Yellowface — раман Р. Ф. Куанг (пераклад Насты Карнацкай на беларускую мову), які даследуе тэмы культурнага прысваення, расавай ідэнтычнасці і этычнасці ў літаратурным свеце.
Цікава было чытаць сатыру на выдавецкую справу ў Амерыцы. І дзякуй богу толькі адзін раз. Было не нудна. Але мне не зразумець тых праблемаў. У нас іншыя тут ва Усходняй Еўропе.
Сёння я думала пра тое, як добра, што на гэтым свеце я толькі часова. І хутка я проста адпраўлюся ў іншы свет, дзе няма паняццяў расізм, левыя, апрапрыяцыя, булінг, грумінг г.д.
А больш мне і няма чаго сказаць.
Цікава было чытаць сатыру на выдавецкую справу ў Амерыцы. І дзякуй богу толькі адзін раз. Было не нудна. Але мне не зразумець тых праблемаў. У нас іншыя тут ва Усходняй Еўропе.
Сёння я думала пра тое, як добра, што на гэтым свеце я толькі часова. І хутка я проста адпраўлюся ў іншы свет, дзе няма паняццяў расізм, левыя, апрапрыяцыя, булінг, грумінг г.д.
А больш мне і няма чаго сказаць.
3❤18👍3
Сёння на занятку ва ўніверсітэце пра Польшчу мы слухалі гімны розных часоў Польшчы. І быў там такі гімн, у канцы тэкста якога былі словы Kyrie eleison. Дзіўна, я адразу адчула ў гэтых словых нешта біблейскае. Яно азначала "Госпадзі, змілуйся"
Так вось. Ёсць такі шведскі паэт, лаўрэат Нобелеўскай прэміі па літаратуры 2011 года Тумас Транстромер. І ў яго ёсць АФІГЕННЫ верш, які называецца KYRIE. Я яшчэ ў годзе 2018 рэпосціла яго на старонку (цяпер ужо памерлага) вк. І сёння я яго зноў прачытала і зразумела, што гэта проста верш майго жыцця.
І так. Прошэ.
KYRIE
Так вось. Ёсць такі шведскі паэт, лаўрэат Нобелеўскай прэміі па літаратуры 2011 года Тумас Транстромер. І ў яго ёсць АФІГЕННЫ верш, які называецца KYRIE. Я яшчэ ў годзе 2018 рэпосціла яго на старонку (цяпер ужо памерлага) вк. І сёння я яго зноў прачытала і зразумела, што гэта проста верш майго жыцця.
І так. Прошэ.
KYRIE
Часам маё жыццё адкрывала вочы ў змроку.
Было адчуванне, быццам натоўпы пляліся
па вуліцах — сляпыя, у трывожным чаканні,
трымаючы шлях да цуду,
а я стаяў нябачным.
Як дзіця, што засынае ў страху,
прыслухоўваючыся да цяжкага біцця сэрца,
доўга, доўга, пакуль раніца
не ўставіць промні ў замок
і не расчыніць дзверы цемры.3❤🔥11❤4🔥4
Please open Telegram to view this post
VIEW IN TELEGRAM
🔥9❤7
Скончыла “Я прыйду за табой у аўгусце” Камілы Цень (сучасная беларуская літаратура) — і ўсё яшчэ пад уражаннем👍
Напішу адразу пра разынку, так сказаць, твора - трасянка. Так-так. Не скажу, што мне гэта спадабалася. Нават наадварот, раздражняла. Але ўжо на старонцы 20 я проста змірылася (не😱 ). Але гэта тыпу так трэба, перадае характар галоўнай гераіні, дадае каларыту.
Чытаецца хутка, з усмешкай (часам хахатала ў голас), а некаторыя цытаты хочацца раздрукаваць і павесіць на дзверы маршруткі🚘
Гісторыя расказваецца жанчынай-кантралёркай перадпенсійнага ўзросту (прынамсі ў мяне такія ўражанні), у якой куча жыццёвых гісторый, муж Толік і напэўна маленькі начос на галаве. Словам, гэты тыпаж мне вельімі знаёмы яшчэ з часоў працы ў школцы. Гэта былі мае любімыя каляжанкі, якія былі заўсёды за мяне.
На кантралёрскай змене Юр’еўна з напарнікам (аматарам чарніла🥂 ) знайшлі ў грамадскім транспарце труп мужчыны. Але нешта падалося дзіўным у самім выглядзе мужчыны. Юр'еўна вырашае, што гэта не той тыпаж мужчын, якія п’юць каньяк да непрытомнасці і паміраюць ад алкагольнага атручэння. Нешта тут не так. І кантралёрка ідзе па следу✏️ (так пішуць у анатацыях да дэтэктываў).
З самага пачатку я даволі скептычна паставілася да гэтага твора. Але дарма. Рэкамендую.👍
Нет, жыць у Беларусі можна. Па крайней мерэ, на талончык у каждага хваціт.
Напішу адразу пра разынку, так сказаць, твора - трасянка. Так-так. Не скажу, што мне гэта спадабалася. Нават наадварот, раздражняла. Але ўжо на старонцы 20 я проста змірылася (не
Чытаецца хутка, з усмешкай (часам хахатала ў голас), а некаторыя цытаты хочацца раздрукаваць і павесіць на дзверы маршруткі
Гісторыя расказваецца жанчынай-кантралёркай перадпенсійнага ўзросту (прынамсі ў мяне такія ўражанні), у якой куча жыццёвых гісторый, муж Толік і напэўна маленькі начос на галаве. Словам, гэты тыпаж мне вельімі знаёмы яшчэ з часоў працы ў школцы. Гэта былі мае любімыя каляжанкі, якія былі заўсёды за мяне.
