Нарэшце мой ноўт падрамантаваўся, і я магу расказаць пра чарговую супер-пупер класную кнігу.
Доўгі час я лічыла, што гэты твор замежнай літаратуры любяць усе, пакуль ужо на філфаку не даведалася пра існаванне людзей, якія яе не ацанілі. Мой былы муж нават падарыў мне такую ж чырвоную кепку, як у галоўнага героя Сэлінджэра "Лавец у жыце (The Catcher in the Rye)".
https://telegra.ph/Dzhehrom-Sehl%D1%96ndzhehr-12-24

Маё любімае пытанне, якое я задаю вучням і вучаніцам па беларускай літаратуры.
P.S. Гэта маё першае відэа. Спрабую сябе ў такім фармаце.

Калі яшчэ вынікі за 2022 год не падведзеныя, а планы на 2023 не акрэсленыя, то раю спампаваць буклет НА БЕЛАРУСКАЙ МОВЕ. Ён дапаможа вам прааналізаваць мінулае і вызначыцца з цяперашнім.
Я знайшла яго на https://yearcompass.com/by/#download .
#карыснае #спампаваць

Наша Ніва

І крышачку з гісторыі пра Нашу Ніву.

💫Цікавыя факты пра Янку Купалу

Сёння прынесла Джэрома Клапку Джэрома. Памятаю, як чытала яго біяграфію. І цікавей за яго імя нічога не знайшла. Быў ён бедны. Але палова пісьменнікаў такімі былі ў 19 стагоддзі.
Кніга "Трое ў лодцы" стала выдатнай рэкламай для лодачнага бізнесу. І ў той год, калі выйшла кніга, лодак на Тэмзе паболела. Такая папулярнасць была.

Перачытвала кнігу двойчы. І кожны раз хехекала. Чытаецца хутка і лёгка. Добры гумар.
Пачынаецца ўсё з таго, што тры сябра зразумелі, што яны вельмі хворыя (іпахондрыя апошняй стадыі). І яны вырашаюць адправіцца ў вандроўку па Тэмзе.
У прынцыпе глыбокіх ідэй там няма. Хоць я лічу бытавыя, жыццёвыя тэмы не меней значныя за "быць ці не быць".
Гэта тая кніга, якую мне хацелася чытаць у Баранавічах у СІЗА. А не "Лісты ван Гога сябрам", якія мне перадаў мой былы муж.
#мастацкая #замежная

Карыстаючыся сваёй прывелегіяй адміністратара гэтага клюбу, спытаюся: мо нехта з вас (ну а раптам!) здае пакой ці шукае сабе суседку ў Варшаве)
Пісаць мне на @liliental
Буду рада любой парадзе!)

А яшчэ цяпер можна пакідаць каментары. Хехе)

Гэта я намагалася расказаць на камеру пра твор Генрыха Далідовіча "Губаты".

✨Памятаю, як вяла нататнікі з любімымі цытатамі з кніг
Потым пачала запісваць іх у асобны канал. Часам перачытваю, зноў захапляюся, адзначаю найбольш блізкую для мяне цытату ў гэты час.

Дзяліцеся сваімі любімымі цытатамі ў каментарах!

💥Бываюць дні, калі лепш не вылазіць з ложка і нацягнуць коўдру на галаву. (Чарльз Буковскі)

💥Мне ўдалося даведацца мноства людзей, якіх я ні за што не пазнала б інакш, — і нават калі яны здзіўляюць мяне ці робяць мне балюча, я ніколі не адводжу вачэй і раблю выгляд, быццам мне і без таго вядома, што на самой справе свет менавіта і настолькі жудасны (Сільвія Плат)

💥Разумееш, што я хачу сказаць: я ведаю, што зносіны павінна быць і фізічныя і духоўныя, і прыгожыя, - словам, усякія такія. Але ты зразумей, не можа так быць з кожнай - з усімі дзяўчынкамі, з якімі цалуешся, - не можа! А ў цябе можа? (Сэлінджэр)

💥...мне надакучылі людзі проста прыемныя. Божа, хоць бы сустрэць чалавека, якога можна паважаць… (Сэлінджэр)

💥Мне надакучыла, што ў мяне не хапае мужнасці стаць проста нікім (Сэлінджэр)

