Хацела напісаць, як тэорыя літаратуры можа рабіць балюча на прыкладзе Эркюля Пуаро. Але сённяшнія навіны адправілі ў накаўт.

Сёння шмат чаго было. Дзіўнага, так. Шакавальных навін.
Звольнілі з працы і майго айчыма, аказываецца (праз маю працу ў незалежным СМІ). Сёння быў першы дзень на новай працы: качагарам. Але толькі да канца ацяпляльнага сезона.
І таго рэдактара мясцовай газеціны за палітыку. Ён на працу ўладкаваўся на завод. Яго і адтуль звольнілі.

Мой прадзед аказаўся нквдэшнікам. Гадасць поўная.
А майго другога прадзеда спалілі немцы ў хляве з іншымі жыхарамі вёскі.

І ячшэ адзін блізкі мне чалавек з'ехаў з Беларусі. Чалавек, які, я думала, ніколі не з'едзе. Але быць у кіпцюрах ГПУ нікому не пажадаеш.

Вельмі цяжка паспяваць прымаць навіны. Вельмі горка. Думаю больш звычайнага аб нагах на зямлі любімай. Як від самакатавання. Палю вельмі шмат.

110 гадоў Аркадзю Куляшову.
Нечакана для сябе зрабіла відэа з цікавымі фактамі пра пісьменніка.

Цяпер з субтытрамі❤️

Віншую вас, дарагія падпішчыкі, з днём роднай мовы!

Хачу з гэтай нагоды паказаць вам чалавека, які нагадвае нам у чарговы раз з-за кратаў пра важнасць захавання нашай спадчыны, нашай мовы.
Я хачу, каб гэты дзень у будучыні быў не такім гучным, бо беларусы будуць натуральна карыстацца беларускай. І нам не спатрэбіцца ў чарговы раз нагадваць пра тое, што і так павінна быць.

Калі я чытала Алеся Бяляцкага, дзякавала яму за кожную напісаную старонку, за надзею і веру. За смеласць у той час, калі яна каралася, за „Жыве Беларусь” пасярод камуністычнага дзярма.

А я буду рабіць ўсё магчымае, каб беларуская мова жыла.

"Усё скончыцца на нас" Колін Гувер

Нядаўна па ёй знялі фільм з Блэйк Лавлі. Аўтарка тыпу супер папулярная зараз, усё чытаюць, бачыла розныя тыктокі пра кнігу. Стала цікава, што ж зараз з сучаснай літаратуры карыстаецца папулярнасцю.

Скажу адразу, што мне не спадабалася тое, як напісана кніга: вельмі пафасна. Там, дзе павінна быццам бы я адчуваць спачуванне, я адчуваю раздражненне.

Мне не хочацца шмат пісаць пра герояў, распісваць сюжэт. Ён крывы, касы і, я б сказала, тупы. І гэта мяне моцна злавала і раздражняла. Але.

Тэма кнігі мяне кальнула.
У дзяцінстве я сутыкалася з хатнім гвалтам. Мой айчым піў і часам біў маю маці. Вось я ўпершыню і пішу пра гэта.

Зараз я з цяжкасцю ўзгадваю, з болем і злосцю. Мне здаецца, што пры іншых абставінах я была б і іншым чалавекам. Не такім траўмаваным. Я б не баялася мужчын, не чакала ад іх горшага.

Мне балюча думаць пра тое, як гэта здратавала мяне. І як гэта адбілася на маім жыцці.
Але ўсе гэтыя ўспаміны, страх, калі мы збягалі з хаты, хаваліся, гэта ўсё-усё жыве інстынктамі ўнутры.

Напэўна, кніга толькі гэтым мне і адгукнулася. У чарговы раз нагадала, у чарговы раз я проста пашкадавала сябе за той досвед.

Вось і дачытала я "Gone girl" Гіліан Флін на хваробных выхадных (падазраю кавід, а так чорт ведае што гэта было).
Я тут ужо пісала пра кнігу "Вострыя прадметы" гэтай жа аўтаркі.
У цэлым яна напісала не вельмі шмат кніг, але гэта ўжо другая, якую экранізуюць. Кніга стала бэстсэлерам.
Не ведаю, ці глядзелі вы фільм з Бэнам Афлекам і Разамундай Пайк. Я глядзела, і зусім нічога не помніла.
Кароценька: галоўныя героі – шлюбная пара Нік і Эмі Дан. Яны пераязджаюць з Нью-Ёрка ў маленькі горад у Місуры, калі Нік губляе працу. У дзень пятай гадавіны шлюбу Эмі раптам знікае, і ўсе доказы паказваюць на тое, што Нік можа быць вінаваты ў яе знікненні. Гісторыя распавядаецца ад імя абодвух герояў – дзённіка Эмі і апавядання Ніка. Чым далей заходзіць расследаванне, тым больш адкрываюцца жахлівыя падрабязнасці пра іх шлюб, а таксама пра тое, што насамрэч здарылася з Эмі.

Шмат чаго не скажаш пра кнігу. Не хачу спойлерыць. Але я зразумела для сябе такое: як жа бесіць, калі ты ўжо склаў станоўчае ўражанне пра персанажа, а потым аўтар ці аўтарка яго знішчае. І ты да апошняга хочаш апраўдаць, але здаешся. Ну ёмаё!
Псіхалагічныя трылеры ніколі не былі маёй любоўю, але ў цэлым спадабалася.

Што спадабалася:
– Няпростая структура аповеду: гісторыя вядзецца з розных пунктаў гледжання, што змяняе ўяўленне чытача пра падзеі.
– Тэмы маніпуляцыі, медыяпрапаганды, псіхалагічнага гвалту і ролі грамадскай думкі.
– Нечаканыя павароты і напружаная атмасфера.

Карацей, хутчэй раю, чым не. Для мяне на адзін раз. Цікава. Ёсць над чым паразважаць.

Мне вельмі спадабалася ехаць у цягніку без тэлефона. 5 гадзін. Спала і чытала. Кніга такая цікавая, пра самоту. У тым ліку Хопера і Уорхала. Я потым яшчэ ішла дадому (ці можна гэта назваць домам?) і думала-думала-думала пра ўсё гэта. І вось я зразумела, што чужая самота выклікае раздражненне. Можа гэта таму, што я не адна. І ўжо даўно не адчувала сябе такой. А калісьці ад гэтай самай самоты (брыдкай, ліпкай, пошлай, гадкай) я рабіла вельмі дрэнныя ўчынкі. А зараз вось узрост, гады псіхатэрапіі і таблеткі падсупакоілі мяне. І часам я думаю, што добра пабыць адной-адзінюткай.