А то ў мірэ, я чытала, кажды год большэ людзей ад ажырэнія ўмірает, чэм ад убійства. Эта ж нада так жраць не ў сібя, ізвініце за выражэніе.
На кантралёрскай змене Юр’еўна з напарнікам (аматарам чарніла
З самага пачатку я даволі скептычна паставілася да гэтага твора. Але дарма. Рэкамендую.
Не люблю я людзей, каторых ні к какому ціпу апрэдзелённаму не прыпішаш. Выпадают ані із усех ціпаў, высыпаюцца, как бульба з мяшка.
Please open Telegram to view this post
VIEW IN TELEGRAM
🔥13❤5❤🔥4✍1
Ёсць людзі ў часе, па якіх я заўжды буду сумаваць.
У перапынку паміж падрыхтоўкай да экзамена па польскай мове на В2 і падрыхтоўкай для паступлення, дачытала «На заснежаны востраў» — кнігу Анкі Упалы (Алена Казлова).
Вялікі дзякуй за рэдактарства Пфляўмбаўму — беларускаму жаночаму выдавецтву. 💙
Скажу шчыра: гэта вельмі мая кніга (хоць напачатку падалася вельмі нуднай, бо дынамікі няма).
Як і аўтарка, я вывучаю чужую мову ў чужой краіне. Праўда, у маім выпадку — у Польшчы, дзе, наадварот, вакол толькі беларусы. Алена ж — у Швецыі, сярод вельмі розных людзей. Але адчуванне — падобнае. Гэта пра няўлоўнае, тонкае: чужыннасць, роднасць, хваляванне ў новай мове — і пра цёплыя сустрэчы, што здараюцца выпадкова.
Жыццё ў інтэрнаце, заняткі, знаёмствы, першыя размовы з акцэнтам, спалучэнне захаплення і стомы ад перагрузаў — усё гэта ў кнізе. Няма драматычнага павароту, няма чагосьці шакуючага. Але ёсць штосьці сапраўднае.
Гэта гісторыя пра тых, з кім табе дадзена перасекчыся ненадоўга.
І пра тое, як жыць з тым, што магчыма вы ніколі не сустрэнецеся з тымі, каго палюбілі.
Пра імёны, якія стануць часткай цябе.
Марыям, Астрыд, Явар, Марта, Мацільда, Ніна, Фартун, Тунтэматон.
Алена піша пра іх з уважлівасцю і цеплынёй. Як пра тых, каго не хочаш згубіць у памяці.
А яшчэ, ведаеце што? Прайшло некалькі гадзін — а я ўсё думаю пра Тунтэматон. Думаю пра Явара, пра Ніну. Хачу верыць, што з імі ўсё добра.
Што яны знайшлі сябе.
Бо кожны з нас (ладна, не кожны), хто калісьці адарваўся ад дому, марыць пра адно:
не расшчапіцца ў замежжы. Змагчы застацца сабой.
У перапынку паміж падрыхтоўкай да экзамена па польскай мове на В2 і падрыхтоўкай для паступлення, дачытала «На заснежаны востраў» — кнігу Анкі Упалы (Алена Казлова).
Вялікі дзякуй за рэдактарства Пфляўмбаўму — беларускаму жаночаму выдавецтву. 💙
Скажу шчыра: гэта вельмі мая кніга (хоць напачатку падалася вельмі нуднай, бо дынамікі няма).
Як і аўтарка, я вывучаю чужую мову ў чужой краіне. Праўда, у маім выпадку — у Польшчы, дзе, наадварот, вакол толькі беларусы. Алена ж — у Швецыі, сярод вельмі розных людзей. Але адчуванне — падобнае. Гэта пра няўлоўнае, тонкае: чужыннасць, роднасць, хваляванне ў новай мове — і пра цёплыя сустрэчы, што здараюцца выпадкова.
Жыццё ў інтэрнаце, заняткі, знаёмствы, першыя размовы з акцэнтам, спалучэнне захаплення і стомы ад перагрузаў — усё гэта ў кнізе. Няма драматычнага павароту, няма чагосьці шакуючага. Але ёсць штосьці сапраўднае.
Гэта гісторыя пра тых, з кім табе дадзена перасекчыся ненадоўга.
І пра тое, як жыць з тым, што магчыма вы ніколі не сустрэнецеся з тымі, каго палюбілі.
Пра імёны, якія стануць часткай цябе.
Марыям, Астрыд, Явар, Марта, Мацільда, Ніна, Фартун, Тунтэматон.
Алена піша пра іх з уважлівасцю і цеплынёй. Як пра тых, каго не хочаш згубіць у памяці.
А яшчэ, ведаеце што? Прайшло некалькі гадзін — а я ўсё думаю пра Тунтэматон. Думаю пра Явара, пра Ніну. Хачу верыць, што з імі ўсё добра.
Што яны знайшлі сябе.
Бо кожны з нас (ладна, не кожны), хто калісьці адарваўся ад дому, марыць пра адно:
не расшчапіцца ў замежжы. Змагчы застацца сабой.
❤12🔥5❤🔥2
Ды ў цябе няма духу, каб па-сапраўднаму баяцца ці кахаць
Салют, сябры!
Сёння я напішу пра адну імбу, якая разадрала мне сэрца.
"Груз 200" Балабанава глядзелі? Так вось сюжэт злізаны з Фолкнера "Свяцілішча", напісаны 1931 годзе дзеля грошай, пра што Фолкнер потым шкадаваў. Але гэты раман прынёс яму славу. Дарэчы, заснаваны на рэальнай гісторыі, пачутай у адным начным бары.