💥І я разумела, што, нягледзячы на ўсе гэтыя ружы, і пацалункі, і рэстаранныя пачастункі, і іншыя знакі ўвагі, якія мужчына выказвае сваёй выбранніцы да жаніцьбы, у глыбіні душы ён хоча толькі таго, каб усё гэта засталося ззаду, а яго верная пачала слацца яму пад ногі, як кухонны кілімок місіс Уіллард (Сільвія Плат)

💥Але каханне і сяброўства жывуць побач з захапленнем. А я табой не захапляюся. Нават калі я думаю, што кахаю цябе, я не захапляюся (з фільма "Скрадзеныя пацалункі" Трюффо)

#цытаты

Хачу падзяліцца радаснай навіной!
Мне хочацца шмат чаго напісаць. Хочацца расказаць, як я пакутавала праз адсутнасць працы і немагчымасць рабіць тое, што мне падабаецца. Як я плакала пасля кожнай адмовы. Але сёння мяне апублікавалі на Нашай Ніве! І я не магу, проста не магу не падзяліцца гэтым.

https://vm.tiktok.com/ZMYRhSY3L/

Я ў асноўным пішу тут пра кнігі, якія мне спадабалаіся.
💥Але сёння напішу пра кнігі, якія мне не зайшлі💥

✨"And the Ass Saw the Angel" Ніка Кейва. Мне наогул вельмі цяжка даецца экспрэсіянізм. Хоць гэта і постмадэрнізм(😁). Безнадзейнасці і гадасці свету мне хапае ў звычайным жыцці. Проста дастаткова паглядзець расійскае шоу "Мужское женское".

✨Фланеры О'Конар. Лічу яе вельмі крутой. Але зноў. Вось я прачытала яе апавяданне і хочацца застрэліцца.

✨ Эрнэст Хэмінгуэй "Па кім званіць звон". Мяне там жудасна раздражняла лінія кахання. Мне нават на экзамене патрапіўся ён. А я так і сказала, што ну не пайшло. Ледзь дачытала. Можа тэма вайны наогул не маё. Раздражняла тое, што героі і двух слоў не сказалі, а ўжо ўсё, каханне. Але гэты прыём айсберга. Трэба занурыцца, каб пабачыць ідэю.

✨Юры Мамлееў "Шатуны". Бруд і гразь. Букоўскі проста Багдановіч (а ў Багдановіча ёсць эратычная тэма, калі што) на фоне Мамлеева.

✨Джон Стэйнбэк "The Grapes of Wrath". Тэма раскіданага гнязда. Толькі ў ЗША. Дзякуй, магу і Купалу пачытаць. Тэма для мяне вельмі балючая і цяжкая.

А якія кнігі не зайшлі вам?

#антытоп

Мая маці заўсёды хацела, каб мы з сястрой шмат чыталі кніг, былі адукаванымі і начытанымі, бо ў саміх бацькоў адукацыі добрай не было. Маці пастаянна казала: "Вучыцеся, каб не цягаць анучу".
Таму чытаць яна навучыла мяне даволі рана. Але кнігі я не любіла. Як і мая сястра (але Паліна - яскравы прыклад таго, што нават не чытаючы кніг можна быць вельмі класным чалавекам).
У пятым класе мая аднакласніца прывяла мяне ў бібліятэку. Да паліцы з дзявочымі раманчыкамі на 180 старонак. Першы называўся "Пацалунак пад дажджом". У канцы я плакала ад захаплення гісторыяй. Прыгожай. Пра каханне.
Але з цягам часу цікавасць да іх знікла. Яны ўсе былі падобныя, прадказальныя і, урэшце рэшт, сталі зусім нецікавыя.
А побач з палічкай з дзявочымі раманчыкамі стаяла палічка з замежнай класікай. І я пабачыла яе. Кнігу пра Шэрлака Холмса. Я часта чула гэтае імя і прозвішча. І мне стала вельмі цікава, што ж там напісана. Хто гэта такі. І так я адкрыла для сябе замежную класічную літаратуру.
Прыкладна ў гэты ж перыяд я вяла дзённік на адным сайце (колькі сябе помню, столькі я вяду дзённікі і пішу, пішу, пішу). Захапіў мяне адзін дзённік. Шчыра кажучы, я там амаль нічога не разумела. Але напісана было чартоўскі прыгожа. І я вырашыла быць вельмі разумнай, каб зразумець усё-ўсё, што піша той чалавек на сваёй старонцы.
Так я вызначылася ў падлеткавым узросце, што хачу быць разумнай.
А што хачу баць прыгожай я зразумела яшчэ ў 4 класе, лежачы на каменным ложку. У нас была экскурсія. І па легендзе ложак мог выканаць любое тваё жаданне. Ну я і загадала - быць прыгожай

З днём роднай мовы 🤍❤🤍

У гэтым свеце трэба заўсёды старацца глядзець на рэчы з іх найлепшага боку. Жыццё такое прыгожае і такое кароткае!(с)

✨Нядаўна мне задалі пытанне: якая мая любімая кніга? І вось што я скажу.
"Дзённік Марыі Башкірцавай" Марыі Башкірцавай.

