Прачытала я паўгады таму "Любіць ноч права пацукоў" Юрыя Станкевіча.
Кніга зусім невялічкая,і яе рэальна можна прачытаць за адзін вечар. Але той вечар застанецца з вамі надоўга, уж паверце.

Станкевіч піша груба, часам брудна, але шчыра.У мяне такое пастаянна непрыемнае, трывожнае пачуцце ўзнікала.
Я да 22 гадоў баялася дзвярнога вочка. Помню гэты страх і трывогу, калі ідзеш у бацькоўскай хаце ноччу ў прыбіральню, трэба было праходзіць праз уваходныя дзверы. Жах. Мае бацькі яшчэ жывуць каля могілак, а побач яшчэ і морг стаяў, ён быў бачны з майго акенца. Адчуванні былі падобныя.

Кніга такая экспрэсіўная,нагнятаючая.Ты ўвесь час у чаканні чагосьці кепскага. І гэтае кепскае пастаянна здараецца.
Сюжэт,на першы погляд,просты: у маленькім беларускім гарадку з’яўляюцца чужынцы, якія селяцца ў суседняй хаце побач з жанчынай і яе сынам-інвалідам. Яны размаўляюць на сваёй мове і паводзяць сябе як акупанты, і паступова так ты ўжо становішся госцем у сваёй хаце. Брудная гісторыя, але вартая абавязкова да прачытання.

Пішу і разумею, што нічога ўнутры няма пасля прачытання "Апошняе пакаленне" Макара. Пуста.

Я не люблю чытаць пра 2020, аналізаваць і калупацца ў гэтай няўдалай (?) спробе.
Але такія флэшбэкі накацілі, я іх старанна намагалася абязболіць. Але цяпер, праз столькі часу, я зноў расчасала гэтую рану і хачу забыць назад.
Пра такое беларускае жыццё, не ведаю, як патлумачыць. Пра Менск, працу, сяброў, шэрасць, пра нашыя тусовачкі, змаганне, страх, затрыманне сяброў і чаканне іх на волі.

А кніга харошая. Думала, будзе горш. Проста харошая кніга, зацягвае. Напісана кампактна і проста. Добра, што ў нас з’яўляюцца маладыя беларускія таленты.

Толькі дабралася да навінаў.
Сёння аб’явілі Нобелеўскага лаўрэата па літаратуры, якім стаў венгерскі пісьменнік Ласла Краснахаркаі.

Цікава, што Бела Тарр зняў фільм па яго творы "Сатанінскае танга" (якое ідзе 7 гадзін, божачкі). Таксама яны разам працавалі над сцэнаром "Турынскі конь".

Карацей. Я вельмі задаволеная!

📚 Беларуская палічка ў Варшаве — чытай бясплатна і па-беларуску!

Для тых, хто хоча чытаць папяровыя кнігі па-беларуску бясплатна (і жыве ў Варшаве) - у мяне выдатная навіна!

Мая сяброўка Саша стварыла беларускую палічку ў Варшаўскай бібліятэцы, дзе можна ўзяць кнігу (як навінку, так і класіку), пачытаць і вярнуць. 📖

Для мяне гэта асабліва каштоўна, бо не заўсёды ёсць грошы на новыя кнігі, а перавозіць іх з сабой цяжка. У рэаліях эміграцыі такая магчымасць — сапраўднае выратаванне. ❤️

👼🏻 Ёсць і дзіцячая палічка на першым паверсе (польская сістэма)

🗺 Дзе шукаць:
📍 Marszałkowska 55/73

✍️ Як узяць кнігу:
Проста прыйдзі ў бібліятэку, падыдзі да століка бібліятэкара і папрасі запісаць цябе. Вазьмі з сабой дакуменцік — табе зробяць пластыкавую картку чытача.
Пасля гэтага смела накіроўвайся ўправа — палічка добра заўважная.

💌 Хочаш падтрымаць праект?
Можаш дапамагчы данатам — на іх будуць набывацца новыя беларускія кнігі.

Прывітанне, сябры!

Так сталася, што мяне не было цэлы месяц. Я даволі раптоўна патрапіла ў шпіталь яшчэ напачатку месяца. Там я спрабавала чытаць, але мне было цяжка запамінаць інфармацыю, таму асіліла ўсяго пару старонак «Гарэзлівага пацалунка 2».
Зараз я паступова ўзнаўляюся. Але наперадзе яшчэ працэдура, якая павінна дапамагчы лекарам зразумець, што гэта за пляма ў мяне ў галаве (якую яны пабачылі на МРТ, а я, дарэчы, таксама яе бачыла).