Маральна гнілая гісторыя пра гвалт, юрыдычную сістэму ў сухі закон і абыякавасць людзей, гадасць чалавечую ў кепскім сэнсе.
Усё, што магло пайсці кепска – ідзе яшчэ горш. Я не была гатовая да такога маральнага апёку. Бо, па-шчырасці, я пастаянна лавіла сябе на думцы: "Божачкі, ну і дурка". Не было ніводнага героя, які выклікаў у мяне хаця б харошае пачуццё. Гвалт, цынізм, поўнае маральнае дно. І ўсё гэта пададзена такой густой прыгожай мовай, што ты не можаш кінуць чытаць.
3❤9❤🔥3
Прывітанне, сум!
Так называецца раман Франсуазы Саган, напісаны ёй у 18 гадоў.
Пад Саган заўсёды хочацца выйсці на цёплае летняе сонца з келіхам лікёру ці віна. Памятаю, у 2018 годзе вясной я так і чытала яе, седзячы на кіеўскім балконе з карамельным лікёрам, а на фоне – пух таполі.
Галоўная гераіня – Сесіль – сямнаццацігадовая дзяўчынка,якая жыве з багатым бацькам, аматарам жанчын і жыцця без абавязкаў. У іх уласны маленькі свет: мора, віно, залаты загар і ніякай маралі.
І тут з’яўляецца ЯНА (жанчына з інтэлектам, О БОЖА, стрыманасцю, халоднасцю, якая патрабуе сур’ёзнасці і адмаўлення ад іх бяспечнага, безадказнага жыцця). Сесіль прымае рашэнне вярнуць былое жыццё любой цаной. І прыдумвае план.
Можна як заўгодна ставіцца да ўчынка Сесіль,але часам дарослыя такі крындж выдавалі.
Ну харошая кніга.
Так называецца раман Франсуазы Саган, напісаны ёй у 18 гадоў.
Пад Саган заўсёды хочацца выйсці на цёплае летняе сонца з келіхам лікёру ці віна. Памятаю, у 2018 годзе вясной я так і чытала яе, седзячы на кіеўскім балконе з карамельным лікёрам, а на фоне – пух таполі.
Галоўная гераіня – Сесіль – сямнаццацігадовая дзяўчынка,якая жыве з багатым бацькам, аматарам жанчын і жыцця без абавязкаў. У іх уласны маленькі свет: мора, віно, залаты загар і ніякай маралі.
І тут з’яўляецца ЯНА (жанчына з інтэлектам, О БОЖА, стрыманасцю, халоднасцю, якая патрабуе сур’ёзнасці і адмаўлення ад іх бяспечнага, безадказнага жыцця). Сесіль прымае рашэнне вярнуць былое жыццё любой цаной. І прыдумвае план.
Можна як заўгодна ставіцца да ўчынка Сесіль,але часам дарослыя такі крындж выдавалі.
Ну харошая кніга.
3❤12
Hey, Moon!
Як я чытаю кнігі 📖 І гэта не рэклама BigMilk😅
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
Вырашыла зрабіць рэмэйк праз 2 гады па відэа, як я чытаю)
І гэта рэклама персікаў, якія я абажаю🍑
І гэта рэклама персікаў, якія я абажаю🍑
❤8🥰3
Харошых дзяўчынак не забіваюць
Але толькі не ў гэтай кнізе!
У буктоку (божачкі, так называюць тыкток з кніжнымі рэкамендацыямі) я заўважыла гэтую мілату: падлеткавы англійскі дэтэктыў. Адразу скажу, што ён такі мілы, што ў канцы я здалася і рыдала ў тры ручаі.
Піпа, галоўная гераіня, бярэцца за школьны праект і вырашае расследаваць даўнюю справу: яна не верыць, што забойца самай папулярнай дзяўчынкі школы цірэ яе хлопец індзеец (прыкольна) Саліл Сінгх, які скончыў пасля жыццё самагубствам. І вось праз пяць гадоў Піппа і брат абвінавачанага Раві Сінгх бяруцца за справу.
Божачкі.Не ўмею я цікава расказываць сюжэт. Проста паверце на слова – я не магла заснуць, пакуль не дачытала кнігу. І вось амаль тры ночы. Я пішу гэта з яшчэ не высахшымі слязамі на шчоках.
Я адразу падумала, што гэта ідэальная кніга для экранізацыі. Пачала гугліць. І о як. Знялі аж серыял!
Кніга падлеткавая, таму часам метафары смешныя накшталт "маё цела вырашыла раптоўна быць непрыстойна шчырым"🤣
Прабачце. Не ўсё тут пра высокае!
Але толькі не ў гэтай кнізе!
У буктоку (божачкі, так называюць тыкток з кніжнымі рэкамендацыямі) я заўважыла гэтую мілату: падлеткавы англійскі дэтэктыў. Адразу скажу, што ён такі мілы, што ў канцы я здалася і рыдала ў тры ручаі.
Піпа, галоўная гераіня, бярэцца за школьны праект і вырашае расследаваць даўнюю справу: яна не верыць, што забойца самай папулярнай дзяўчынкі школы цірэ яе хлопец індзеец (прыкольна) Саліл Сінгх, які скончыў пасля жыццё самагубствам. І вось праз пяць гадоў Піппа і брат абвінавачанага Раві Сінгх бяруцца за справу.
Божачкі.Не ўмею я цікава расказываць сюжэт. Проста паверце на слова – я не магла заснуць, пакуль не дачытала кнігу. І вось амаль тры ночы. Я пішу гэта з яшчэ не высахшымі слязамі на шчоках.
Я адразу падумала, што гэта ідэальная кніга для экранізацыі. Пачала гугліць. І о як. Знялі аж серыял!
Кніга падлеткавая, таму часам метафары смешныя накшталт "маё цела вырашыла раптоўна быць непрыстойна шчырым"🤣
Прабачце. Не ўсё тут пра высокае!
❤11
Нарэшце я дачытала "Сіддхартха" Гесэ
Нават не ведаю, з чаго пачаць
Знайшла яе зноў у рэкамендацыях тыктока, як духоўную, глыбокую кнігу. Ну яна і чытаецца як казачка, этакае жыццё святога.
Напэўна, я такая бязбожная, бо адзіная думка па прачытанні паловы кнігі была: трэба пачаць пасціцца, як галоўны герой, бо раптам пачнецца вайна, а цярпенне — добра навык у крызісных сітуацыях.
Чакаць, пасціцца і думаць — метад пазнання глыбіннага Сіддхартхі. Не нараджаюцца адразу Буддамі, трэба прайсці свой шлях, праз свае грахі.
Ужо на другой палове мне стала крыху сумна, бо я зразумела, што недзе зноў згубіла чысціню любові, дабрыню, міласэрнасць і пачуццё жаласлівасці. Ставіцца да жыцця як да ракі: слухаць, назіраць, быць уважлівай, каб не патануць.
Я не скажу, што кніга прам ваў. Проста прымушае кінуць позірк унутар, пашкадаваць. Ну і ўсё.
Нават не ведаю, з чаго пачаць
Знайшла яе зноў у рэкамендацыях тыктока, як духоўную, глыбокую кнігу. Ну яна і чытаецца як казачка, этакае жыццё святога.
Напэўна, я такая бязбожная, бо адзіная думка па прачытанні паловы кнігі была: трэба пачаць пасціцца, як галоўны герой, бо раптам пачнецца вайна, а цярпенне — добра навык у крызісных сітуацыях.
Чакаць, пасціцца і думаць — метад пазнання глыбіннага Сіддхартхі. Не нараджаюцца адразу Буддамі, трэба прайсці свой шлях, праз свае грахі.
Ужо на другой палове мне стала крыху сумна, бо я зразумела, што недзе зноў згубіла чысціню любові, дабрыню, міласэрнасць і пачуццё жаласлівасці. Ставіцца да жыцця як да ракі: слухаць, назіраць, быць уважлівай, каб не патануць.
Я не скажу, што кніга прам ваў. Проста прымушае кінуць позірк унутар, пашкадаваць. Ну і ўсё.
❤10
Please open Telegram to view this post
VIEW IN TELEGRAM
7❤10🤩4🔥2🍌1
Бывае ж такое.
Адбыўся той самы момант: пачала ад "як цікава" і скончыла "ну і брыдоцце".
І зараз я пішу пра кнігу та да дам The Haunted Hotel (Гатэль з прывідамі) Улкі Коллінза🎩 .
У прынцыпе любая кніга віктарыянскай эпохі мяне раздражняе сваім стаўленнем да жанчын (яны могуць толькі ахаць і охаць, а яшчэ пастаянна губляюць прытомнасць).
З першага разу нібыта заінтрыгавалі — "містычны дэтэктыў", Венецыя, гатэль, смерць, цень на шторы... А пасля сядзіш і думаеш: а можа я проста занадта шмат чакаю ад кнігі, дзе жанчыны апісваюцца так, быццам бы іх галоўная рыса – бледнасць, і адзінае, што яны добра ўмеюць, так гэта прыгожа пакутваць, плакаць і паміраць🤡
Ды і прывіды такія ж, як з мяне балерына.👻
Пад канец нават жаданне даведацца, хто ж там вінаваты, знікла. Бо адказ: мне ўжо да дупы🤟 .
Але, ведаеце што? Гэта добрая кніга для чытання перад сном. Дакладна не напужае. І заснеш як мінімум на трэцяй старонцы з канца. Прывіды ўжо будуць не на столькі цікавыя, бо ты ўжо храпіш, і табе дакладна сніцца нешта пацікавей.🌃
Адбыўся той самы момант: пачала ад "як цікава" і скончыла "ну і брыдоцце".
І зараз я пішу пра кнігу та да дам The Haunted Hotel (Гатэль з прывідамі) Улкі Коллінза
У прынцыпе любая кніга віктарыянскай эпохі мяне раздражняе сваім стаўленнем да жанчын (яны могуць толькі ахаць і охаць, а яшчэ пастаянна губляюць прытомнасць).
З першага разу нібыта заінтрыгавалі — "містычны дэтэктыў", Венецыя, гатэль, смерць, цень на шторы... А пасля сядзіш і думаеш: а можа я проста занадта шмат чакаю ад кнігі, дзе жанчыны апісваюцца так, быццам бы іх галоўная рыса – бледнасць, і адзінае, што яны добра ўмеюць, так гэта прыгожа пакутваць, плакаць і паміраць
Ды і прывіды такія ж, як з мяне балерына.
Пад канец нават жаданне даведацца, хто ж там вінаваты, знікла. Бо адказ: мне ўжо да дупы
Але, ведаеце што? Гэта добрая кніга для чытання перад сном. Дакладна не напужае. І заснеш як мінімум на трэцяй старонцы з канца. Прывіды ўжо будуць не на столькі цікавыя, бо ты ўжо храпіш, і табе дакладна сніцца нешта пацікавей.
Please open Telegram to view this post
VIEW IN TELEGRAM
13❤7🤔1🫡1
Сёння я ўпершыню напішу пра фільм. Бо ён мае шмат цікавых, глыбінных сэнсаў. І я думаю, што гэты фільм стане адным з маіх любімых: «Лобстэр» Йоргаса Ланцімаса.
