"Усё скончыцца на нас" Колін Гувер

Нядаўна па ёй знялі фільм з Блэйк Лавлі. Аўтарка тыпу супер папулярная зараз, усё чытаюць, бачыла розныя тыктокі пра кнігу. Стала цікава, што ж зараз з сучаснай літаратуры карыстаецца папулярнасцю.

Скажу адразу, што мне не спадабалася тое, як напісана кніга: вельмі пафасна. Там, дзе павінна быццам бы я адчуваць спачуванне, я адчуваю раздражненне.

Мне не хочацца шмат пісаць пра герояў, распісваць сюжэт. Ён крывы, касы і, я б сказала, тупы. І гэта мяне моцна злавала і раздражняла. Але.

Тэма кнігі мяне кальнула.
У дзяцінстве я сутыкалася з хатнім гвалтам. Мой айчым піў і часам біў маю маці. Вось я ўпершыню і пішу пра гэта.

Зараз я з цяжкасцю ўзгадваю, з болем і злосцю. Мне здаецца, што пры іншых абставінах я была б і іншым чалавекам. Не такім траўмаваным. Я б не баялася мужчын, не чакала ад іх горшага.

Мне балюча думаць пра тое, як гэта здратавала мяне. І як гэта адбілася на маім жыцці.
Але ўсе гэтыя ўспаміны, страх, калі мы збягалі з хаты, хаваліся, гэта ўсё-усё жыве інстынктамі ўнутры.

Напэўна, кніга толькі гэтым мне і адгукнулася. У чарговы раз нагадала, у чарговы раз я проста пашкадавала сябе за той досвед.

Вось і дачытала я "Gone girl" Гіліан Флін на хваробных выхадных (падазраю кавід, а так чорт ведае што гэта было).
Я тут ужо пісала пра кнігу "Вострыя прадметы" гэтай жа аўтаркі.
У цэлым яна напісала не вельмі шмат кніг, але гэта ўжо другая, якую экранізуюць. Кніга стала бэстсэлерам.
Не ведаю, ці глядзелі вы фільм з Бэнам Афлекам і Разамундай Пайк. Я глядзела, і зусім нічога не помніла.
Кароценька: галоўныя героі – шлюбная пара Нік і Эмі Дан. Яны пераязджаюць з Нью-Ёрка ў маленькі горад у Місуры, калі Нік губляе працу. У дзень пятай гадавіны шлюбу Эмі раптам знікае, і ўсе доказы паказваюць на тое, што Нік можа быць вінаваты ў яе знікненні. Гісторыя распавядаецца ад імя абодвух герояў – дзённіка Эмі і апавядання Ніка. Чым далей заходзіць расследаванне, тым больш адкрываюцца жахлівыя падрабязнасці пра іх шлюб, а таксама пра тое, што насамрэч здарылася з Эмі.

Шмат чаго не скажаш пра кнігу. Не хачу спойлерыць. Але я зразумела для сябе такое: як жа бесіць, калі ты ўжо склаў станоўчае ўражанне пра персанажа, а потым аўтар ці аўтарка яго знішчае. І ты да апошняга хочаш апраўдаць, але здаешся. Ну ёмаё!
Псіхалагічныя трылеры ніколі не былі маёй любоўю, але ў цэлым спадабалася.

Што спадабалася:
– Няпростая структура аповеду: гісторыя вядзецца з розных пунктаў гледжання, што змяняе ўяўленне чытача пра падзеі.
– Тэмы маніпуляцыі, медыяпрапаганды, псіхалагічнага гвалту і ролі грамадскай думкі.
– Нечаканыя павароты і напружаная атмасфера.

Карацей, хутчэй раю, чым не. Для мяне на адзін раз. Цікава. Ёсць над чым паразважаць.

Мне вельмі спадабалася ехаць у цягніку без тэлефона. 5 гадзін. Спала і чытала. Кніга такая цікавая, пра самоту. У тым ліку Хопера і Уорхала. Я потым яшчэ ішла дадому (ці можна гэта назваць домам?) і думала-думала-думала пра ўсё гэта. І вось я зразумела, што чужая самота выклікае раздражненне. Можа гэта таму, што я не адна. І ўжо даўно не адчувала сябе такой. А калісьці ад гэтай самай самоты (брыдкай, ліпкай, пошлай, гадкай) я рабіла вельмі дрэнныя ўчынкі. А зараз вось узрост, гады псіхатэрапіі і таблеткі падсупакоілі мяне. І часам я думаю, што добра пабыць адной-адзінюткай.

