Хацела збіраць на дайсан, а ў выніку набыла электронную кнігу)

Ганс Гайнц Эверс.

Я помню, як за месяц да таго, як затрымалі майго сябра Алеся (зараз ён у Кіеве), мы Сычугом (так называецца наша кампанія філфакаўскіх сяброў. тыпу бітнікаў), чыталі раніцай апавяданні Эверса пад макдональдс. Я была ў ружовай піжаме ў клубніцы. Пачаўся дождж. І мы бегалі на балкон глядзець на гэтыя падаючыя кроплі.

Так вось непасрэдна пра творчасць пісьменніка. Моё лбюімае апавяданне называецца "Егіпетская невеста". Там і страшна, і смешна (пад канец). Ну прынамсі я смяялася. А адно з самых папулярных апавяданняў "Павук". Вельмі цікавае і вытрыманае, паслядоўнае, падрабязнае, але нядоўгае (як шасце пасля пачака жэлацінавых цукерак). Чытаеш і адарвацца не можаш. У адрозненне ад Лавкрафта няма безыходнасці і цемры (хоць апавяданні Эверса рэдка скончваюцца шчасліва).

Ну а зараз я перачытваю Фэнні Флэгг "Смажаныя зялёныя памідоры ў кавярні "Полустанак". Так што хутка будзе агляд.

Арнхільд Лаўвенг "Заўтра я заўсёды бывала львом" (у рус.перакладзе).

Кніга - аповед жанчыны, якая хварэла на шызафрэнію доўгія гады. У ёй шмат дэталяў, паслядоўна расказваецца пра змаганні за сваю мару стаць псіхолагам, пра першыя сімптомы, лякарні. Аўтарка расказвае, што людзі, якія пакутваюць ад гэтай хваробы, у першую чаргу з'яўляюцца людзьмі і патрабуюць клопату і добрага абыходжання.

Мова паэтычная і прыгожая, з цікавымі метафарамі для апісання стану аўтаркі і шляху яе выздараўлення.

Пачала чытаць кнігу ў вельмі цяжкім стане,не ведаючы пра яе анічога. Напэўна, для мяне кніга стала штуршком да паходу да псіхіятра:)

Дзялюся некалькімі цытатамі з твора, якія мяне закранулі.

"Пустата была велізарнай і невымоўнай, яна балела ў мяне ўнутры. У нудзе і роспачы я пэўным чынам спрабавала зменшыць пустую прастору, якую адчувала ў сябе ўнутры, я яе запаўняла"

"Наогул я не хацела памерці, але я зусім не ўяўляла сабе, як мне жыць далей, таму я намагалася пакончыць з сабой"

Як я чытаю кнігі 📖

І гэта не рэклама BigMilk😅

Вось я і дачытала "Смажаныя зялёныя памідоры ў кавярні Палустанак" Фэнні Флэгг

Першая думка, якая мне прыйшла пасля прачытання: "Эх, добрая гісторыя". І так, сапраўды, гэта проста добрая гісторыя з занадта "салодкім" канцом.
Я ўжо чытала гэты твор у годзе так 2017, здаецца. І ўсё, што засталося - гэта вось адчуванне добрай гісторыі.

Напачатку мы знаёмімся са старушкай Ніні, якая проста вывальвае на Эвелін Коўч гісторыю пра сваё маладое жыццё ў маленечкім горадзе Палустанак (прам як я падчас знаёмства з новым чалавекам, а мне нават не 80). У цэлым, па сутнасці, гэта і ёсць аповед Ніні пра людзей у Палустанку. Шмат адводзіцца і тэме расізму, нетрадыцыйным сем'ям, жанчыне 1930-х гадоў. Гэта мяне заўсёды кранае (сацыяльныя тэмы - гэта наогул маё слабае месца).

Вось чытаеш і думаеш: "Блін, як можна быць такімі харошымі!"
Спадзяюся, што можна, бо заўсёды веру ў лепшае, нават у людзей.

Любімая цытата(традыцыйна).
І акрамя таго, Бог ніколі не замыкае дзверы, пакуль не адчыніць іншыя.

Маё чытво перад сном.
Вы нават не ўяўляеце! Там пра сакрэтныя таварыствы!
І аб гэтым я абавязкова зусім хутка раскажу)

Маленькая гісторыя пра Пушкіна і Адама Міцкевіча з кнігі "Філаматы і філарэты" Кастуся Цвіркі

Аднаго разу пры сустрэчы Пушкін, саступаючы Міцкевічу дарогу, сказаў смехам: "З дарогі, двойка -- туз ідзе!" На гэта Міцкевіч быццам бы адказаў так: "Казырная двойка і туз б'е!"

Як я б хацела прачытаць усе лісты філаматаў! Вось было б цудоўна, калі б такая кніжка была.
А пакуль пакіну некалькі мілых выразак з лістоў Адама Міцкевіча да сваіх сяброў.

