای، گفت یه زندگی دیگه.

‏من از کجا میدونستم که یک غم برای نابودی هزاران شادی کافیست عزیزم؟

یا صاحب‌الامر عجل لنا ظهورک.

واضحه کسی که طعم زندگیو نچشیده ترسی از مرگ نداره چون براش مهم نیست که چیو میخواد از دست بده.

واقعا این روزایی که میگذره اونایی نبودن که بچگیم آرزو میکردم بزرگ بشم و ببینمشون.

فکر می‌کنم با این وضع خدا دیشب توییت زده، «خواهیم دید چه می‌شود».

‏شما زمانی که بتونین از ترس تنهایی عبور کنین اون موقع متوجه میشین که ۹۰ درصد از آدمای اطرافتون بود و نبودشون تفاوت چندانی توی زندگیتون نداره و حتی قطع ارتباط باهاشون میتونه اقدام بسیار مفیدی توی زندگیتون باشه.

هروقت حس کردید دلتون برای
کسی تنگ شده، وقت خوابیدن شماست.

یا رب برسان یوسف کنعانی مارا.

ممنونم از چایی که تو این دوره‌های سخت کنارمه.

کاش میشد با همین هوای امروز تهران، مشهد میبودم و تو مسجد گوهرشاد روبه‌روی گنبد مینشستم و فقط نگاهش میکردم.

تنهاییم، باور کنیم؟!

نمیدانم ز پا افتادگان داری خبر یا نه؟/١٣٣