Yellowface — раман Р. Ф. Куанг (пераклад Насты Карнацкай на беларускую мову), які даследуе тэмы культурнага прысваення, расавай ідэнтычнасці і этычнасці ў літаратурным свеце.

Цікава было чытаць сатыру на выдавецкую справу ў Амерыцы. І дзякуй богу толькі адзін раз. Было не нудна. Але мне не зразумець тых праблемаў. У нас іншыя тут ва Усходняй Еўропе.

Сёння я думала пра тое, як добра, што на гэтым свеце я толькі часова. І хутка я проста адпраўлюся ў іншы свет, дзе няма паняццяў расізм, левыя, апрапрыяцыя, булінг, грумінг г.д.
А больш мне і няма чаго сказаць.

Сёння на занятку ва ўніверсітэце пра Польшчу мы слухалі гімны розных часоў Польшчы. І быў там такі гімн, у канцы тэкста якога былі словы Kyrie eleison. Дзіўна, я адразу адчула ў гэтых словых нешта біблейскае. Яно азначала "Госпадзі, змілуйся"

Так вось. Ёсць такі шведскі паэт, лаўрэат Нобелеўскай прэміі па літаратуры 2011 года Тумас Транстромер. І ў яго ёсць АФІГЕННЫ верш, які называецца KYRIE. Я яшчэ ў годзе 2018 рэпосціла яго на старонку (цяпер ужо памерлага) вк. І сёння я яго зноў прачытала і зразумела, што гэта проста верш майго жыцця.
І так. Прошэ.

KYRIE
Часам маё жыццё адкрывала вочы ў змроку.
Было адчуванне, быццам натоўпы пляліся
па вуліцах — сляпыя, у трывожным чаканні,
трымаючы шлях да цуду,
а я стаяў нябачным.

Як дзіця, што засынае ў страху,
прыслухоўваючыся да цяжкага біцця сэрца,
доўга, доўга, пакуль раніца
не ўставіць промні ў замок
і не расчыніць дзверы цемры.

Ёсць людзі ў часе, па якіх я заўжды буду сумаваць.

У перапынку паміж падрыхтоўкай да экзамена па польскай мове на В2 і падрыхтоўкай для паступлення, дачытала «На заснежаны востраў» — кнігу Анкі Упалы (Алена Казлова).
Вялікі дзякуй за рэдактарства Пфляўмбаўму — беларускаму жаночаму выдавецтву. 💙

Скажу шчыра: гэта вельмі мая кніга (хоць напачатку падалася вельмі нуднай, бо дынамікі няма).
Як і аўтарка, я вывучаю чужую мову ў чужой краіне. Праўда, у маім выпадку — у Польшчы, дзе, наадварот, вакол толькі беларусы. Алена ж — у Швецыі, сярод вельмі розных людзей. Але адчуванне — падобнае. Гэта пра няўлоўнае, тонкае: чужыннасць, роднасць, хваляванне ў новай мове — і пра цёплыя сустрэчы, што здараюцца выпадкова.

Жыццё ў інтэрнаце, заняткі, знаёмствы, першыя размовы з акцэнтам, спалучэнне захаплення і стомы ад перагрузаў — усё гэта ў кнізе. Няма драматычнага павароту, няма чагосьці шакуючага. Але ёсць штосьці сапраўднае.

Гэта гісторыя пра тых, з кім табе дадзена перасекчыся ненадоўга.
І пра тое, як жыць з тым, што магчыма вы ніколі не сустрэнецеся з тымі, каго палюбілі.
Пра імёны, якія стануць часткай цябе.

Марыям, Астрыд, Явар, Марта, Мацільда, Ніна, Фартун, Тунтэматон.
Алена піша пра іх з уважлівасцю і цеплынёй. Як пра тых, каго не хочаш згубіць у памяці.

А яшчэ, ведаеце што? Прайшло некалькі гадзін — а я ўсё думаю пра Тунтэматон. Думаю пра Явара, пра Ніну. Хачу верыць, што з імі ўсё добра.
Што яны знайшлі сябе.
Бо кожны з нас (ладна, не кожны), хто калісьці адарваўся ад дому, марыць пра адно:
не расшчапіцца ў замежжы. Змагчы застацца сабой.