دیگه باید یکیو استخدام کنم فقط برای این که هی ازش بپرسم، تو اگه من بودی چیکار میکردی؟

میتونی لیموشیرین هم صدام کنی، چون در عرض ثانیه‌ای بی‌محلی و بی‌توجهی یهو تبدیل به زهرمار میشم.

منم می‌دونم می‌گذره، ولی خب دوست داشتم خوش بگذره.

ترکیب آلرژی فصلی بهار(پیشواز)+روزه من رو داره به پایانم نزدیک می‌کنه. خدایا مرسی.

آدم نمی‌دونه با این همه غم توی دلش چی کار کنه.

آه ای واژه‌ی شوم؛ خو نگرفته‌ست دلم با تو هنوز.

یه دورانی‌ام از زندگی هست که واسه یه مدت حالت خوب نیست؛ ولی وقتی ازت می پرسن خوبی؟ دیگه روت نمیشه بگی نه. خجالت می کشی. می‌شینی می‌شماری میگی خب، اون بار گفتم نه، دیشبم گفتم نه، امروز باید بگم خوبم.

تازگی خیلی به این نتیجه رسیدم که ما ادما هرچه‌ قدرم با هم تفاهم داشته باشیم نهایتاً هرکدوم از ما توی دنیاهای متفاوتی زندگی می‌کنیم، توی سر هرکدوممون یه مسیر متفاوت نقش بسته شده که فقط توی یه بخش‌هایی با همدیگه‌ هم‌سفریم.

حق با تو بود مامان؛
آدم به گلی که دوسش داره زیاد آب نمیده، خراب میشه.

درهر حالتی برای من جوابه صدای ایشون.

از تو فقط یک خجالت موند
جلو همه کسایی که تعریفتو کردم.

هر دقیقه.

آدما عاشق اون تصوراتی که خودشون توی ذهن‌شون از ما ساختن می‌شن نه چیز دیگه، و شاید این ناراحت کننده ترین چیز ممکن باشه، چون به محض اینکه بفهمن ما اون نبودیم ممکنه حتی ازمون متنفر هم بشن چون فرد جدیدی رو به روشون قرار گرفته.

آه از آن رفتگان بی‌بازگشت.

امروز بهم گفت؛ کسی که سنگینی حقیقت رو با خودش حمل کرده، تلخی دروغ نمیتونه از پا درش بیاره و من توی این جمله متوقف شدم.

‏من با نشدن مشکلی ندارم. با نشونه‌هایی از شدن، با امید‌های الکی، با فکرِ شدن مشکل دارم.

نشدم نشد، راستش دیگه حوصله بهبودش رو ندارم؛
جهان یادگار است و ما رفتنی.

وضعیت: