🥰Вітаю, дарагія падпісчыкі і госці старонкі!!

Села я чытаць модную кнігу пра псіхалогію👨‍💻 і зразумела, што такая літаратура для мяне, скажам так, цяжкая. Ну не ідзе і ўсё. Больш за тое, адбівае жаданне чытаць наогул.

Але апошнім часам я чытаю для сябе камфортную літаратуру (а вы ў каментах таксама дзяліцеся сваёй камфортнай літаратурай). У жыцці нейкія крызісы за крызісам. А Агата Крысці для мяне як ратавальнае кола.

Таму я падзялюся сваімі ўражаннямі ад некалькіх дэтыктыўных раманаў.

1. "Таямніцы блакітнага цягніка" - цю. Забойства цікавае (багатую маладую жанчыну забіваюць у цягніку. Эх, любіць Агата Крысці забіваць у цягніках), але канцоўка такая ж расчаравальная для мяне, як і камп'ютарная гульня "Нэнсі Дрю і прывід баншы". Да, канцоўка занадта "чалавечная", а я люблю такое-гэтакае.
2. "Загадка Эндхауза" - харош. Праўда, гэта быў адзіны раз у жыцці, калі я крышачку здагадалася, хто ж забойца. А сюжэт такі: маладую дзяўчыну некалькі разоў хацелі адправіць на той свет, але кожны раз міма. Хто ж жадае смерці прыгажуньцы? А вось!
3. "Чорная кава" - таксама неблагі. Эркюль Пуаро бярэцца за расследаванне забойства вучонага, які распрацаваў зброю, здатную забіць шмат чалавек. Як заўсёды перад намі чалавек 5, некалькі лакацый і вынікі працы шэрых клетачак Эркюля Пуаро 😙 ў канцы.

А я чакаю вашую камфортную літаратуру ў каментарах🕺

Сёння сталі вядомы імёны лаўрэатаў прэміі імя Францішка Аляхновіча📚

Гэтую прэмію выдаюць за найлепшы твор, які напісаны ў турме.
А сам Францішак Аляхновіч (яго іменем і названа прэмія) прайшоў сталінскі канцлагер, пра які апісаў у сваім творы „У кіпцюрах ГПУ” (яго я між іншым зараз чытаю).

Канцлагер не прайшоў бясследна для пісьменніка. Ён пакутваў ад начных кашмараў, нават крычаў і стагнаў падчас сну. Пахаваны ён на Росах у Літве, дзе я ў хуткім часе спадзяюся пабываць.

Ну і пра факт абмена яго на Браніслава Тарашкевіча (напэўна, вядомы амаль усім).

Гэта прэмія сама па сабе ўжо трагічная. Але больш болю ад таго, што некаторыя лаўрэаты ў гэтым годзе застаюцца ананімнымі (самі ведаеце чаму)😞.

Тым не меней дакладна вядомыя тры лаўрэаты: Алесь Бяляцкі, Алег Груздзіловіч і Вольга Класкоўская.
Нават не ведаю, ці этычна казаць „Віншуем”.

Сумна.

Дачытала я ,значыцца, у суботу „У кіпцюрах ГПУ” Францішка Аляхновіча.
Прачытала быццам бы на адным подыху. Быццам бы зноў адсядзела.

А ўсё таму, што кніга напісана дзеяннямі, то бок зусім мала апісання. Гэта трымае ўвагу, хочацца чытаць далей і далей. З гумарам, хоць тэма такая зусім не хі-хі-ха-ха😥.

Пачынаецца ўсё з таго, што Папутчік (галоўны герой ціре сам Францішак Аляхновіч) гарыць ідэяй сацыялізму, седзячы ў Яўропах. Усе вакол кажуць (агентура): „Ах, як там добранька-та ў сацыялістычным Менску! Беларусізацыя поўным ходам ідзе🤘”. Ну і г-н Папутчік, атрымаўшы візу (ён нават грамадзянінам саўка не быў), папёрся за прыгожай ідэяй, з надзеяй, з полымем у грудзях у Менск.

У гэтых Яўропах атрымліваў ён не надта ўжо шмат, але па кавярнях і рэстаранах хадзіць любіў. Апранаўся як усе там: капцюрок, касцюмчык, ну не з іголачкі, сярэдненька, калі не бедненька😙. Але як толькі прыехаў ён у Менск, то адразу ж тамашнія заўважалі, які ж ён ужо харашун. А гэты капцюрок на галаве - адвал усяго. Ніхто так у саўку не хадзіў. А гэтыя мужчынскія шапкі на галовах жанчын Папутчіку зусім не падабаліся🙄. Выдзяляўся ён.
А пра рэстараны і кавярні😋… Прыехаў ён у тэатар (захапляўся, там яго ўсе ведалі), прапанаваў адзначыць у прыстойным месцы, так яму сказалі: „Ты што! Мы п’ем дома. Які рэстаран”.
Харошую гарэлку і ежу маглі сабе дазволіць таколькі ЯНЫ! Тыя, хто распараджаўся свабодай: ГПУ!

Як толькі прыехаў, сталі ім цікавіцца. Ого, чалавек з еўрапейскіх краёў🤔! Небяспечны, небось. Можа там ўжо панабраўся гэтых дурных капіталістычных ідэй. Хоць наш галоўны герой бажыцца, што, маўляў, рабяткі, усім сэрцам за саветы, за вось гэта вось іхняе, прыехаў будаваць БУДУЧЫНЮ🏄‍♂️. Нават чоканні пляшкай гарэлкі не дапамаглі ўпэўніць людзей у шынелі, што ён жа свой. Нават атрыманне пашпарта саўка не дапамагло.🥺

Паехаў Папутчік у Салаўкі (канцлагер)😞.
Там Папутчіка няма, там ужо сам Аляхновіч ад свайго імя расказывае, як сядзеў амаль 7 гадоў у тым гадкім месцы, пра нястачу ежы, адносіны паміж вязнямі і тымі, хто вырашае іх лёс. І нават пра тое, як яны сваіх жа потым расстрэльвалі і ссылалі ў канцлагеры. Расказывае пра завербаваных вязняў. Пра голад. Пра смерць. Прыезд Максіма Горкага ў Салаўкі. І пра тое, як ён потым назад з саўка выехаў. І пра тое, як яго потым выстаўлялі агентам.

Харошая кніга. Усім трэба такое чытаць☝️. Вельмі шмат беларускага там.
Чытала і думала, як усё гэта нагадвае сучасную Беларусь.

P.S. Кнігу скіну ў каментарах. Мо хто захоча прачытаць.

#беларуская