💗"Кавальская не рабіла на мяне аніякага ўражання да таго часу, пакуль я не заглядзеўся на яе, калі яна дзьмухала на жар пад кававым чайнікам! Адкуль жа гэта? Румянец, а хутчэй нагрэты жарам твар, які іншаму воку не здаўся б нечым сентыментальным, прывабным, мяне ж прымусіў убачыць у яе асобе анёла і г.д. і г.д., словам, я вырашыў не быць у Кавальскіх цэлыя два месяцы" - да Яна Чачота

💗"Тваё дзіўнае сумнае пісьмо я атрымаў у Рыме. Там было некалькі слоў ад Марыі. Убачыўшы яе почырк, я так расчуліўся, што плакаў, як дзіця. Гэта былі першыя слёзы пасля развітання з Чачотам і Занам. Ніколі ўжо нам болей не ўбачыцца" - да Ігната Дамейкі

🍺"Стафан Зан займаўся арганічнай хіміяй і гнаў піва з буракоў разам з нейкім майстрам-немцам, але, здаецца, спекуляцыя гэта ўсё не ідзе на лад" - да Ігната Дамейкі

💗Вы можаце падтрымаць мяне і мой канал!💗

BLIK +48577430238
Revolut 4165987034787524 03/27 ці @liliyap3hy

✨️Відэа пра філаматаў✨️

Ян Чачот назваў верш "Толькі Айчына і Зося" (Зося - дзяўчына, ў якую ён быў закаханы).
Ну а як жа!

А вось з ліста Яна Чачота да Адама Міцкевіча (ну якія ж яны коцікі❤️):

💗"Успомніўшы цябе, мы ўсе разам засумавалі. Але ўсякія турботы тонуць у добрым пітве. Выпілі за тваё здароўе. Каб ты быў здаровы і заўсёды шчаслівы!
Віно падбадзёрыла нас, і мы заспявалі тваю одку"

А між іншым малодшы брат Адама Міцкевіча Аляксандр быў першым прафесарам юрыдычнага факультэта ў Кіеўскім універсітэце. Быў прафесарам і дэканам юрыдычнага факультэта Харкаўскага ўніверсітэта.

Хоба!

Дачытваю "Загадкавае начное забойства сабакі".
Такі сёння добранькі дзянёчак! Так сонейка грэла. А потым дожджык пайшоў.
Было мне так сонна. І нічагонечкі не хацелася рабіць.

Сёння вось што пабачыла.
А Кізі чытала ў СІЗА г. Баранавічы.

Госпадзе божа.
Я дачытала нарэшце "Загадкавае начное забойства сабакі" Марка Хэдана.

Наогул я вельмі люблю такі стыль апавядання, калі ад імя дзіцёнка або падлетка. Але. Мне было складана чытаць кнігу таму, што потым становіцца зразумелым, што Крыстафер хварэе на аўтызм.
Там драма. І забойства сабакі толькі пачатак.

Так, недзе на сярэдзіне прыкладна, адказ на пытанне "хто забіў сабаку суседкі міс Шырз" даецца. Але сачыць за гісторыяй ад гэтага становіцца не меней цікава.

Я чытала твор з пачуццём нейкай трывогі і безнадзейнасці. Вось так было ў мяне.

Крышачку пры Крыстафера.
Яму 15 гадоў.
Два гады таму яго маці памерла.
Ён не есць жоўтую і карычневую ежу.
Любіць матэматыку.
Ніколі не хлусіць.
Баіцца натоўпу.

Ну я б не чытала другі раз. Такое вось у мяне.

Калі чытаць кнігі?
Я чытаю ў транспарце па дарозе на працу. У адзін бок выходзіць 40 хвілін.
Не заўсёды мне і хочацца. Часам я проста гляджу ў вакно ці слухаю музыку.
Я чытаю перад сном. Хвілін 15 недзе.
І ўсё.
Зараз у мяне даволі шчыльны графік.
Я нарэшце пайшла на англійскую мову і ў спортзалу 💪

Дзяліціся і Вы, як знаходзіце час на кнігі? Ці ёсць у Вас сілы іх чытаць? Як шмат Вы чытаеце?
Пішыце ўсё-ўсё!

Хто з Вас хоць раз піў піва - ставім 👍. Бо гаворка пойдзе пра

"Таварыства аматараў выпіць і закусіць" (або як яго яшчэ называюць "ТАВіЗ") - было свторана прыкладна ў 1920-ых гадах.

У гэтае таварыства ўваходзілі такія пісьменнікі, як Міхась Багун (які і прыдумаў назву), Алесь Дудараў, Максім Лужанін, Юлі Таўбін, Уладзімір Хадыка ды іншыя.

Удзельнікі ТАВіЗ збіраліся не ў афіцыёзных залах і кабінетах, а зібраліся ў шынках і піўных, дзе за келіхам спіртнога чыталі свае вершы і абмяркоўвалі іх.

Канешне, выпіўка была не галоўным атрыбутам такіх пасяджэнняў. Акцэнт рабіўся на незалежнасці згуртавання, на непакорнасць партыйным ідэолагам і цэнзарам. Разняволенасць, вальнадумства, свабода творчасці. Яе ўдзельнікі сапраўды вялі багемны (ці блізкі да яго) лад жыцця.

«На паседжаньнях багемы без старшыні і сакратара за кухлем ці кілішкам чыталіся творы, якія пісалі для сябе, а не для друку. Тут кожны адчуваў сябе самім сабой, тут скідваліся тыя «маскі», пра якія прыгадваў Язэп Пушча», — пісаў Юрка Віцьбіч.

ў 1937 годзе многія ўдзельнікі таварыства былі арыштаваныя, расстраляныя альбо адпраўленыя ў лагер. Толькі Эдуард Самуйлёнак памёр у 1939 годзе не ў турме – ад сухотаў. Дзеячаў, з якіх мог складацца ТАВІЗ, ужо не было.

Сышла я вось на адпачынак маленькі - сястра прыехала. Але дасылаю фотасправаздачу, што не зусім і адпачынак у мяне.