Прайшло некалькі гадоў, а я ўсё яшчэ помню, як рыдала ў 100, едучы па праспекце.

Марыя Башкірцава - мастачка з Украіны. Але жыццё яна пражыла ў Парыжы.
Памёрла ў 24. Ад хваробы лёгкіх (сухоты).

Кніга - жыццё. Пачынаючы з 12 гадоў, Марыя запісвала свае думкі і падзеі. Вельмі тонка, востра, разумна.

А яшчэ Цветаева прысвяціла Марыі Башкірцавай першы свой зборнік вершаў. І Велемір Хлебнікаў(🥰) быў проста ў захапленні ад мастачкі.

Рэкамендую ўсім-усім, хто хоча знайсці прыгожыя думкі. Хто хоча знайсці добрую літаратуру. Тым, хто хоча блізкага чалавека (бо пасля вы будзеце лічыць Марыю сваёй лепшай сяброўкай). І тым, хто любіць дзённікі.

Часам проста быць жанчынай - гэта праявы мужнасці.

Хутка 8 сакавіка. І з гэтай нагоды вырашыла працягнуць спіс жаночай прозы. Сільвія Плат и яе цудоўнейшы твор "Пад шкляным каўпаком"!

Саму Сільвію называюць фемінісцкай аўтаркай. Яе вершы тонкія і глыбокія, як мая дэпрэсія з 2020 года. На якую хварэла і сама Сільвія, дарэчы. Муж ёй здраджваў, мацярынства не прыносіла радасці, і жыццё ў цэлым было адной пакутай. Скончыла яна самагубствам задыхнуўшыся газам. Ёсць нават такая кніга "Духоўка для Сільвіі Плат". Падрабязнасці апусцім.
Калі я чытала гэтую кнігу, мне самой хацелася залезці ў духоўку) У мяне тады быў развод.

Кніга -- гэта аповед жанчыны, якая паступова правальваецца ў дэпрэсію. Я назвала б гэты твор нават лістом. Празаічны тэкст нагадвае паэтычны працяг паэзіі самой Сільвіі Плат (твор, дарэчы, аўтабіяграфічны).

Фенаменальна! Калі ласка, прачытайце гэта.

⭐️Няма лепш спосабу з кімсьці пасябраваць, як разам праблювацца

Са святам!
Давайце будзем смелымі і такімі, як хочацца.

Працягваю рубрыку жанчын-пісьменніц. Толькі сёння ўжо беларускіх.

1. Ларыса Геніюш
Калі б у мяне спыталі, хто мяне больш за ўсіх натхняе сярод жанчын, я б сказала, што яна. Неверагодна моцная, таленавітая, з цяжкім лёсам.

2. Юлія Цімафеева
Перакладчыца, пісьменніца.
Яна перакладае маіх любімых паэтаў і паэтак на беларускую мову. Проста люблю за талент і вялікі ўнёсак у літаратуру. Я ведаю яе асабіста. Апошняя наша размова была неверагодна для мяне вызначальнай.

3. Ганна Севярынец
Хто не чытае яе фэйсбук, настойліва раю! Цудоўнейшая пісьменніца і выкладчыца. Дай божа ўсім такіх настаўніц на шляху.

4. Святлана Алексіевіч
Ну тут проста без каментароў. Нобелеўская лаўрэатка. Проста чытайце. Абавязкова.

5. Ева Вежнавец
Хто яшчэ не асіліў яе "Па што ідзеш, воўча", то раю. Я пачала слухаць у аўдыё, бо няма папяровага. Але пачатак проста бомба.

У беларускай літаратуры шмат цікавых, таленавітых пісьменніц. Дзяліцеся сваімі любімымі ў каментарах)

Пакіну кнігу Ларысы Геніюш "Споведзь". Мо хто захоча пачытаць