Сюжэт круціцца вакол незвычайнай антыўтопіі. У гэтым свеце ўсе абавязаныя быць у пары, і адзіночак тут не любяць, іх лічаць сацыяльна небяспечнымі. Калі ты застаешся без партнёра, цябе адпраўляюць у спецыяльны гатэль (тыпу Ціндара), дзе ў цябе ёсць 45 дзён, каб знайсці сабе пару. Калі не паспееш — цябе ператвараюць у жывёлу. У прамым сэнсе.
На першы погляд, гэта чарговы фільм пра любоў, каханне, блізкасць, адносіны. Але насамрэч ён ставіць пытанне: а што такое сапраўднае каханне? Бо ў свеце «Лобстэра» амаль ніхто нікога не любіць. Там усе падбіраюць сабе пару не праз пачуцці, а праз нейкую знешнюю агульнасць: абое кульгаюць, абое дрэнна бачаць. Гэта фарс. Гэта сатыра на сучасныя адносіны, дзе людзі часта хапаюцца за тых, хто ім не пара, каб толькі не быць адзінокімі.
Фільм паказвае, як у грамадстве, дзе цябе прымушаюць быць з кімсьці любой цаной, каханне губляе свой сэнс. І наадварот — калі ўзнікае сапраўдная блізкасць, нават у абставінах, дзе гэта забаронена, чалавек гатовы рызыкаваць усім.
Але, на маю думку, у гэтым фільме няма сапраўднага кахання. Там няма эмпатыі і спачування. А спачуваць там сапраўды ёсць чаму.
Нехта скажа: «А як жа блізарукая жанчына і Дэвід?» Але яна не любіць яго. Яна проста бачыць у ім ратаванне. І ён не любіць яе, ён проста баіцца зноў быць адзін. Бо адзінота тут з'яўляецца не метафарай, а рэальнай пагрозай: пераўтварэнне ў жывёлу.
Гэтая блізарукасць не робіць іх бліжэйшымі. Яна не пра душу.
У гэтым фільме няма ні надзеі, ні светлай эмоцыі. І нават фінал, дзе галоўны герой мусіць зрабіць вельмі балючы выбар дзеля жанчыны, якую, магчыма, кахае, гэта не пра любоў. Гэта не каханне. Гэта дурасць і ілюзія.
Сюжэт круціцца вакол незвычайнай антыўтопіі. У гэтым свеце ўсе абавязаныя быць у пары, і адзіночак тут не любяць, іх лічаць сацыяльна небяспечнымі. Калі ты застаешся без партнёра, цябе адпраўляюць у спецыяльны гатэль (тыпу Ціндара), дзе ў цябе ёсць 45 дзён, каб знайсці сабе пару. Калі не паспееш — цябе ператвараюць у жывёлу. У прамым сэнсе.
На першы погляд, гэта чарговы фільм пра любоў, каханне, блізкасць, адносіны. Але насамрэч ён ставіць пытанне: а што такое сапраўднае каханне? Бо ў свеце «Лобстэра» амаль ніхто нікога не любіць. Там усе падбіраюць сабе пару не праз пачуцці, а праз нейкую знешнюю агульнасць: абое кульгаюць, абое дрэнна бачаць. Гэта фарс. Гэта сатыра на сучасныя адносіны, дзе людзі часта хапаюцца за тых, хто ім не пара, каб толькі не быць адзінокімі.
Фільм паказвае, як у грамадстве, дзе цябе прымушаюць быць з кімсьці любой цаной, каханне губляе свой сэнс. І наадварот — калі ўзнікае сапраўдная блізкасць, нават у абставінах, дзе гэта забаронена, чалавек гатовы рызыкаваць усім.
Але, на маю думку, у гэтым фільме няма сапраўднага кахання. Там няма эмпатыі і спачування. А спачуваць там сапраўды ёсць чаму.
Нехта скажа: «А як жа блізарукая жанчына і Дэвід?» Але яна не любіць яго. Яна проста бачыць у ім ратаванне. І ён не любіць яе, ён проста баіцца зноў быць адзін. Бо адзінота тут з'яўляецца не метафарай, а рэальнай пагрозай: пераўтварэнне ў жывёлу.
Гэтая блізарукасць не робіць іх бліжэйшымі. Яна не пра душу.
У гэтым фільме няма ні надзеі, ні светлай эмоцыі. І нават фінал, дзе галоўны герой мусіць зрабіць вельмі балючы выбар дзеля жанчыны, якую, магчыма, кахае, гэта не пра любоў. Гэта не каханне. Гэта дурасць і ілюзія.
❤13
Чытаю зараз успаміны пра Уладзіміра Караткевіча Адама Мальдзіса (вельмі шмат чула пра яго на філфаку).
Пакідаю тут фрагмент, які мне спадабаўся.
Пакідаю тут фрагмент, які мне спадабаўся.
