Зараз так цёпленька!
Хочацца чытаць нешта лёгкае і харошае. Узяць келіх лікёру і выйсці да рэчкі з кнігай у руках.
Памятаю, як у 2018 годзе на кіеўскім балконе, папіваючы лікёр, чытала Франсуазу Саган. І, паддаўшыся гэтым пяшчотным успамінам і надвор'ю, вырашыла скласці свой топ кніг, якія прыемна пачытаць пад цёпленькім сонечкам.

1. Франсуаза Саган "Смутная ўсмешка"

2. Джон Голсуорсі "Сага пра Фарсайтаў"

3. Джон Фаулз "«Жанчына французскага лейтэнанта»

4. Эмілі Брантэ «Навальнічны перавал»

5. Эрых Марыя рэмарк «Тры таварышы»

На днях пераглядала "Dead poets society" 1989 года.
Захацелася чытаць Уітмэна. І Тора. І яшчэ бог ведае што. Я нават сумку для кнігі звязвла. Такую спецыяльную сумку для кнігі, каб хадзіць да ракі і чытаць.
Захадзіла неяк у кніжную краму. Пашкадавала, што яшчэ недастаткова добра ведаю польскую, каб чытаць шмат-шмат розных кніг.
Але так радуюся новым перакладам, якія выходзяць у Янушкевіч. Праўда, я яшчэ там нічога не набыла. Але не бярыце дурны прыклад)

Так вось я гэта да чаго.
Мне так не хапае кніжнай суполцы. Мо хто ў Варшаве, пішыце мне @liliental

Ну вось нарэшце гэта адбылося!
Рубрыка #цікавыяфакты папаўняецца.

Пра Янку Маўра.

Хацела збіраць на дайсан, а ў выніку набыла электронную кнігу)

Ганс Гайнц Эверс.

Я помню, як за месяц да таго, як затрымалі майго сябра Алеся (зараз ён у Кіеве), мы Сычугом (так называецца наша кампанія філфакаўскіх сяброў. тыпу бітнікаў), чыталі раніцай апавяданні Эверса пад макдональдс. Я была ў ружовай піжаме ў клубніцы. Пачаўся дождж. І мы бегалі на балкон глядзець на гэтыя падаючыя кроплі.

Так вось непасрэдна пра творчасць пісьменніка. Моё лбюімае апавяданне называецца "Егіпетская невеста". Там і страшна, і смешна (пад канец). Ну прынамсі я смяялася. А адно з самых папулярных апавяданняў "Павук". Вельмі цікавае і вытрыманае, паслядоўнае, падрабязнае, але нядоўгае (як шасце пасля пачака жэлацінавых цукерак). Чытаеш і адарвацца не можаш. У адрозненне ад Лавкрафта няма безыходнасці і цемры (хоць апавяданні Эверса рэдка скончваюцца шчасліва).

Ну а зараз я перачытваю Фэнні Флэгг "Смажаныя зялёныя памідоры ў кавярні "Полустанак". Так што хутка будзе агляд.

Арнхільд Лаўвенг "Заўтра я заўсёды бывала львом" (у рус.перакладзе).

Кніга - аповед жанчыны, якая хварэла на шызафрэнію доўгія гады. У ёй шмат дэталяў, паслядоўна расказваецца пра змаганні за сваю мару стаць псіхолагам, пра першыя сімптомы, лякарні. Аўтарка расказвае, што людзі, якія пакутваюць ад гэтай хваробы, у першую чаргу з'яўляюцца людзьмі і патрабуюць клопату і добрага абыходжання.

Мова паэтычная і прыгожая, з цікавымі метафарамі для апісання стану аўтаркі і шляху яе выздараўлення.

Пачала чытаць кнігу ў вельмі цяжкім стане,не ведаючы пра яе анічога. Напэўна, для мяне кніга стала штуршком да паходу да псіхіятра:)

Дзялюся некалькімі цытатамі з твора, якія мяне закранулі.

"Пустата была велізарнай і невымоўнай, яна балела ў мяне ўнутры. У нудзе і роспачы я пэўным чынам спрабавала зменшыць пустую прастору, якую адчувала ў сябе ўнутры, я яе запаўняла"

"Наогул я не хацела памерці, але я зусім не ўяўляла сабе, як мне жыць далей, таму я намагалася пакончыць з сабой"

Як я чытаю кнігі 📖

І гэта не рэклама BigMilk😅

Вось я і дачытала "Смажаныя зялёныя памідоры ў кавярні Палустанак" Фэнні Флэгг

Першая думка, якая мне прыйшла пасля прачытання: "Эх, добрая гісторыя". І так, сапраўды, гэта проста добрая гісторыя з занадта "салодкім" канцом.
Я ўжо чытала гэты твор у годзе так 2017, здаецца. І ўсё, што засталося - гэта вось адчуванне добрай гісторыі.