Сёння раніцай падчас снядання з маім кавалерам мы размаўлялі пра гульню Cyberpunk — даволі знакамітую, нават для тых, хто з гульнямі не надта. У прынцыпе, яна добра раскрывае сам сэнс кіберпанка як жанру.

Я, шчыра кажучы, не вельмі цікаўлюся кіберпанкам у літаратуры. Па-першае, чытаць хочацца шмат чаго, а часу заўсёды не стае. Па-другое, гэта ўсё ж разнавіднасць антыўтопіі, якую я цярпець не магу.
Ды і, гледзячы на тое, як Ілан Маск робіць сваіх робатаў, здаецца, эпоха кіберпанка не такая ўжо і далёкая.

Так вось.

Як гульня Cyberpunk звязана з кіберпанкаўскім творам Філіпа К. Дзіка «Убік»?
Калі я пра гэта даведалася (гэта было даўно), я крыху афігела.

У Cyberpunk у самым пачатку гульні можна знайсці запіску (як на скрыншоце), якая перакладаецца прыкладна так:
«Скокай у сральнік з галавой. Я жывы, а вы ўсе мёртвыя».

І вось гэтыя словы могуць цалкам змяніць успрыманне гульні.

Калі чытаць «Убік» і гуляць у Cyberpunk (ці хаця б ведаць сюжэт), становіцца зразумела: гэтым адным сказам аўтары гульні ставяць пад сумнеў сам факт рэальнасці свету Кіберпанка. Усяго адной фразай.
І зразумеюць гэта толькі тыя, хто ведае кантэкст.

Насамрэч гэта азначае простую і вельмі непрыемную рэч: мы не можам быць упэўненымі ні ў чым.
Немагчыма дакладна зразумець, што такое рэальнасць, — пісала жонка Філіпа К. Дзіка (Лэслі Басбі)

І, мабыць, гэта самая страшная думка з усіх.

Ці цікава вам было б больш даведацца пра кіберпанк?)

Прывітанне, сябры!
Ну што, напішу і я пра (ня)чысты Мінск.

Адразу скажу — не зайшла. Увы і ах.
Такое адчуванне, што кніга хутчэй для лёгкага, падлеткавага чытання. Нават знаёмыя мясціны не ўразілі — гульня на сентыментах не спрацавала. Не хапіла глыбіні мне, карацей.
Мінск, атмасфера, нейкія намёкі на містыку, і ўсё ж не чапляе. Не ведаю, што і напісаць яшчэ.

Сяджу і думаю: ну і што гэта было?

Прачытала я «Размовы з сябрамі» Салі Руні.

Кніга пра, шчыра кажучы, даволі дурныя адносіны. Увесь час адчувала раздражненне і нейкую прыкрасць ад гэтай няшчырасці.
Пасля чытання проста тулілася да свайго хлопца і думала, як добра, што гэта ўсяго толькі кніга. Я не пакутую, няма гэтых непаразуменняў і горкіх пачуццяў ад неўзаемнасці.

Галоўная гераіня (21 год) пачынае круціць раман з 32-вым жанатым мужыком (за раскрыццём гэтага персанажа было цікава назіраць: ён нібыта больш просты і шчыры, наколькі можа, і адразу кажа, што любіць жонку).

Шмат "глыбокіх" размоў і думак, але на самой справе людзі проста не ўмеюць шчыра размаўляць, казаць, што адчуваюць на самой справе. І ўсе вакол робяць выгляд, што капец якія інтэлектуалы. Галоўная гераіня Фрэнсіс пастаянна жудасна раздражняла сваёй прагай да пакутаў. І я думала: няўжо была такая ж самая тупіца ў 21? Я ўжо і забылася, што гэта такое: баяцца казаць прўду нават самой сабе, бо раптам застануся адна.

І гэта я маўчу пра першае знаёмства з галоўнымі героямі: Фрэнсіс-камуністка, а Бобі (яе былая дзяўчына) - лесбіянка. І справа нават не ў гэтым. Проста я ніколі б не вызначала чалавека праз яго арыентацыю ці палітычныя погляды як галоўную рысу (хаця, павінна прызнацца, камунізм — гэта для мяне дыягназ). Мне хочацца бачыць у героях людзей, а не набор ярлыкоў.

Карацей, не мой тэкст.
Можа, я проста старая для такіх твораў.