— Некалькі вершаў я неабачна аддаў у аршанскі "Ленінскі прызыў". Неабачна, бо не падумаў, як іх успрымуць дамарошчаныя "знаўцы". А яны, аказалася, дыхалі яшчэ сталінскім духам. Вядома, былі там і слабаватыя вершы. Але мне папала за іншае – за безнадзейнасць, чорную меланхолію, захапленне гісторыяй. Адным словам – за безыдэйнасць. Супрацоўнік рэдакцыі Высоцкі напісаў (мусіць, яму "падказалі") супраць мяне разносны артыкул "Не ў нагу з жыццём". Гэта ён – у нагу, заўсёды ў нагу, паводле загада, як былы вайсковец, а я – не... Найбольш лаяў ён верш "Вадарод" – нібы я прадракаю там пагібель нашай краіны. А я ж толькі хацеў папярэдзіць: атам – магутная, карысная, але і небяспечная сіла. Дураксы, а дураксаў на свеце многа, могуць знішчыць зямлю. Арганізаваныя лісты ў рэдакцыю, спецыяльная канферэнцыя "абураных" чытачоў на льнозаводзе. Нават дайшло да таго, што аршанская газета пачала вучыць розуму самога Броўку: замест таго, каб прызнаць крытыку "знізу" і паўшчуваць мяне за памылкі, ён сказаў на адным сходзе, што я падаю цікавы голас... У школе працаваць стала ну проста немагчыма. І тады я рашыў падацца ў Маскву – на Вышэйшыя літаратурныя курсы. А потым – на сцэнарныя. Многа там спазнаў новага... Так што цяпер, выходзіць, я павінен нават дзякаваць таму салдафону Высоцкаму. Ворагаў ён мне прыдбаў, але – і сяброў. Пасыпаліся абураныя лісты ў Мінск, Глебка з Казекам выступілі ў маю абарону ў "Звяздзе". У Саюз мяне прынялі.
К. сказаў, што з маім талентам толькі каменне на бруку біць...
1❤8🔥4
Hey, Moon!
Чытаю зараз успаміны пра Уладзіміра Караткевіча Адама Мальдзіса (вельмі шмат чула пра яго на філфаку). Пакідаю тут фрагмент, які мне спадабаўся. — Некалькі вершаў я неабачна аддаў у аршанскі "Ленінскі прызыў". Неабачна, бо не падумаў, як іх успрымуць дамарошчаныя…
Сёння працягнула чытаць Адама Мальдзіса, яго ўспаміны пра Караткевіча. Шмат цікавых, смешных гісторый, ад якіх рагочаш уголас.
Але вось хачу падзяліцца і сумнай. Апісваецца ў кнізе і становішча беларускай мовы ў другой палове шасцідзесятых дваццатага стагоддзя. І вось ад гэтага хацелася плакаць самой.
Але вось хачу падзяліцца і сумнай. Апісваецца ў кнізе і становішча беларускай мовы ў другой палове шасцідзесятых дваццатага стагоддзя. І вось ад гэтага хацелася плакаць самой.
Таму Валодзя не мае, мауляў, рацыі, трымаючыся беларускай мовы, беднай, недалікатнай. Калі б стаў пісаць па-руску, то меў бы і славу, і ганарары. Караткевіч злаваўся, абвяргаючы апанента, чытаў вершы Багдановіча. Спрабаваў — Гаруна.
— Каму ўсё гэта трэба! – перапыняў яго
Галіеў. — Можа, вось ім? — паказваў на майго сына і яго сваяка з вёскі.
Нечакана на бок больш далёкага госця стала і мая нябожчыца маці: так, беларуская мова нейкая "некультурная".. І тут Валодзя першы раз на маіх
вачах заплакаў:
— Усе вы нават не ведаеце, якую страшную рэч кажаце.
2😢12
Хачу растрындзець на ўвесь свет гісторыю кахання Уладзіміра Караткевіча з яго жонкай Валянцінай Браніславаўнай Нікіцінай❤️ . Вось урывак пра іх першую сустрэчу і вяселле з успамінаў Адама Мальдзіса
Аднойчы раніцай, на самым пярэдадні Кастрычніцкіх свят 1967 года, Караткевіч прыбег да мяне ўзбуджаны:
— Разумееш, стары, я, здаецца, жанюся!
—І хто ж тая, што нарэшце цалкам запаланіла тваё сэрца?
— з Брэста. Валя. Валянціна Браніславаўна. Разумная жанчына. Гісторык, дакладней, археолаг, і дысертацыю абараніла.
І ён расказаў нам такую гісторыю. Уладзімір Калеснік запрасіў яго ў Брэст на чытацкую канферэнцыю па рамане "Каласы пад сярпом
тваім". Разам са студэнтамі свайго курса, як куратар, прыйшла туды і Валянціна Браніславаўна. Канферэнцыя не дужа цікавіла яе,
і яна, адседжваючы "мерапрыемства", чытала нейкі польскі дэтэктыў (дэтэктывы былі яе слабасцю). І калі ў прафесарскай Уладзімір
Калеснік пазнаёміў іх, яна спытала:
— А чаму б вам не напісаць які дэтэктыў?
— Які, да прыкладу? — Валодзя сам страшэнна любіў добрыя дэтэктывы. Як і фантастыку.
— Ну, хяця б такі, як "Дзікае паляванне караля Стаха".. — аказваецца, Валянціна Браніславаўна неяк чытала ў цягніку часопіс з гэтай аповесцю, але не звярнула ўвагу, хто яе аўтар.
— Га-га! Тры: га! — разрагатаўся Валодзя. – Дык гэта ж я напісаў "Стаха"!
Валянціне Браніславаўне стала ніякавата, яна прапанавала:
— Тады пайшлі піць каву..
Валодзя расказваў усё гэта з гумарам, здаецца, быў задаволены.
— Дык што ж тады цябе бянтэжыць? — не стрывала мая Марыя.
— Разумееце, старыя, я запрасіў яе на свята да сябе і толькі ў цягніку ўспомніу, што мы ўсе запрошаны ў Ракаў, на вяселле Рагойшавага
Славы.
— То вазьмі і яе з сабой,
— А выпадае?
— Чаму ж..