Напачатку мы знаёмімся са старушкай Ніні, якая проста вывальвае на Эвелін Коўч гісторыю пра сваё маладое жыццё ў маленечкім горадзе Палустанак (прам як я падчас знаёмства з новым чалавекам, а мне нават не 80). У цэлым, па сутнасці, гэта і ёсць аповед Ніні пра людзей у Палустанку. Шмат адводзіцца і тэме расізму, нетрадыцыйным сем'ям, жанчыне 1930-х гадоў. Гэта мяне заўсёды кранае (сацыяльныя тэмы - гэта наогул маё слабае месца).

Вось чытаеш і думаеш: "Блін, як можна быць такімі харошымі!"
Спадзяюся, што можна, бо заўсёды веру ў лепшае, нават у людзей.

Любімая цытата(традыцыйна).
І акрамя таго, Бог ніколі не замыкае дзверы, пакуль не адчыніць іншыя.

Маё чытво перад сном.
Вы нават не ўяўляеце! Там пра сакрэтныя таварыствы!
І аб гэтым я абавязкова зусім хутка раскажу)

Маленькая гісторыя пра Пушкіна і Адама Міцкевіча з кнігі "Філаматы і філарэты" Кастуся Цвіркі

Аднаго разу пры сустрэчы Пушкін, саступаючы Міцкевічу дарогу, сказаў смехам: "З дарогі, двойка -- туз ідзе!" На гэта Міцкевіч быццам бы адказаў так: "Казырная двойка і туз б'е!"

Як я б хацела прачытаць усе лісты філаматаў! Вось было б цудоўна, калі б такая кніжка была.
А пакуль пакіну некалькі мілых выразак з лістоў Адама Міцкевіча да сваіх сяброў.

💗"Кавальская не рабіла на мяне аніякага ўражання да таго часу, пакуль я не заглядзеўся на яе, калі яна дзьмухала на жар пад кававым чайнікам! Адкуль жа гэта? Румянец, а хутчэй нагрэты жарам твар, які іншаму воку не здаўся б нечым сентыментальным, прывабным, мяне ж прымусіў убачыць у яе асобе анёла і г.д. і г.д., словам, я вырашыў не быць у Кавальскіх цэлыя два месяцы" - да Яна Чачота

💗"Тваё дзіўнае сумнае пісьмо я атрымаў у Рыме. Там было некалькі слоў ад Марыі. Убачыўшы яе почырк, я так расчуліўся, што плакаў, як дзіця. Гэта былі першыя слёзы пасля развітання з Чачотам і Занам. Ніколі ўжо нам болей не ўбачыцца" - да Ігната Дамейкі

🍺"Стафан Зан займаўся арганічнай хіміяй і гнаў піва з буракоў разам з нейкім майстрам-немцам, але, здаецца, спекуляцыя гэта ўсё не ідзе на лад" - да Ігната Дамейкі

💗Вы можаце падтрымаць мяне і мой канал!💗

BLIK +48577430238
Revolut 4165987034787524 03/27 ці @liliyap3hy

✨️Відэа пра філаматаў✨️

Ян Чачот назваў верш "Толькі Айчына і Зося" (Зося - дзяўчына, ў якую ён быў закаханы).
Ну а як жа!

А вось з ліста Яна Чачота да Адама Міцкевіча (ну якія ж яны коцікі❤️):

💗"Успомніўшы цябе, мы ўсе разам засумавалі. Але ўсякія турботы тонуць у добрым пітве. Выпілі за тваё здароўе. Каб ты быў здаровы і заўсёды шчаслівы!
Віно падбадзёрыла нас, і мы заспявалі тваю одку"

А між іншым малодшы брат Адама Міцкевіча Аляксандр быў першым прафесарам юрыдычнага факультэта ў Кіеўскім універсітэце. Быў прафесарам і дэканам юрыдычнага факультэта Харкаўскага ўніверсітэта.

Хоба!

Дачытваю "Загадкавае начное забойства сабакі".
Такі сёння добранькі дзянёчак! Так сонейка грэла. А потым дожджык пайшоў.
Было мне так сонна. І нічагонечкі не хацелася рабіць.

Сёння вось што пабачыла.
А Кізі чытала ў СІЗА г. Баранавічы.

Госпадзе божа.
Я дачытала нарэшце "Загадкавае начное забойства сабакі" Марка Хэдана.

Наогул я вельмі люблю такі стыль апавядання, калі ад імя дзіцёнка або падлетка. Але. Мне было складана чытаць кнігу таму, што потым становіцца зразумелым, што Крыстафер хварэе на аўтызм.
Там драма. І забойства сабакі толькі пачатак.

Так, недзе на сярэдзіне прыкладна, адказ на пытанне "хто забіў сабаку суседкі міс Шырз" даецца. Але сачыць за гісторыяй ад гэтага становіцца не меней цікава.

Я чытала твор з пачуццём нейкай трывогі і безнадзейнасці. Вось так было ў мяне.

Крышачку пры Крыстафера.
Яму 15 гадоў.
Два гады таму яго маці памерла.
Ён не есць жоўтую і карычневую ежу.
Любіць матэматыку.
Ніколі не хлусіць.
Баіцца натоўпу.

Ну я б не чытала другі раз. Такое вось у мяне.