Вяселле маладога беларускага
літаратуразнаўцы Вячаслава Рагойшы з украінкай Таццянай Кабржыцкай, таксама філолагам, усе мы дружна найменавалі "вяселлем веку". З Львова прыехалі бацькі
маладой — урач і заслужаны артыст. з Мінска — Міхась Ларчанка, Алег Лойка, Язэп Семяжон, Фёдар Янкоўскі. Захоўваліся многія старыя
абрады, у тым ліку і выкраданне нявесты, дзяльба караваю. Спяваліся беларускія, украінскія, рускія, польскія песні. Уладзімір Караткевіч жвава вытанцоўваў полечку з Валянцінай Нікіцінай і ўвогуле быў завадатарам
усялякіх "хохмаў". Аднак яго сяброўка прыйшлася не даспадобы некаторым маладзейшым "максімалістам":
— Раз дрэнна гаворыш па-беларуску, то ты яму не пара, — заявілі яны за сталом, прама ў вочы.
Пачаліся жаночыя слёзы.
Караткевіч вымушаны быў вярнуцца ў Мінск. А мы пачалі
сарамаціць нявыхаваных хлопцаў:
— Толку, што вы гаворыце!
Да гонару Валянціны Браніславаўны трэба сказаць, што яна, жанчына рашучая, настойлівая і, як пісаў пра яе А. Ліс, "з запасам цярплівасці"
A неўзабаве стала гаварыць па-беларуску лепей, чым тыя, хто яе папракаў. Больш таго, аказалася, што яна апантаней аддадзена беларускай культуры, чым іншыя аматары гучных слоў. Тое, што зрабіла Валянціна Браніславауна Караткевіч для падрыхтоўкі "Збору помнікаў гісторыі і
культуры Беларусі", для таго, каб ён ішоў "без
купюр", можна смела назваць навуковым подзвігам, грамадзянскай мужнасцю.
Яна бясконца ездзіла ў экспедыцыі, абараніла не адзін помнік архітэктуры, пісала сама артыкулы і
брашуры і рэдагавала чужыя. Аўтарытэт яе ў Інстытуце мастацтвазнаўства, этнаграфіїі
фальклору АН БССР, дзе яна працавала, і ўвогуле ў навуковых колах быў высокі.
А пакуль што Валянціна Браніславаўна працягвала жыць у Брэсце, чытаць там лекцыі па гісторыі КПСС. Даволі часта прыязджала ў Мінск, узважвала розныя варыянты абмену кватэры, шукала новую работу. Нарэшце 18 лютага 1971 года, роўна ў 110 гадавіну адмены прыгоннага права, адбыўся іх шлюб.
— Сялян вызвалілі, а мяне, стойкага ворага ўсялякага прыгону, звязалі путамі Гіменея, — жартаваў Валодзя, ідучы ў загс, размешчаны ў суседнім доме. Сведкамі маладых былі гісторык мастацтва Людміла Лапцэвіч і я. Работніца загса аказалася родам з Оршы, свайго земляка ведала па творах — і таму віншавала маладажонаў вельмі сардэчна.
Please open Telegram to view this post
VIEW IN TELEGRAM
3🥰8❤7🔥3
Што ж, сябры.Я толькі што дачытала беларускую версію «Таварыства мёртвых паэтаў» —кнігу Адама Мальдзіса «Жыццё і ўзнясенне Уладзіміра Караткевіча».
Я і плакала (мала), і смяялася (шмат).Упершыню я ўбачыла Караткевіча не толькі як аўтара, творцу класічнай беларускай літаратуры, але як жывога чалавека — з яго гумарам (неймаверным), непасрэднасцю, чалавечымі слабасцямі і дзіўнай,магутнай любоўю да жыцця і Беларусі.
Паехаў Мальдзіс у Англію. Караткевіч піша яму ліст:
"Здароў, місцер Сміт з Бобкін-стрыт!"🤣
Мальдзіс паказаў яго так, як я заўсёды хачу бачыць пісьменніка:не бронзавай статуяй,не «класікам на пыльнай палічцы»,а чалавекам,з якім можна было б сядзець за кубкам кавы (у дадзеным выпадку хутчэй якім півам),слухаць байкі і смяяцца да слёз. Адам Мальдзіс апісвае і некалькі розыгрышаў, якія даследчык учыніў над Караткевічам ( я зачытвала іх услых свайму сябру, ён смяяўся таксама)
І, напэўна, галоўнае адкрыццё для мяне: Караткевіч умеў быць вялікім не таму, што хацеў здавацца вялікім, а таму,што быў шчырым.
Я і плакала (мала), і смяялася (шмат).Упершыню я ўбачыла Караткевіча не толькі як аўтара, творцу класічнай беларускай літаратуры, але як жывога чалавека — з яго гумарам (неймаверным), непасрэднасцю, чалавечымі слабасцямі і дзіўнай,магутнай любоўю да жыцця і Беларусі.
Паехаў Мальдзіс у Англію. Караткевіч піша яму ліст:
"Здароў, місцер Сміт з Бобкін-стрыт!"
Мальдзіс паказаў яго так, як я заўсёды хачу бачыць пісьменніка:не бронзавай статуяй,не «класікам на пыльнай палічцы»,а чалавекам,з якім можна было б сядзець за кубкам кавы (у дадзеным выпадку хутчэй якім півам),слухаць байкі і смяяцца да слёз. Адам Мальдзіс апісвае і некалькі розыгрышаў, якія даследчык учыніў над Караткевічам ( я зачытвала іх услых свайму сябру, ён смяяўся таксама)
І, напэўна, галоўнае адкрыццё для мяне: Караткевіч умеў быць вялікім не таму, што хацеў здавацца вялікім, а таму,што быў шчырым.
Please open Telegram to view this post
VIEW IN TELEGRAM
3❤22🔥4
Будзе мой самы кароткі, напэўна, тэкст пра кнігу Адама Глобуса "Наш сусед Караткевіч"
Прачытала ўспаміны Адама Глобуса пра Караткевіча. Гэта як гартаць сямейны альбом, дзе ўсе фота з подпісам: «а вось тут я побач з геніем». Божачкі☺️ . Фактаў шмат, але паміж радкоў адчуваецца, што галоўны герой для аўтара — не Караткевіч, а сам Глобус.
Напісана жыва, сцісла, але цеплыні і любові, што была ў Мальдзіса, тут менш. Больш пахне клубам «выбраных»🎩 .
Чытаць можна, але не абавязкова. Гэта проста погляд малога на дарослага дзядзьку з чаркай.
Асабліва хіхікнула🤣 , калі Глобус ганарліва напісаў, што Караткевіч не дарыў кніг Нілу Гілевічу, а вось яму, Адаму Глобусу, дарыў.
Карацей кажучы, пачытаць варта, але калі не атрымаецца, то і хер з ім.
Прачытала ўспаміны Адама Глобуса пра Караткевіча. Гэта як гартаць сямейны альбом, дзе ўсе фота з подпісам: «а вось тут я побач з геніем». Божачкі
Напісана жыва, сцісла, але цеплыні і любові, што была ў Мальдзіса, тут менш. Больш пахне клубам «выбраных»
Чытаць можна, але не абавязкова. Гэта проста погляд малога на дарослага дзядзьку з чаркай.
Асабліва хіхікнула
Карацей кажучы, пачытаць варта, але калі не атрымаецца, то і хер з ім.
Please open Telegram to view this post
VIEW IN TELEGRAM
3🔥12🫡5❤🔥3🤷1
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
Забылася пра яшчэ адзін факт🤣
Так што перазаліў відэа "5 фактаў пра Уладзіміра Караткевіча", які ўжо "спеў" ў мяне два тыдні.
Так што перазаліў відэа "5 фактаў пра Уладзіміра Караткевіча", які ўжо "спеў" ў мяне два тыдні.
Please open Telegram to view this post
VIEW IN TELEGRAM
51❤23👍4🔥3
За апошні час мой маленькі канал пра літаратуру вырас!
Дзякуй, сябры, за цікавасць!❤️
"Hey, moon!" я стварыла яшчэ ў 2022 годзе на піку свайго самага жудаснага перыяда ў жыцці. З тых часоў ні назва, ні вокладка не мяняліся. Толькі жыццё змянілася.
Я не зусім выпадковы чалавек, які вырашыў пісаць пра літаратуру. У 2020 годзе скончыла філфак БДУ па спецыяльнасці славянская філалогія (украінская і беларуская), які даў тэорыю, што дазваляе мне больш глыбока глядзець на канструкцыю тэкста, чым калісьці.
Чытаць у дзяцінстве я не любіла, хоць маці навучыла ўжо ў тры гады. Толькі ў пятым класе аднакласніца прывяла ў бібліятэку да палічак з дзявочымі раманчыкамі на 180 старонак, пакуль я ўсе не перачытала і не зразумела гэтых прыёмчыкаў пісання. Побач стаяла паліца з замежнай літаратурай, на якую я ахвотна накінулася ў чаканні новых уражанняў і ведаў.
Так, ведаць мне хацелася ўсё. Не скажу, што цяпер гэтае хаценне ў мяне такое ж вялікае (чым болей ведаеш, тым болей разумееш, што нічога не ведаеш).
А цяпер я тут. Мяне завуць Ліля. Мне амаль 29.
Дзякуй, сябры, за цікавасць!
"Hey, moon!" я стварыла яшчэ ў 2022 годзе на піку свайго самага жудаснага перыяда ў жыцці. З тых часоў ні назва, ні вокладка не мяняліся. Толькі жыццё змянілася.
Я не зусім выпадковы чалавек, які вырашыў пісаць пра літаратуру. У 2020 годзе скончыла філфак БДУ па спецыяльнасці славянская філалогія (украінская і беларуская), які даў тэорыю, што дазваляе мне больш глыбока глядзець на канструкцыю тэкста, чым калісьці.
Чытаць у дзяцінстве я не любіла, хоць маці навучыла ўжо ў тры гады. Толькі ў пятым класе аднакласніца прывяла ў бібліятэку да палічак з дзявочымі раманчыкамі на 180 старонак, пакуль я ўсе не перачытала і не зразумела гэтых прыёмчыкаў пісання. Побач стаяла паліца з замежнай літаратурай, на якую я ахвотна накінулася ў чаканні новых уражанняў і ведаў.
Так, ведаць мне хацелася ўсё. Не скажу, што цяпер гэтае хаценне ў мяне такое ж вялікае (чым болей ведаеш, тым болей разумееш, што нічога не ведаеш).
А цяпер я тут. Мяне завуць Ліля. Мне амаль 29.
Please open Telegram to view this post
VIEW IN TELEGRAM
51❤29👍5❤🔥4🔥1🙏1🤝1
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
Вось я дабралася да Алеся Адамовіча. Складаная і моцная постаць у беларускай гісторыі. Даволі цікава было збіраць пра яго інфармацыю.
Менавіта ён першы пачаў выкарыстоўваць творчы метад, за які Святлана Алексіевіч атрымала Нобель (у прынцыпе яна і называла яго сваім настаўнікам)
Менавіта ён першы пачаў выкарыстоўваць творчы метад, за які Святлана Алексіевіч атрымала Нобель (у прынцыпе яна і называла яго сваім настаўнікам)
100🔥20❤5👍1